Hondenvisite

Plannen in ’t water

Letterlijk deze maal. ’t Baasje wilde vandaag aan de renovatie van het laatste dakgedeelte beginnen.  Een grijze lucht en een natte tuintafel deden de plannen al gauw in ’t water vallen.

Dan maar iets anders verzinnen wat tussen eventuele buien kan gebeuren. In de moestuin heeft ‘m nog plaats voor nog een twintigtal tomatenplanten, dat zal dan iets voor vandaag zijn zegt ‘m. Ook de zelf gezaaide pompoenen hebben hun twee echte blaadjes, ook klaar om te planten en ondertussen kunnen de baasjes de eerste  aardbei uit volle grond “oogsten”. Die eerste is altijd bijzonder, daar maakte het baasje dan maar gelijk een foto van.

Straks komen de buurhondjes tot bij ons. Min en Mick, de Engelse overburen moeten een ganse dag naar Poitiers en ’t baasje zorgt er dan voor dat Fred en Harley op tijd “uitgelaten” worden. In de praktijk komt dat er op neer dat ze dadelijk gehaald worden en ganse dag bij ons verblijven. Ikzelf en Fred, de twee veteranen houden het rustig, maar ons Belle en Harley, die maar een maand in leeftijd verschillen, die kunnen vanavond om 6 uur waarschijnlijk geen pap meer zeggen.

Bas

Verloren

Die Belle toch, nu het graan hoog staat en het raapzaad (colza) uitgebloeid is, duikt ze de gewassen in op zoek naar muizen en katten die ook op de loer liggen om iets eetbaars te vinden.

De akkers zijn wel iets uitgebreider dan in België wat als resultaat geeft dat ze makkelijk twee à driehonderd meter verder terug opduikt. In het graankan ze nog laten weten waar ze ergens zit, als ze weer eens springend komt kijken waar de baas en ik mij bevinden. Raar zicht is dat, twee flaporen en een bruine kop boven een uitgestrekte graanvlakte.

Op de foto is ze nergens te zien maar ze is er wel…..ergens. Als ze dan uit het veld komt is ze nat tot op haar vel van door al die kletsnatte gewassen te crossen.

Kom eens hier nat kieken, zegt de baas dan voor we terug naar binnen mogen, ‘k zal u eens onder handen nemen om je weer wat toonbaar te maken. Het vrouwtje haar wasmachine draait tweemaal in de week alleen maar om die natte slijkhanddoeken terug een normale kleur te geven.

Bas

Foto uit de oude doos 6

Anderhalf jaar geleden heb ik de manier leren kennen om de baas attent te maken op het wandeluur. Eventjes er naast gaan zitten, een lik in zijn oor,zijn mouwen of broekspijpen in mijn bek nemen, een poot op zijn schouder. ’t Zijn allemaal van die signalen die hun effect niet missen.

Belle

Lekker ?

De baasjes zijn deze middag uit eten geweest met de bezoekers, we hadden zoiets gehoord van een nieuw restaurant waar ze nog nooit geweest waren. ’t Moet wreed goed geweest zijn want er waren geen kliekjes voor ons bij de terugkomst.

Geen nood, we hebben niets te kort gekomen want er waren nog enkele sneetjes eendenborst van gisteren over. Die waren voor ons voorzien deze avond, als er nog hondjes zijn die eendenborst gekregen hebben vanavond, wel, die mogen zich melden bij ons. Wij zijn er vast van overtuigd dat ons vrouwtje de beste kok ter wereld is en ’t baasje kan goed hondendiners samenstellen.

Dat schrijven wij hier zonder blozen, verwende Drenten als we zijn !

Bas & Belle

Spek voor hunnen bek

Volgende zaterdag weten we weeral waar naartoe, de baasjes hebben vandaag in de Charente Libre  gelezen dat het weer opendeurdag is bij de “likeuristen” van de streek.

De bekendste zijn Grand Marnier en Royer Cognac er is nog een derde Merlet, die kennen de baasjes nog niet, nu toch nog niet, vanaf zaterdag zal ’t wel anders zijn.

Drie jaar geleden hebben de baasjes al eens een bezoek gebracht aan Grand Marnier en waren toen in de wolken (of in de wind) over de ontvangst op het kasteel in Bourg Charente. Er waren toen hapjes te verkrijgen die waren bereid met Grand Marnier en dat lusten ze wel die twee.

’t Baasje zegt altijd dat ‘m alles lust, het moet al wreedaardig stinken vooraleer hij het laat staan. Andouilette is daar een voorbeeld van, maar dat laten wij ook liggen, niks voor ons die brol.

Buiten Grand Marnier zullen we ook nog wel één van die twee andere bezoeken denken we. Alle drie zal wat veel zijn voor onze baas. Je kan er op rekenen dat er “kontrol” zal zijn van die mannen met hunne “motsiklet”. Geen van ons beiden heeft ne “permis” en ’t vrouwke, die wil niet rijden met zo’n Mitsubishi “kamion” zoals ze dat noemt, zij toert liever rond in haar bijna old-timer Golfje.

Zondag verslag van hoe ’t geweest is…

Bas & Belle

Interesse

Dan moet het baasje ons niet roepen of vragen om te komen. Wij hebben al verteld dat de dagen voor het vertrek het nogal druk was met aanzeulen van voorraad van honden eten. Daar waren ook pensstaafjes bij. Laat dat nu de ultieme lekkernij voor ons zijn, daar begaan we een moord voor.

De pensstaafjes zijn een klassiek onderdeel van ons dessert na ons avondmaal. Als ’t baasje het woord “dessertje” laat vallen als onze etensbakken leeg zijn worden we haast wild.

Nu kunnen we van onze baas niet zeggen dat ‘m gierig op ons eten is, héélemaal niet, maar die pensstaafjes die knipt ‘m met de snoeischaar in 3 of 4 stukken. Van die kleine stukjes krijgen we er dan één of heel soms twee, als ’t heel kleine stukjes zijn.

Waarom staan wij nu zo geïnteresseerd rond de tuintafel ? Wel zo’n snoeischaar knipt soms nogal eens sterk door en dan valt zo’n stukje wel eens naast de tafel. De grond raakt het echter zelden ! Omdat er nooit twee stukjes gelijk van tafel vallen krijgt de traagste ook een klein stukje van de baas, eerlijk hé, zo is ‘m dan onze baas…

Van ’t vrouwtje moet ’t baasje dat altijd buiten doen, ook in Vosselaar, zij zegt dat die spullen zo stinken dat het in de keuken niet te harden is die stank.

Smaken verschillen dus duidelijk.

Bas & Belle

We kunnen er tegenaan…

De pannen zijn geleverd, de doek voor onder de pannen ook, en de rest was al aanwezig.

Komt er nog bovenop dat we er zin in hebben. Als het weer een beetje mee wil werken, niet té warm, niet té nat, dan zal het er volgende week al gans anders uitzien.

Dat zicht kan ons niet deren, wij moeten om het te zien in de tuin van de buren gaan.

De buren zijn de enige die van het uitzicht profiteren. Wij hebben in elk geval het voordeel dat we dan voor jaren droog zitten.

Het laatste weerbericht voorspelt niet veel goeds voor morgen, maar dat was voor vandaag ook al het geval. Het is hier al hetzelfde als in België, hoe meer je op die weermannen betrouwt, hoe meer je bedrogen uitkomt.

Wij zullen het wel merken morgen zegt de baas met veel vertrouwen.

Bas & Belle

’t Blijft mooi

Terwijl Frankske van ’t VRT-weer het einde van de (vroege) zomer in ’t Belgikske aankondigt, blijft het hier voorlopig wolkeloos en warm. De krant geeft wel aan dat er kans is op onweer maar dat zijn zorgen voor later. Zo dikwijls valt het niet voor “een donderslag bij heldere hemel” letterlijk toch niet.

’t Baasje zit te wachten op zijn pannen om aan de dakreparatie te kunnen beginnen en wij, wij strekken ons nog eens op het gazon en houden de lucht en de wolken in ’t oog. Dat is ook belangrijk zegt de baas, toch zeker als ‘m zinnens is van “’t dak open te smijten”!

In de tuin hebben we nog een “laatbloeier”. De appelboom met de originele ouderwetse stoofappels staat nu in volle bloei. Het is de laatste in de rij en geeft de bijen volop de kans nog fruitbomen stuifmeel te vergaren.

Bas & Belle

Vergeten

Gisterenavond heeft ’t baasje druppelslang gelegd tussen het jonge plant- en zaaigoed. Hij heeft toen ook nog een groot voorraadvat “even” opengezet voor de pas gezaaide boter- en snijboontjes wat extra water te geven.

Wat wel eens meer gebeurt is dat ‘m dan achteraf, terwijl ‘m met iets anders bezig is het vat vergeet te sluiten. Zo ook weer gisterenavond. Het watergeven gebeurt wel gewoon met “zwaartekracht”, zonder pomp dus, maar toch was er deze morgen vijfhonderd liter water uit het vat naar de boontjes gelopen.

Commentaar van de baas, “Die krijgen de volgende weken alvast niks meer”

Bas & Belle

Foto uit de oude doos 5

Hier een foto van drie jaar geleden, ik was toen nog niet geboren. De baasjes waren toen op uitstap in Coulomb in de “Marais Poitevin”. Dat is een drooggelegd moerasgebied ten westen van Niort in het departement Deux-Sèvres. Voor het droogleggen hebben eeuwen geleden monniken kanalen gegraven waar nu boottochtjes op georganiseerd worden.

Bas mocht vooraan op de boot zitten zodat hij goed zicht had op de watervogels die zich op en rond het water ophielden. ’t Baasje heeft ‘m wel stevig aan de leiband gehouden, een zéér nuttige veiligheidsmaatregel bij een Drentsche Patrijshond !

Belle

Rare naam voor een boontje

Maar wel beloftevol zo’n naam voor een prinsessenboontje. Vorig jaar heeft het niet veel opgebracht maar toen was het resultaat in de moestuin algemeen maar pover. Te nat en te droog op de verkeerde momenten vertellen de “profi’s” Enkel de aardappelen deden zo goed hun best dat we er tot maart dit jaar van gegeten hebben. Ze waren nog lekker ook na zoveel maanden !

Dit jaar proberen we de “Asterixjes” nog eens zegt de baas, doen ze het dit jaar niet beter dan zoekt ‘m volgend jaar “Obelixjes”.

Rare gedachten kronkels heeft onze baas soms, waarom niet gewoon “boontjes mangetout” zaaien, dat doet toch iedereen…

Bas & Belle