Rustig…

Je hoeft geen „HondenLiefhebber“ te zijn om onderstaand verhaal leuk te vinden.

Ik parkeerde mijn auto op een behoorlijk volle parking bij het winkelcentrum.
Daarna draaide ik de ramen een beetje open,
om er zeker van te zijn dat mijn Labrador-pup genoeg verse lucht zou krijgen.

Ze lag languit op de achterbank en ik wilde haar laten weten, dat ik de baas ben en dat zij moest blijven waar ze was.

Ik liep naar het trottoir, draaide me om en begon met mijn wijsvinger in de richting van auto wijzend -
met veel overtuiging te roepen :

„En nu, „BLIJF“. Hoor je me ?“

„Blijf ! … Blijf !“ 

De bestuurster van een auto die er naast geparkeerd stond een mooie blonde vrouw keek me vreemd aan en zei :

”Waarom zet je hem niet gewoon op de handrem ?“

Rudi

Anderhalf jaar al !

27 maart 2012 – 27 september 2013

Het lijkt of het gisteren was en hier ten huize kunnen we nog altijd niet wennen aan de gedachte dat Lucy geen pup meer is maar een jonge weliswaar puberende Drent is !

De allereerste van Hera ‘s 12 pups kwam een kwartier te vroeg. Die kwam in de grote honden-/mensenwereld piepen, een kwartier voor het 27 maart zou worden.

Nummer twee kwam om 1 minuut na middernacht en vier uur later zaten we hier in opperste verbazing te kijken naar wat ons Hera op de wereld had gezet. En je zag het geeneens aan haar. De makkelijkste en grootste bevalling hier ten huize was voorbij. Hera en de baasjes hadden vanaf dan en voor acht weken de taak om voor twaalf schitterende pups te zorgen.

In België en Nederland bleven al enkele dagen verschillende PC’s de klok rond aanstaan of minstens op stand by.

En toch waren er ’s morgens verbaasde tot  mail’s vol ongeloof die bij ons binnen liepen wanneer de mensen van de kandidaten lijst de belevenissen van die afgelopen nacht konden lezen.

Want we hadden de geboorte zo snel mogelijk en soms pup na pup die geboren werd, gemeld in de speciale geboorte editie van het Bas & Belle blog en het Belle, Hera & Heros blog.

Sommige nieuwsgierigen waren terug uit bed gekomen toen ze merkten dat de bevalling begonnen was. Er zijn die ochtend nadien verschillende mensen naar het werk vertrokken met slaapogen en kringen van te weinig slaap onder de ogen…

Voor ons baasjes en roedelleden begonnen acht spannende weken met veel verzorging voor de pups want er waren toch wel twee hele kleintjes bij de twaalf nieuwe wereldburgers. Lili en Libre hadden maar een geboorte gewicht van respectievelijk 180en 205 gram. Maar ze waren goed gezond en de baasjes zorgden er voor dat ze zeker genoeg te eten kregen, het lekker warm hadden in het nest en ook moeder Hera deed haar uiterste best . Ze had dan wel maar zeven tepels die melk gaven maar de baasjes zorgden ervoor dat alle twaalf pupjes om de drie uren hun maaltijd kregen. De sterksten en grootsten kregen dan al eens een keertje meer melk uit de papfles terwijl de kleinsten de tepels van Hera kregen.

En ze haalden het alle twaalf ! En dus krijgen ze vandaag een gelukwens kaartje in hun mailbox om het feit dat ze vandaag met z’n alle 18 maanden oud worden.

En we hebben nog met alle eigenaars regelmatig contact met de fiere eigenaars. Zo kregen we deze week nog twee foto’s binnen van Lana en van Lili-Lou zoals ons mini’tje vandaag de dag noemt.

De volgende dagen geven we enkele beelden van de voorbije achttien maanden.

Belle & co

’t Mag winteren…

De afgelopen week heeft het hoofdbestuur  het hier onwaarschijnlijk druk gehad.

Eerst waren ze druk in de weer met steriliseerbokalen van allerlei grootte, nadien met grote steriliseerketels vol met hertenvlees en aluminium bakjes en gisteren was het baasje met grote messen kippen aan het uitbenen en  plastic zakjes aan het vullen.

Het mag winteren voor de hondjes zegt het baasje. Aan krachtig eten geen tekort voor ons. Het is voor de bazen wel extra werk maar de voldoening van goed spul te kunnen geven maakt dan weer veel goed.

Begin van de week was het echt feest voor ons Drentjes. Het baasje had zoals al gezegd hertenvlees gekookt en het kookvocht kregen wij als soep vooraf aan onze brokken. We kregen dus als het ware een drie gangen menu want ook het dagelijks “dessertje” was er ook nog .

Op het menu stond dan:

-         Hertensoep “lauw warm” geserveerd

-         Hondenbrokken van Pedigree voor Belle en Hera

-         Hondenbrokken Hill’s R/D voor de op dieet staande Heros en Lucy

-         Beide aangevuld met 100 gram/hond mager hormonenvrij hertenvlees

-     Als dessert een half gedroogd varkensoor

En zo kunnen wij het nog wel enige koude wintermaanden volhouden. Alleen is het voor de baasjes opletten dat we niet te zwaar worden want Heros en Lucy hebben een goed oog om wat extra’s mee te graaien van Hera en Belle als die even niet opletten bij het eten.

Maar ook hier zijn er de alziende ogen van het hoofdbestuur die alle onregelmatigheden dadelijk opmerken en ingrijpen waar nodig. Het is dan ook voor hen plezierig dat er in de roedel nog nooit een spoor van baknijd is geweest tussen de honden onderling. Het enige waar verschil in zit is de snelheid van eten… Lucy eet het snelst van de vier en Belle eet heel rustig en neemt de tijd om ook nog eens rond te kijken hoe ver de anderen gevorderd zijn met hun eetkommen. En dat is dan het moment dat de bazen al eens orde op zaken moeten stellen .

Belle & co

Topper !

Het is een topper van jewelste, het nieuwe grote kussen dat hier sinds eergisteren voor de houtkachel ligt. Geen ogenblik is het onbeslapen en er blijkt een beurtrol onderling te zijn afgesproken.

Soms liggen ze er met z’n tweetjes op, een enkele keer zijn het er twee + een kop van de een of andere die er niet helemaal meer bij op kan…

Het is in elk geval geen “gadget” geworden zoals zoveel cadeau’s.

Gisterenavond hebben we het goed uitgeprobeerd en toen kon ons baasje op het kussen met Hera en Lucy tussen de baas zijn benen gerekt en gestrekt op het kussen .

Heros lag naast het baasje voor de grote zetel (de bank voor de NL’ers) (Belgen hebben geld op de bank) en met z’n viertjes hebben ze samen naar “de slimste mens ter wereld” gekeken op TV één.

Xe kunnen ook zeggen dat er met Lucy niets mis meer is na haar misplaatste aanval op een rijdende auto. Dat gebeurde eergisterenavond bij het vertrek van de avondwandeling. Na een hééééél grondig onderzoek konden we een enkel roofje vinden op haar linkerelleboog, het wondje is amper 1 mm² groot!

Dat is dan het enige gevolg van de aanrijding met de auto. Nu maar hopen dat ze haar les heeft geleerd en de rol van “moedige of overmoedige” aan anderen overlaat…

En dan kregen we deze ochtend nog een telefoontje van kameraad Johan. Die bezorgde ons nog een flinke voorraad gebakken kippen die in de loop van de week niet verkocht waren geraakt. De milde schenker denkt dan aan ons Drentjes en wij wrijven o,ns dan eens flink in de pootjes. Zo ’n gelegenheid laten we niet aan ons voorbijgaan. Merciekes Johan…

Belle & co

Ander weer ?

Als het juist is wat het baasje merkt aan ons, en wanneer zijn ondervinding hem niet bedriegt dan gaat het nog vreselijk slecht weer worden. En toch geeft buienradar geen regen aan voor de volgende dagen !

Het hoogtepunt van hun gedrag speelde wel bij Lucy deze avond, bij het vertrek van de wandeling !

Omdat het baasje de voordeur nog achter zich moest dichttrekken ging het voor onze jongste niet snel genoeg. Daarom trok ze haar kop maar uit de halsband en ging er  niet aangelijnd vandoor.

Druk als ze al voordien in huis was, liep ze natuurlijk recht de baan op en ging daar vlak voor een aankomende auto staan. Als wou ze zeggen “kom maar op manneke, ik pak je hier wel eens even”

Nu remde die man in de auto wel uit volle macht maar toch verdween ‘miss moedig’ roemloos onder de bumper van de auto ! Ze moest wel wat spartelen om onder de spoiler van de auto onderuit te komen en was duidelijk van plan om nog zo ’n auto “te pakken”. Maar toen was het baasje iets sneller dan ‘miss OVERmoedig’ en had ze bij haar nekvel. Daar moest ze dan harder van piepen dan van onder de auto terecht te komen maar dat was ons baasje zijn zorg niet ! Ze heeft daar een bolwassing gekregen als nooit tevoren, en toch maakte het bitter weinig indruk op wat ons baasje kwaad “dat mormel” noemde !

Dan had ze deze ochtend nog mogen meegaan naar de Maxizoo om het grootste en zachtste kussen uit de winkel te gaan kopen. Dat was eigenlijk wel bedoeld als verjaardag cadeau voor ’t baasje, om samen TV te kijken, en om een stimulans te zijn omdat de roedel niet in het nieuwe salon zou gaan liggen.

Tot nu toe lukte dat, maar nu met het nieuwe kussen, ligt het zachter op het kussen op de grond dan in de zetel. En wees maar zeker dat we slim genoeg zijn om de beste plaatsjes te ontdekken !

Belle & co

De prof en de student…

Een prof neemt het middagmaal in de kantine van de unief.

Een student zet zich tegenover  hem aan dezelfde tafel….
 
De prof ergert zich hieraan en zegt:
 
«  een varken en een vogel lunchen niet samen” 
Zegt de student :
Oké, ik vlieg wel naar een andere tafel
 
De prof is razend om dit antwoord en besluit om de student bij zijn volgend examen te buizen….
 
Op het volgende examen kan de student echter perfect op alle vragen antwoorden en de prof besluit om een meerkeuze vraag te stellen
 
Hij vraagt :
Op straat tref je twee zakken aan, in de ene steekt een stapel bankbiljetten en in de andere steekt verstand, welke kies je ?
 
De zak met het geld zegt de student…waarop de prof zegt « in Uw plaats zou ik die met verstand genomen hebben,…………….. waarop de student zegt:
De mensen nemen meestal datgene wat ze niet hebben…….
 
De prof is razend om dit antwoord, neemt het examenblad van de student en schrijft er “onnozelaar”  op.
 
De student gaat weg, doch keert terug op zijn stappen
Hij geeft het blad terug aan de prof, en zegt, Meneer, …..U hebt mijn examen nu  wel ondertekend, maar vergat er de punten op te vermelden !!!!!!!

L.K.

Het voorbeeld van de “oudjes”

Onderstaand stukje wetenswaardigheden kregen we deze ochtend in onze mailbox vanuit Roosteren. En wie Roosteren zegt denkt in de eerste plaats aan Lennaert en Cartouche en in de tweede plaats aan een vorm van BBQ’n, maar dan schrijven  we roosteren, met een gewone r, geen hoofdletter dan.

Het handelt om een manier om te krijgen wat ze wil van Belle. In de winter wanneer de kleding aangepast is merk je het haast niet, maar in T-shirt- en shortentijd is het vreselijk vervelend. Zij legt dan (met de nodige kracht) haar poot op je arm of dij en laat dan met een krachtige haal weten dat zij meedelen een heel plezierig iets vind !

Jeanny en Chris en ook zoon hebben het aan “den lijve” ondervonden en ook bij haar eigen bazen durft ze zo uit de hoek komen. Maar daar vangt ze gewoonlijk bot en daarom zijn meestal gasten het slachtoffer…

Maar de rest laten we Lennaert en co verder uitleggen.

Belle & co

Belle ‘s voorbeeld

Oma Belle

In de grote zomervakantie was ik een weekje logeren bij oma Belle. Nu is zij een waardige aardige dame die eens flink aan je snuffelt, en als je tanden niet goed gepoetst zijn de rol van de mondhygiëniste overneemt.

Ik hing een beetje in de tuin met Lucy en op afstand volgde ik wat er gebeurde rondom de gezellige eettafel van de Tante Simonne en Ome Faes.

Als oma Belle aandacht wilde legde ze stevig en dwingend haar voorpoot op de dij van diegene waar ze aandacht van wilde. Dit deed ze dan zo overtuigend en met zoveel kracht dat ze inderdaad die aandacht kreeg. Op afstand zag ik het resultaat en er viel ergens een kwartje. Toen we terug in Roosteren waren ging ik dit trucje ook toepassen. Het viel schijnbaar wel erg op dat ik dit had afgekeken want daarvoor had ik dat nooit op die manier gedaan. Maar ja, het had niet veel resultaat want ik verdween daarna in de bench.  

En toen…..Cartouche die ouwe reus, die al alles heeft meegemaakt, heeft het schijnbaar van mij weer afgekeken want die doet het na 7 jaar nu ook. Eerst dachten de baasjes dat het toeval en normaal bedelgedrag was wat de ene hond wel doet en de ander niet, maar dit kan geen toeval meer zijn!

In de krant stond laatst een artikel over ons de honden, en dat die steeds slimmer worden, ja zelfs slimmer dan chimpansees, maar dat honden echt gedrag van elkaar afkijken, dat wisten mijn baasjes nog niet!

Lennaertje…

Nog foto’s van de veldwerkworkshop

In de bibliotheek…

In de universiteitsbibliotheek is het zeer stil, ook al zitten er heel veel studenten te studeren.

 Een gast vraagt zachtjes aan een meisje : “Is deze stoel vrij?”

 Het meisje antwoordt luidt : "NEE, IK GA NIET MET U NAAR BED !"

 Alle studenten in de bibliotheek kijken op en staren die gast aan.

Hij wordt heel rood en hij zoekt rap een vrij plaatsje aan een andere tafel.

 Na enkele minuten staat het meisje op, wandelt langs de tafel waar de jongen heeft plaatsgenomen en fluistert triomfantelijk:

 "Ik studeer psychologie, ik weet hoe ik iemand moet manipuleren. Gij waart nogal gegeneerd hé manneke!”

 De jongen antwoordt luid "500 EURO VOOR 1 NACHT? DAT IS VEEL TE VEEL !"

 Iedereen in de bibliotheek staart nu in shock naar het meisje.

 De jongen fluistert : "Ik studeer rechten, ik weet hoe ik iemand schuldig kan doen lijken ..."

Gisteren…

Was het stil op het blog… heel vroeg van huis weg en heel laat terug thuis waren daar de oorzaak van.

We hebben dan ook een drukke vermoeiende dag achter de rug. We zijn namelijk op jachttraining geweest naar Numansdorp, thuishaven van onze eigenste Lobke.

Karin, en Jan de baasjes van Lobke en Siebe hadden namelijk een trainings dag georganiseerd met de bekende Johan Kraay.

We gingen al voor zeven uur de deur uit, best wel vroeg voor ons en de baasjes. Maar het loonde echt de moeite om zo een dag veldwerk eens mee te maken. ’t Baasje volgde de training met Lucy en dat is natuurlijk wel spijtig dat Belle, Hera en Heros dan moeten toekijken maar het gaat spijtig genoeg niet anders.

Wij begonnen de training met de honden te laten tonen wat voor jachtervaring ze al hadden en wat de natuurlijke aanleg van de honden was.

Van onze familie waren Lennaert, Libre , Lobke en Lucy aan het werk.

Johan was best tevreden wat Lucy en familieleden lieten zien op het stoppelveld en op het veld met groenbemesting.

Nadien kwam het “zware werk” en ging het richting bietenveld. Dit was een kolfje naar de poot van Lucy… neus omhoog en met lange slagen door het veld met de hoge bieten op zoek naar fazanten en al wat vliegt. Spijtig voor haar waren er al enkele honden haar voor geweest en diende zij zich tevreden te stellen met de laag overvliegende zwaluwen…

Ze kon zich echter goed uitleven in het bietenveld en na haar beurt viel er toch wel enige vermoeidheid op te merken. Niet getreurd echter, na tien minuten was ze al terug gerecupereerd om er terug vol tegenaan te gaan.

Na de middagpauze gingen we dan naar een andere locatie waar er werd geoefend om lucht te krijgen van een duif die in een kooitje verstopt zat en waar de honden dan de geur van in de neus moesten krijgen. Ook dat onderwerp van de training deed Lucy alsof het dagelijkse kost was voor haar.

Na de training trok het ganse gezelschap richting “Huize Lobke en Siebe” waar Karin een vriê lekkere BBQ had georganiseerd .

En we hadden ook nog eens heel veel geluk met het weer, want ondanks de soms dreigende wolken hielden we het de ganse dag droog. Er was wel flink wat wind, wat dan weer goed was voor de honden en het opsporen van het wild. We hadden een fijne dag en ’s avonds was de fut er uit voor bazen en hondjes…

Belle & co

Eventjes wachten…

We zijn een dagje naar het “buitenland” sommigen zeggen “Kezenland” andere dan weergewoon naar “Holland”.

Je kan ook al meer nieuws daarover vinden op: https://blog.seniorennet.nl/karin1953/

Veel plezier op Karin ‘ blog en tot vanavond voor het nieuwste nieuws uit Nederland.

Belle & co

Nog een voordeel…

Na dat voordeel van gisteren met het graven kwam er vandaag weer een voordeel aanwaaien. Nu ja aanwaaien is wat veel gezegd. Het werd gebracht met een Audi met Duitse nummerplaten. Dat was hier “klein Europa” op de oprit deze middag . Een Duitse Audi, een Franse Mitsubishi en een Belze Citroën Berlingo.

En dan kwam “ozze Dré” hier ook nog langs met zijn “nieuwste” aanwinst, een oeroude Honda Camino bromfiets uit de 80er jaren van vorige eeuw…

En nu het voordeel… Uit de koffer van de Audi kwam een grote grijze plastic stapelbak met drie plastic zakken in… En ondanks dat die zakken goed dichtgeknoopt waren roken die verdacht veel naar de moeder van Bambi !

Luc, die dat vlees voor ons meebracht vanuit Trier in Duitsland was gaan jagen en hij brengt dan voor ons het vlees mee dat niet verwerkt kan worden. Hart, afsnijsel van beenderen, kleine stukjes spiervlees en zo, legt hij voor ons op zij. Het baasje kookt dat vlees en verwerkt het naar een soort gehakt dat hij dan in de diepvries bewaart of steriliseert wanneer de diepvries weer eens proppekes vol zit.

Meestal bewaart hij dat vlees in bakjes die een gewicht hebben van 400 gram wat juist 100 gram vlees per hond en per dag is. Dat komt bovenop bij de brokken die we elke dag krijgen.

En haast elke dag is er variatie in vlees. Zo krijgen we onder andere kip, maar ook everzwijn en ree en/of hert. En wij… wij lusten dat allemaal.

Vandaag heeft het baasje een ganse namiddag gewerkt om het vlees te koken maar ook heeft hij urenlang staan reepjes vlees te snijden die in de schotels van, het droogapparaat terecht zijn gekomen. Lekkere snacks, puur hertenvlees zonder toevoeging van eender wat. Vannacht, ergens rond drie uur moet het droogapparaat stilgevallen zijn. Dan heeft het vlees acht uur gedroogd op 70°C en omdat het vlees nog licht bevroren was toen het baasje het sneed heeft hij er heel dunne plakjes van kunnen snijden. Vanaf straks mogen we er al van snoepen is ons beloofd.

Als dat geen extra voordeel is…, bedankt hé Luc voor de lekkere hapjes.

Belle & co

Een voordeel…

Het is wel een voordeel voor ijverige Drentjes zoals wij van terug in de Kempen te zijn ipv van de Franse Charente…

Zo hebben wij gisterenavond, toen het hoofdbestuur ijverig bezig was om nog iets eetbaars op tafel en in onze kommen te krijgen, alvast de eerste steen gegraven van wat terug een nieuwe tunnel richting China moet gaan worden.

Er zijn tal van voordelen aan ’s avonds in het donker te werken, zoals:

-         het is frisser, dus het werkt ontspannender

-         De baasjes merken het zo snel niet op, we kunnen dus goed doorwerken, zonder “directie”gezaag…

-         En in die zandgrond met een fijn gazonneke overheen is toch makkelijker dan dat stenig Frans gedoe !

Vanochtend heeft het baasje het al opgemerkt vanuit het slaapkamervenster. Dat was de eerste blik op de tuin na drie weken Frankrijk. Het baasje had gehoopt dat het gazon, dat hij voor de X’te keer had ingezaaid, terug wat aan het opkomen was….

En inderdaad… tot gisterenavond, plus/mius negen uur was dat ook zo ! WAS want toen is de verwoesting van dat prille gras terug ingezet door de Verenigde Internationale Graafwerken “aent Grotenhoutbosch”, divisie Vosselaar…

Veel langer dan een kwartier kunnen ze er niet aan bezig zijn geweest, want toen was het eten voor baas en werkvolk klaar.

Als dat zo verder gaat dient onze baas toch eventjes naar de Chinese ambassade te gaan om die brave Chineeskes te verwittigen. Ze dienen die Belgische Drenten , weliswaar van Hollandse origine, onmiddellijk terug te sturen langs de zelfde weg als langs waar ze gekomen zijn. Het baasje wil niet verantwoordelijk zijn wanneer ze onder muren beginnen graven (Chinese of andere muren) of Chinese pleinen en paleizen beginnen ondergraven.

De Chinezen moeten maar zeggen dat ze keuze hebben, terug naar België of de kastrol in en eindigen in “Loempia au chien” nummelke 64 op de menukaalt, met of zondel Cullysaus. De keuze zal snel gemaakt zijn ons gedacht…

Belle & co

Terug in ’t land…

Een vlekkeloze rit van acht uur en een half, brave stille Drentjes, geen herrie ook niet naar de motorrijders op de Parijse périférique die als gekken tussen de verschillende rijen auto’s doorknallen.

We kenden één opstropping, maar dan wel een serieuze… Elf kilometer “harmonika file” op de A1 voor Lille. Ons baasje heeft een hekel aan harmonikafiles. Moord noemt hij dat, dan sta je stil, om even later terug mee te moeten met de rij tegen zo’n 110 km/u en dan terug vol in de remmen te moeten gaan. Werfreserve voor koetswerk herstellers,  ambulanciers,  politie en verzekeringsmakelaars …en noem maar op.

Ons baasje zijn tactiek is dan meer afstand te houden met de voorliggers en dank zij de grote Masjebashi  waardoor hij makkelijk over de eerstvolgende auto’s kan heen kijken kan hij makkelijk vroeg genoeg reageren.

Maar sommige medeweggebruikers zien dat zo niet en willen dan, kost wat kost die plaats voor ons innemen en gaan dan weer zotte onnozele kuren uithalen om toch maar één plaats in de file te winnen !

Weet je hoe een file ontstaat ? Wel door zulke kiekens op de baan zegt ons baasje. Maar van de ECHTE Kiekens hebben wij nog nooit zo ’n kuren gezien.

En zo hebben we dan ter hoogte van Lille luchthaven, Lesquin zeg maar, goed drie kwartier verloren.

Voor ons Drentjes niet gelaten, wij hebben het meeste van dit verhaal maar “van horen zeggen” want eigenlijk hebben we 90% van de weg geslapen.

Wat ons baasje wel is opgevallen dat Lucy dezelfde eigenschap heeft zoals Bas destijds. Die sliep ook gans de tijd maar vanaf het moment dat ons baasje de afrit nadert is ze klaar wakker en legt zich niet meer neer tot we de oprit van thuis opdraaien. Straf hé haast 800 km slapen en 2 km voor we thuis zijn aanvoelen dat de rit ten einde is ! Geen domme hoor die Lucy…

Belle & co

We gaan…

Straks zijn we terug onderweg naar Belgenland, de baasjes hebben de weerberichten voor de volgende dagen en goed bekeken en de voor’s en de na’s tegen elkaar afgewogen.

Omdat het einde van de week nog erg druk gaat zijn vertrekken we straks uit La Magdeleine. Zoals we gisteren al schreven vergaderingen, training, feestje, afspraken. Dan kunnen we beter een dag vroeger vertrekken dan hier door ’t venster naar de regen te zitten kijken .

Al de voorbereidingen waar we voor gekomen zijn, hebben we afgewerkt. Met uitzondering van het begin van de dakrenovatie van de schuur. Maar ook daar liggen de benodigdheden klaar. Hout voor het onderdak, de folie voor tussen hout en pannen en ook Monsieur Plisson heeft de pannen geleverd.

Hout voor de kachel is geleverd en netjes weggestapeld, en gisterennamiddag is men de mazoutketel van de verwarming ook komen vullen.

We mogen zeggen dat we klaar zijn voor de winter…

Ook met tuin en planten is alles OK, de geraniums gaan mee terug naar ’t Belgikske, zij staan nog te mooi om ze hierte laten verkommeren zegt het vrouwtje. Zij staan tussen de bakken huisvlijt op de aanhanger. Onder huisvlijt bedoelen we de potten confituur en de potten gesteriliseerde fruit waar de baasjes zich mee geamuseerd hebben de laatste weken.

We zijn de schenkers van de Weckpotten eeuwig dankbaar. Bij hen stonden ze in de weg in kelders en zolders. Hier zijn ze prima van pas gekomen !

Vanavond terug verslag vanuit vosselaar…

Belle & co

Terug mooi…en dus werk aan de winkel…

Na regen komt zonneschijn zegt het spreekwoord (of is het een gezegde ?) en dat was maar al te waar vandaag.

De baasjes zijn dan ook druk in de weer geweest. Midden deze week gaan we immers terug naar regenland . We hebben nog enkele afspraken af te werken voor het  terug weekend is.

De baasjes gaan donderdag avond nog naar een voordracht van de firma Bayer in de dierenkliniek Sanimalia te Diepenbeek bij onze Dr. Nelly. Daar mogen wij niet mee naartoe, maar ons baasje gaat waarschijnlijk dan ook een afspraak maken om “portretjes” van Lucy haar binnenkant te maken. We hebben iets horen vernoemen van HD, ED, en SD en dat zou over Dysplasie te maken hebben van heupen, schouders en ellebogen….

Ook zal dokter Frankenstein er weer mee te maken hebben want ze gaan weer een glaasje bloed aftappen om de “von Willebrand dissease” te onderzoeken. Dat heeft dan weer te maken met bloed dat snel moet stollen .

En dan mogen we de dag nadien mee naar “de Hollanders”. Daar gaan we een jachttraining volgen met een beroemde, boekenschrijvende jager/leraar. Het baasje weet nog niet goed wie er gaat meedoen, Hera of Lucy, of misschien wel alle twee. Belle en Heros gaan mee om aan te moedigen (of kabaal te maken omdat ze ook willen meedoen)

Hier in La M. was het vandaag werkendag na de buien van gisteren. Onder de perzikenboom leek het wel perziken te hebben geregend. Veruit alles wat er nog aan de boom hing lag tegen de grond. De baasjes hebben dan een emmer vol van de mooiste geraapt en nog “effe snel” 6 bokalen perziken gesteriliseerd.

Ook de hoogwerker is veilig en droog opgeborgen in de schuur. Die gaat de volgende maal dat we komen aan het werk worden gezet om het dak te herstellen. Daar hebben we dan toch minstens een week bestendig weer voor nodig.

Je ziet, we vervelen ons zelden, zeker niet als ’t mooi weer is…

Belle & co

MODERNE RELATIE DOORDENKERTJE...

De telefoon rinkelt in het midden van de nacht...

Louis zegt tegen zijn vrouw Agnes

“Als het voor mij is, zeg dan dat ik er niet ben”.

Agnes neemt op en zegt:

“Hij is thuis”.

Ze legt de hoorn neer en Louis repliceert:

“Zeg wat doe je nu?”.

Agnes antwoordt: “Het was voor mij!!!”.

L.M.

Wat was me dat gisteren…

Regen, regen en nog eens regen… de ganse dag zonder ophouden. Alle soorten regen hebben we gehad.

Motregen in de ochtend, lichte regen waar je flink nat van wordt, en buien waar je geen hond door krijgt gestuurd, zelfs geen Drent…

De waterput stroomde al snel over, en waar er vroeger een overloop was die goed dienst deed is er nu een barst in de vloer van het hok dat ons baasje gebruikt als pomphuis voor het zwembad en waar destijds in gesteriliseerd werd toen alles nog op gas gebeurde .

Nu stond in een mum van tijd de ruimte onder water. Zonder veel erg want een deel van de vloer waar heel vroeger een stookplaats was is nog zand en er is ook nog een afvoergootje naar de hangar.

Op weg naar het boodschappen doen spoot het water aan beide zijden van de auto meters hoog. Dat deed het belletje rinkelen dat het schuifdak nog opengeklapt stond. Dat schuifdak van de auto was in weken niet meer dicht geweest, de auto staat toch altijd droog onder de hangar getald… Maar nu kreeg het hoofdbestuur een lading water in hun nek toen ze stopten aan het kruispunt.

TV kijken naar de aankomst in de Vuelta was er vandaag ook niet bij. Te veel regenbuien, stortbuien tussen de satelliet en de ontvangstschotel, is dan gewoonlijk de oorzaak. Dan is het ook nog flink beginnen waaien in de avond zodat er niemand nog aan dacht van zijn neus nog aan de deur te laten zien !

Door al die nattigheid en wij met z’n vieren met onze natte vacht was het in huis wat te vochtig geworden en heeft het hoofdbestuur voor de eerste maal in maanden de kachel nog eens aangestoken.

Daar hadden we wel zin in en Heros was de eerste die zich languit gestrekt neervlijde voor de kachel.

Intussen is het droog geworden vandaag, de zon hebben we nog niet gezien maar de groentetuin hoeft deze week alvast niet meer gesproeid te worden.

Belle & co