In het ontmoetingscentrum van Neerharen zaten de frisbakken jubilarissen Pierre en Marie-Jeanne Slangen Janssen te glunderen. De zaal zat vol met familie en kennissen.

Kan ook niet anders want beiden zijn lid en bestuurslid van OKRA. Marie Jeanne vult haar tijd met kaarten en Colliers maken en borduren. Pierre doet nog ‘een beetje’ in de tuin. Ooit liep hij met de scepter van de Nachuilen van Pietersheim en mocht hij zelfs de kroon dragen van het Geuzencomite van Neerharen. Duiven waren ooit een passie van Pierre.

22 jaar na het begin van de oorlog huwden Pierre en Marie Jeanne op de 10^e mei.

Volgens Pierre zou hij aan Marie Jeanne op de volgende manier een huwelijksaanzoek gedaan hebben “ …wöls diech mèt miech trouwe, dan zien veer van de straot aaf”? Toen was het nogal gemakkelijk om aan een gade te komen. 

De oorlog 40-45 heeft een bijzondere indruk nagelaten in beide families. 

Enkele jaren geleden mocht ik een bijdrage leveren tot de hereniging met twee dochters van zijn neef Jean Slangen die mijn hulp hadden gevraagd bij de zoektocht naar familie in Lanaken.

Toen hun vader vertrok met zijn familie naar Wallonië werd op een gegeven moment alle contact verbroken.

Een vlucht naar Terwaan, van de ouders van hun vader Jean Slangen met hun kinderen en een broer, aan het begin van de oorlog, zou uitdraaien op een vlucht die ze, bij een aanval door Stuka’s,. met de dood moesten bekopen.

Bij hun zoektocht naar het graf van hun grootouders, hun kinderen en oom, bleek daar niets meer van over te zijn. Contacten met de burgemeester van Terwaan en opzoekingen in Lanaken leidden ertoe dat er een herdenkingsperk werd aangelegd in Terwaan, dat met de nodige ceremonie werd onthuld in het bijzijn van de twee zussen met hun echtgenoten. Vanaf de eerste dag dat de zussen weer in contact kwamen met Pierre en Marie Jeanne sloten ze elkaar in de armen en onderhouden ze een warme familieband.

Marie Jeanne is de enige dochter van Desire Janssen en Dorothea Maesen. Deze waren in 1939 gehuwd. De mobilisatie scheidde het jonge paar voor eeuwig want Desire zou in Frankrijk om het leven komen door verdrinking. Hij heeft zijn dochter nooit gezien. 

In de rechterkolom bij Lanakenaren op de vlucht in WOII kunt u de zoektocht van de beide zussen volgen.

Beste Arnold,

Ik heb met veel belangstelling kennis genomen van uw artikel over de viering van vorige zaterdag.
Heel mooi !
Uw bescheidenheid siert u maar uw aandeel in onze reünie was van primordiaal belang, zonder u hadden we deze fijne mensen niet gekend en waren we zaterdag niet op het feest geweest !

Met vriendelijke groeten !

Jeannette Slangen

Het Heilig Hartcollege van Lanaken behoort tot de 5 provinciefinalisten van Vlaanderen. Afgelopen donderdag april, kregen zij bezoek van de jury bestaande uit Tom De Cock, Tom Dice en Aagje Vanwallegem. Zij moesten beoordelen of zij de ster kregen van ‘Strafste School van Limburg.

 Aan de ingang van het College stond de 86 jarige, Pater Overste Richard, de gebeurtenissen gade te slaan met gemengde gevoelens. “We zijn nog met drie paters en broeders in het klooster, maar hebben geen uitstaans meer met de school”, liet hij weten. Maar zijn interesse is daarom niet minder geworden in de schoolactiviteiten.

Een aantal bodyguards stonden bij drie mini’s de MNMers jury op te wachten, om hen als VIP’s, in Hollywoodstijl de binnenplaats van de school op te rijden. 

Op de speelplaats werden zij, onder luid en hysterisch gekrijs (120 decibel overschrijdend), door de aanwezige leerlingen ontvangen. Enkelen figureerden daarbij, op realistische wijze, het fenomeen ‘paparazzi’.Anderen probeerden over de dranghekken te klimmen. Hierbij deden de Bodyguards waarvoor zij ingehuurd waren en hielden de fans en paparazzi op afstand.

Het verdere verloop, speelde zich af in het park. Om daar te geraken, werden de VIP’s’ per fiets, achter op de bagagedrager, vervoerd. Bij het betreden van het festivalterrein kregen de MNM’ers een polsbandje van de bodyguards en konden zij genieten van het HHC-lied en Karma Police.

Verder ging het dan naar de sporthal, waar leerlingen hun salto’s, boksprongen en spagaat toonden, gelijktijdig met dansvoorstellingen.

De finish was wederom op het binnenplein waar enkele leerkrachten in een beautysalon zaten, met hun voeten in een blauwe waterschelp, met als enige doel: welriekend in de klas voor de dag te komen. Dit was trouwens een item, dat jurylid Aagje van Walleghem, bij de aanvaarding als jurylid, had toegevoegd aan de vereisten, voor het behalen van de strafste school van Vlaanderen.

Het evenement werd besloten met een slotdans van de zesdejaars, waarbij confetti afgevuurd werd en een massa ballonnen vanuit de ramen op het plein werden geworpen.

Aan het eind van de jurering verkreeg het Heilig Hartcollege de titel ‘Strafste school van Limburg’ en is daarmee in de running voor de strafste te worden van Vlaanderen. De blauwe ster werd daarbij door Tom De Cock overhandigd aan de Directeur van een tevreden College. 

Op 9 mei wordt bekend gemaakt wie van de vijf provinciewinnaars met de hoogste prijs gaat lopen.

Lanaken en Limburg, blijf duimen voor het Heilig Hartcollege!

 Foto's bekijken? klik op foto's nol in rechterkolom bovenaan!

Heel wat mensen komen een kijkje nemen tijdens de afbraak van de brug in Briegden en dat zal nog wel een tijdje doorgaan. De historie van de huidige Taverne Alkahof vernam ik van Fernanda Borghoms. Zij woonde in het huis met haar ouders, die daar het cafe Du Pont uitbaatten, dat bij de explosie van 11 mei 1940 schade opliep en geheel uitbrandde.

De tekening blijkt een beschrijving te zijn van de geschiedenis van het huis. Het werd gebouwd tijdens de aanleg van het Albertkanaal.

De volgende tekst staat er met een omlijsting van bloemetjes.
Archit – Gebouw.
Ontworpen –Voltrokken. 
4 augustus 1937 tot 18 maart 1938. 
Archi- W. Klinghouts. 
Aann- P Houtvast. 
Eigen. Borghoms-Broux W.J. 
Oorlog 1940.
gebomb. -10 mei. Afgebr-11 mei. 
Voltrokken 1941. 
6 september 1944 Brug springen en beschieten. 
Bevrijd Am-leger 14 sept. 1944. 
Voltrokken 28 mei 1948.

“In het begin van de jaren negentig is ons café verhuurd en in 1997 verkocht aan de huidige uitbaters van de Griekse Taverne Alkahof, tot dan was het ons café ‘Du Pont’", besluit Fernanda.

Bijna 72 jaar na het exploderen van de Brug van Briegden, op de tweede dag van WOII, zal de in 1946 nieuw gebouwde brug, (naast de oude) opnieuw het onderwerp uitmaken van een explosie. Ditmaal in vredestijd in de nacht van 13 op 14 april en ten goede komend aan de Scheepvaart.

Destijds joeg de explosie in de onmiddellijke omgeving, deuren en vensters uit hun sponningen en deels de daken van de woningen. Ditmaal zal het gaan om een implosie. Enkel de middelste bogen zullen blijven staan die de kracht van het dynamiet te verduren krijgen.

11 Mei 1940 lukte het de geniebataljon  van de 7^e Divisie om de brug te laten exploderen.

Omdat de ploeg Grenswachters,  die verantwoordelijk was om de brug te doen springen, grotendeels gesneuveld was in de Kazerne van Lanaken, samen met hun commandant Kapitein Gidelo, onder wiens bevel de bruggen van Briegden Veldwezelt en Vroenhoven vielen, zochten soldaten van het  2de Karabiniersregiment, waartoe de veel besproken schrijver, Louis Paul Boon behoorde,  naarstig naar het lontensysteem dat de brug moesten exploderen.  Boon beschrijft met een dichterlijke vrijheid deze eerst uren van de oorlog, in zijn boek ‘Mijn kleine oorlog’

 De brug werd uiteindelijk ’s anderendaags om 9 uur ’s morgens de lucht ingejaagd. En voor de soldaten was er maar een mogelijkheid om te overleven en dat was terugttrekken, samen met een deel van de bevolking die op de vlucht gingen voor het geweld.

De Duitsers hadden de brug van Briegden niet in hun aanvalsplan opgenomen, waardoor er  geen catastrofale gevechten hebben plaatsgevonden, zoals op de bruggen van Veldwezelt en Vroenhoven en de kazerne. De kazerne diende van uit de lucht, uitgeschakeld te worden om de verbinding met de bruggen in de eerste beslissende fase lam te leggen. De bruggen van Veldwezelt en Vroenhoven vielen onbeschadigd in handen van de Duitsers.

Aan de brug staan heel wat mensen te kijken naar de werken en enkele van hen hebben gezien en hebben van horen zeggen dat........ Zoals Eduard Dexters die gehoord heeft dat toen tijdens de oorlog de mensen met een vlot over het kanaal moesten. "Ik heb dat niet bewust meegemaakt want ik was nog te jong  ik ben van 38". " Mijn vader Michel heeft nog gewerkt aan de nieuwe brug".

en na die eerste beroerde dagen van WO II gingen de mensen over tot de orde van de dag. Er moest brood op de plank komen. De was en plas moest gedaan worden en het witgoed kwam op de waslijn. Vergane glorie die nu vervangen is door een string..

Er was dus geen omleiding destijds maar een verbinding tussen de twee zelfstandige gemeentes met een vlot.

Bij een schuur in de omgeving van de brug van Briegden, staat een historische landbouwmachine. Het is een dorsmachine die vervaardigd werd door machinefabriek Meyer A g.

Arnold Meyer stichtte in 1887 een kleine werkplaats in het dorp Twistringen (noord Dl). In  de tweede wereldoorlog is deze firma gestopt met landbouwmachines te vervaardigen. De tussenpersoon, voor de levering van de dorsmachine die in Briegden staat, was J.H. Hanraets uit Maasbree. Deze firma had in Maasbree een werkplaats voor Landbouwmachines vanaf de jaren 30 tot midden de jaren 90. De dorsmachine is nog in redelijke staat ondanks het in weer en wind buiten staat.

Je staat er niet meer bij stil, als een gigantische graandorsmachine (Combine) over het veld rijdt om het graan binnen te halen. De landbouwer kan de machine alleen niet bekostigen, dus doet een loonbedrijf deze klus voor hem en zal hij zelf instaan voor het vervoer naar de maalderij. In het binnenste van deze gigant gebeurt alles wat vroeger metheel wat  mannen, vrouwen en jongeren verricht moest worden. 

Voor de komst van de machinale verwerking, werd het koren op het veld in schoven gezet  om te drogen. Daarna moest het binnengehaald worden om stro, kaf en koren van elkaar te scheiden. Op de vloer in de schuur werden dan de schoven open gespreid, om met  dorsvlegels het kaf van het graan te scheiden. De korrels werden dan, na het vlegelen, in de schuur omhoog geworpen’ waar de wind ervoor zorgde dat het kaf verder weggeblazen werd dan het zwaardere graan.                         In zakken gedaan werd het graan dan dan op de zolder van de schuur bewaard, totdat het naar de molen werd gebracht om er meel van te maken.

De uitvinding van dorsmachines was dan ook een hele vooruitgang. Alhoewel men, in het begin van deze uitvinding, ervan uitging dat het heel wat mensen brodeloos zou maken, waren er bijna evenveel mensen nodig als voorheen, maar dan wel voor een kortere periode.

De dorsmachine werd via  riemen aangedreven door een stoommachine., om al de handelingen van de dorsmachine te doen functioneren.Aan het eind van het procedé kwam aan de ene zijde de halmen uit, die gebonden werden, om opgeslagen te worden in de schuur en als strooisel te dienen voor het vee. Maar ook wel om te dienen als vulling voor de beddezakken.

Het kaf werd in de machine van het graan gescheiden, door middel van een beuker en enkele schuddende zeven.  Het kaf werd daarbij weggeblazen en het graan kwam via sleuven terecht in zakken. De zakken hadden een gewicht van 100 kg, die op de schouder weggedragen en opgeslagen werd in afwachting van het malen tot meel.

En het was vanzelfsprekend dat de boer en zijn familie tijdens al die bedrijvigheid op het erf, Meneer Pastoor op bezoek kregen, om een graantje mee te pikken.

Die goeie oude tijd.

onder het binnenhalen van de oogst.

Alweer een record gebroken in de weersomstandigheden sedert meteorologisch instituut is begonnen met optekenen.

We hadden de warmste dag op 16 maart sinds die dienst opgericht werd.

Ook heel wat van de insecten die te zien zijn tijdens de lente zijn weer waar te nemen. De gewone wolzwever trof ik aan langs de Zuidwillemsvaart in Smeermaas en de blauwe anemoon en het hondsviooltje eveneens.

De wolzwever is een interessante insect met zijn grote zuigsnuit haalt deze insect de nectar uit bloemen al vliegend als een kolibrie. Als het wijfje eitjes af moet zetten gaat zij over een zandige grond om de eitjes te bezanden, waarna za deze vervolgens in het nest van zandbijen gaat deponeren. De made die dan uit het eitje komt leeft van het stuifmeel in het nest van het gastgezin en vreet in het laatste stadium de bijenlarve op. Wie heeft ze dat geleerd?

De blauwe anemoon staat op de rode lijst als zeldzaam en bloeit in maart/april  Ze is blauw wit of roze. Haar wetenschappelijke naam is Anemone Apennina.

Het hondsviooltje is vrij zeldzaam in de kempen.

De pyjamazweefvlieg is ook weer van de partij en de crabspin die zich kleurt naar haar omgeving is bijna onzichtbaar steeds op zoek naar kleine insecten. En er is nog veel meer te zien als je even stil blijft staan bij al dat moois in de natuur.

Waarschijnlijk zal het record van vandaag morgen alweer sneuvelen.

Als je bedenkt dat het verleden maand nog -20 was en nu 20 dan hebben we veertig graden verschil achter de kiezen.