De laatste van dit jaar ?

Twintig  jaar technische vooruitgang…

En daar heb je maar twee beelden voor nodig !

Doornen…

Gisteren bij het begin van de wandeling hebben we het weer bont gemaakt zegt het baasje. Het vrouwtje knikt ijverig mee. Hoe eensgezind die twee toch kunnen zijn !

Aan het einde van het gehucht staat een huis, “le pavillon” zoals de inheemsen zeggen. Het is het jongste huis van het gehucht maar is totaal verwaarloosd door de vorige bewoonster, die vorig jaar plots weg was.

De tuin achter de woning is totaal verwilderd en de bramen staan er metershoog. Van een afsluiting is er geen sprake en we hebben dus vrij spel over gans het terrein.

Plots heeft Heros een geur opgevangen en is hij als een pijl uit een boog op de wildernis afgestormd. In zijn kielzog Hera en ikzelf er achteraan, ’t moest zo eens vriê plezant worden ! Maar in plaats van rond de bramen te hollen zoals we al meermaals gedaan hebben is Heros onder de bramen door gedoken ! In geen tijd stond gans die bos bramen te bewegen door de drie Drenten die op zoek waren naar “iets”.

Na enkele minuten kwam Hera te voorschijn, die luistert nogal snel naar ’t baasje maar Heros en ik, wij moesten weten wat er daar nog allemaal rondliep buiten wijzelf.

Na een dikke tien minuten, in die tijd dacht het baasje dat wij vast hingen in de bramen, kwamen we dan terug te voorschijn. Gans onze vacht hangt vol met takjes en doornen die afgebroken zijn van de takken.

Telkens als we nu gestreeld worden of afgedroogd worden (het regent terug) vinden de baasjes nog doornen in onze vacht. Plezant is anders, zowel voor ons als voor de bazen maar we hebben het onszelf aangedaan zegt de opperbaas !

Belle

Ook vandaag nog mooi…

Gisteren was het inderdaad zoals we konden voorzien een mooie dag met stralende zon die uitnodigend scheen om die fleece vest toch maar uit te trekken. Hebben we niet gedaan want “een klets” heb je zo opgelopen in dit seizoen.

In de tuin zijn, raar maar waar, nog enkele tomaten gerecupereerd. Ze zijn wel niet van het type waar je op hobbybeurzen prijzen mee haalt maar toch, in de soep zijn ze meer als welkom.

De uitgebloeide stokrozen waar hier en daar nog een enkele bloem in stond zijn ook gekortwiekt en het zwembad ligt dicht.

Vandaag zou het baasje graag het gras (gazon noemt men dat ook, maar dan bij mensen die geen Drentsche Patrijshonden hebben) nog een laatste keer voor de winter afrijden.

Dan zijn tegelijk de bladeren van de fruitbomen ook weg en kan alles op de composthoop. Probleem hierbij is wel dat het tot een eind na de middag duurt voor het gras droog genoeg is om afgereden te worden. We hopen op wat wind en een zonnetje om alles te drogen.

Dat was ook het probleem voor ’t vrouwtje,  doe ik vandaag de was of wacht  ik tot morgen ? Dan komt de krant van gisteren terug te voorschijn en raadpleegt het hoofdbestuur France Météo op de computer. Beide weersvoorspellingen zijn goed genoeg om een behoorlijke droogbeurt te garanderen.

Zo brengen de baasjes hun dagen hier door, er is niet veel verschil met de activiteiten in Vosselaar. Voor ons echter is het “losloopgebied” oneindig veel groter. Konijnen zijn hier zeldzaam maar muizen holletjes om te verbouwen kan je met duizenden vinden. Die uitgraven is hier wel wat moeilijker met de zware Charentaise grond.

En nu gaan we er tegenaan, ’t zonneke is door de mist heen…

Belle & co

Belofte maakt schuld…

Deze morgen beloofden we verslag uit te brengen over een mooie dag, dat doen we dan ook maar de volle goesting is er niet echt. Drie Drenten dood in één week, als echt Drenten liefhebber vergaat je zin dan echt wel om uitbundig over het weer te schrijven.

Onze gedachten zijn meer bij Roswitha, Marian en Manuela die hun Drenten hebben moeten laten inslapen. Van het drietal is Manuela  de enge die niet zelf heeft moeten besluiten van Falko te laten inslapen. Falko heeft het zijn baasje even makkelijk gemaakt als Bas destijds. In volle Aktie een hartaanval en gedaan. Het grote verschil zit wel in de leeftijd, Bas was 15 en Falko maar 8 jaar.

Marian ging deze morgen met een bang hartje en een  slecht voorgevoel met Bente naar de dierenkliniek om de oorzaak van haar hoesten te onderzoeken. Marian heeft na de uitslag te hebben gehoord de zware beslissing zelf moeten nemen.

Roswitha had met haar 15 jarige Esmee, Esmeralda the Gloucester voluit, al lang zicht op het einde van de levensdagen van Esmee. We konden dat al tussen de regels lezen toen Roswitha haar artikeltje over Esmee begin september binnenstuurde op de redactie van het Drentenkrantje. Toch is het voor ieder nog onverwacht gekomen. 15 jaar is een respectabele leeftijd voor een Drent maar van Rob en Tiny Key , de fokker van Esmee, kregen we bevestiging van wat we al een hele tijd wisten. Esmee kwam uit een bijzonder nest, meerdere hondjes uit dit nest hebben een hoge leeftijd bereikt. Een goed nest en een bazin met hart voor haar honden, je leest hier, en nu… wat een goede combinatie dat is !

Och ja..’t was vandaag mooi weer in La Magdeleine, de baasjes hebben hard in de tuin gewekt en geprofiteerd van ’t mooie weer. Spijtig van dat nieuws toen we terugkwamen van de wandeling. Van een koude douche gesproken op een mooie dag !

Belle & co

Dat belooft …

Dat belooft een mooie dag te worden vandaag. Het Was gisterenavond al flink koud met een open sterrenhemel.

Vanmorgen dus “erwtensoep” flink dikke mist en nevel boven de velden na de kletsnatte dagen die we dit weekend gekend hebben.

Gisteren was het dus al droog weer en zijn de eerste werkjes in de tuin al gebeurt. Het vrouwtje heeft uitgebloeide hoge pieken uit de stokrozen geknipt en het baasje heeft het zwembad afgedekt.

Zo’n praat tussen de leden van het hoofdbestuur als “als ’t zo’n weer blijft zijn we midden van de week al terug naar België” dat horen we op ’t moment niet meer, al een geluk want wij amuseren ons hier te pletter.

Gisteren tijdens de wandeling stuurde ons baasje ons twee akkers verder om daar een grote groep kraaien het leven zuur te gaan maken. We hebben ons haast aan het einde gecrosst. Hoe we eruit zagen is een ander paar mouwen. We zaten van kop tot teen onder het slijk van die kletsnatte akker. En dat in combinatie met die zware plakgrond van hier… Het baasje vind nog steeds ingedroogde klonters slijk in onze vacht.

Vanavond verslag over een dag die zich alleszins mooi aankondigt…

Belle & co

Vijftig jaar getrouwd…

Jack and Betty zijn hun 50 jaar huwelijk aan het vieren.
"Betty, nu we al zo lang zijn getrouwd vraag ik me af, ben je ooit vreemd gegaan?"
"Oh Jack, waarom stel jij zo'n vragen?"
"Betty, ik wil het echt weten, alstublieft."
"Wel, OK, ja, 3 keer."
"Drie keer ! Drie? Wanneer was dat?"
"Wel, Jack,
toen je 35 werd en toen je de zaak van je dromen wou starten die je nu zo goed hebt uitgebouwd.
Geen enkele bank wou je een lening geven.
Herinner je je nog die dag dat de bankdirecteur zelve bij ons thuis is gekomen
en de papieren heeft getekend voor de lening, zonder vragen te stellen?"
"Oh, Betty, heb je dat voor mij gedaan?
Ik respecteer je hiervoor nog meer dan vroeger.
En nu, wat was nummer 2?
"Wel, Jack,
herinner je je nog dat door het harde werken je een hartaanval kreeg,
en de chirurg je niet wou opereren omdat het een zeer delicate ingreep was?
Herinner je je nog dat Dr. De Bakker helemaal uit de verenigde staten is gekomen
om jou te opereren en nu ben je er weer terug helemaal bovenop?"
"Dat kan ik geloven! Betty,
ik hou nu nog meer van jou, nu ik weet dat jij zo iets voor mij hebt gedaan,
ik kan me geen vrouw voorstellen die zoiets voor haar man zou doen,
jij houdt toch echt van mij. En, wanneer was nummer 3?"
"Wel, Jack,
herinner je je nog enkele jaren geleden,
wanneer je ernaar snakte voorzitter te worden van de golfclub en je had 17 stemmen te kort?"

Olijven…

Enkele jaren geleden hebben we een olijfboompje gekocht bij het tuincentrum Maréchal te Turnhout. Er hingen toen wat groene olijven aan en die zijn ook rijp, dus zwart geworden.

Het boompje heeft enkele jaren in de living gestaan en dan krijg je natuurlijk geen olijven wegens geen bijtjes om te bestuiven. Na een jaar of drie verhuisde het boompje mee naar Frankrijk en kreeg daar een plaatsje in de tuin. Wat beschut door de hoge hangar en twee kersenbomen.

Nu heeft dit boompje, ondertussen met al een behoorlijk stammetje, terug vruchten. Het is wel niet de moeite van er kisten voor te kopen om er mee naar de oliemolen in Noyon  in de Vaucluse mee te rijden, maar één conservenpotje zullen we er wel mee kunnen vullen.

Nu wil het baasje een methode vinden om die olijven klaar te maken voor menselijke consumptie. Iedereen (?) weet dat olijven recht van de boom niet eetbaar zijn. Je mond trekt daar onwaarschijnlijk van samen !

Echter een behoorlijke bereidingsmethode is niet te vinden op ’t www., toch niet in het Nederlands. Het baasje heeft daarstraks aan ’t zoeken geweest maar wat ‘m gevonden heeft van in water met kruiden teleggen samen met wat Mediterane kruiden zint hem niet zo…

Zelfs bij zijn blogmaat, kok Fons Nicolay, staat er niets over olijven prepareren. Wel over wanneer je ze bereid in gerechten en bij aperitieven. Maar wat zijn nu de stappen die je dient te nemen tussen oogst en tafel. Heeft er ooit iemand van de bloglezers hier ervaring mee opgedaan ?

Belle & co

Niet dus…

Van onze baas zijn lieve ex-collega Diana kregen wij daarstraks een reactie op het bericht “op de valreep”, bericht dat gisterenavond nog juist voor twaalven, te 23u57 om juist te zijn, op ’t blog kwam. Op de valreep dus.

Diana geeft ons goede raad in het muizenvangen, hier haar reactie, in het rood haar goede raad waar iets niet klopt.

Diana heeft in haar carrière op school zowat alle vakken onderwezen en dus zal er wel ergens een cursus van haar bestaan met een onderwerp als “muizenvangen voor jonge meisjes”. Daarom hebben we haar altijd geloofd, tot nu dus.

Dag iedereen in het verre zuiden daar ,
Daarstraks heb ik een berichtje achtergelaten voor jullie en nu vind ik het niet meer terug ,maar ik heb wel op gastenboek gedrukt , verkeerd dus . Alhoewel jullie het wel zullen vinden ergens hé . Het was een reactie op "muis in huis" , je zit er grandioos naast hé Jan , je moet een muis geen kaas geven maar chocolade . Gegarandeerd binnen de twee dagen heb je de muis ,zeker de vrouwelijke , en die vertelt het verder en binnen de week hebben jullie alle muizen van gans de omtrek gevangen . Goed hé , probeer maar . En stuur die regen van bij jullie aub niet door ,hier is het wel koud en mistig maar niet extra nat .
Groetjes vanuit Hulshout
Diana

Nu heeft het baasje nooit de indruk gehad dat Diana met zijn voeten wou spelen (?) maar hier toch eventjes de uitleg die niet thuishoort in een cursus muizenvangen.

Het gaat ‘m over die vrouwelijke muizen die van de chocolade gegeten hebben en die dat dan aan al die andere muizen gaan vertellen. Vergeet het: Die muis die bij ons van iets gegeten heeft die vertelt niks meer verder. Die ligt gewoon dood in de klem ! ! !

Onze baas kan het weten, want die stelt de klemmen altijd zo scherp af dat ‘m zelf al verschillende keren met zijn fikken in de klem heeft gezeten. Dat gaat dan gepaard met gesprekken met een opperwezen en dat gesprek trekt in de verste  verte niet op een “wees gegroet” of “Onze vader”. Dat moet dus toch wel een ferme klap op een muizenkopke geven. Geen één muis, zelfs een vrouwelijke met een motorhelm die dat overleeft.

Ondertussen heeft het vrouwtje op haar boodschappenlijstje toch maar “sjokolat” geschreven. Die is niet meer in huis wegens weg gesmeten omdat enkele weken geleden … muizen aan de chocolade hadden geknabbeld…

Belle & co

Weet je wel wat het verschil is tussen moed en lef ? 

Moed = midden in de nacht bezopen thuiskomen,

je vrouw staat op je te wachten met een bezem en dan vragen :

 "Ben je nog aan het schoonmaken of vlieg je nog ergens naar toe?"

Lef = midden in de nacht bezopen thuiskomen

met een parfumluchtje om je heen en lipstick op je kleding,

je vrouw op haar kont slaan en zeggen: "jij bent de volgende".

L.M.

Onevenredig…

Het is hier onevenredigheid troef de laatste twee dagen. Hoe meer regen er valt hoe minder activiteit er is te bespeuren.

Bij de honden beperkt de activiteit zich tot eens rechtstaan en gaan kijken wat er  gebeurt als er een papiertje kraakt of wanneer er in de keuken kasten worden geopend. Er moest achter dat papiertje of die keukenkastdeur eens iets lekkers zitten dat we anders zouden mankeren.

Als er niets kraakt of piept durven we al eens een oog opentrekken, langzaam uiteraard, want van snel kan je moe worden.

Buitengaan gebeurt alleen als de nood hééél hoog is, meestal verlossen we ons dan van die nood niet te ver van de deur. Daar krijgt het baasje en vooral ’t vrouwtje het van op hun heupen. Maar geur van een plasje zullen ze dit seizoen niet veel hebben, de regen spoelt alles weg zoals in een mensen WC.

Ondertussen wachten we af, het vrouwtje tikt eens tegen de barometer en trekt dan een bedrukt gezicht.

Het is nog niet voor dadelijk die lange wandeling, het regent nog te hard…

Belle & co

Op de valreep…

Na een dag die regenachtig inzette, met een baas die niet goed wist waar aan beginnen, met drie Drenten languit gestrekt voor de kachel, toch nog laat op de avond nog een berichtje.

De regen is toch nog weggetrokken, we hebben met het baasje en ’t vrouwtje nog een “slijkwandeling” gemaakt en op ’t einde van de wandeling hebben we nog wat muizen den duvel aangedaan met hun entree van hun holletje de allure te geven van een paleis ingang.

In huis hebben we ook een muis, een slimme die zich niet laat vangen en die volgens het vrouwtje overal “keutels” achter laat. Drie klemmen met kaas als lokaas. De kaas is oude Cantal waarvan het baasje zegt dat ‘m te lekker is om aan de muizen te voeren. En nu wil dat rotbeest toch die kaas niet zeker !

Drie klemmen en nog altijd kan die muis de lekkernij weerstaan. We hebben ze al een paar keer zien lopen en ik ben al met m’n snuit in de hoek tegen de muur geknald. De muis dook daar in de minuscule opening waar de verwarmingsbuizen uit de muur komen. Ik had ze bijna maar kon niet meer stoppen en ik vloog met een doffe dreun in de hoek. Weg muis !

Morgen gaan we verder met de jacht. We houden jullie op de hoogte van de resultaten.

Belle & co

Twee haaien…

Vader Haai en zijn zoon zijn onderweg.

Plotseling zwemt er boven hen een groep mensen.

Zegt vader haai :  

Wel, mijn zoon, nu gaan we zo ver naar boven, dat allen de bovenste helft van onze vin te zien is en draaien enkele ronden rond die zwemmers !

Zo gezegd, zo gedaan.

Vader haai :

Jongen, nu doen we dat opnieuw, maar laten nu onze hele vin zien !

Dus die twee zwemmen weer enkele ronden rond die zwemmers en duiken dan iets dieper.

Vader haai :

Wel, mijn zoon, nu langs beneden aanvallen en vreten maar !

Dat doen ze dan ook. Alle zwemmers worden opgepeuzeld.

Een beetje later, terwijl vader en  zoon daarna rustig en tevreden rondzwemmen en nagenieten, vraagt zoon haai:

Papa, waarom hebben we eigenlijk eerst al die ronden rond die zwemmers gezwommen, we hadden ze toch zonder probleem direct kunnen opeten ???

Zoon, 't is heel simpel, jongen.

Leeg gescheten smaken ze gewoon beter !

D.D.B.

Is er nog werk binnen ?

‘tuurlijk is er binnen nog wel wat te doen, er is altijd binnen wat te doen, al is het maar voor de lekker warme kachel liggen.

Waarom vragen we dat ?  Het regent flink aan “dehors”, geen plensbuien maar zo’n regen die maar blijft vallen en waar je kletsnat van wordt.

We zijn nu iets voorbij negen uur en het baasje heeft al twee natte handdoeken hier liggen. Al een drietal maal heeft hij ons afgedroogd bij het binnenkomen want natte honden in de zetel is zelfs bij onze baas “not done”.

Zo , dan liggen onze activiteiten al vast. Nu voor ’t baasje nog iets vinden…

Het baasje wilde vandaag aan het zwembad beginnen, het waterniveau onder de skimmer laten zakken om bevriezing van de leidingen te voorkomen. Hij wilde ook de filters laten leeglopen, maar voor al die werkjes moet ‘m te veel binnen en buiten lopen. Dat gaat dus niks worden .

De schuur oprommelen… een jobke dat ‘m zo nogal eens doet als het regent is niet nodig wegens in oktober nog gedaan.

Waarschijnlijk gaat hij helpen bij Fernand in Saint Fraigne. Die is gisteren namiddag samen met het baasje “stenen” gaan kopen in de Brico Depot in Angoulême, om de schoorsteen mee te bekleden, zoals bij ons achter de kachel.

Och we zien wel… wat er staat te gebeuren en wat  er vanavond uit de bus is gekomen…

Belle & co

Nu ook bij ons….

Nu is er ook bij ons in het gehucht een verkeersbord geplaatst het allerallereerste ! Vorig jaar kregen we al straatnamen, iets wat voor de Franse inboorlingen vreemd overkwam.

Logisch toch voor hen, in een “hameau” van negen huizen waar iedereen jan en alleman   kent met naam en bijnaam daar hebben ze dan straatnamen voor uitgevonden voor die drie, wegeltjes die tussen de huizen samenkomen. Bovendien kreeg elk huis ook nog eens een huisnummer !

En dan gisteren toen we onze eerste wandeling met de honden maakten stond er aan het begin van onze straat de “rue du four” een verkeersbord dat de snelheid in onze straat beperkt tot 30 kilometer per uur.

Waar onze brave burgervader en zijn conseil niet aan gedacht heeft is dat die borden aan twee zijden van de straat dienen te worden geplaatst. Nu mogen wij als we bvb van de bakker komen nog maar 30 rijden, wat nog te snel is gezien de omstandigheden, niemand reed in het verleden zo snel,. Maar kom je van de andere zijde de straat in was er enkel de beperking van in een “bebouwde kom” te komen en dus 50 te mogen rijden.

We zullen onze brave burgervader eens op de fout attent maken als ‘m nog eens stopt met zijn tractor van de gemeente, als er nog eens een zwaailamp of een achterlicht mankeert.

We zullen hem alleszins het adres van een goeie advocaat geven als er ooit iets gebeurt. Zou Vermassen zo’n zaak als publiciteit voor z’n commerce aanzien ?

Belle & co