Echte regen ?...

Twee vissers…

de Charel en Leon zitten te vissen bij een brug aan het Willebroek-kanaal. 
De Charel aan de rechterkant van de brug vangt de ene vis na de andere. 
Leon aan de linkerkant wordt beetje jaloers en vraagt aan de Charel waarom hij zoveel vis vangt. 
"Luister"... zegt de Charel: 
"Ik kijk altijd hoe mijn vrouw in heur bed ligt, voor ik ga vissen. 
Ligt ze op haar rechterzij, dan ga ik rechts van de brug zitten, 
ligt ze links, dan ga ik links zitten." 
"OK," zegt de Leon, "maar wat doe je dan als je vrouw op heure rug ligt?" 
"Beste vriend" antwoordt de Charel, "welke zot gaat er DAN vissen!" 

L.K.

Lessen in het enten en het Russisch…

Gisterenmiddag kregen wij bezoek van een Franse “copain” van ’t baasje. Het was René van ’t hoofdbestuur hun voormalig favoriete restaurant. Voormalig omdat René’s vrouw gestopt is met het restaurant en enkel nog de Bar-Tabac openhoud.

René kwam vragen of wij wat jonge scheuten van pruimenbomen konden missen? Natuurlijk kon het baasje die missen en zeker voor zijn goede vriend. Die wist dat wij nogal eens bomen uit België meebrengen en dat zijn dan rassen die hij niet in zijn tuin heeft.

René was vergezeld van een jong meisje die wij niet kenden en ook een taal sprak die ons vreemd voorkwam. Het was de kleine Ludmilla uit Oekraïne die een maand te gast was bij René en Nicole.

René studeert met zijn zeventig jaar al zo lang wij hem kennen Russisch. En met het Oekraïens meisje een aangename vakantie te gunnen kan hij ook zijn talenkennis in de praktijk brengen. Er zullen niet veel Oekraïense kinderen naar Frankrijk of België komen die daar dan ook nog eens in hun eigen taal ontvangen worden ! Wat dadelijk opvalt is de beleefdheid en de vriendelijkheid van het meisje van 9 jaar die René en Nicole dan ook nog eens aanspreekt met Pappa en Maman, iets wat zij beiden best kunnen appreciëren.

René heeft het baasje dan ook nog maar eens praktijkles enten van de twijgen gegeven. Het baasje had daar al wel uitvoerig over gelezen maar een praktijkles is altijd dubbel en dik “meegenomen”. Misschien ontstaan hier volgend jaar ook wel de meest rare combinatie bomen met appelen en peren op één stam…

Belle & co

Een bewonderenswaardige vrouw

De prijs gaat niet altijd naar degenen, die hem het meest verdienen ...

 Irena Sendler 

Onlangs stierf deze 98-jarige. 
 
Gedurende WOII werkte zij in het Warschause getto, maar zij had een bijkomend motief. 
Ze WIST (als Duitse) wat de plannen van de nazi's waren voor de Joden. 
Ze smokkelde 2500 kinderen buiten. 
Ze had een hond, die getraind was om te blaffen als Duitse soldaten in de omgeving waren, zodat ze het eventueel geluid van de kinderen niet zouden horen. 
 
Ze werd gepakt, men brak haar benen, armen en sloeg haar vreselijk.  Zij hield de namen bij van de kinderen die ze buiten smokkelde, stak ze in een glazen pot en begroef deze onder een boom in haar tuin. 
Na de oorlog probeerde ze de ouders te zoeken en dat lukte enkele keren. 
 
De meesten waren door gas omgekomen. De kinderen die ze hielp werden in pleeggezinnen geplaatst of geadopteerd. 
 
In 2007 werd deze dame voorgedragen voor de Nobelprijs - ze werd niet geselecteerd.

We zijn nu meer dan 60 jaar na de Tweede Wereldoorlog. Deze e-mail moet in een ketting doorgestuurd worden, als een memorial voor alle doden, verkrachten, vermassacreerden, de verbranden, de vergasten, degenen die een hongerdood stierven.

Nu meer dan ooit, terwijl Irak, Iran en anderen beweren dat de holocaust enkel een mythe is , is het zeer belangrijk dat de wereld dit nooit vergeet, want er zijn anderen die klaar staan om hetzelfde te doen.   
 
Het is de bedoeling dat deze e-mail 40.000.000 mensen bereikt

Doe mee en wees een schakel in deze memorialketting !!!! 
Stuur hem door naar mensen die je kent en vraag hun om deze ketting verder uit te dragen. 
 
A.U.B. vernietig deze mail niet! 

U mag dit bericht copieëren en doorsturen  
 
Het kost je enkele seconden om deze mail door te sturen !!!

Grijs…

En dat op vrijdag de dertiende… het is terug zoals ’t baasje enkele dagen terug vertelde. Ze beloven regen, maar er komt maar niks op die ene bui na.

De tuin kan echt wel enkele dagen regen gebruiken, het is treurnis allom. Toch zeker in de groentetuin, de tomaten staan er wat verpieterd bij, de boontjes daar zwijgen we maar beter over en wat nog wel voldoening geeft zijn de preitjes die het baasje iets meer dan een week geleden geplant heeft .

Het fruit is dan wel super, meer dan vorig jaar en van een heel goede kwaliteit. Zonder sproeien tegen insecten en ziektes, zuivere bio dus. De hoeveelheid appelen en pruimen die we al hebben weggeschonken is ongekend.

Als ze spreken van de zeven vette en de zeven magere jaren dan zijn we dit jaar aan het tweede vet jaar bezig wat fruitoogst betreft. Ook vorig jaar was de oogst immens maar toen hadden we toch zeker bij de appelen nog heel wat vermaaide vruchten.

“Ozze Dré” zijn ezel, de Stan, kan er maar goed mee zijn wanneer we eind van de maand  naar België gaan voor een tweetal weken, en Stan kan gerust zijn, ’t zullen veel appeltjes zijn die we voor hem meebrengen !

Belle & co

Einde "structurele werken"…

Het baasje is klaar met zijn “structurele werken”. Dat wil zeggen dat de tuin momenteel terug “honddicht” is, wij hebben geen kans op ontsnappen meer zegt het baasje.

Onze tuin is even honddicht als de gevangenis Alcatraz niet kon ontvlucht worden, zegt onze baas, de toekomst zal het moeten bewijzen.

De voormalige schapenstal is nu winddicht naar het zuidwesten en het ziet er heel wat fraaier uit dan met het Heras hek dat ons meer dan een jaar binnen moest houden. Ook de plaats tussen de schaapstal en de ingang van de tuin, waar de struik stond, is nu dicht gemaakt door ’t baasje. Er is heel wat meet en paswerk bij te pas gekomen, maar dicht is het, ik heb het samen met Heros getest…

Belle & co

Uit het dagboek van een jonge moedige vrouw op cruise in de  Antillen...
 
Dag 1:
Ik heb er weken naar uitgekeken om deze schitterende reis te kunnen maken.
Ik heb al mijn mooiste kleren ingepakt. Ik ben helemaal opgewonden 

Dag 2 :
Heel de dag op zee. Ik heb dolfijnen en walvissen gezien. Wat een prachtige vakantie.
Vandaag heb ik de kapitein ontmoet. Het is een knappe man. Lijkt op Brad Pitt.

Dag 3 :
Ik heb een beetje gesurft en ik heb leren golfen. De kapitein heeft me aan zijn tafel uitgenodigd voor het diner.

Het was een hele eer en ik heb me héél goed geamuseerd.

Het is een heel aantrekkelijke en attent volle man met prachtige blauwe ogen.

Dag 4 :
Ik ben naar het casino op het schip geweest en ik heb veel geluk gehad. De kapitein heeft me uitgenodigd om in zijn hut te lunchen.

Een werkelijk uitmuntende maaltijd met kaviaar en champagne.

Hij heeft me gevraagd om de namiddag samen door te brengen in zijn hut maar ik heb geweigerd.

Ik heb hem gezegd dat ik mijn echtgenoot niet wou bedriegen.

Dag 5 :
Ik ben weer naar het zwembad gegaan en na een tijdje heb ik besloten om de rest van de dag door te brengen in de pianobar.

De kapitein heeft me daar gezien en hij heeft me uitgenodigd om samen een glas te drinken.

Het is werkelijk een zeer charmante man. Hij heeft me gevraagd of ik de nacht in zijn cabine wil doorbrengen.

Ik heb geweigerd. Hij heeft gezegd dat hij het schip zal laten zinken als ik niet van gedacht verander.

Dag 6:
Vorige nacht heb ik 1600 mensenlevens gered. 4 keer zelfs...

Structurele werken…

Structurele werken noemt Freddy dit. Van die werkjes die niet moeten maar toch wel nut hebben enn die altijd maar uitgesteld worden, dat is de visie van onze baas op deze “structurele werken.”

Het was Heros al een paar maal gelukt om te ontsnappen uit de tuin, en we hebben er een hele poos achter gezocht langs waar hij wegglipte. Aan de voormalige schapenstal, het afdak aan de tuinzijde van de hangar was een draad gespannen die altijd al verborgen zat achter een altijd groenblijvende struik. Nu blijven groenblijvende struiken niet groen als ze afsterven en dus kwamen er gaten vrij die niemand zag, behalve Heros.

Indertijd was er geen afsluiting van de schapenstal naar de straat maar een stapel brandhout vormde een muur. Met de komst van de houtkachel verdween die muur geleidelijk en het laatste jaar stond er gewoon een Heras hek om het zaakje “Hondproof”  te maken.

Dat Heras hek was zoals altijd maar tijdelijk en daarom is ’t baasje begonnen met een houten “anti-inkijk” scherm te maken dat gelijk het zaakje windvrij moet maken voor zuidwesten wind.

We hopen dat Freddy zijn job op de Gentse unief al begonnen is, want als ‘m tijd heeft om dit te lezen gaat ‘m niet goed gezind zijn… Nu heeft ‘m zijn tijd hier gesleten met lezen, koken en sporten voor de gezondheid. Hij zou zeker zo graag geholpen hebben met “structurele werken” !

Belle

Heerlijk…

En we kunnen jullie niet laten meegenieten… Na de regenbui van deze namiddag geurt alles heerlijk fris. Zelfs de uitgebloeide zonnebloemen geuren terug op, of is dat maar een gedachte ? Misschien nog een hint voor Pascal Vyncke, de oprichter van het seniorennet, een geurblog, voor na de regenbui.

Het stof dat allom tegenwoordig was de laatste twee weken is weg en dat zie je dadelijk aan onze vachten. Ze zijn terug bruin en wit. Tot deze morgen was dat meer grijs zegt het baasje. We moeten hem wel geloven want een spiegel is aan ons niet besteed.

Wat de baasjes dan wel niet zo graag hebben is dat wij als slijkduivels uit het zonnebloemenveld komen. We hebben dan wel een propere rug, die buik van ons is een ander paar mouwen…

Geen van ons kent de motorcrosser “Geboerske” zoals ons baasje hem noemt. Die blijkt na een cross na een regenbui ongeveer een voorkant te hebben gehad als wij een onderkant. Ook nu moeten we ’t baasje geloven want die hebben wij niet meer weten crossen.

Morgen kunnen we terug sporen gaan volgen, de laatste dagen waren er zoveel door elkaar. Nu met de regenbui zijn er terug heel verse sporen. ’t Baasje is nu al benieuwd waar hij ons morgen weer kan ophalen…

Belle & co

Incroyable mais vrai…

Ken je het nog ? Het programma op TV “ongelooflijk maar waar !”

Deze morgen schreef ons baasje het bericht dat er al dagen regen was aangekondigd die maar niet komen wou. Even later, toen het hoofdbestuur onderweg was om boodschappen te doen begon het te motregenen en nu valt er een heuse bui. Met ECHT regenwater !

Het moet zijn dat ze hierboven, bij God en zijn heiligen in de hemel, ook dit blog lezen. Het klinkt verwaand, maar leg het maar eens anders uit…

Om 10u30 plaatst ons baasje dat berichtje, onder een grijze hemel, dat wel. Maar kurkdroog is het dan nog, en geen enkele wolk ziet er op dat moment uit dat ze een natte lading bij heeft.

Als er hier morgen of in de loop van de week een auto van het Vaticaan hier stopt om wonderen te onderzoeken, wel… ze zijn aan ’t goei adres. Is het geen wonder dan was het toch wonderbaarlijk en op z’n minst “incroyable” en zeker “vrai”!

En de foto’s zijn van een kwartier geleden, heet van de naald en nog nat van ’t ontwikkelen (of van de regen, da’s niet zo duidelijk )

Belle & co

Djekkes, weer geen regen …

Nu alle familie en vrienden terug naar hun respectievelijke nestjes zijn teruggekeerd kunnen we echt hoopvol uitkijken naar de eerste serieuze bui. Die zou nu toch wel echt welkom zijn.

Vorige week schreven we hier op deze plaats al dat we overal onze naam en vieze woorden konden schrijven met onze vingers op kasten, tafels, bureau en meer van die zaken. Dat is er ondertussen niet op verbeterd ! Integendeel nu is ook de tuin veranderd in een combinatie woestijn / oase.

Het grasveld is de woestijn en de oases kan je vinden onder de bomen. Daar kan je nog wat groen gras vinden.

Het weerbericht in de krant geeft al een week aan dat er regen op komst is. Tot de dag dat de regen zou gaan vallen, dan staan er terug overal zonnetjes op de kaart van de Poitou-Charente…

Belle & co

PS:  fotos zijn archieffoto's van eind juni, de laatste buien die we hier hadden, op zoiets hopen we op dit moment.

Twee borden…

Het is een hele poos geleden dat de tafel voor maar twee personen gedekt werd… Ook de hondenkommen worden maar voor drie gevuld. Dat heeft wel zijn voordelen… de kliekjes die overblijven moeten maar door drie gedeeld worden.

Vorige week met Zeppos en Hercule erbij was dat nog gedeeld door vijf. Er zaten toen ook nog wel kinderen bij aan tafel die nogal eens iets overlieten, maar toch, liever gedeeld door drie ! En dan spreken we nog niet van de dag dat ook Hadise en Jago hier op bezoek waren. Zeven Drenten in één tuin in Frankrijk, dat zal wel een record zijn denken wij zo.

Vanmorgen zijn Annemie en Freddy terug richting thuisbasis Gentbrugge vertrokken. Daar begint de school en de unief ook weeral tekenen van activiteit te vertonen. Het is zoals hier in de roedel, maar dan in ’t groot en veel serieuzer, ook op ’t KTA en op de Unief moeten de bazen eerst aanwezig zijn of ’t loopt ook daar in ’t honderd.

’t Gaat hier stillekes zijn de volgende twee weken, er is geen bezoek meer aangekondigd en het zal dus bij twee borden blijven wanneer de tafel gedekt wordt, gaan we dat nog wel gewend geraken na deze vakantie ?

Belle & co

Dat “den Yves” daar niet aan gedacht heeft…

BRUS - SEL - HAL - LE - VIL - VOOR - DE.

VOILA!... T' IS GESPLITST!

Was da nu zo moeilijk?

België wordt gesplits in drie:

Vlaanderen met koning Laurent

Wallonië met koning Flip

Brussel met koning Albert

Nationaal volkslied :   DRIEKONINGEN, DRIEKONINGEN, GEEF MIJ NE NIEUWEN HOED

M.V.

Van Leo…

Van Leo, ’t baasje zijn voormalig collega en onze “dikke vriend” zoals hij zichzelf noemt, kreeg het baasje gisteren een mailbericht dat we met jullie willen delen.

Het is een link naar een site vol herinneringen over van alles en nog wat. Zoek je het in geschiedenis, muziek, gebeurtenissen, bekende en minder bekende mensen, het lijkt op het eerste zicht wel een mini-Wikipedia.

Je weet in elk geval niet waar eerst beginnen. En het werkt nog verslavend ook, eens er aan begonnen zie je telkens weer andere onderwerpen waar je wat meer van wil weten, en voor je het weet ben je daar dan ook in verdiept. Op het einde van dat onderwerp zie je weer iets anders… en lees nu maar weer verder aan het begin van deze alinea…

We hopen dat je ook niet vergeet van ook nog eens hier terug te komen lezen nadat je aan dit hier begonnen bent….

http://www.seniorplaza.nl/Herinnering.htm

Belle & co

Leuke site ! Vol met herinneringen !

Onze versierder…

Kijk hier wat die allemaal mag… Annemie zit daar rustig haar boek te lezen en Heros zal daar eens snel gaan helpen…

Nu is dat “zijn” plaatsje want er zijn hier al meer foto’s op dit blog verschenen waarop mijnheer Heros zijn plaats op de picknick bank claimt. Mooi uitzicht heeft ‘m daar, vooral over wat er op straat staat te gebeuren en ook de koer heeft ‘m volledig onder controle.

Normaal dus dat ‘m daar eens snel gaat censureren wat het bezoek zoal leest binnen zijn territorium. ’t Moest zo eens niet binnen de normen zijn, dan zou het baasje klagen dat Heros zijn werk niet goed heeft gedaan ! ! !

Blijkbaar was in dit geval “alles in de kabas” zoals men dat uitlegt in en om Turnhout. Ook Freddy die op een andere plaats aan het lezen was kwam eens kijken wat Heros aan het uitspoken was daar op tafel bij zijn ega. Die werd dan dadelijk begroet door mij en dan komen Hera en Heros er dadelijk bij,  en zo kon ’t baasje foto’s maken die bij hemzelf nooit niet lukken, de baas samen op de foto met zijn  drie Drenten…

Belle

Computer problemen….

L’ Argentor…

Gisterenavond waren de baasjes door de vrienden Freddy en Annemie uitgenodigd in het restaurant l’ Argentor in Nanteuil en Vallee.

Het was een prachtige avond na een warme dag dus konden ze buiten op het terras eten. Het restaurant heeft toch wel faam in de omgeving en het terras zat bomvol, ’t baasje vertelt zelfs dat er nog twee hondjes aan het meeëten waren met hun baasjes.

Wij mogen enkel mee als er buiten kan gegeten worden maar dan niet alle tesamen, dat is een beetje te veel van het goede zegt de baas.

’t Baasje heeft nog een paar fotootjes genomen van het vriendenpaar om op te sturen naar Calgary in Canada waar dochter Rienske aan de universiteit aan het doctoreren is als dierenarts. Dat had het baasje eerder deze week aan Rienske beloofd toen Pa & Ma via Skype met dochter hun wekelijkse babbel deden. De foto met als titel “Pa & Ma in de Charente” is inmiddels onderweg over de oceaan !

Als er mensen in de buurt van Ruffec komen en plots een aanval van honger moesten krijgen… l’ Argentor is een aanrader. En dan speciaal voor de Belgen, ze hebben er ook nog Leffe van ’t vat !

Belle

Fête du vent…

Het jaarlijks terugkerende evenement in Villefagnan, het stadje van 2000 inwoners hier vlakbij.

Enkele jaren geleden hebben ze daar hun in verval geraakte windmolen gerestaureerd en sindsdien hebben we het jaarlijkse “feest van de wind”

Rondom de molen zijn er dan attracties zoals een ploegwedstrijd met allerlei trekdieren, ezels, muilezels, ossen, paarden en alles wat er nog tussen past.

Ook oude werktuigen zoals oldtimer tractoren. Van de eerste, in hout vervaardigde, dorsmachines, uiteraard in werking gezet door een oude tractor en allerlei landbouw gerei in verschillende staat van onderhoud of moeten we zeggen verval. Alles passeert de revue.

De marché des producteurs, zeg maar de artisanale markt met honoing , confituren, pineau, boerenbrood en landbouwproducten trekt ook altijd veel geïnterresseerden.

Vandaag waren we voor de middag daar wegens de opkomende en voorspelde warmte, en we hebben besloten dat een keertje meer te doen omdat je dan echt meer van het gebodene kan genieten en nog een babbeltje kan doen met de bekenden.

Belle  & co

Zwijggeld…

Een jongetje zit bij  een vrouw van lichte zeden voor de deur te spelen.  
Daar kwam de "Klant" naar buiten en deed net alsof  hij de jongen niet zag.
Maar de Jongen riep hem toe:  'Ik weet wat jij gedaan hebt daar binnen!'
Man...:  'Dan geef ik jou 5 Euro en dan hou jij je mond'  
Toen de man twee  straten verder liep hoorde hij het jongetje weer achter  hem roepen....
'Ik weet toch wat jij gedaan hebt. Ik  ga het iedereen vertellen.'
Man...: 'Dan geef ik je  10 Euro en dan wil ik je niet meer zien!'
Toen de  man bij hem thuis voor de deur stond kwam weer het  jongetje achter hem aan en schreeuwde.....
'Nou weet  ik waar je woont ook!'
Man...: 'Nou geef ik je nog  een keer 10 Euro en dan ga je spelen, anders wordt ik  echt boos!'

Thuisgekomen vertelde het jongetje  hoe hij 25 Euro verdiend had. Maar zijn moeder zei hem dat hij zo niet aan geld mocht komen en maar naar  mijnheer pastoor moest gaan om hem de biecht af te laten  nemen.
Dus zat het jongetje in het biechthokje en  daar ging het luikje open.
Waarop het jongetje zegt:  'verdorie Nou weet ik waar je werkt ook!'  ……

L.K.

Luie zondag…

Niet dat de andere weekdagen zo’n zware activiteiten vertonen, maar de zondagmorgen gaat alles nog een beetje langzamer. Zeker als er dan nog goei vrienden op bezoek zijn die dezelfde instelling hebben…

De ene gaat naar de bakker, de andere zet het water op het fornuis voor de zachtgekookte eitjes van het moment dat er hoorbaar water loopt in de badkamer. Nog een ander dekt de tafel buiten, er wel oplettend dat de boter niet in de zon staat. De parassol plooit open en de eerste zet zich aan tafel met een tas dampende koffie.

Drie Drenten houden vanuit hun ooghoeken de tafel in de gaten, er moest zo eens iets “van tafel vallen”. Wij hebben even daarvoor de tuin al onveilig gemaakt door wild achter elkaar te crossen en elkaar tegen de grond te smakken. Het baasje is  moeten wegspringen omdat Heros “uit de bocht vloog” en uiteindelijk met heel zijn geweld in de boontjes terecht te komen. Daar zijn weeral enkele struikjes die nog weinig zullen opbrengen om te steriliseren.

Och het leven is nog zo slecht niet in de Franse Charente, niet in de week en zeker niet op een luie zondagmorgen !

Belle & co