Dikke stappers…

Echt handig zo ’n pootjes…

Sinds twee dagen, ongeveer samen met het opengaan van oogjes en oortjes hebben de pups geleerd dat, als ze hun pootjes gebruiken het leven veel eenvoudiger kan worden !

Of is het ene het gevolg van het andere ? Ook al best mogelijk, maar het is wel zo dat het hebben van meer mogelijkheden, ook de problemen van het hoofdbestuur niet makkelijker maakt.

Daarstraks is er al een pupje uit de werpkist geraakt. Weliswaar met hulp van een soortgenoot en de “doodligstangen” in de werpkist, maar weg was ‘m.

Als jullie tussen de twaalf binnenkort een Pekineesje te ontwaren… dat is ‘m ! Een Drentenpup die recht op zijn smoeltje gevallen is op de harde vloer van de living. Veel heeft ze er blijkbaar niet van gevoeld, er is in elk geval geen moord en brand gekweekt !

Als je er zo dag in dag uit bij de pups bent merk je het verschil niet zo duidelijk, maar de mensen die hier regelmatig moesten zijn, en dus wel toegang hadden tijdens de sperperiode schrikken toch weer telkens als ze enkele dagen niet hier geweest zijn.

Zij doen het goed, ze doen het zelfs schitterend, die puppelaars van ons Hera. Zo lang ze enkel de moedermelk en de puppymelk krijgen maakt Hera trouwens ook gans de werpkist proper en netjes. Drolletjes eet ze gelijk op en plasjes worden dadelijk zo goed als kan weg gelikt.

Het is net alsof Hera op school de afdeling huishoudkunde en puppyverzorging met aller hoogste onderscheiding heeft beëindigd.

Volgende week gaan we de twaalfling leren slabberen… Dat geeft telkens bij elk nieuw nest weer spectaculaire beelden van “pups onder de pap”.

Lees en bekijk de foto’s hier op deze plaats vanaf maandag…

Belle & co

Afscheid nemen in de zorgsector

 

In een ziekenhuis nemen drie doktoren
bij de personeelsuitgang afscheid
van de nieuwe verpleegster.

Oogchirurg: "We zien elkaar nog wel es."

Oorchirurg: "We horen nog van elkaar."

Gynaecoloog: "Ik wip nog wel 's binnen!"

L.M.

Fout ingeschat…

Onze baas had het gisteren allemaal wat fout ingeschat, met als resultaat dat er veel in ’t honderd loopt.

Een afspraak met de dakwerker die een bestek komt maken voor de herstelling van het lekkende platte dak van de garage. Die was al verschoven naar de vroege ochtend omdat het baasje ook nog naar een begrafenis in Tilburg wilde.

Afspraken met kandidaat pupeigenaars die wel in alle rust verloopt maar ondertussen zijn er zaken die moeten gebeuren om al de rest voor het weekend vlotjes te laten verlopen en die blijven dan liggen….

Het baasje had zich ook nieuwe papflessen gekocht omdat de puppies de kleine “Royal Canin” flesjes in één maal leegdronken en het meer vullen van de flesjes was dan dat er gedronken werd.

Die spenen, die dan ook nog eens een verschillend debiet geven afhankelijk van de houding van de fles kenden de pups niet zodat het een gevecht was van het pupje tegen de papfles ! Resultaat…., terugkeer naar het oude flesje en straks een nieuwe poging met de “echte” babyfles…

Vandaag zijn er minder afspraken en moet het lukken zegt het baasje. Er zijn niet dadelijk uurgebonden afspraken en dat laat het toe wat kalmer aan te doen. Niet voor het hoofdbestuur, maar wel voor Hera, die toch echt wel moeite heeft met al die spanningen rond de werpkist te verwerken.

De pupjes blijven het zich evenwel niet aantrekken en doen het nog steeds voortreffelijk. Buiten het gevecht met de papfles is er voor hen niet echt sensatie te beleven. Zij eten, slapen, doen een kakje en een plasje en herbeginnen met eten, een slaapje….

Op het eind van de dag merk je dan dat de pupjes zo’n 80 tot 100 gram in gewicht zijn bijgekomen. Lily zit momenteel ook al aan 700gram terwijl het bij “de dikke” naar de 1700 gram gaat.

Straks verder nieuws over het gevecht met de papfles…

Belle & co

Veel te druk vandaag…

Het was alsof het baasje het voorzien had, vandaag was het te druk voor het blog. De pups eisten alle aandacht op.

Niet dat ze lastig waren of meer noden hadden maar het was alles wat rond de pups gebeurde dat het druk maakte.

Geen tijd dus voor een behoorlijk bericht op het blog. De baas zegt “sorry, morgen beter en meer” !

Belle & co

De geschiedenis herhaalt zich…

En dat kan wel eens makkelijk zijn ! Stel… ons hoofdbestuur heeft een van de volgende dagen geen tijd om het blog bij te houden, of een Writers Block treed op bij ons, of onze baas verstuikt of breekt zijn drie bruikbare vingers waar hij deze berichten mee schijft…

Geen nood dan. Ga dan even terug naar begin maart van vorig jaar. De moppen kunnen verschillen, maar de berichten die daar staan zouden deze morgen kunnen geschreven zijn.

Dag op dag, uur op uur, kan je de berichten van toen verplaatsen naar dit jaar, enkel dien je een maand verschil in te calculeren. Wat toen GROOT nieuws was in maart heeft  dat zelfde nu plaats in april.

Het baasje heeft het gisterenavond eens allemaal goed nagekeken en zoals hij het steeds zegt “het klopt als een zwerende vinger”.

In Oud Turnhout mogen ze dan ook gerust zijn volgens de berichten van vorig jaar maart. De pupjes zijn naar de bijouterie geweest en hebben hun fel gekleurde bandje om.

Net als vorig jaar zijn de bandjes niet toegekend naar het geslacht toe, zoals het baasje het graag zag, maar naar de kleur die ze (ongeveer) droegen met het “wollen sjaalte” dat ze kregen enkele seconden nadat ze waren geboren.

Ze zien er netjes uit zo met die Trixie bandjes, super verzorgd en bekwaam om te paraderen op de grote boulevards van de wereldsteden met hun trendy outfit ! Ze kunnen er zo mee in “de boekskes”.

Belle & co

Toilet maken en ontwormen …

Daarstraks heeft het hoofdbestuur een taak van Hera op zich genomen omdat Hera het niet kon. Het hoort nochtans bij het “toilet maken” van de pups.

Zij hebben zich de taak van nageltjes knippen bij de voorpootjes van de pups aangetrokken dit om verwondingen bij Hera te voorkomen.

Ook bij het hoofdbestuur zelf deed het pijn als dat kleine grut tijdens het bij voederen met hun voorpootjes begonnen te slaan en in de huid van voornamelijk het vrouwtje vast hingen.

De nageltjes zijn de scherpe topjes afgeknipt en dat is een linke verbetering voor het comfort bij het eten geven voor Hera.

Hebben jullie al eens twee en een halve weken oude pups met het kopje zien schudden omdat ze iets niet lusten ?

Daarstraks hebben ze de eerste maal in hun leven iets te eten (?) gekregen dat geen moeder- of flessenmelk was.

Wanneer de pups twee weken oud zijn dienen ze een ontwormingsmiddel toegediend te  krijgen. Dat kregen ze ook deze namiddag na hun eten.

Het was in elk geen dessert zoals de groten gewend zijn te krijgen. Als ze hadden gekund dan hadden ze het “Vanishrode*” spul uitgespuwd zover de kleine bekjes konden. Niet voor niets geeft de fabrikant Bayer er een doseerspuitje bij waarmee je dat spul achteraan in hun keeltjes kan spuiten. De slimmeriken onder de pups houden hun tong dan opgekruld voor dat spuitje. En dat geeft dan een vuiligheid van jewelste van dat vieze spul overal in de omgeving !

Binnen twee weken krijgen ze hun tweede dosis…

Belle & co

* die vieze rode kleur van dat wasmiddel “Vanish”

 Uitbreidingswerken in zicht…

“Wegens te groot is alles te klein”, zo zou je het kunnen stellen !

De puppies zijn nu, na iets meer dan twee weken, driemaal in gewicht toegenomen en dat laat zich merken aan alles.

De werpkist, waar we voorheen nooit een probleem mee hadden, de pups kropen er uit voor de werpkist te klein geworden was, kent nu een probleem van overbevolking. Twaalf pups die alle driemaal hun geboortegewicht hebben + hun moeder die ook graag ligt terwijl ze de pups voedt… Daar moet het hoofdbestuur bij  ingrijpen !

De flesjes waar we de pups mee bij voeren zijn in no time leeg gezogen, we denken er aan van een tweetal babyflessen aan te schaffen. Kleine puppyzuigflesjes en een groter wordend hondenbekje, ook daar moeten we wat op vinden.

Vandaag  gaan we de puppy’s een eerste maal hun ontwormingsmiddel toedienen. Ook nog zo een werkje waar je best oma’s oude schort terug voor bovenhaalt. Dat spul heeft ook nog zo’n vieze rode kleur “Vanish-rood” zegt het baasje en volgens het vrouwtje geeft het hardnekkige vlekken op kleding.

Ook Hera komt aan de beurt voor een ontwormingsbeurt, maar daar hebben we pillen voor die we makkelijk kunnen toedienen, we verstoppen ze in een driehoekje smeerkaas !

Wat ook te groot aan het worden is zijn de vlijmscherpe puppynageltjes aan de voorpootjes. Bij de voorpootjes dienen de puntjes van de nageltjes geknipt te worden omdat ze de buik van Hera gaan kwetsen bij het zogen. De nageltjes zijn echt vijf naaldjes aan elk pootje. Niemand wil dat tegen zijn huid krijgen als die tegen de buik beginnen drukken om de melkklieren te stimuleren.

Het hoofdbestuur gaat weer weten wat doen vandaag… Ze weten stilaan wat het is, een pupje in huis x 12….

Belle & co

Ons sukkeltje ?...

Een bench, een werpkist, een kussen, een ganse salon, alles heeft ze ter beschikking om makkelijk en behoorlijk te kunnen gaan liggen…

Maar nog is het niet voldoende ! De mand die het hoofdbestuur gisteren in gebruik heeft genomen om de pupjes tijdelijk in onder te brengen wanneer ze tweemaal daags gewogen worden, is op dit moment “the place to be” voor Hera.

Ze past er amper in, moet zich in een onmogelijke bocht draaien. Waar ze met haar poten blijft hebben we nog niet kunnen achterhalen maar ze legt zich in een wasmand !

Is ze nu al te dikwijls op haar pups gaan liggen in de werpkist ? Is het haar te warm bij haar pups onder de rode warmtelamp ? Wij weten het niet maar comfortabel kan het niet zijn en geen van ons zou het in zijn/haar hoofd halen van haar te verplichten van daar te gaan slapen. Maar Hera doet het !

De pups hebben hun buikjes weer vol en liggen in de armen van Morpheüs, de slaap der zaligen te slapen. Die kunnen nog eventjes verder zonder de hulp van moe Hera en dus is zij even “vrij van dienst”.

Sinds twee dagen geven we de pups geen bijvoeding meer ’s nachts. Zij krijgen nu rond middernacht nog eten en dan terug ’s morgens rond 7u30.  Hera heeft dan genoeg voorraad in de milkbar om haar kroost ’s nacht van voedsel en drank te voorzien.

Terwijl zij dan slaapt in de werpkist zuigen de pups alles uit haar wat ze aan melk heeft. Het baasje heeft al verschillende malen de pups belastingontvangers genoemd. Of ze het ook zijn weten we niet, maar de werkwijze toont heel sterke overeenkomsten !

Belle & co

Balleke

Een oud manneke in Roosendaal ging naar de kapper om zijn haar te laten knippen en zich te laten scheren.
Hij zei tegen de kapper: Ik kan m’n bakkebaorde nie goed d’r af halen want ik eb teveul riempels.

Geen probleem zei de kapper en hij haalde een klein houten balletje van de plank. Doe dat maar in je mond zei de kapper.
Het manneke deed dat en de huid van zijn wangen kwam mooi glad te staan. Toen de kapper klaar was zei het ouwe manneke:
‘da waar de gladste scheerbeurt die ik in jaore em g’ad’ mar ’n bietje gevaorluk vin ik het wel,
ik aar da balleke wel in kunne slikke.’

Dat is ook geen probleem zei de kapper. Dan had je het na een paar dagen gewoon terug kunnen brengen, dat doen ze allemaal.

A.W.

Te veel hulp…

Het is Hera de laatste dagen soms wat te veel van het goede. Sinds ze moeder Belle en broer Heros bij de werpkist heeft toegelaten mankeert ze de volledige controle over wat er met haar pups gebeurt zoals het de afgelopen twee weken was.

Belle moeten we soms weghalen van de werpkist want ook haar moederinstinct wil de ganse dag pupjes poetsen, en laat dat nu juist het werk zijn dat Hera met verve deed.

Plots zet ze zich terug tussen haar familieleden en haar pups, als wil ze zeggen “genoeg geweest nu, ophoepelen”, alleen de grom van de afgelopen twee weken is er niet meer bij. Hera is toleranter geworden !

Waar de baasjes enkele dagen geleden nog blij waren dat Hera Belle en Heros dichterbij lieten komen moeten ze nu bekennen dat Hera zelf, het beter wist dan zij !

Laat die Drentjes het zelf onder elkaar maar uitmaken wat het beste is voor hen. De baasjes zullen wel toezien en inspringen waar nodig is. Het is in elk geval fascinerend hoe alles perfect onder elkaar geregeld wordt.

Nu er bezoek bij de pups is toegelaten merken we ook dat Hera er aan moet wennen en we de volgende week nog moeten opletten van het niet te druk te maken rond de werpkist. Hera is er nog niet aan toe van in het middelpunt van de wereld te staan en daar gaan we rekening mee moeten houden.

Alles draait op dit moment rond het welzijn van Hera en haar puppies en dat gaan we nog even zo houden !

Belle & co

Fijnproevers en de “cuisson”…

Ongelooflijk, twee weken oud en gerechten laten teruggaan naar de keuken ! Ons baasje was haast veertig jaar voor hij de eerste maal een gercht terugstuurde in een restaurant omdat het niet warm genoeg was.

Hij is later nooit daar niet meer gaan eten en die keuze hebben onze pups nog  niet. Maar als we ze bijvoeren en de temperatuur is niet hetzelfde als Hera’s lichaams temperatuur dan weigeren ze de speen in hun kleine  bekjes.

Twee weken oud en al zoveel pretentie (capsones voor NL) Meestal is het na het tweede pupje dat aan het flesje gaat dat de reclamaties komen. De dames en heren puppies weigeren dan steevast hun bek te openen. Even 10 seconden terug in de microgolf op 450 en we kunnen herbeginnen.

Dan is de vraag van ons hoofdbestuur, zouden die pups van 20 jaar geleden, toen een microgolfoven nog toekomst was, ook zulke kuren verkocht hebben. Wij kunnen ons niet voorstellen dat pups toen zo kieskeurig waren !

Nog een mogelijkheid, maar heel onwaarschijnlijk omdat hun oogjes nog maar pas open zijn… ze hebben naar Huuzentruut,  Meeus , oLivers en Nigela’s gekeken en weten nu perfect hoe de “cuisson” moet zijn.

En laat nu het baasje net van dat woord bobbelen krijgen omdat hij Algerisch* is voor dat woord !

Belle & co

*Algerisch, ’t kan ook Algerijns zijn…

Twee weken al…

Twee weken zijn voorbij sinds de pups geboren zijn. Ondertussen zijn geen sensationele veranderingen gebeurd, tenzij je het opgroeien zelf als spectaculair beschouwd.

Een wonder blijft het in elk geval zo’n moederhond met twaalf pups en de inzet van Hera voor haar pupjes. We kenden het al van haar moeder Belle, maar toch staan we verbaasd dat ook Hera een recordnestje zo makkelijk(?) groot brengt.

De evolutie van de pups gaat zoals voorzien, gisteren hebben ze het bestaan van hun pootjes ontdekt, is er schittering tussen de oogleden gekomen en beginnen de oortjes af te hangen. Die laatste “plakken” als het ware tegen de hoofdjes de eerste twee weken. De pupjes zijn in die periode ook nog doof.

Vandaag gaat het baasje de eerste voorzieningen treffen om tegen het einde van de week de werpkist uit huis te kunnen doen en de puppyren te installeren. We hebben soms de neiging te zeggen dat de werpkist te klein aan het worden is, maar dat is niet zo ! De pups zijn te groot aan het worden en de kist geraakt goed gevuld. Het is voor Hera dan ook elke dag moeilijker om weer eens comfortabel te gaan  liggen om de pups te voeden zonder een ijselijk gekrijs te veroorzaken wanneer ze weer eens boven op een pupje gaat liggen.

Die kunnen zich nu wel sneller “uit de voeten maken” omdat ze efficiënter met e pootjes kunnen omgaan en dus is er van schade nooit iets te merken. Net als bij kleine kinderen is alles nog heel soepel en de kracht van de pups, nu al , is verbazingwekkend.

Vanaf vandaag gaat ook de knip van de deur voor de bezoekers van de pups. Gisteren avond hebben we uitzondering gemaakt voor Karin en Jan uit Numansdorp in de schaduw van Rotterdam. Die waren met de Belgische Drentenvereniging de paaswandeling in Drieslinter gaan maken en hadden ons gevraagd op de terugweg even langs te mogen komen om naar hun toekomstig pupje te komen kijken. Daar kan je moeilijk neen tegen zeggen en veel verschil zal het ook niet gemaakt hebben, maandagavond of dinsdagmorgen …

Vanaf vandaag ontvangen we dus, aanvankelijk met mondjesmaat (hondenmondjes) de bezoekers. Om Hera en haar pups wat te ontzien vragen we dus om even een belletje te geven om te vermijden dat we plots met te veel bezoekers gelijk hier zijn. Het welzijn van vooral Hera, dat op dit moment nog heel belangrijk is, mogen we niet uit het oog verliezen.

Welkom en dank voor het begrip,

Belle & co

Hera's eerst geborene 26.03.2012 23u45


Foto gisteren genomen, waar nu plaats is voor drie...


...was twee weken geleden nog plaats voor zes !

Hé, wij hebben pootjes ! ! !

Met het opgroeien beginnen de pups te beseffen dat ze ook pootjes hebben. En dat die dingen ook kunnen gebruikt worden om vooruit te komen in de werpkist en in het leven !

Er zijn al enkele puppies die door de spleetjes van hun oogleden al iets kunnen zien (denken wij) en toevallig zijn zij het die ook hun pootjes al onder hun lijfjes kunnen krijgen. Alleen de coördinatie laat nog veel te wensen over. En het gebrek aan coördinatie tussen de vier pootjes brengt hen soms in nogal komische situaties.

Maar het zal niet lang duren vooraleer ze merken dat met een beetje samenwerking tussen de vier poten  heel mooie prestaties kunnen geleverd worden. Het hoofdbestuur ziet het al gebeuren, wanneer ze zoals met de vorige nestjes gebeurde, ze ontsnapten en in alle verschillende richtingen wegstoven.

Tot onder de kasten en achter de houtkachel heeft het baasje ze toen moeten onder en achteruit moeten hengelen. Dat gebeurt dan onder luid gekrijs want eens ze de pootjes kunnen gebruiken maken ze daar te pas en te onpas gebruik van, en het zouden geen Drentjes zijn als ze dat niet luidkeels kenbaar maakten aan de grote wereld !

Morgen verwachten we dan ook dat we voor het eerst onze pupjes in de ogen kunnen kijken. Toch weer een moment waar we al veertien dagen naar uitkijken.

Belle & co

Daar zijn we vandaag achter gekomen, wij hebben pootjes ! ! !


Maar hoe ze te gebruiken is nog niet altijd duidelijk...


Kijk eens moe, zo moet het hé....

Een supersonisch brommerke.

Een jonge man koopt de beste auto op de markt, een splinternieuwe Ferrari GT.
Het is de duurste auto in de wereld en kost 500.000 dollar.
Hij doet er een testrit mee en stopt bij een rood licht.
Een oude man op een brommerke stopt naast hem op het fietspad.
De oude man kijkt naar de nieuwe, glanzende Ferrari en vraagt, "Welk soort van auto is da, zoon "?
De man antwoordt, "Een Ferrari GTO. Kost een half miljoen dollar"!
"Da's veel geld," zegt de oude man. "Waarom kost die zo veel"?
"Omdat deze auto een top heeft van 320 km per uur !" verklaart de trotse eigenaar.

De oude man vraagt, "kan da kwaad als ik eens binnen kijk"?
"Geen probleem", antwoordt de eigenaar.
Dus steekt de oude man zijn hoofd door het zijraampje en kijkt eens rondom.
"Da's een wreed schonen auto, zoon, maar ik blijf bij mijn oud brommerke"!

De kerel wil de oude man eens tonen wat zijn auto doen kan.
Als het licht op groen springt geeft hij plankgas en binnen 10 seconden leest de snelheidsmeter 160 km/u.

Plotseling merkt hij een punt in zijn achteruitkijk spiegel op.
Het schijnt dichter te komen!
Hij vertraagt wat, om te zien wat het zou kunnen zijn en plotseling flitst er hem iets rechts voorbij!

"Wat op aarde kan sneller gaan dan mijn Ferrari"? vraagt de man zichzelf af.
Hij trekt de Ferrari op tot 250 km/u.
Schuin rechts voor hem ziet hij dat het de oude man op zijn brommerke is !

Verbaasd dat het brommerke zijn Ferrari zou kunnen voorbijsteken, geeft hij nog meer gas en gaat het brommerke aan 275 km/u voorbij.

WHOOOOOOOSHHHHH!

Hij voelt zicht de koning te rijk in zijn nieuwe Ferrari...
Tot hij in zijn spiegel kijkt en ziet dat de oude man hem OPNIEUW inhaalt!

Verbaasd door de snelheid van deze oude kerel, duwt hij de gaspedaal volledig in en brengt de Ferrari tot 320 km/u !
Nog geen tien seconden later, ziet hij het brommerke opnieuw inlopen op de Ferrari!

De Ferrari zit op z'n einde en er is niets dat hij kan doen !!!

Plotseling knalt het brommerke tegen de achterkant van zijn Ferrari !
De man stopt en springt uit, en ongelooflijk maar waar: de oude man leeft nog steeds!
Hij loopt naar de gehavende oude man en zegt, "Amay amay”
Is er iets dat ik kan doen voor u"?

De oude man fluistert...
"MAAK... MIJN... BRETTELEN ... LOS ... VAN .... UW.... ZIJSPIEGEL"!

 

L.M.

Als ’ t aan hem ligt…

Als het aan Heros ligt komt er niemand buiten het hoofdbestuur aan de pups van zijn zus Hera. Dat maakt hij je wel duidelijk door op deze wijze positie in te nemen voor de werpkist.

De werpkist die stilaan te klein gaat zijn voor al dat puppengeweld. De grootste uit het nest gaat naar de kilogram gewicht, en dat merk je aan de inhoud van de kist.

Gisterenavond merkte het baasje schitterende spleetjes aan de oogjes. Dat gaat dus ook geen dagen meer duren vooraleer de oogjes opengaan. Dat de oortjes nog maar wat dicht blijven concludeert het baasje. Zo’n mooi concert geeft het kraaienkoor nu ook weer niet tegen etenstijd !

Voor de rest gaat het de pups en moeder beter dan het hoofdbestuur. Het vrouwtje die zich deze morgen goed voelde is deze namiddag bij tante Carine gaan paasfeesten terwijl het baasje een heerlijk paasdiner had met een kom soep en rijstbeschuit (die aangeraden was door “madam mager” enkele maanden geleden).

Gezien de omstandigheden valt alles nog best mee, we roeien met de riemen die we hebben en wat momenteel het meest in gebruik is hier ten huize is water en zeep om de handen te wssen en zeker geen besmetting over te brengen op de pupjes.

Je kan niet zeker genoeg zijn in veiligheid en gezondheid voor dat kleine grut.

Belle & co

Dat maakt je dag goed…

Dit bericht stond klaar toen het baasje gisteren ziek in bed belandde. Het was in de namiddag geschreven, kort nadat het gebeurd was . Het is niet achterhaald, dus plaatsen we het nu maar.

We vonden het al raar maar begrijpelijk, dat Hera niemand buiten het hoofdbestuur bij haar pupjes duldde. Moeder Belle kon een grom krijgen, haar onafscheidelijke broer Heros kreeg een grom en een opgetrokken lip.

Dat was de eerste week telkens zo. Zelfs als moeder en broer gewoon in zicht van Hera kwamen was het al zo ver. Het was zo vervelend dat het baasje de puppyren al maar van boven haalde en er een laken over hing zodat Hera “privacy” had en ook geen zicht meer op de benches van Belle en Heros.

Sinds enkele dagen mocht Heros al wat dichter komen maar Belle moest afstand bewaren of  “het zat er tegen”. Je zag gewoon dat Belle daar niet erg gelukkig mee was, maar ze aanvaardde het ganse spelletje. Bij mensen zou je zeggen ze had er respect voor.

Tot daarstraks bij het wegen van de pupjes en het verversen van het linnen in de werpkist.

Plots trok Belle haar stoute schoenen (?) aan en zette zich tegenover Hera in de werpkist !

Hera keek eens verwonderd en deed niets, buiten gewoon verwonderd zijn. Zelfs toen de baasjes de pups terug in de werpkist zetten kwam er nog steeds geen commentaar vanuit de Hera hoek.

We wisten wel dat het verzet van Hera niet kon blijven duren, maar dat het op deze wijze zou gebeuren kon niemand voorzien. Belle mocht zelfs de pups netjes likken, iets dat elke maal gebeurt wanneer mensen handen de pups hebben vastgenomen. Moeder en dochter stonden ditmaal aan dezelfde kant.

En het hoofdbestuur stond er bij en zag dat het goed ging ! ! ! Hun dag kon niet meet stuk !

Belle & co