Laat, maar toch…

Net alsof …

Het is net alsof we gisteren de auto half Frankrijk door hebben geduwd of getrokken. Dat is althans de vraag die ons baasje zich stelt als ‘m hier dat dodelijk (?) vermoeide trio in de zetel ziet liggen !

Volgens het baasje heeft het geen naam dat we daar zo lamlendig liggen te liggen ! Alleen voor de wandeling hebben we één oog opengetrokken alsof we wilden zeggen “meent hij het” of nog erger, “heeft hij iets gezegd ?”. Tijdens de aangelijnde wandeling, wegens richting snelweg,  hebben we geoefend alsof we de auto nog voorttrokken, alleen was het ons baasje maar die aan het andere eind van de twee leibanden hing.

Morgen voormiddag gaan we naar de jachttraining in Arendonk. We hebben twee lessen gemist door naar Frankrijk te trekken, en ’t baasje zijn klein meisje ofte Hera zal uit haar pijp mogen komen denkt het baasje. In elk geval, als het aan hem ligt gaat ze vanaf ’s middags reden hebben om moe te zijn !

Het baasje hoopt althans dat de slaapziekte maar tijdelijk was en het geen gevolg was van de prik van één of andere tsé-tsé mug. Eén dag slapen tijdens de reis, daar zit hij niet mee. Twee dagen maffen zit tegen de grens voor hem en de derde dag maffen… we zien wel, dat is tot nu toe nog niet gebeurd voor zover wij weten.

Belle & co

Een groep vrienden heeft iets te vieren…

Een groep vrienden besluit samen wat te ondernemen wanneer ze 40 worden.
Eerst worden ze het niet eens wat het zal worden tot één van hen voorstelt te gaan eten in "De Kroon". Ze hebben daar een knappe serveuse en ze draagt altijd diep uitgesneden decolletés, weet hij en dus trekken ze erop uit.


Tien jaar later zien ze mekaar weer en ook dan duurt het even vooraleer ze het eens worden. " Laten we toch naar De Kroon gaan " , suggereert één van hen, " het eten is daar voortreffelijk en op de wijnkaart staan echt enkele pareltjes ." Zo gezegd zo gedaan.

Als ze 60 worden is het weer zover en ook nu wordt er heftig gepalaverd tot er weer eentje aan De Kroon denkt. " 't Is daar rustig en er wordt niet gerookt " , oppert hij, snel worden ze het eens.


Rond hun 70ste verjaardag komen ze opnieuw samen en overleggen ze wat te doen. Laten ons naar De Kroon gaan, zegt één onder hen, ge kunt er met een rolstoel binnen en er is ook een lift.
De beslissing is snel genomen.

Onlangs zijn ze 80 geworden en vroegen ze zich af hoe ze dat zouden vieren tot er iemand op het idee kwam om naar De Kroon te trekken. " Goed idee, zeggen de vrienden enthousiast, " daar zijn we nog niet geweest. "

R.V.

Handen uit de mouwen…

Gisterenavond was het te donker om nog enig idee te vormen van wat er te doen stond hier in huis en de tuin.

In huis zal “ozze Miel(e)” het meeste werk te doen krijgen. Onze dekentjes uit de Franse benches zijn meegekomen. Die wou het vrouwtje ginds niet wassen omdat ze misschien niet tijdig droog zouden zijn. Hier is dat gevaar er niet, dan is er nog een andere “Miel(e) in huis om dat droog te krijgen.

Buiten is er ook nog een en ander te doen. Gazon verandert in brousse als je daar niet steeds mee bezig bent. Op dit moment mogen we nog niet spreken van brousse maar het woord Savanne lijkt er toch al op.

Tijd dus voor het baasje om hier orde op zaken te stellen. Veel problemen zal het niet geven, het is net als in Frankrijk mooi weer en het gras is droog… Tegen deze avond zal het er al gans anders uit zien zegt de baas.

Belle & co

Wij zijn terug in ’t land…

En nog wel in Belgenland ook. Deze middag rond half een hebben we Ferret in de achteruitkijkspiegel zien liggen.

Ondanks we dan rond vier uur in Parijs zijn hebben we toch voor een doortocht van de Franse hoofdstad gekozen. We hebben de westroute genomen via Boulogne – Billancourt en de Porte de Saint Cloud.

Uiteraard was het druk op de périférique. De info panelen gaven 28 minuten aan tussen de Porte de Saint Cloud en de Porte de la Chapelle. Deze tijd zou trouwens regelmatig aangepast worden… uiteraard langer op dat tijdstip.

Maar het meeste oponthoud hebben we gehad juist voor Lille waar we in een harmonica file terecht zijn gekomen. Dan was het weer even stilstaan, dan weer stil rijden, dan de zweep er weer over om even daarna weer met de vingers op het stuur te zitten trommelen…

Uiteindelijk zijn we thuis gekomen op iets meer dan acht uur en een half wat gezien de afstand van 800 kilometer best goed te noemen is. Naar onze normen toch. Het kan sneller maar het hoeft niet zeggen we dan …

Belle & co

Wij zijn terug in ’t land…

En nog wel in Belgenland ook. Deze middag rond half een hebben we Ferret in de achteruitkijkspiegel zien liggen.

Ondanks we dan rond vier uur in Parijs zijn hebben we toch voor een doortocht van de Franse hoofdstad gekozen. We hebben de westroute genomen via Boulogne – Billancourt en de Porte de Saint Cloud.

Uiteraard was het druk op de périférique. De info panelen gaven 28 minuten aan tussen de Porte de Saint Cloud en de Porte de la Chapelle. Deze tijd zou trouwens regelmatig aangepast worden… uiteraard langer op dat tijdstip.

Maar het meeste oponthoud hebben we gehad juist voor Lille waar we in een harmonica file terecht zijn gekomen. Dan was het weer even stilstaan, dan weer stil rijden, dan de zweep er weer over om even daarna weer met de vingers op het stuur te zitten trommelen…

Uiteindelijk zijn we thuis gekomen op iets meer dan acht uur en een half wat gezien de afstand van 800 kilometer best goed te noemen is. Naar onze normen toch. Het kan sneller maar het hoeft niet zeggen we dan …

Belle & co

Rust op ’t blog vandaag…

Jullie en wij krijgen rust op ’t blog vandaag. Voor de baasjes telt die rust vandaag niet, die gaan ons terug naar Belgenland brengen.

Wij hebben de volgende weken “teenentander” te doen in Belgenland. Daar vallen feestjes en verjaardagen onder maar ook de wandeling van zondag 2 oktober. Het kan toch niet zijn dat wij daar forfait zouden geven hé… zeg nu zelf.

Vanavond krijgen jullie hier terug verslag van de rit,  dat doen we altijd zo. Vanaf morgen gaan we dan terug aan de slag zoals we gewend zijn.

Tot vanavond

Belle & co

Ze hebben hem! ! !

k-daffie is gevonden…….!!!!!!!!!!

Onze Kiki heeft jullie nodig…

Wie onze Kiki niet kent heeft op Mars verbleven denken wij zo. Dus voorstellen houden wij heel kort.

Kiki is één van de negen pupjes van mij, Belle, en haar baasje Marian heeft Kiki ingeschreven voor een fotowedstrijd uitgeschreven door “Dol op dieren”.

Nu vroeg Marian ons of wij voor de foto van Kiki wilden stemmen en wij hebben dat ondertussen al gedaan. En dan dacht ons baasje, als Marian dat aan ons vraagt… dan kunnen wij dat ook aan jullie vragen… logisch toch !

Dus willen jullie op onderstaande link eventjes op de foto van Kiki stemmen ?

http://www.dolopdieren.nl/index.php/home/picture/dopjd/221-ellertshaar-10-juni-grotefoto-o46nrbcu.html

De Faes’en Drentenroedel en Marian met Kiki danken jullie nu al voor je stem.

Hieronder de foto waar het om draait. Nogmaals bedankt voor het stemmen en als je kan mag je deze link ook doorgeven aan jouw kennissen.

Hoe stemmen ?
Op de link, onder de foto even naar beneden scrollen  en daar bij de "details" op sterretje vijf klikken. Je kan maar één maal stemmen .

Belle & co

Dat moet een bloemenliefhebber zijn…

Eenzaam staat ze er nog, alles rondom haar ligt plat, kaalgeschoren door een immens grote tractor met aan de zijkanten niets ontziende draaiende messen.

Ons baasje zag haar deze morgen staan toen hij naar de bakker reed. Eén eenzame stokroos aan de rand van de rijbaan tussen Villefagnan en Villier le Roux. Al het gras en onkruid er rond was al afgereden maar de bestuurder van de tractor die de bermen maait had haar zien staan en heeft netjes rond de bloem gewerkt.

Wij doen dat ook in onze tuin, maar met een grasschaar of hoogst uitzonderlijk met een bosmaaier ! Handig is deze man, in zijn hoge tractor, in ieder geval met zijn machine.

En een bloemenliefhebber is het ook, dat zijn we voor de volle 100 % zeker.

Belle & co

Voor het slapen gaan…

Een ouder echtpaar ligt in bed en de man valt bijna in slaap als zijn
vrouw ineens zegt: "Vroeger hield je mijn hand vast als we gingen
slapen".

De man pakt heel even de hand van zijn vrouw en draait zich
vervolgens weer om om te gaan slapen. Even later zegt zij: "En je

kuste me altijd als we gingen slapen".

De man draait zich om en geeft een vluchtige kus op haar wang.

30 seconden later zegt ze vervolgens: "En je beet me altijd heel

liefdevol in mijn nek".

De man slaat de dekens weg en stapt uit bed. "Wat ga je doen?"

vraagt ze aan haar man.. Waarop hij antwoordt:

"Ik ga even mijn tanden pakken".

                 L.M.

De 7° maal alweer…

Elke maand op de 27° zijn er op negen plaatsen in België en Nederland hondjes die extra aandacht krijgen die dag. Verjaren doen ze nog niet, dat duurt nog vijf maanden, maar ze “vermaanden” op de 27° van elke maand.

Zeven maanden geleden deden onze knieën pijn van het Belle assisteren bij de gboorte van de negenling. Van vijf uur in de morgen tot elf uur ’s middags waren we toen in de weer. Het hoofdbestuur en dr. Nelly zorgden er voor dat Belle alle zorgen kreeg die ze verdiende. Niet dat ze veel zorg nodig had, Belle deed het voor de tweede maal maar het was de zekerheid die het maakte dat alles goed ging….

Ondertussen zijn die negen kleine muisjes alweer 5 maanden bij hun nieuwe eigenaars tot ieders tevredenheid. (we horen toch geen andere klanken dan goeie) en zondag zien we de meerderheid van de pups verschijnen aan de start van de wandeling in de Chaamse bossen. Want zeven maanden later zijn dat al meer dan twintig kilo zware puberende Drentjes geworden die makkelijk een stevige wandeling in de pootjes kunnen verdragen !

Wij alleszins kijken er naar uit .

Belle & co

Dat die elkaar nooit  geen pijn doen…

Is haast niet te begrijpen.  Dat bijt in oren, hangt aan elkaars staart, bijt in poten en sinds kort heeft Hera het begrepen dat ze Heros volledig in haar macht heeft als ze hem aan zijn halsband door de tuin heen sleurt.

Soms moeten we Heros bewonderen voor zijn geduld met dat “klein vergif” zoals we Hera soms wel eens noemen. Alles mag die, en Heros laat maar betijen…de goeie snul !

Ht is wel een feit dat Hera dat wel doet met Heros maar er nog niet aan denkt van dezelfde kuren uit te halen met haar moeder Belle. Die speelt ook nog graag maar ook meestal met Heros. En ook dan mag Belle alles van die grote lobbes.

Het is in elk geval heel mooi als je ze ’s morgens in de tuin bezig ziet. Nog nooit is er enig teken van agressie tussen die drie onderling geweest. Mooi is dat en we hopen het zo te kunnen houden…

Belle & co

Muizenissen…

De pastoor had erg veel last van muizen in de kerk.

Die beesten renden zelfs tijdens de mis door het godshuis.

De pastoor strooide gif, zette klemmen, liet een paar katten los, maar het hielp niets.

Altijd liepen er wel weer muizen.

Op een zondag, voordat hij met de preek zou beginnen, vroeg hij hulp van de

beminde gelovigen.

Wie van hen had een oplossing tegen de muizenplaag ?

Een wat oudere vrouw stond op en zei: "Pastoor, u moet die muizen dopen".

Dopen mijn dochter? Hoe zo helpt dat dan?

“Jawel, meneer pastoor”.

“Ik heb 11 kinderen, allemaal gedoopt en er komt er geen een meer in de kerk”.

L.M.

Bric a Brac in Tusson.

We hadden het vorige week al verteld dat het druk ging worden met de bezoeken aan Barro en Tusson. Na Barro reden we dadelijk langs Tusson.

Kort na de middag is het daar gewoonlijk “nog goed om doen”. Eens de Fransen de zondagmiddag tafel verlaten hebben is de drukte er te groot en kan je er haast over de koppen lopen.

Gekocht heeft het hoofdbestuur er niets, enkel maar gekeken. “Al oude brol genoeg bij ons in huis” zegt het baasje .

Wie we daar wel ontmoeten, maar geen foto van hebben, waren René en Nicole, de uitbaters van de Bar/Tabac voordien ook nog restaurant, in ons buurdorp Villiers le Roux.

Zij hadden een stand met hoofdzakelijk boeken, en verkochten die voor “het goede doel”. René is namelijk president van de vereniging Tsjernobil/Poitou-Charente. Een vereniging die jaarlijks kinderen uit de getroffen Tsjernobil streek naar Frankrijk haalt om hen daar in gezonde omstandigheden een maand , of twee maanden vakantie te geven.

Al van toen we René leerden kennen, nu zo’n twaalf jaar geleden, is hij bezig met de studie van de Russische taal, gewoon als hobby. Daardoor, en ook door zijn uitermate sociaal engagement hebben ze aan hem een uitstekende voorzitter. Vorig jaar waren er twee meisjes bij hen te gast. Eentje dat het jaar voordien al bij hen was en een meisje die het niet zo goed getroffen had in haar gastgezin. Die was dan ook maar bij hen gekomen. Om zulke situaties betaalbaar te houden en om geen kinderen teleur te moeten stellen financiert dit sympathieke koppel het geheel met de opbrengst van de bric a brac waaraan zij deelnemen. Sympa, n’est ce pas ?”

Verder waren daar, voor de bric a brac van Tusson haast traditioneel, veel glaswerk en boeken. Zaken waar ons hoofdbestuur zelf zeker geen tekort aan heeft…

Belle & co

Barrobjectif

Barrobjectif is een samentrekking van twee woorden, eerst heb je Barro een dorpje van goed 350 inwoners gelegen in het departement Charente en gelegen aan de stroom de Charente. Het andere woord is objectif in de zin van een lens van een fototoestel.

Maar elk jaar heeft in dit stille piepkleine dorpje een heuse ook buiten het departement  welbekende fototentoonstelling plaats . Maar ook die fototentoonstelling heeft weer iets speciaals. De foto’s hangen gans het dorp door, in openlucht, op een binnenkoer van een burgerwoning, in een stal maar ook in de kerk en het gemeentehuis. Zelfs in het midden van de rivier hangen foto’s aan palen.

Daar gingen onze baasjes vandaag, zoals elk jaar, eens een bezoekje brengen. Vorig jaar hebben zij daar een bezoek gebracht samen met Maurice en Rita met hun Drent Joris. Die waren toen bij ons op bezoek.

Ook dit jaar was het weer een prachtig uitgewerkt geheel. Er zijn weinig foto tentoonstellingen die onze baasjes meer dan anderhalf uur kunnen boeien maar die van  Barro is er zo eentje !

In de kerk was er zo een thema reeks over “de weg naar Compostelle” . Vanuit Geneve naar Le Puy en Velay had de fotograaf enkele tientallen bedevaartgangers (sters) gefotografeerd en geïnterviewd. Erg boeiend was dat, de motieven, de moeilijkheden, de persoonlijke emoties, alles samen bijeengevoegd in een prachtreportage.

Ook kwamen we nog foto’s tegen van Nicole Bonnefoy, senatrice, die ook vorige week in ons gehucht op bezoek was ter gelegenheid van de inhuldiging van de gerestaureerde broodoven . Dat zij, naast in de senaat zetelen te Parijs ook nog een voortreffelijk hobbyfotograaf is maakte haar reportage van de Commoren wel duidelijk . Heel mooie foto’s en heel mooi gepresenteerd !

Volgend jaar tekenen we terug voor Barrobjectif.

http://en.db-city.com/France/Poitou-Charentes/Charente/Barro

Belle & co

De bankoverval…

Een man met een pistool loopt een filiaal van een bank binnen en roept tegen de bediende achter het loket: "He gij daar, gooi al het geld in deze grote papieren zak!"

Toen de zak met geld gevuld was draaide de bankrover zich om naar een man in de rij en vroeg:
"Hebt gij gezien dat ik deze bank beroofde?"

Bang antwoordde de man: "Wel zeker heb ik het gezien!"

De bankrover schoot de man tussen de ogen en deze viel meteen morsdood tegen de grond.

Toen draaide hij zich om naar een stel in de rij en vroeg aan de man:
"En hebt gij gezien dat ik deze bank beroofde?"

De man antwoordde rustig: "Nee meneer ik heb niks gezien, maar mijn VROUW WEL!

L.M.

Daar moeten we iets mee gaan doen…

Om maar gelijk met de deur in huis te vallen, het gaat om Heros. Meer bepaald om die neus van Heros ! Daar moet iets mee zijn dat hem boven die twee teefjes van ons plaatst!

Gisterenavond is het nog maar eens bewezen, Heros zijn neus is boven alle reukorganen hier ten huize verheven. Op tijd van een twintigtal minuten vond hij hier in de tuin eerst een mini-egel en even daarna een maxi-pad.

Sinds de vlooienaffaire van de egel van vorige week laten we na zonsondergang het poortje tussen de tuin en de koer dicht. Dit om te vermijden dat Heros met meerdere egels op een avond bij ons aan de deur zou staan. Nu is de koer normaal egel-proof maar niet voor jongskes die onder de grote poort kunnen binnenkomen.

Nu was het zo dat ook dit kleine egeltje stikte van de vlooien, ons baasje begint zo stilaan zijn visie op lieve schattige egeltjes te herzien. Of is het zo dat Heros de vlooien ruikt en dan de egel er maar bij neemt ? Het hoofdbestuur heeft gisterenavond in elk geval hun werk gehad met Heros terug in de originele toestand te brengen.

En dan komt de clou van het verhaal… Wanneer we het trio dan terug buitenlaten is die egel terug binnen op de koer gekomen en brengt Heros hem een tweede maal terug binnen. Deze maal legt hij de egel aan ’t baasje zijn voeten  ! ! ! Konden de baasjes opnieuw beginnen…

Volgens het baasje doet hij het allemaal omdat hij dan de aandacht van het ganse hoofdbestuur voor hem alleen heeft, met strelen en kammen en controles alles incluus.

Egels zijn hier momenteel “persona non grata”.

Belle & co