Vier maanden al…

’t Gaat haar beter…

Het gaat stukken beter met Hera haar rug, na een week betrekkelijke rust is zij best terug een vinnig hondje. Ons baasje denkt dat hij het zich inbeeld maar Hera voelt voor zichzelf aan dat, wanneer ze onnozele kuren uithaalt daar ook de gevolgen van moet dragen.

De jachttraining die we nog te goed hebben volgende woensdag, die gaan we aan Heros overlaten. Die zal daar ook niet neen tegen zeggen want die zag dat vorige week woensdag ook wel zitten, hoewel hij er niet veel van bakte !

Hier ten huize is iedereen tevreden met de ontwikkelingen van het genezingsproces van Hera. Blijkt nu toch dat consequent optreden en een dierenarts bezoek zijn vruchten afwerpt.

Wij hebben met ons Hera terug een blij pijnloos hondje in huis… Nu proberen ze nog een tijdje niet te laten springen en bruut te laten spelen.

Belle & co

Dit is écht een vuil mop.

Aan de universiteit moet een professor zijn nieuwe studenten vertrouwd maken met autopsie.

Hij begint zijn verhaal :
"Bij het verrichten van een autopsie zijn twee punten erg belangrijk :
Ten eerste mag je nergens bang voor zijn en je mag niets vies vinden."

Om dit te bewijzen stopt hij zijn vinger in de anus van het lijk

en likt hij vervolgens zijn vinger af.

De studenten moeten hem nadoen.

Om niet af te gaan

en in de gunst te staan bij de prof

doen de studenten hem stuk voor stuk na,

de vieze smaak en stank verbijtend.

De prof hervat zijn verhaal :

'Ten tweede is het belangrijk om oog voor detail te hebben.

Wie van jullie zag bijvoorbeeld

dat ik mijn middelvinger in het lijk stak,

maar mijn wijsvinger aflikte ?"

L.K

Hollandse puppynieuwtjes

Deze nieuwtjes maken het voor ons ook zo plezant, nieuws van het puppyfront, de opgroeiende mini-duiveltjes die het leven van de eigenaars elke dag weer opvrolijken.

Soms een probleempje in de aanbieding, een vraag om raad, of het vertellen van de grappen en grollen van de oogappels (tiens, daarjuist waren het nog mini-duiveltjes) .

Zo kregen we deze week berichtjes in de mailbox van Marian en Kiki uit Arnhem en van Gonda en haar Kyra uit Heijen beide uit Nederland.

Belle & co

Hoi Jan,

Ik had je laatst in een mail verteld dat Kiki zo bang was in het donker tijdens het laatste rondje. Nou,ik dénk dat het voor een groot deel getackled is!

Ten eerste heb ik inderdaad de route verlegd en ten tweede heb ik haar vaak dat groene tuig aan gedaan,en dat heeft denk ik goed gewerkt.

Ze wordt nu ook groter natuurlijk (geestelijk) en volgens mij kan ze dingen nu wat beter plaatsen.

Ben nog steeds hartstikke blij met mijn kanjertje!!!!!!!!!!

Hoi Jan en Simonne,

We hadden van de ouders van Anton een mooi kussen gekregen voor in de bench. Deze hadden we nog niet gebruikt omdat we de bench verkleind hadden. Nu was de oude mat zo erg kapot dat ik hem niet meer kon wassen, er kwam allemaal schuimrubber uit. Dus nu was het tijd om het nieuwe kussen in gebruik te nemen en de benchverkleiner er uit te halen. Maar dan begint het… probeer het kussen maar eens in de hoes te krijgen. Helaas was er niemand om te filmen, maar ik neem aan dat jullie je wel een voorstelling kunnen maken van iemand die met moeite probeert een kussen in een hoes te krijgen en daarbij geholpen/geplaagd wordt door een overactieve Drent die heeeel erg nieuwsgierig is en overal met haar neus bovenop wil zitten/liggen…. J J J

Natuurlijk moest ze hem meteen even uitproberen..

Daarna de benchverkleiner er uit gehaald en ook toen moest ze hem nog een keer uitproberen. Ze was even verbaast, hé mijn bench is groter! Maar het kussen is helemaal goedgekeurd!!!

Zie hier een intens tevreden pup…. Dadelijk nog Meneer Beer er bij en dan is het geluk compleet!

En zo kunnen jullie van een afstandje toch nog een beetje meegenieten van jullie dondersteen (zoals wij haar regelmatig noemen…)!

Dikke knuffel,

Gonda, Anton en Kyra

Mooi…

was het deze middag in de trouwmis van “An van ons Carine”. Een trouwerij in grote stijl met klasse. In de stijl van “comme il faut” met een vader die zijn dochter nog uithuwelijkt en die samen aan de kerk in een spijtig genoeg, gesloten, witte cabrio arriveren.

De eieren voor de arme Klaren waren niet in verhouding tot wat de boer die water voor zijn akker nodig had bij de nonnekens had binnengebracht, die had er misschien nog wel een stuk mager spek bij gedaan ?

De parochiekerk van het H.Hart is op zich al een mooie gotische kerk en daar verzorgde de fanfare “het werk der toekomst” uit Beerse de live muziek. Reken daarbij dat de kerk een akoestiek heeft van een concertzaal dan kan je de kippenvel momenten al wel voorstellen.

Reken er dan nog de romantiek bij van het jonge koppel waar het allemaal om draait en dan worden er langs alle kanten zakdoeken boven gehaald.

En het blijft nog altijd zo, één foto zegt meer dan duizend woorden, hier enkele foto’s. Straks moet ons baasje nog naar het huwelijksfeest. Hij heeft zijn dansschoenen nog maar eens extra gepoetst en ’t vrouwtje “staat ook in ’t nief” zegt het baasje.

Wij hebben vanavond thuiswacht… iemand moet er toch voor have en goed passen zeggen wij dan maar !

Belle & co

Regen…

Het baasje zijn zus zal te weinig eieren naar de Zusters Arme Klaren in Turnhout gebracht hebben ons gedacht. Het was de bedoeling dat d zusters voor een zonnige dag zouden bidden, maar ons baasje zegt dat er een boer meer eieren heeft gebracht omdat die regen nodig had voor zijn gewassen.

Nichtje An haar huwelijksdag zal dus een natte dag worden, foto’s onder een paraplu en natte voeten in de witte schoentjes… Niet echt waar de familie op gehoopt had.

De foto’s van het kersverse echtpaar gaan ze nemen in de buurt van “ons” bos. Hey is dus opletten dat we er niet te veel in de buurt gaan loslopen straks na de mis wanneer de foto’s gaan genomen worden. Opspringende Drenten kunnen ze missen als heel erge kiespijn. Toch zeker al die dames in hun lange feestkleding zijn niet happig op drie Drenten die daar familie die ze maar al te goed kennen zien poseren voor iemand met een (duur) Kodakske.

Straks geven we enkele foto’s van An en Glen, we hopen op stralende foto’s, zowel van het bruidspaar als van de zonovergoten omgeving, maar dan zullen de zusters toch dringend een versnelling hoger moeten schakelen met hun gebeden zo te zien !

Belle & co

Cyclische redundantie…

Ongetwijfeld hebben jullie dit probleem ook al gehad : " Je start een programma op je computer en om één of andere reden draait je pc “in de knoop”. Je zit met een “loop” ofte “cyclische redundantie” !
Maar wat betekent dat eigenlijk ? Wel, hier is een simpel voorbeeld om u te verklaren wat cyclische redundantie precies inhoudt.

De directeur van een maatschappij roept zijn secretaresse bij zich en zegt haar :

“Vanessa, ik ga een weekje naar Rome voor een seminarie en ik wil dat je meegaat. ’t Is een buitenkans voor jou om de internationale top van demaatschappij te ontmoeten en onze partners te leren kennen… Gelieve dus de nodige voorbereidingen te treffen.”

Vanessa, de secretaresse, belt meteen haar man op en meldt hem :
“Filip, schatje, ik moet een weekje met de directeur naar Rome voor een seminarie. We gaan elkaar volgende week moeten missen liefste…”

Filip belt meteen naar zijn maîtresse met de boodschap :“Florence, mijn liefste, de toverkol vertrekt een week naar het buitenland !
We gaan de hele volgende week lekker samen kunnen doorbrengen, Ik kijk er al naar uit !”

De maîtresse, Florence, belt meteen naar de student waaraan ze bijlessen wiskunde geeft :
“Manu, ‘k heb veel te veel werk volgende week, we gaan je bijlessen een week moeten overslaan. Je hebt een weekje vrij !”

Manu belt daarop naar zijn grootvader :“Opa, mijn bijlessen van volgende week zijn uitgesteld. Mijn prof, Florence, heeft veel te veel werk. We kunnen eindelijk samen gaan vissen !”

De grootvader, die eigenlijk de directeur is in dit verhaal, roept zijn secretaresse Vanessa in zijn bureau en meldt haar :“Vanessa, je mag de voorbereidingen voor dat seminarie afgelasten. Ik heb de kans om met mijn kleinzoon te gaan vissen, en ik zie hem al zo weinig ! We zullen wel voor het volgende seminarie inschrijven. Je mag alle reserveringen voor hotel, vliegtuig enz annuleren.”

Vanessa belt dus naar haar man :“Filip, die halve gare directeur heeft weer een wispelturige bui, hij heeft net de Romereis geannuleerd. Ik zal dus toch gezellig thuis zijn !”

Dus belt Filip naar zijn maîtresse Florence :“Lieveling, het spijt me, we zullen de volgende week dan toch niet samen kunnen doorbrengen. Die Romereis van mijn tang van een wederhelft is
geannuleerd !”

Waarna Florence weer naar haar leerling belt :“Manu, luister eens, ik heb mijn agenda kunnen herschikken. Zo kunnen de bijlessen volgende week toch doorgaan als gebruikelijk.”

Manu belt dat door aan zijn opa :“Opa, die feeks van een professor komt me net te melden dat de bijlessen toch zullen doorgaan ! Het spijt me, maar onze plannen om te vissen kunnen
niet doorgaan.”

Waarop opa directeur zijn Vanessa binnenroept : “Mijn kleinzoon Manu meldt me net dat hij de volgende week niet vrij is : hij heeft dan toch bijles. Je kan de voorbereiding van de reis dus hernemen : we kunnen naar Rome !”

Dat is nu wat cyclische redundantie is, oftewel een “software loop” !!

G.L.

’t Doet zijn werk…

En dan hebben we het over de Metacam die Hera  ’s morgens te slikken krijgt. Dat slikken op zich is hier ten huize geen probleem. Met “iets er bij” schuift alles binnen alsof ze aan de kaviaar zijn, zowel bij Hera als bij Belle of Heros.

Onze “kleine meid” vaart wel bij het medicijn. Ze is rustig en ze krijgt steun uit een wel zeer onverwachte hoek. Heros die zijn speelmakker in haar bench ziet liggen (met het deurtje open) legt zich in zijn bench die er vlak naast staat. Het grootste deel van de dag liggen ze dan rug tegen rug of snuit naar snuit te pitten.

Ook deze morgen ging het uitlaten pico bello, het is alsof die Heros begrip heeft voor zijn zus en ze echt spaart in haar bewegingen.

Ook Belle heeft meer oog voor Hera en zo’n vier , vijf maal per dag ligt ze Hera te likken en proper te houden. Het lijkt wel zo dat Belle en Heros de taak van het hoofdbestuur voor het grootse deel heeft overgenomen wat de zorg voor Hera betreft .

Maar dat zal wel “wishfull thinking” van onze baas zijn vermoeden we…

Belle & co

Waarschuwing…

Vanuit Arnhem in Nederland, je weet wel, die stad waar er een brug te ver ligt(althans in WO II) bereikt ons een bericht van Marian.

Marian is moderator van het Drentenforum en eigenares van een lieftallig pupje die normaal zou moeten luisteren naar de naam Kiki.

Die Kiki is “onze” Kiki die hier in Vosselaar als lieftallig bolletje wol het nest verlaten heeft. Nu blijkt die Kiki een dubbelleven te leiden, soms is het zo ‘n “transformer”, en dan even later is het weer de gewone Kiki.

Het moment dat ze zich heeft omgevormd is het een slijk- en zandduivelin die niets meer uitzicht heeft van een lieftallig Drentje ! We willen je maar verwittigen dat het monstertje helemaal niet kwaadaardig is. Ze is alleen maar afschrikwekkend vuil en haast onherkenbaar. We geven hier dan toch maar de foto’s mee voor alle duidelijkheid.

Gevoelige  lezers weze gewaarschuwd…

Belle & co

Rust…

Dokter Nelly heeft onze kleine rust voorgeschreven, ze heeft te maken met een heel lichte vorm van Hernia. Rust en Metacam dat is de behandeling.

Metacam is geen probleem dat kan in verschillende groottes aangekocht worden. Maar die rust… daar zal op moeten gelet worden. Nelly legt ze platte rust voor in de bench, nu is dat toevallig geen probleem, daar trekt ze zelf naartoe als het haar zelf belieft.De bench is hier geen straf.

Wel toevallig dat we het er gisteren nog over hadden op deze plaats. Het probleem stelt zich ’s morgens wanneer Hera en Heros samen worden uitgelaten voor hun ochtendplas. Op die momenten gebeurt het wel eens dat ze struis door spelen en dat het er wel eens wat hard aan toe gaat met het rondcrossen en achter elkaar aan hangen in de tuin. Daar zal het hoofdbestuur strenger op moeten toezien.

De dagelijkse wandeling moet voor Hera ook aangelijnd gebeuren, dit om te vermijden dat ze nog maar eens over de toelaatbare limiet van inspanning zou gaan. Denkbeeldig is dat niet, waarschijnlijk wel !

Resulaat van ons bezoek aan de dierenkliniek en dr. Nelly: rust houden, geen verdere behandeling buiten het rustig houden van ons woelwater nummer 1 met voorsprong. De laatste jachttraining van volgende week zal dus ook niet doorgaan voor onze kleine meid en Heros zal nog eens interim vervanger mogen zijn. Tegen dan hebben we in elk geval het zwemmen (met de poten van de grond)  gaan oefenen in de hier naburige E3 vijver.

Ook Belle was mee naar dr. Nelly. Bij Belle was de diagnose van Nelly hetzelfde als die van het baasje, storing in de hormonenhuishouding na nestje van 9. Komt in orde zonder al te veel poespas . Waar de baasjes wel van schrokken, … Belle weegt 30 kilo en daar mag gerust wat af. Eerst volgende maatregel, geen Chappi voorlopig bij in de eetkom, maar terug boontjes op het menu. Dat gaan we bij alle drie toepassen want Heros met zijn 37 kg en Hera met haar 27 kg, kunnen ook best wat gewicht kwijtspelen.

Bij de bazen daarentegen…

Belle & co

Jachttraining Arendonk…

Dit bericht moest gisterenavond nog geplaatst worden maar het is er niet meer van gekomen van het te plaatsen, straks meer nieuws van bij dr.Nelly.

Voor Hera is de laatste les figuurlijk in het water gevallen. Door zich te kwetsen vorige week, het baasje denkt aan een verrekking of erger Hernia, heeft het baasje haar niet meegenomen op training. Het gaat volgens hem niet op van voor morgenvroeg een afspraak te hebben bij dr. Nelly, en dan de avond daarvoor dummy’s te gaan apporteren en in vijvers te duiken.

Daarom is vanavond Heros maar gaan plaatsvervanger spelen. Dat kan dus niet zomaar wanneer je de voorgaande lessen niet hebt gevolgd. Dat wist het baasje wel maar hij had Heros een swillen laten zwemmen in de vijvers aldaar. Het was zoals gewoonlijk bij Heros, met volle goesting en durf, tot zijn voeten geen grond meer raakten !

Het baasje heeft zich dan maar nuttig gemaakt met het nemen van foto’s van hondjes en baasjes die deelnamen aan de lessen. Spijtig was wel dat er verschillende deelnemers al op verlof waren vertrokken en dus de nles en de foto’s nemen gemist hebben…

Belle & co

Passer kwijt…

Een kleine jongen weent hevig op straat. Hij is niet te troosten.

Een man vraagt wat er is.

De jongen zegt dat hij zijn passer verloren is ,en zijn pa zal heel kwaad zijn en slaan.

Maar nee, zegt de man, zo'n vaart zal 't wel niet lopen zeker, voor een passer.

Jongen : Je moest eens weten hoe mijn pa tekeer ging...

toen mijn zus haar regels kwijt was !

L.M.

Een bench , triest ?

Nog maar eens een pleidooi houden voor het gebruik van een bench, daar heeft het baasje niet echt zin in, maar hoe het er hier gisteren aan toe ging met de bench wil ‘m toch wel even vertellen.

Gisterenavond na thuiskomst uit “la douce” was het baasje zijn post uit de mailbox aan het doornemen.  De benches van Heros en Hera staan vlakbij aan het raam vlak bij de plaats waar ’t baasje aan de laptop bezig is.

Met het nodige gezeur begint Hera met haar poot aan het gesloten deurtje van de bench te peuteren en poogt ze om het deurtje open te krijgen. Het baasje die haar stuntelig bezig ziet opent voor haar het deurtje en schikt het kussen en het overtrek lakentje zodat alles terug netjes ligt.

Dat zint “madam” niet echt, zij moest dadelijk in de bench kunnen ! Kuren verkopen, zeuren, blaffen, springen, komen likken, gans het repertoire van kuren hebben we gezien.

Wanneer ’t baasje klaar was met de bench, op z’n knieën en half in de bench (er zijn makkelijker en fraaiere posities voor baasjes)kon ze niet snel genoeg in haar bench liggen. Nog even alles op één hoop krabben, (daar ging het baasje zijn werk) en ons juffertje was tevreden. Ze is enkel nog vlak voor het slapengaan even buiten geweest voor een plas maar voor de rest van de avond hebben we haar niet meer gezien.

Dit om maar even aan te tonen dat de honden de bench helemaal niet zien als een straf en dat het helemaal niet “zielig” is. Voor hen is het hun veilige hol, waar ze zich goed voelen !

Belle & co

Terug in Vosselaar…

Als je het niet kent kan het plezierig zijn maar wij kennen het al maar al te best, Files !

File in Parijs, en een hele lange rond… Antwerpen natuurlijk ! Al een geluk dat ons baasje zowat overal de weg weet. Ook omdat hij al zoveel files in zijn leven ontweken en vermeden heeft waarschijnlijk.

We zijn deze morgen om kwart na tien vertrokken en waren thuis rond kwart voor zeven. Die acht uur en half is al het langst dat we er in een jaar over gedaan hebben. En dan schreef het baasje nog “we gaan rap thuis zijn want we hebben geen ekening te houden met de aanhanger aan ons g.t .

Ons baasje heeft deze morgen nog wat foto’s genomen van onze zit/ligplaats in de auto. Ik Belle eis de plaats op de zetel achter ons baasje op. Die plaats heb ik al zolang ik hier woon voor mezelf opgeeist. Daar is indertijd zelfs Bas voor moeten opschuiven. Achter het baasje is maar plaats voor ééntje ! Voor mij Belle ! ! !

Hera en Heros hebben de ganse koffer voor zich plus een doorsteek naar mijn plaats. Dat vinden de baasjes het makkelijkst om uit te stappen. Dan kunnen we altijd aan de zijkant uitstappenen dat is wel veiliger dan achteraan waar we twee richtingen uit kunnen, links en rechts. En laat dat nu gevaarlijk zijn met passerend verkeer op de parkings.

We hebben alle drie in elk geval plaats genoeg als we van goeie wil zijn. Tijdens de heenreis is Hera dwars achteraan gaan liggen zodat ik Hros in een bolletje moest gaan liggen. Ze heeft het gedaan om mij een pee te stoven ‘k weet het zeker, want soms is het een echte feeks die kleine zus van me !

Kijk maar hoe het baasje het voor ons heeft opgelost…

Belle & co

Sophie, the British German Sheperd…

Gisterenavond nadat ons baasje terug gegaan was om die eerste zonnebloem te fotograferen, was ik mogen meegaan. Soms heb ik als oudste, als roedelleidster wel wat “faciliteiten” bij ons baasje .

Meestal beperkt zich dat tot een snoepje meer, of eerst m’n eten krijgen of een extraatje waar er maar eentje van is, dat is dan voor mij. Maar gisteren was het omdat het niet voor de hand lag dat hij dan drie Drenten in ’t oog moest houden en dan nog wat “portretjes” schieten wat te veel van het goede vond.

Op de terugweg was ik aangelijnd want ik had mijn oren weer eens niet gebruikt op het gepaste moment, kwamen we Sophie tegen. Dat is het nieuwe buurhondje die in het huis woont waar vroeger Bonnie woonde.

Sophie is een Duitse herder teefje van acht jaar die we al wel eens aan de afsluiting hadden gezien maar nog niet echt gesproken hadden. Ook met de baasjes die nog druk in de weer zijn met alles op z’n pootjes te krijgen hadden we nog maar van ver contact.

Dat gaat veranderen want nu ik met Sophie in ’t kort heb kennis gemaakt heeft het baasje afgesproken dat we “as soon as possible ofte asap” op de borrel komen.

Dus weten we weeral wat doen de eerste week van juli wanneer we terug in Ferret zijn, ik heb alvast voor de hondjes het ijs gebroken !

Belle

Dat gaan we missen…

Als we morgen voormiddag de steven naar België wenden gaat het leven verder in Ferret. Dat leven zal de eerste dagen in het teken staan van oogsten van graan. We zagen Serge onze buurman, de landbouwer eigenaar van de meeste velden in onze buurt zijn graan controleren.

Nu voorspellen ze geen al te fameus weer voor de rest van de week in het zuidwesten van Frankrijk maar de week nadien zal Serge en zoon wel op de velden verschijnen met hun immense pikdorser en tractoren. Dat gaan we missen dit jaar.

Wat we ook gaan missen is het open komen van de zonnebloemen. Bi de wandeling daarstraks hebben we de eerste open zonnebloemen opgemerkt. Daar maakt ons baasje dus een punt van om de allereerste zonnebloem op het blog te krijgen. Ook dit jaar is het weer gelukt om uit een gans veld groene planten die ene gele er uit te pikken.

Daarom “in exclusiviteit” speciaal voor dit blog en zijn lezers de eerste zonnebloem in Ferret !

Belle & co

Bij de dierenarts

In de wachtkamer van de dierenarts:

Er zit op de bank een prachtige sexy vrouw

met een kat op haar schoot.

Een man die daar ook zit. kan zijn ogen

niet van die vrouw af houden

De vrouw krijgt dat in de gaten en zegt:

zou u de poes willen strelen.

Ja zegt de man. maar die kat zit in de weg.

L.M.

Voorbereidingen…

Het hoofdbestuur is weer druk in de weer met van alles en nog wat. We kunnen er kop nog staart aan krijgen en dat wil toch al wat zeggen voor jachthonden ! Of willen de bazen daar iets anders mee zeggen dan wat wij bedoelen “met kop en staart” ?

In elk geval, ze doen raar die bazen. Al wat zorgvuldig was uitgepakt twee weken geleden gaat nu terug de valies of de tassen in. Wat het baasje allemaal in de tuin heeft gebruikt gaat terug de schuur of stal in. ’t Zijn rare dagen hier, ’t baasje heeft zelfs de auto gewassen…

Wat wel heel raar is… hij heeft de aanhanger in de schuur gezet. Gewoonlijk is het juist andersom, dan worden alle spullen inde aanhanger geladen. Zouden we deze maal op een hoopje geduwd worden tussen de zak met schoenen, de valies en de hondentas ?

Wij van onze kant hebben er het volste vertrouwen in. We hebben ook al gezien dat ’t baasje bezig is geweest met de dakkoffer. “der Schwiegermutterkoffer” zoals de Duitsers het noemen, soms ook wel eens skikoffer genoemd. We geloven nooit dat onze baas ons in een oncomfortabele houding door half Frankrijk en haast gans België gaat meezeulen, zo is ‘m niet onze baas !

Morgen komen we dus terug naar België voor een goei veertien dagen. Er valt nog wel wat te doen… vergaderingen, trouwfeest, enkele feestjes en BBQ’s. ’t Baasje heeft al gezegd dat we misschien nog wel eens naar Holland rijden om een paar pupjes te gaan opzoeken van wie de baasjes al verschillende malen hebben gezegd dat we maar eens bij hen moeten komen wandelen… Genoeg te doen de komende weken, we gaan ons weer niet vervelen zoveel is duidelijk !

Belle & co

Brood en hooi…

Hoe rijm je dat samen zal je denken, maar je moet het niet samen zien, het enige dat ze gemeenschappelijk hebben is dat ze beide vandaag zondag hun feest hadden.

In Condac, dorpje aan de Charente bekend om zijn destijds fameus restaurant in de oude watermolen, daar was het vandaag “fête du pain”. In combinatie met een vrij uitgebreide bric à brac was het daar netjes georganiseerd.

Je kon er aan lange, mooi gedekte tafels een lunch gebruiken, de broden lagen al uitnodigend op de tafels klaar en het rook er verrukkelijk ! Ons hoofdbestuur had echter laat ontbeten maar toch kregen ze het water in de mond. ’t Vrouwtje heeft er dan maar twee hééééél lekkere krentenkoeken gekocht.

Dat ook aan die kant van het departement er een sterke Engelse invloed is, zich laat merken door onder andere een optreden door doedelzakspelers.

Het “fête du foin” in Montjean viel wat tegen, veel minder goed georganiseerd, en in feite was het niet meer dan een oldtimershow van oude tractoren met aansluitend eetfestijn.

Die Fransen toch, als er geen eten of drinken bij te pas komt, gebeurt er niet veel. Hier was er een grote tent geplaatst maar de geur van olie en slecht afgestelde motoren van tractoren geurde boven de gaarkeuken.

Maar we kwamen wel enkele bekenden tegen. Daardoor was het ook hier best toeven, je kreeg nog eens andere nieuwtjes te weten uit de streek. Nieuwtjes die je niet in de krant gaat treffen maar die een hoog roddelgehalte hebben. Moet af en toe ook eens kunnen zegt het hoofdbestuur…

Belle & co

Toch een beetje een “niet correcte mop”

Jef een Vlaming en Mohamed een Turk lopen door een bos.

Plots horen ze een zacht stemmetje om hulp roepen.

Ze lopen verder en zien  een elfje vastzitten in een wirwar van doornen.

Met hun beiden maken ze het elfje vrij.

Blij zegt deze : "je mag beiden een wens doen."

De Turk moet niet lang nadenken en zegt: "ik wil een hoge muur helemaal
rond Turkije zodanig dat de islam beschermd blijft van alle vreemde invloeden."

Zegt het elfje: "dat is bij deze gebeurd".

Ze wendt zich tot de  Vlaming en vraagt: "en jij ?"

"Mag ik eerst een vraag stellen" vraagt die.

"Doe maar" zegt het elfje.

"Die muur, is die waterdicht ?"

"Natuurlijk" zegt het elfje.

"Oké" zegt de Vlaming... "laat maar vol lopen."