Uitbreidingswerken in zicht…

Ons sukkeltje ?...

Een bench, een werpkist, een kussen, een ganse salon, alles heeft ze ter beschikking om makkelijk en behoorlijk te kunnen gaan liggen…

Maar nog is het niet voldoende ! De mand die het hoofdbestuur gisteren in gebruik heeft genomen om de pupjes tijdelijk in onder te brengen wanneer ze tweemaal daags gewogen worden, is op dit moment “the place to be” voor Hera.

Ze past er amper in, moet zich in een onmogelijke bocht draaien. Waar ze met haar poten blijft hebben we nog niet kunnen achterhalen maar ze legt zich in een wasmand !

Is ze nu al te dikwijls op haar pups gaan liggen in de werpkist ? Is het haar te warm bij haar pups onder de rode warmtelamp ? Wij weten het niet maar comfortabel kan het niet zijn en geen van ons zou het in zijn/haar hoofd halen van haar te verplichten van daar te gaan slapen. Maar Hera doet het !

De pups hebben hun buikjes weer vol en liggen in de armen van Morpheüs, de slaap der zaligen te slapen. Die kunnen nog eventjes verder zonder de hulp van moe Hera en dus is zij even “vrij van dienst”.

Sinds twee dagen geven we de pups geen bijvoeding meer ’s nachts. Zij krijgen nu rond middernacht nog eten en dan terug ’s morgens rond 7u30.  Hera heeft dan genoeg voorraad in de milkbar om haar kroost ’s nacht van voedsel en drank te voorzien.

Terwijl zij dan slaapt in de werpkist zuigen de pups alles uit haar wat ze aan melk heeft. Het baasje heeft al verschillende malen de pups belastingontvangers genoemd. Of ze het ook zijn weten we niet, maar de werkwijze toont heel sterke overeenkomsten !

Belle & co

Balleke

Een oud manneke in Roosendaal ging naar de kapper om zijn haar te laten knippen en zich te laten scheren.
Hij zei tegen de kapper: Ik kan m’n bakkebaorde nie goed d’r af halen want ik eb teveul riempels.

Geen probleem zei de kapper en hij haalde een klein houten balletje van de plank. Doe dat maar in je mond zei de kapper.
Het manneke deed dat en de huid van zijn wangen kwam mooi glad te staan. Toen de kapper klaar was zei het ouwe manneke:
‘da waar de gladste scheerbeurt die ik in jaore em g’ad’ mar ’n bietje gevaorluk vin ik het wel,
ik aar da balleke wel in kunne slikke.’

Dat is ook geen probleem zei de kapper. Dan had je het na een paar dagen gewoon terug kunnen brengen, dat doen ze allemaal.

A.W.

Te veel hulp…

Het is Hera de laatste dagen soms wat te veel van het goede. Sinds ze moeder Belle en broer Heros bij de werpkist heeft toegelaten mankeert ze de volledige controle over wat er met haar pups gebeurt zoals het de afgelopen twee weken was.

Belle moeten we soms weghalen van de werpkist want ook haar moederinstinct wil de ganse dag pupjes poetsen, en laat dat nu juist het werk zijn dat Hera met verve deed.

Plots zet ze zich terug tussen haar familieleden en haar pups, als wil ze zeggen “genoeg geweest nu, ophoepelen”, alleen de grom van de afgelopen twee weken is er niet meer bij. Hera is toleranter geworden !

Waar de baasjes enkele dagen geleden nog blij waren dat Hera Belle en Heros dichterbij lieten komen moeten ze nu bekennen dat Hera zelf, het beter wist dan zij !

Laat die Drentjes het zelf onder elkaar maar uitmaken wat het beste is voor hen. De baasjes zullen wel toezien en inspringen waar nodig is. Het is in elk geval fascinerend hoe alles perfect onder elkaar geregeld wordt.

Nu er bezoek bij de pups is toegelaten merken we ook dat Hera er aan moet wennen en we de volgende week nog moeten opletten van het niet te druk te maken rond de werpkist. Hera is er nog niet aan toe van in het middelpunt van de wereld te staan en daar gaan we rekening mee moeten houden.

Alles draait op dit moment rond het welzijn van Hera en haar puppies en dat gaan we nog even zo houden !

Belle & co

Fijnproevers en de “cuisson”…

Ongelooflijk, twee weken oud en gerechten laten teruggaan naar de keuken ! Ons baasje was haast veertig jaar voor hij de eerste maal een gercht terugstuurde in een restaurant omdat het niet warm genoeg was.

Hij is later nooit daar niet meer gaan eten en die keuze hebben onze pups nog  niet. Maar als we ze bijvoeren en de temperatuur is niet hetzelfde als Hera’s lichaams temperatuur dan weigeren ze de speen in hun kleine  bekjes.

Twee weken oud en al zoveel pretentie (capsones voor NL) Meestal is het na het tweede pupje dat aan het flesje gaat dat de reclamaties komen. De dames en heren puppies weigeren dan steevast hun bek te openen. Even 10 seconden terug in de microgolf op 450 en we kunnen herbeginnen.

Dan is de vraag van ons hoofdbestuur, zouden die pups van 20 jaar geleden, toen een microgolfoven nog toekomst was, ook zulke kuren verkocht hebben. Wij kunnen ons niet voorstellen dat pups toen zo kieskeurig waren !

Nog een mogelijkheid, maar heel onwaarschijnlijk omdat hun oogjes nog maar pas open zijn… ze hebben naar Huuzentruut,  Meeus , oLivers en Nigela’s gekeken en weten nu perfect hoe de “cuisson” moet zijn.

En laat nu het baasje net van dat woord bobbelen krijgen omdat hij Algerisch* is voor dat woord !

Belle & co

*Algerisch, ’t kan ook Algerijns zijn…

Twee weken al…

Twee weken zijn voorbij sinds de pups geboren zijn. Ondertussen zijn geen sensationele veranderingen gebeurd, tenzij je het opgroeien zelf als spectaculair beschouwd.

Een wonder blijft het in elk geval zo’n moederhond met twaalf pups en de inzet van Hera voor haar pupjes. We kenden het al van haar moeder Belle, maar toch staan we verbaasd dat ook Hera een recordnestje zo makkelijk(?) groot brengt.

De evolutie van de pups gaat zoals voorzien, gisteren hebben ze het bestaan van hun pootjes ontdekt, is er schittering tussen de oogleden gekomen en beginnen de oortjes af te hangen. Die laatste “plakken” als het ware tegen de hoofdjes de eerste twee weken. De pupjes zijn in die periode ook nog doof.

Vandaag gaat het baasje de eerste voorzieningen treffen om tegen het einde van de week de werpkist uit huis te kunnen doen en de puppyren te installeren. We hebben soms de neiging te zeggen dat de werpkist te klein aan het worden is, maar dat is niet zo ! De pups zijn te groot aan het worden en de kist geraakt goed gevuld. Het is voor Hera dan ook elke dag moeilijker om weer eens comfortabel te gaan  liggen om de pups te voeden zonder een ijselijk gekrijs te veroorzaken wanneer ze weer eens boven op een pupje gaat liggen.

Die kunnen zich nu wel sneller “uit de voeten maken” omdat ze efficiënter met e pootjes kunnen omgaan en dus is er van schade nooit iets te merken. Net als bij kleine kinderen is alles nog heel soepel en de kracht van de pups, nu al , is verbazingwekkend.

Vanaf vandaag gaat ook de knip van de deur voor de bezoekers van de pups. Gisteren avond hebben we uitzondering gemaakt voor Karin en Jan uit Numansdorp in de schaduw van Rotterdam. Die waren met de Belgische Drentenvereniging de paaswandeling in Drieslinter gaan maken en hadden ons gevraagd op de terugweg even langs te mogen komen om naar hun toekomstig pupje te komen kijken. Daar kan je moeilijk neen tegen zeggen en veel verschil zal het ook niet gemaakt hebben, maandagavond of dinsdagmorgen …

Vanaf vandaag ontvangen we dus, aanvankelijk met mondjesmaat (hondenmondjes) de bezoekers. Om Hera en haar pups wat te ontzien vragen we dus om even een belletje te geven om te vermijden dat we plots met te veel bezoekers gelijk hier zijn. Het welzijn van vooral Hera, dat op dit moment nog heel belangrijk is, mogen we niet uit het oog verliezen.

Welkom en dank voor het begrip,

Belle & co

Hé, wij hebben pootjes ! ! !

Met het opgroeien beginnen de pups te beseffen dat ze ook pootjes hebben. En dat die dingen ook kunnen gebruikt worden om vooruit te komen in de werpkist en in het leven !

Er zijn al enkele puppies die door de spleetjes van hun oogleden al iets kunnen zien (denken wij) en toevallig zijn zij het die ook hun pootjes al onder hun lijfjes kunnen krijgen. Alleen de coördinatie laat nog veel te wensen over. En het gebrek aan coördinatie tussen de vier pootjes brengt hen soms in nogal komische situaties.

Maar het zal niet lang duren vooraleer ze merken dat met een beetje samenwerking tussen de vier poten  heel mooie prestaties kunnen geleverd worden. Het hoofdbestuur ziet het al gebeuren, wanneer ze zoals met de vorige nestjes gebeurde, ze ontsnapten en in alle verschillende richtingen wegstoven.

Tot onder de kasten en achter de houtkachel heeft het baasje ze toen moeten onder en achteruit moeten hengelen. Dat gebeurt dan onder luid gekrijs want eens ze de pootjes kunnen gebruiken maken ze daar te pas en te onpas gebruik van, en het zouden geen Drentjes zijn als ze dat niet luidkeels kenbaar maakten aan de grote wereld !

Morgen verwachten we dan ook dat we voor het eerst onze pupjes in de ogen kunnen kijken. Toch weer een moment waar we al veertien dagen naar uitkijken.

Belle & co

Een supersonisch brommerke.

Een jonge man koopt de beste auto op de markt, een splinternieuwe Ferrari GT.
Het is de duurste auto in de wereld en kost 500.000 dollar.
Hij doet er een testrit mee en stopt bij een rood licht.
Een oude man op een brommerke stopt naast hem op het fietspad.
De oude man kijkt naar de nieuwe, glanzende Ferrari en vraagt, "Welk soort van auto is da, zoon "?
De man antwoordt, "Een Ferrari GTO. Kost een half miljoen dollar"!
"Da's veel geld," zegt de oude man. "Waarom kost die zo veel"?
"Omdat deze auto een top heeft van 320 km per uur !" verklaart de trotse eigenaar.

De oude man vraagt, "kan da kwaad als ik eens binnen kijk"?
"Geen probleem", antwoordt de eigenaar.
Dus steekt de oude man zijn hoofd door het zijraampje en kijkt eens rondom.
"Da's een wreed schonen auto, zoon, maar ik blijf bij mijn oud brommerke"!

De kerel wil de oude man eens tonen wat zijn auto doen kan.
Als het licht op groen springt geeft hij plankgas en binnen 10 seconden leest de snelheidsmeter 160 km/u.

Plotseling merkt hij een punt in zijn achteruitkijk spiegel op.
Het schijnt dichter te komen!
Hij vertraagt wat, om te zien wat het zou kunnen zijn en plotseling flitst er hem iets rechts voorbij!

"Wat op aarde kan sneller gaan dan mijn Ferrari"? vraagt de man zichzelf af.
Hij trekt de Ferrari op tot 250 km/u.
Schuin rechts voor hem ziet hij dat het de oude man op zijn brommerke is !

Verbaasd dat het brommerke zijn Ferrari zou kunnen voorbijsteken, geeft hij nog meer gas en gaat het brommerke aan 275 km/u voorbij.

WHOOOOOOOSHHHHH!

Hij voelt zicht de koning te rijk in zijn nieuwe Ferrari...
Tot hij in zijn spiegel kijkt en ziet dat de oude man hem OPNIEUW inhaalt!

Verbaasd door de snelheid van deze oude kerel, duwt hij de gaspedaal volledig in en brengt de Ferrari tot 320 km/u !
Nog geen tien seconden later, ziet hij het brommerke opnieuw inlopen op de Ferrari!

De Ferrari zit op z'n einde en er is niets dat hij kan doen !!!

Plotseling knalt het brommerke tegen de achterkant van zijn Ferrari !
De man stopt en springt uit, en ongelooflijk maar waar: de oude man leeft nog steeds!
Hij loopt naar de gehavende oude man en zegt, "Amay amay”
Is er iets dat ik kan doen voor u"?

De oude man fluistert...
"MAAK... MIJN... BRETTELEN ... LOS ... VAN .... UW.... ZIJSPIEGEL"!

L.M.

Als ’ t aan hem ligt…

Als het aan Heros ligt komt er niemand buiten het hoofdbestuur aan de pups van zijn zus Hera. Dat maakt hij je wel duidelijk door op deze wijze positie in te nemen voor de werpkist.

De werpkist die stilaan te klein gaat zijn voor al dat puppengeweld. De grootste uit het nest gaat naar de kilogram gewicht, en dat merk je aan de inhoud van de kist.

Gisterenavond merkte het baasje schitterende spleetjes aan de oogjes. Dat gaat dus ook geen dagen meer duren vooraleer de oogjes opengaan. Dat de oortjes nog maar wat dicht blijven concludeert het baasje. Zo’n mooi concert geeft het kraaienkoor nu ook weer niet tegen etenstijd !

Voor de rest gaat het de pups en moeder beter dan het hoofdbestuur. Het vrouwtje die zich deze morgen goed voelde is deze namiddag bij tante Carine gaan paasfeesten terwijl het baasje een heerlijk paasdiner had met een kom soep en rijstbeschuit (die aangeraden was door “madam mager” enkele maanden geleden).

Gezien de omstandigheden valt alles nog best mee, we roeien met de riemen die we hebben en wat momenteel het meest in gebruik is hier ten huize is water en zeep om de handen te wssen en zeker geen besmetting over te brengen op de pupjes.

Je kan niet zeker genoeg zijn in veiligheid en gezondheid voor dat kleine grut.

Belle & co

Dat maakt je dag goed…

Dit bericht stond klaar toen het baasje gisteren ziek in bed belandde. Het was in de namiddag geschreven, kort nadat het gebeurd was . Het is niet achterhaald, dus plaatsen we het nu maar.

We vonden het al raar maar begrijpelijk, dat Hera niemand buiten het hoofdbestuur bij haar pupjes duldde. Moeder Belle kon een grom krijgen, haar onafscheidelijke broer Heros kreeg een grom en een opgetrokken lip.

Dat was de eerste week telkens zo. Zelfs als moeder en broer gewoon in zicht van Hera kwamen was het al zo ver. Het was zo vervelend dat het baasje de puppyren al maar van boven haalde en er een laken over hing zodat Hera “privacy” had en ook geen zicht meer op de benches van Belle en Heros.

Sinds enkele dagen mocht Heros al wat dichter komen maar Belle moest afstand bewaren of  “het zat er tegen”. Je zag gewoon dat Belle daar niet erg gelukkig mee was, maar ze aanvaardde het ganse spelletje. Bij mensen zou je zeggen ze had er respect voor.

Tot daarstraks bij het wegen van de pupjes en het verversen van het linnen in de werpkist.

Plots trok Belle haar stoute schoenen (?) aan en zette zich tegenover Hera in de werpkist !

Hera keek eens verwonderd en deed niets, buiten gewoon verwonderd zijn. Zelfs toen de baasjes de pups terug in de werpkist zetten kwam er nog steeds geen commentaar vanuit de Hera hoek.

We wisten wel dat het verzet van Hera niet kon blijven duren, maar dat het op deze wijze zou gebeuren kon niemand voorzien. Belle mocht zelfs de pups netjes likken, iets dat elke maal gebeurt wanneer mensen handen de pups hebben vastgenomen. Moeder en dochter stonden ditmaal aan dezelfde kant.

En het hoofdbestuur stond er bij en zag dat het goed ging ! ! ! Hun dag kon niet meet stuk !

Belle & co

Vriendjespolitiek

Een rijke industrieel spreekt op een receptie een bevriend minister aan:
"Beste vriend, ik moet je eens wat vragen!"
"Vraag maar!", antwoordt de minister
"Mijn jongste zoon, wordt 27 dit jaar. Hij verslijt nog steeds zijn broek
op de unief.
Hij doet niet anders dan hele dagen doorbrengen op café, bij vrienden,
drinken en grappen uithalen.
Hij doet verder niks! Hij is nog te lui om werk te zoeken! Heb jij geen jobke voor hem?"
Waarop de minister: "Geen probleem, ik benoem hem tot mijn adjunct met een
salaris van 10.100 euro per maand!"
de industrieel: "Nee, da's een veel te hoog loon!
hij moet er toch wat inspanning voor doen!"
Minister: "Oh, dan maak ik hem cabinet-chef, 6.000 euro per maand!"
Industrieel: "maar nee, da's nog altijd veel teveel. hij moet de waarde
van het geld leren kennen!"
Minister: dan maak ik hem diensthoofd op één of ander ministerie aan 4500
euro per maand!"
Industrieel: "Maar nee, ik wil dat mijn zoon onderaan de ladder begint,
hard moet werken en begint aan maximum 1200 euro per maand!"
Minister: "spijtig, dan kan ik niks voor U doen!"
Industrieel: "Hoe? En waarom niet?
Minister: "voor zulke plaatsen moet je slagen in een examen!"

L.K.

Uitgeslapen…

Uitgeslapen…. En het is zo, deze morgen is het baasje voor de derde maal vandaag terug gaan slapen.

Deze morgen rond vier uur was er kabaal in de werpkist, het kraaienkoor liet luidkeels weten dat er snel iets lekkers op tafel diende te komen. Dat was de eerste maal dat het baasje opstond en terug ging slapen.

Rond zeven uur was er dan de groep die rond vier uur hun bord niet hadden leeggegeten die weer van hun tak stonden te maken. Dat was de tweede maal enrond acht uur stond iedereen op en stond het baasje met zand in zijn ogen het boeltje te aanschouwen.

’t Baasje is dan maar naar boven getrokken en heeft de luiken voor zijn ogen gesloten voor nog een paar deugddoende uurtjes slaap. Jonge mensen met kleine kinderen zullen nu zeggen zoals de geveleugelde woorden van de Franse Président de l’ Etat  Fançois Mitterand, “et alors” omdat zij dat dagelijks meemaken. Maar bij hen maakt het wel een verschil dat ze enkele decennia jonger zijn dan de hondenbaas hier…

Maar zolang we het kunnen houden bij enkele uurtjes “recup” doen we het met volle plezier. Zelfs het gewicht van 26 kilo, als Hera ’s nachts boven op de baas komt liggen, omdat ze er ook eens “tussenuit” wil, nemen we er vrolijk bij.

Als ze dan tenminste geen windkracht 10 teveel produceert want dan is het erover voor de baas.

Belle & co

Dubbel zo zwaar…

Onze zwaarste puppie gaat naar de eerste kilogram toe terwijl Lily, ons lilliputtertje de 350 gram gepasseerd is. Het is dan de kleinste maar procentueel is ze het meest bijgekomen van al. Van 155 gram geboortegewicht naar vandaag 350gram is meer dan 200% winst !

Het pupje waar we van hoopten dat het de eerste vierentwintig uren zou halen omdat het zo klein was doet het nog steeds het best van allemaal. Als je dan de commentaren op de beide blog’s leest en wat er aan mail binnenkomt is het nog het meest favoriete hondje van gans het nest ook.

Het is ook het meest dankbare hondje als er dient bijgevoederd te worden. Haar bekje gaat telkens al van ver wagenwijd open. Ook als er gedronken wordt  bij Hera is er steeds één kwispelend staartje dat er boven uitsteekt, Lily’s staartje !

Je weet niet wat je overkomt als je eerst eentje van “de dikken” hebt eten gegeven en je krijgt dan het kleintje in je handen. Het is echt een vertederend hondje dat ver gaat komen in haar Drentenleventje. Een zachtaardig vechtertje die haar mannetje kan staan .

Hopelijk gaan dit weekend de oogjes en oortjes open. Tien dagen zijn ze nu oud, rond de veertien dagen gaan de oogjes open. Maar het is toch verbazend dat zulke kleine blinde en dove schepseltjes de tepel kan vinden, in een werpkist van 1,2 x 1,2 meter, die voor hem/ haar van levensbelang is.

En wij zitten op de eerste rij en maken het wonder van de natuur onder onze neus mee. Het is waarlijk een voorrecht om zo fokker te kunnen zijn en te genieten van die twaalf kleine dreumesjes…

Belle & co

Versta je dat nu…?

Staat vannacht om half vier m’n buurman op de voordeur te bonken. De debiel.

Móet je je voorstellen: …

HALF 4  ! ! !

Gelukkig was ik nog op, want ik was op m’n nieuwe trompet aan het oefenen.....

L.M.

Windkracht tien…

Windkracht tien, ’t kan ook twaalf zijn en ’t heeft niks te maken met reddingen op zee met grote helikopters. Het is minstens windkracht tien en het gebeurt hier nu al enkele nachten  op de zetel waar het baasje ligt te slapen.

Voor de straffe wind, eigenlijk meer de straffe geur, is Hera verantwoordelijk zij legt zich al enkeel nachten, meermaals per nacht bij het baasje. Die heeft daar niets op tegen wat hij staat in pure bewondering voor hoe zijn “kleine meid” haar pups verzorgt.

Tot de windkracht terug opsteekt… Meestal noemen wij dat scheten laten” maar  we wilden het fatsoenlijk uitleggen. De geur is echt niet te harden en ’t baasje is al meermaals met z’n kop in de slaapzak gedoken om aan de stank te ontkomen.

”Kenners” zeggen dat het komt omdat Hera de werpkist zo netjes houdt en alle strontjes opeet en de plasjes van de pups oplikt. Het baasje betwijfelt het, want het is volgens hem niet mogelijk dat die onschuldige hummeltjes voor zo ’n stank verantwoordelijk zouden zijn.

Indien dit moest voorgekomen zijn bij het eerste nestje dat hier geboren was, het baasje had al lang in paniek aan de telefoon naar Nelly gehangen, om te melden dat er niets meer deugde aan het hondje en dat ze van binnen al in staat van ontbinding was…

Windkracht tien, toch mooier op TV dan in werkelijkheid ’s nachts midden in je slaap wanneer je oncomfortabel op de zetel ligt te slapen…

Belle & co

Experiment…

Ieder die dit blog al enkele jaren volgt weet dat ons baasje er een punt van eer van maakt de pupjes zindelijk naar hun nieuwe eigenaars te laten gaan. Bij de vorige twee nestjes is dat aardig geslaagd. Spijtig dat twee teefjes in het laatste nestje enkele weken nadat ze het geboortenest hadden verlaten een blaasontsteking hadden opgelopen. Met een terugval in het zindelijk zijn tot gevolg.

Bij de twee vorige nestjes heeft hij dat bereikt door erg goed op te letten en de pups telkens hun grote en kleine boodschapjes op kranten te laten plegen. It jaar gaat hij het anders aanpakken.

Van Luc en Katia de baasjs van onze Kiet   http://www.bloggen.be/kieter_wieter/ kreeg het baasje enkele maanden geleden een hondentoilet cadeau. Zo entje waar je een soort pamper of inlegkruisje moet in leggen en waar het pupje dan op moet gaan zitten voor zijn/haar plasje & kakje te doen.

Nu was het baasje daarstraks in de Maxizoo en daar stonden de “puppypotty’s” in aanbieding voor € 9,99. Nu zal je zeggen, maar je had er toch al eentje en dat klopt als een zwerende vinger maar ééntje voor twaalf puppy’s is zoals naar het damestoilet te gaan op het moment dat de autobus van de vrouwengilde daar juist voor jou is aangekomen. Niet echt praktisch om een pupje zindelijkheid aan te leren. Je kan immers niet tegen een pupje zeggen, “even wachten, e zijn nog drie plassenden voor jou”. Dan ben je hopeloos te laat met hje opvoedende taak, zoveel is wel zeker !

Dus twee toiletjes voor de pups, eentje voor de grote en eentje voor de kleine boodschap? Eentje voor de heren en eentje voor de juffies ? Een  snel toilet en eentje voor de langzamen ? We zien wel hoe ze het gaan oplossen. Als ze het maar netjes en proper houden. Dat is het einddoel !

Belle & co

Een werkloze blondine

Een blondine van Ieper stapt bij Interlabor binnen.

Awel, ‘’k probere ulder al meer of drei doagen te bellen op de numero 0800-1730. En woaromme antwoorde gulder nie?”.

Suzanne van Interlabor antwoordt: “Sorry juffrouw, maar dat zijn onze openingsuren”.

D.V.H.

Cadeautjes…

Gisterenavond bracht ons baasje cadeautjes voor groot en klein mee van de jachttraining.

Speeltjes voor de puppelaars, en snoep en kauwzaken voor moeder, oma en nonkel. Voor de cadeautjes tekende Manuela die samen met Jarno in dezelfde groep jachttraining volgt als ons baasje met Heros.

De speeltjes gaan binnen heel korte tijd dienst gaan doen want ons baasje verwacht dat de oogjes van de puppy’s zo rond het Pasenweekend gaan opengaan. Het zijn typische puppyspeeltjes, kleine speeltjes voor kleine bekjes.

Belle heeft in dezelfde aard nog altijd een klein paars “rugbyballetje” dat ze gekregen heeft bij het vorige nestje. Dat rugbyballetje heeft dus al een jaar Drentengeweld overleefd. Stevig spul dus…

Voor de “groten” waren er varkensoren en kauwstaven en –staafjes. Die had Hera al dadelijk ontdekt toen het baasje de foto wilde maken. Plots was er een varkens oor verdwenen. Lang moest het baasje niet zoeken achter de dader. Luid gesmak aan de andere kant van de tafel verraadde de dader en de plaats van de misdaad.

Zelfs aan het baasje was gedacht… niet om mee te spelen of te knabbelen maar om zijn vleesspulletjes in te verpakken. Een doos diepvrieszakjes maakte ook deel uit van het cadeaupakket. Daar is het baasje zelf verantwoordelijk voor. Die heeft een tijdje geleden, toen hij wat kip meegaf voor Jarno en Kiki, eens al lachend geantwoord op de vraag hoeveel schuld de baasjes van Jarno en Kiki daarvoor hadden, “de prijs van de diepvrieszakjes, want al de rest wat in de zakjes zat, was ook door hem gekregen”

En zo was gisterenavond iedereen tevreden…

Belle & co