Lekker!
Lekker…
Deze morgen legde het vrouwtje nog een soepbeen uit de vriezer… zo’n groot waar we wel met drie van konden snoepen. Hera stond al snel de wacht te houden bij de lekkernij maar dat was niet de bedoeling van het hoofdbestuur. Van dat soepbeen diende zoals het woord zelf zegt een soepje van gebrouwen te worden.
Het baasje heeft dat been met zijn “special force’s” zaag in drie verdeeld en toen ging en de drie stukken de kastrol in. Laat in de namiddag was het been genoeg afgekoeld en kregen we elk ons deel.
Een tafel hebben wij niet nodig om eens goed te snoepen, ver genoeg uit elkaar, om elkaar zeker niet te storen, hebben wij dat been “soldaat gemaakt”. Daar hadden wij niet zoveel werk mee omdat het nog een kalfsbeen van bij “galantine” in Vosselaar kwam. Die kalfsbenen zijn veel zachter en bieden dus heel wat minder weerstand dan een rundsbeen.
Ik had mijn snoep al begraven als reserve voor “tegen dat er nog eens oorlog komt” zoals het baasje altijd zegt. Maar toen ons baasje dreigde van het zelf op te graven ben ik er toch maar aan begonnen. ’t Been zag er niet meer uit na dat verblijf onder het zand/stof maar ’t heeft toch nog vreselijk goed gesmaakt.
Belle














