Wat waren ze druk vandaag…

Waar zitte gij nu ?

Lewie zijn vrouw  belde laatst behoorlijk kwaad naar zijn gsm:

"Awel ... waar zitte gij nu?!?!"

Hij antwoordde: "Awel schatteke, herinnerde u nog dat juwelierswinkeltje waar je lang geleden die diamanten ring zag, er onmiddellijk verliefd op werd en ik dat graag voor je wou kopen maar er toen simpelweg het geld nog niet voor had en ik zei: "Schat, ooit gaat dat van jou zijn!"

Lewie zijn vrouw, een beetje giechelend en aarzelend antwoordde zacht: "Ja, dat weet ik nog lieveling."

Lewie: "Awel, ik zit in 't café vlak ernaast!"

D.V.H.

Terug stralend weer…

Na een miezerige regenzondag, gaf het gisteren avond al te kennen dat we naar een heldere nacht gingen met een klare sterrenhemel. Dat is dan ook het moment om de minimum/maximum thermometer af te drukken.

Deze morgen gaf de thermometer -4°C aan als koudste temperatuur. Nu hangt die thermometer wel in de tuin in de wind maar dat het goed gevroren had was duidelijk aan het nog bevroren gras in de tuin, het kraakte zelfs nog als je er overheen liep.

Overigens is er net als gisterenavond geen wolk meer te zien en de maan en sterren hebben plaats gemaakt voor een stralende zon.

We zullen er maar ten volle van profiteren want morgen is de pret uit voor een hele tijd. Het hoofdbestuur spreekt van einde mei vooraleer we terug zouden komen. Het baasje hoopt heimelijk dat Hera geen te groot nestje krijgt en dat we de tweede week van mei toch met z’n allen een week tot tien dagen kunnen komen genieten van de tuin en de bloesem. Met Belle’s eerste nestje hebben we dat ook gedaan met de kerst-  en nieuwjaarsperiode. We hadden toen ook heel mooi weer en de pups zijn verschillende dagen mee buiten in de tuin kunnen gaan. Toen zijn de pups de week nadien “uitgevlogen” naar hun eigenaars toe.

Het baasje zegt dat het toen met het reizen geweldig meeviel. Toen zaten de pupjes drie aan drie in een grote bench maar er was toen maar één volwassen hond, en nu zijn er drie grote loebassen ! En dat maakt wel enig verschil…

Belle & co

Wat ben je dat snel beeeeuuuuu…

Een ganse dag regen en grijs, daar is dan nog een forse koude NW-wind bovenop gekomen, om het met andere woorden te zeggen “bluergh”.

Toch is ons baasje met ons nog “een blokske rond” geweest tussen twee buien door. Wanneer we buiten de huizen van het gehucht kwamen waaide onze “frak” ofte vacht, recht omhoog. Onze oren flapperden zonder dat we er voor moesten rennen, allemaal door de felle wind.

Het vrouwtje die ook liever nog wat buiten aan de slag was gegaan heeft met frisse ‘tegengoesting’ de keuken dan maar een goei poetsbeurt gegeven. Er hangt in tegenstelling met buiten, dan ook een frisse lentegeur van het poetsmiddel in huis…

Ook het baasje heeft nog wat binnenwerkjes gedaan, zo heeft hij een ganse doos kleine steriliseerbokalen ingepakt om ook in Vosselaar voorraad te kunnen steriliseren.

’t Baasje heeft al gezegd dat “wanneer het morgen nog zo’n s….tweer is , we dinsdag heel vroeg op pad zullen zijn richting Belgik. Op de manier zoals het vandaag ging is er toch niet veel lol aan te beleven !

We zien wel morgen…

Belle & co

PS: Albert W de man van Raymonde B. stuurde ons nog een mededeling die waarschijnlijk toch nog een glimlach op onze gezichten kan toveren, hieronder, als extraatje de mededeling…

Ongeval aangifte in de bouw

Echt een super verhaal. Buikpijn gegarandeerd.

Relaas van een aangifte:
In antwoord op uw schrijven geef ik u hierbij mijn uitleg over de toedracht
van het accident:
Zoals u weet is mijn beroep metser (zie vakje 3 van het formulier).
Op de dag van het accident was ik aan het werk in een gebouw op het vijfde
verdiep.
Bij het beëindigen lag er nog 250 kg stenen, die terug naar beneden moesten.
In plaats van deze met de hand langs de trap naar beneden te dragen besloot
ik de katrol te gebruiken met daaraan een ton.

De katrol was bevestigd aan het zesde verdiep.

Ik maakte het touw eerst vast op de grond en ging dan terug naar boven waar
ik de ton vulde met de 250 kg stenen.
Daarna ging ik terug naar beneden, waar ik voorzichtig het touw losmaakte
opdat de lading met 250 kg stenen zachtjes naar beneden zou komen.
In vakje 12 van het formulier zult u vinden dat ik slechts 67kg  weeg.
Tot mijn grote verbazing schoot ik dan opeens naar omhoog, ik verloor even
mijn bezinning en vergat het touw los te laten.

Onnodig te zeggen dat ik snel omhoog ging.

In de buurt van de derde verdieping kwam ik de ton tegen.
Dit verklaart mijn hoofdwonde en het gebroken sleutelbeen.

Ik schoot verder omhoog tot de ton de grond raakte.

Door de slag viel de bodem uit de ton en zonder stenen weegt de ton 25kg.

Dus ben ik aan ene snelle afzink naar beneden begonnen.

In de buurt van de derde verdieping kwam ik de ton tegen die terug omhoog  ging.

Dat verklaart de gebroken enkels en de kwetsuren aan mijn onderlichaam.. De
ontmoeting met de ton heeft mijn val gedeeltelijk gebroken.

Toen ik tenslotte op de hoop stenen terecht kwam brak ik ook slechts twee wervels.
Helaas moet ik u nog zeggen dat, toen ik beneden lag, ik van de pijn weer
mijn vertegenwoordigheid van geest verloor en het touw losliet.

De lege ton weegt meer dan het touw en deze kwam dus ook rap naar beneden.

Hij plofte juist op mijn benen, en zo brak ik die ook.
Ik hoop u hiermee voldoende informatie te hebben verstrekt over de wijze
waarop het accident zich heeft voorgedaan.

L.M.

Grijs vandaag…

Beslist geen buitenwerkweer vandaag, het is grijs en het regent aan een gezapig ritme. Al een geluk dat de voornaamste werkjes voor buiten gedaan zijn. Er kon nog wel wat meer gedaan worden zoals de laatste snoei van de druivelaars maar dat is niet echt belangrijk. Vandaag gaat ons baasje de terugkeer van dinsdag al beginnen organiseren zegt ‘m. Gisteren zagen we hem al met een mortelmolen zeulen. Die staat hier al sinds mensen heugenis te verkommeren en is van kameraad Fernand. Ons baasje heeft die een tiental jaren geleden mee naar hier gebracht toen Fernand zijn huis in Saint Fraigne ging verbouwen en nadien is die hier in de schuur verzeild geraakt. Dinsdag gaat de betonmolen terug richting België. Weeral wat plaats gewonnen zegt het baasje…

Hera is sinds gisteren op 5 van de 9 weken gekomen. Je begint het nu toch wel aan haar “lijntje” te zien dat Cartouche een vinger in de pap heeft gehad . Overigens doet ze het zoals je van elk drachtig hondje kan verwachten. Ze slaapt meer als anders maar ze is nog steeds vinnig en gisteren heeft ze de ganse namiddag bij het baasje in de tuin gelegen en gespeeld toen het baasje aan de patatjes bezig was. De goede band met het baasje blijft in elk geval als nooit tevoren. De wandeling is er gisteren door de regen bij ingeschoten. Het hoofdbestuur was van mening dat er gisteren in de tuin meer dan beweging genoeg is opgedaan, en hier hebben we ’s avonds niets van reclamaties gehoord. Platte rust heette dat destijds in de jeugdbeweging, ons baasje noemt het ook wel eens “ooglid gymnastiek”. Genoemd naar het enige lichaamsdeel dat dan nog enige beweging vertoont.

Belle & co

Just in time…

Zoals we deze morgen schreven, er dienden nog aardappelen geplant te worden voor we terugkeerden naar België. Zo gebeurde het dat de motoculteur nog eens van stal gehaald werd. De wielen gingen er af, en vervangen door de messen.

In geen tijd was de grond fijn gemalen en klaar gemaakt om de patatjes te planten. Ondertussen was het vrouwtje nog steeds bezig met de prei die we gisteren oogsten. Heros diende de emmer met afval weer naar de composthoop dragen en deed dat weer met verve.

Het is ondanks de mechanische hulp toch nog zwaar werk in de tuin zegt ons baasje en vooral het krom staan bij het aardappelen planten valt het baasje zwaar.

Nadien is het baasje nog met een vol geladen aanhanger me snoeihout van rozen, vlinderstruik en de uitgedane bomen,  naar de dechetterie gereden. En toen hij daar de aanhanger aan het lossen was… begon het te regenen ! ! !

Sinds we vorige week woensdag hier aankwamen hebben we niets anders gezien dan een blauw uitspansel. En dan, wanneer het buitenwerk gedaan is, begint het te regenen.

Ons hoofdbestuur blijkt wel afspraken te hebben met hierboven !

Belle & co

Toch nog een superdag…

Buiten rusten en gaan wandelen zijn er aan ons niet veel eisen gesteld geweest vandaag. We hebben dan ook niet veel meer dan dat uitgespookt, het was er veel te mooi weer voor. Hoewel het mooie weer pas na de middag begon toen de zon door de mist priemde.

De baasjes hadden blijkbaar wel van hun energie flesje gedronken. Terwijl het vrouwtje de voortuin nog maar eens onkruidvrij heeft gemaakt, heeft het baasje de laatste groente van het jaar 2011 geoogst.

Dat was dan de prei en die is zoals bekend wintervast , de oogst viel zelfs erg goed mee voor wat er nog in de tuin was achter gebleven. Daar zal van moeten ingevroren worden, want dat kan ons hoofdbestuur niet meer opeten in de paar dagen die ons hier nog resten dit verlof.

Dinsdag, ten laatste woensdagmorgen heel vroeg gaat het terug richting noorden, naar Vosselaar toe. Daar heeft het baasje woensdag avond nog een infovergadering met de jachthonden opleiding van JacOrion-Kempen. Zie ook op de volgende link !

http://www.bloggen.be/jac_orion_kempen/

Daar gaat ‘m eind van de maand met Heros trainen, dat in navolging van de training die hij samen met Hera deed het afgelopen jaar. Maar vermits de toestand van Hera er niet op gaat verbeteren qua beweeglijkheid met al die puppeltjes in haar buik gaat het baasje nu Hros zijn jachtaanleg eens uittesten . Jullie gaan er nog over lezen, positief of minder positief, maar zeker nooit negatief. Zo zitten we niet in mekaar. Het moet hoofdzakelijk plezant blijven voor Heros en voor de baas. Zo niet zal ’t rap gedaan zijn zegt het hoofdbestuur !

Belle & co

Ai, als dat maar goed komt…

Een stel stoer uitziende groep motorrijders waren aan het rijden toen ze een meisje zagen dat op het punt stond van een brug af te springen en ze stopten.

De leider, een grote bebaarde man, stapt van zijn motor en zegt: "Wat ben je aan het doen?"

"Ik ga zelfmoord plegen" zegt ze.

Omdat hij niet overgevoelig wil overkomen, wilde hij toch deze gelegenheid niet missen en dus vroeg hij..
"Wel, waarom geef je me geen kus voordat je springt?"

En ze doet het... en het was een lange, intensieve kus..

Nadat ze waren uitgezoend zei de motorrijder: "Wow, dat was de beste kus die ik ooit gehad heb.
Je gooit een waarlijk talent weg. Je zou beroemd kunnen zijn. Waarom ga je zelfmoord plegen?"

"Mijn ouders willen niet dat ik me als een meisje kleed......"

L.M.

’t Kon niet anders …

En het komt door de opwarming van de aarde. Niet de opwarming van de aarde zoals Al Gore het in de aandacht bracht, maar door de temperaturen van de laatste dagen in de Charente.  Nu is 24° C ook voor de Charente warm op 1 maart.

We konden het dan ook voorzien dat na een warme dag en een heldere nacht, we vandaag zouden wakker worden ingedekt door een flinke laag mist. Nu is het niet zo dat we gaan verloren lopen in de mist, het einde van de tuin is nog vlot te zien, maar het verkeer kan er toch wel hinder van hebben.

Toen het baasje gisteren voormiddag om een krant en brood naar Villefagnan reed ontmoette hij aan de rand van het gehucht de nieuwste buurman Dave, uiteraard eentje van “over ’t water”. Die was zijn Sophie, hun Duitse Herder(in) aan het uitlaten. Dat doet ‘m elke morgen, maar gisteren deed hij dat de eerste maal dit jaar in short en T-shirt!

Een blik op het dashbord van de auto vertelde het baasje dat de buitentemperatuur toen te 8u30   8°C bedroeg…  Dan zijn er volgens ons baasje maar twee mogelijkheden… Ofwel is Dave nogal “heet gebakerd”, of zijn normale kleren zijn in de was… Of is dat normaal de  gewoonte bij +8° C in Engeland, van in short te lopen ?

Hij zal het vandaag wel niet doen, de thermometer gaf daarjuist om 8u00 maar 4° C aan. Hopelijk is de zon sterk genoeg om zo rond 10u00 de mist op te lossen en terug een mooie blauw uitspansel te voorschijn te toveren…  Wait and see zeggen we dan .

Belle & co

Mooi weer om bezig te zijn….

Met 24° C op de thermometer is het werkelijk prachtig weer om bezig te zijn in de tuin. Ook wij drie zijn aan de slag gegaan om de baasjes te helpen op de koer en in de tuin. Heros is het actiefst geweest, het is al lang bekend dat hij het zware werk niet schuwt en met alles wil dragen wat de baasjes aan gerief kunnen gebruiken.

Dat hij soms wel eens op de loop gaat met zaken die onze baasjes voor zich hadden gereed gezet is louter een bijkomstigheid… Dat hij de emmer met keukenafval graag naar de composthoop draagt is al bekend van vorig jaar. Toen kreeg hij zelfs zijn eigen emmer met z’n naam op.

Daarstraks wou hij helpen met de gieter. Een volle gieter is hem wel wat zwaar om dragen maar de gieter naar de kraan dragen is wat hij graag doet.

Ook is er vandaag voor de eerste maal dit jaar het gazon gekortwiekt. Het baasje zijn nieuwe “Husq” startte van de eerste maal na meer dan 3 maanden inactiviteit. Na een uurtje of twee keken we terug over een vlekkeloos “pelouske” zoals ons baasje zijn Frans gazonnetje noemt. Belle en Hera waren vandaag vrij van dienst.

Ons baasje heeft de indruk dat je het meer en meer aan Hera begint te zien dat ze drachtig is. Ook Heros zoekt nu meer aanhang bij het baasje nu Hera duidelijk maakt dat ze niet de ganse dag wil spelen, zij slaapt ook veel en dat is goed zet het baasje over zijn kleine meid…

Belle & co

Beste vrienden,

Vergeet niet dat:

Het aperitief werd uitgevonden voor de mannen…

Om de vrouwen de tijd te geven om de tafel te dekken…

En het digestif werd ook voor de mannen uitgevonden…

Om de vrouwen de tijd te geven om de vaat te doen…

Goe hé…

L.M.

Halfweg…

Halfweg is ons baasje zijn kleine meid in haar dracht. Vier en een halve week is het geleden dat we bij Cartouche waren. En laat negen weken een volledige dracht zijn bij een hond, dan zijn we inderdaad halfweg.

En je begint het er stilaan aan te merken aan haar ranke figuurtje. Ze slaapt meer als normaal, ze eet goed en als we gaan wandelen is het net een raket met superbrandstof.

Het is ons Hera, altijd al een “specialleke” geweest, het speelmaatje en onafscheidelijke van Heros, maar die Heros de stuipen op het lijf kan jagen als het haar niet zint. Die staat er dan beduusd naar te kijken en je ziet hem dan denken “vrouwen hé”!

Nog vier weken en een half te gaan en ons hoofdbestuur gaat op 30/31 maart weer een zenuwslopend weekend tegemoet. Maar ze kunnen weer gerust beroep doen op hun grote toeverlaat de “one and only” dr. Nelly.

De eerste periode is alles goed gegaan en we weten dat Hera heeft opgenomen en werkelijk pupjes draagt. We blijven duimen voor onze kleine meid en als ze weer eens bij ’t baasje komt om gestreeld te worden dan doet ons baasje er nog een schepje bovenop. En wees maar zeker dat ze ten volle van geniet van de extra aandacht.

Belle & co

'Donker hier hé!

Een vrouw bedrijft overdag de liefde met haar minnaar terwijl haar man aan het werk is.

Zonder dat ze het echter weet, bevindt haar 9 jaar oude zoon zich in de kast in de slaapkamer.

Dan komt haar man ineens onverwacht thuis en de vrouw verstopt haar minnaar in de kast samen met het jongentje.

Het kleine jochie zegt: 'Donker hier hé!'

De man antwoordt: 'Ja, dat is het zeker.'

Zegt het jongentje: 'Ik heb een voetbal.'

De man: 'Dat is fijn voor je.'

Het ventje: 'Wil je hem kopen?'

De man: 'Nee, dank je.'

Het jongetje: 'Mijn vader staat daar hoor!'

De man: 'Oké, oké, hoeveel?'

Het jongetje: '250 Euro.'

In de weken daarop gebeurt het weer een keer dat het

jongetje en de minnaar samen in de kast komen
te zitten.

Het kleine jochie zegt: 'Donker hier hé!'

De man zegt: Ja, Dat is het zeker.'

Het ventje zegt: 'Ik heb een paar voetbalschoenen.'

De man herinnert zich de vorige keer en vraagt:
'Hoeveel'?

Het jochie: '750 Euro'

De man: 'Oké.'

Een paar dagen later zegt de vader tegen zijn zoon:
'Pak je voetbalschoenen en je voetbal want we gaan
een potje voetballen buiten op het gras.'

Het zoontje  zegt: 'Dat kan niet, ik heb ze verkocht.'

Zijn vader vraagt: 'Wat? Voor hoeveel heb je ze
verkocht dan?'

Het jochie: 'Voor 1.000 Euro!'

Zijn vader: 'Dat is veel te veel! Je hoort je vriendjes niet teveel te vragen!

Dat is veel meer dan die bal en schoenen kosten!

Ik neem je mee naar de kerk, dan kun je daar alles opbiechten aan de pastoor.'

Ze gaan naar de kerk en de vader brengt zijn zoon naar de biechtstoel,

laat hem naar binnen gaan en sluit het gordijn achter hem.

Het jongetje zegt: 'Donker hier hé!'

Zegt de pastoor: 'BEGINT NIE Hé !!!!!!'

A.D.

Lawaaimakers…

Gisteren zijn wij de baasjes gaan waarschuwen voor een dreigend gevaar. Dat dachten we althans want het maakte een raar lawaai en het vloog en er zat geen motor of schroef aan vast !

Het waren twee grote V’s die kwamen overgevlogen en die heel veel raar lawaai maakten.

Toen ’t baasje, die in de schuur bezig was, kwam kijken was zijn opmerking “dat zijn de kraanvogels die terugkeren van wintersport in ’t zuiden “.

Ja, dat hadden we met minder hulp ook zelf wel kunnen verzinnen.

Eind vorige week waren het kieviten  waar we op gejaagd hebben . Die zaten hier op “onze “ akkers hun buik vol te eten . Om nadien naar België en Nederland in de weiden te gaan broeden. Dat kunnen ze nu veiliger, nu de koningin in Nederland het al verschillende jaren niet meer op prijs stelt dat men de eerste gevonden Kieviteieren aan haar aanbied.

En dan gisteren die kraanvogels, wat gaat het morgen weer zijn wat er overkomt op weg naar het noorden ? Niet te vergeten, we hadden ook al een ULM die hier aan het cirkelen was. De stuntmannen/leerlingen van de luchtmachtbasis van Chateaubernard die hier hun aanval en onvlucht maneuvers komen oefenen. Die zijn steeds met twee, een instructeur in zijn bromvlieg en een leerling in de andere bromvlieg. Als die bezig zijn met stuntvliegen staan de leden van het hoofdbestuur elk met een verrekijker naar de hemel te turen tot ze er pijn van in hun nek krijgen.

Afwachten wat het morgen zal zijn wat er komt overgevlogen, we houden jullie op de hoogte. De krant heeft nog altijd mooi weer tot het weekend in de aanbieding .

Belle & co

Verjaardagsfoto’s…

Half Drentenland blijkt deze week jarig te zijn. Gisteren was ons nestje van februari 2011 jarig. Verschillende baasjes plaatsten foto’s van hun oogappel op hun blog of in een fotoalbum, of stuurden het ons gewoon in onze mailbox.

Maar ook op het Drentenforum regende het verjaardagsaankondigingen, Ferron, zijn zus,onze tante Lisa, Diesel, Shanti, en dan vergeet ons baasje er waarschijnlijk nog wel enkele…

Dat sommige baasjes nog gekker met hun Drentje zijn dan onze baasjes kan je wel merken op onderstaande foto’s. We moeten wel zeggen dat er ook nog “normale” foto’s ons bereikten. Maar hier de bijzonderste !

Belle & co

’t Zal je maar gebeuren…

Ik reed afgelopen nacht op de E 34 richting Turnhout, tamelijk gehaast want ik was moe en wilde naar huis.

 Zie ik plots een geel mannetje langs de weg staan huilen, die mij gebaart te stoppen.

Ik stop, ga ernaartoe, en vraag wat eraan scheelt.

"Ik ben geel, kom van Venus, ben homofiel en heb honger...".

"Tja, zeg ik, "ik kan je een boterham geven, maar verder kan ik je niet
helpen".

Ik gaf hem een boterham en reed verder...

Even later zie ik langs de weg een rood mannetje
staan huilen, wuivend of ik aub wil stoppen.

Min of meer tegen mijn zin stop ik en vraag wat eraan scheelt.

"Ik ben rood, kom van Mars, ben homofiel en heb dorst..."

Dus ik zeg tegen hem: "Ik kan je een blikje cola geven, maar verder kan ik je
niet helpen".

Ik geef het mannetje een blikje cola en rij weer verder...

Kilometertje of 10 verder staat daar een groen mannetje
midden op de weg.

Ik weet net op tijd te stoppen en vraag boos wat ie moet.

Ik ben groen, kom van Pluto, ben homofiel, kettingroker en mijn sigaretten zijn
op.

Boos zeg ik "Hier heb je een peuk, je zoekt 't verder maar uit !"

Staat verderop een blauw mannetje langs de weg. Ook deze gebaart mij te stoppen.

Ondertussen behoorlijk geïrriteerd stop ik weer en roep:

"ZO BLAUWE HOMO, VAN WAT VOOR KUTPLANEET KOM JIJ EN WAT WIL JIJ
HEBBEN!!??".
Waarop het mannetje antwoordt:

"Uw rij- en kentekenbewijs graag"

Dag moe, nonkel Heros, tante Hera, Jan en Simonne (deel 2)

De bestemming van onze reis 'Westendorf' (Oostenrijk) - 980 km van Minderhout. Onderweg was het niet druk en rond 10.30 uur zagen mijn baasjes de eerste punten, die ze herkenden. Een tankstation waar ze vroeger al eens getankt hadden, de wegwijzer van de Alpenrosebahn en natuurlijk de kerktoren van Westendorf. Omdat we nog wat vroeg waren om naar het appartement te gaan, parkeerden ze de auto maar aan de oefenpiste en was het eindelijk tijd om de benen en pootjes te strekken. Jongens toch wat ik daar zag, deed mijn Drentehartje onmiddellijk sneller slaan ... 1 grote witte vlakte lag aan mijn poten, klaar om in te rennen en springen. Ik maakte er ook onmiddellijk een vriendinnetje, dat ik de volgende dagen nog regelmatig zou terugzien. Ook met de vrienden van de baasjes, die er waren kon ik het supergoed vinden ... ach ja, ik ben dan ook schattig en lief he (en neen, dat is geen eigen lof, dat zeggen ze altijd als ze me aaien dus ...).

Het appartement was klein maar gezellig. Groot genoeg voor ons 3-en en had een mooie Luminatorbank. Het was wel wat grappig dat mijn baasjes mijn mand hadden meegenomen. In die mand hebben alleen mijn knuffels gelegen want de bank lag veel beter dan mijn mand.
Het weer was dan weer niet zo best. Dagen heeft het gesneeuwd waardoor mijn baasjes niet al te vaak konden gaan skieen. Maar het stond al van in het begin vast dat ze pas in de namiddag pas zouden gaan schifahren en dat ze in de voormiddag met mij zouden gaan wandelen.
En joenges wat hebben we gewandeld, bergop bergaf door de snee, op ijzige vlakten. Het kon niet gekker, hoger of glibberiger geweest zijn. Maar mooi en overal dat witte tapijt waar ik zo graag in speel.
Die schoenen zijn wel een hebbedingetje onder ons pubers hoor. Geen vettige poten of ijsbolletjes maar warme poten met die schoenen. Mijn baasjes deden ze niet aan op de weg maar wel als ik ging rausen in de schnee.
Aan de skipiste ben ik wel geweest. Op latten hebben ze mij nog niet gezet ... alhoewel ze wel zouden durven hoor. Door al dat gewandel was ik in de namiddag stikkapot en konden de baasjes met een gerust hart hun latten aanbinden om naar beneden te zoeven ... en vallen.
Achter ons appartement lag een wei waar ik dan 's avonds nog wat mocht ravotten.
Ik ben zo braaf geweest dat de baasjes onmiddellijk hetzelfde appartement vastgelegd hebben voor volgend jaar. Een paar kilometer van het centrum in opperste rust. Meer moet dat niet zijn.
Ik kijk al uit naar volgend jaar.
O ja, de apres-skibar heb ik ook nog niet langs de binnenkant gezien. Baasjes zeggen dat ik daarvoor nog te jong ben ... mss volgend jaar want dan ben ik nog een jaartje ouder.

Zo belofte maakt schuld en wat in het vat zit verzuurd niet.
Viel Spass in La Magdeleine. En hopelijk zit daar bij jullie alles snor.
Moe, zorg je wel een beetje goed voor tante Hera want ik kijk al uit naar dat nieuwe Drentenestje...

Ne ferme poot

Luna