Panda...

Vijf dagen Ferret in beeld…

Sinds we woensdagmiddag vertrokken zijn in Vosselaar hebben we weeral flink wat op de ontspanknop gedrukt. Er zijn dan ook flink wat toonbare foto’s getrokken die we jullie niet willen onthouden.

-We beginnen met de “boulevard Périférique” inParijs, tussen de Porte Bagnolet en de Porte d’ Italie.

-Hera die “staat” om de pooi aan te wijzen, hier wel haar moeder Belle, maar zo moeten ze het leren, met spel en vechten…

-Heros wil dan weer ’t baasje “attaqueren”, of toch minstens dat “nief kodakske”.

-Als Belle meespeelt is de lol volledig, wie onder ligt wisselt in enkele seconden, het lijkt allemaal heel baldadig maar het blijft spel.

-Nadien laten we ons op een aangenaam lekker warm plaatsje vallen, vlak voor de kachel is zo een plaatsje…

Belle & co

Adresverandering zonder verhuizen…

Woensdagavond bij onze aankomst hier in La Magdeleine vonden we een geëmailleerde 7 in onze brievenbus. We hadden het al gelezen in de krant, maanden geleden,  dat elk huis in Frankrijk binnen afzienbare tijd een huisnummer zou krijgen. Met deze zeven is dat dus bij ons al gebeurd.

Samen met dat huisnummer hebben we ook een straatnaam gekregen, gedaan met gewoon Ferret (zonder nummer) La Magdeleine. Vanaf heden wonen we in de “rue du Four numéro 7” de “ovenstraat nummer 7” in ’t Vloms. Er staat bij ons in ’t gehucht namelijk een vrijstaande stenen oven. Hoe oud die oven is weten we niet, maar hij heeft wel zijn beste tijd gehad.

Ooit gaat het baasje wel eens uitvlooien hoe oud de oven is, daarvoor is het gemeenthuis aangewezen en het kadaster in Angoulème.

Daarstraks heeft het baasje zijn boorarsenaal uitgepakt en het nummer zeven aan de muur bevestigd. Vlak bij de brievenbus, zoals het hoort.

Nu tien jaar nadat we hier komen wonen zijn kunnen we uitpakken met een echt adres met straat én nummer. Dat kunnen ze tot nu toe niet allemaal zeggen in Frankrijk…

Belle & de pups

Wat doe je zoal ?

Ja, wat doet een Drent een ganse dag in een land waar alle honden een andere taal blaffen?

Ga er even bij zitten want die uitleg kan even duren… Meestal staan we op, of beter gezegd, ons baasje laat ons uit tussen half acht en acht uur. Hoe beter het weer, hoe vroeger de benches opengaan en wij de tuin kunnen instormen.

Terwijl wij doen wat elke normale hond ’s ochtends doet steekt het baasje de kachel aan en zet koffie. Meestal helpen wij met het dragen van brandhout, “the will to please” weet je wel, waar het baasje grijs haar van krijgt zegt ‘m.

Gewoonlijk heeft hij dan ook al maatbekertje brokken in ons eetbak gedaan zodat we ook al iets te knabbelen hebben. We spelen dan een anderhalf uur buiten en wanneer we moe beginnen worden trekken we uit onszelf naar de bench of we laten ons vallen voor de kachel.

Na de middag helpen we de baasjes als zij in de tuin bezig zijn, snoeihout mee opzij leggen, stapels snoeihout uit elkaar trekken, het baasje tegen zijn achterste springen als hij gebukt staat om dat hout terug op zijn plaats te leggen. Dan hoor je het baasje pas sakkeren als je dat doet. Dat hebben we pas daarstraks uitgevonden maar is voor herhaling vatbaar…

Zo rond halfvier komen de halsbandjes te voorschijn en gaan we “uit” de velden in, daarna terug de bench in want dan zijn we echt moe gekoerst.

Tegen de tijd dat de baasje aan tafel gan staat ook voor ons al wat gereed maar wij moeten wachten tot de baasjes klaar zijn. Moeilijk hoor, van dan geen deuntje te zagen naast het baasje zijn stoel. Als wij wachten tot de baasjes klaar zijn met eten dan vinden wij gewoonlijk wel iets lekkers extra in onze bak. Daarom loont het steeds van als laatste te eten !

Na het eten gaan we met ons moe nog eens de tuin in om te zien dat er geen poezen zijn die we de stuipen op het lijf kunnen jagen of wat egels den duvel aandoen.

En dan zit de dag er weeral op, nog wat knuffelen bij de baasjes of spelen met ons moe en we kunnen terug naar dromenland. Waar dromen wij van ?... Begin terug bovenaan dit bericht en lees zo verder, dan kom je al onze dromen te weten !

Hera en Heros

Die is al geleerd…

Net als haar moeder drie jaar geleden, is Hera in het zwembad gedoken met achter elkaar te hangen. Alleen daarom mogen de honden voorlopig niet alleen in de tuin. Als de baasjes in de tuin bezig zijn mogen ze mee in de tuin.

Zie ze proper zijn, waar een plons al niet goed voor is. Nadat het baasje haar met het  nekvel uit het zwembad heeft getild, is ze rillend op de tuintafel beland waar het baasje  haar goed heeft afgedroogd. Drie grote handdoeken heeft hij daar voor nodig gehad en nog is ze niet droog tot op de huid. ’t Baasje heeft al gezegd dat hij haar met haar oren aan de wasdraad gaat hangen maar dat zal ‘m toch maar niet doen, een goed hart weet je wel .

Ondertussen blijft ze maar liggen op de tafel in het zonnetje, daar zal ze ook het snelst drogen en voor één keer zal het baasje het maar door de vingers zien…

Belle

Dat belooft…

Dat belooft mooi weer te worden vandaag, wakker worden met de opkomende zon in je ogen… ’t is al een hele poos geleden.

Buiten mogen, in het gras lopen in de tuin, hé dat gras kraakt, raar gras hebben die Fransen. Belle gaat zich rollen in het gras, de pup’s staan er op te kijken, waarschijnlijk een souvenir van een kat of egel waar ze zich in rolt. ’t Baasje kan niets vinden en ze ruikt ook naar niks abnormaals, Drentenneuzen zijn dan ook zo veel fijner afgesteld dan mensenneuzen !

Als het baasje de kachel wil aansteken is het een gevecht aan zijn voeten om het mooiste plankje. Die twee staan daar te springen op een wijze dat Tia er jaloers van zou worden. Tia sprong voor goud, zij springen voor hout, goed op weg hé ! ’t baasje moet dan ook driemaal andere houtjes nemen omdat Hera en Heros ze uit zijn handen hebben gesprongen en er mee aan de haal zijn gegaan. Je moet een beetje tolerant zijn Drentenbaas, vloeken en sakkeren op die twee leer je zo nochtans wel .

Ondertussen ronkt de kachel, geurt het naar verse koffie, zijn die twee nog bezig met het buitgemaakte hout en de zon…die saat alweer wat hoger als daarjuist.

Het Drenten collectief

Je zou zeggen…

Dat het baasje te gierig is om de verwarming aan te zetten en dat we van de kou “onder” de kachel moeten kruipen.

Nu is de Charente op dit moment geen tropisch oord met zijn  8° C. maar met zo’n pelsen frak als die van hen zijn ze toch een stukske aan het overdrijven vinden de baasjes. Het enige verschil dat er gebeurt wanneer het baasje de kachel nog wat “opstookt” is dat ze dan zo ongeveer 5 centimeter verder achteruit gaan liggen.

Zou het daar van kunnen komen, de uitdrukking en naam “Hot Dog” ?

Als ze dan op geregelde tijd naar buiten worden gestuurd om hun plasje, dan kunnen ze niet snel genoeg terug binnen zijn om dat plaatsje in ’t midden terug in te nemen, dat is het favoriete plaatsje van alle drie. Als Belle terug eerst binnen is dan laat ze gewoonlijk de middelste plaats aan één van haar pup’s. ’t Kan ook zijn dat ze weet dat het haar daar te warm is.

Belle, Hera & Heros.

Eerste les in Frankrijk…

We hebben het al zo dikwijls geschreven wat een goed moedertje ons Belle steeds geweest is. Het is niet alleen “geweest” het is en blijft een goed verantwoord moedertje ook nu elke dag nog. Gisterenavond is ze al direct begonnen met les geven…

We waren gisterenavond nog maar even hier in La Magdeleine, toen ik de drie honden meenam in de tuin. Voorlopig mogen ze enkel “onder begeleiding” daar naartoe omdat ze nog in het zwembad kunnen duikelen. Ik was nog maar net in de tuin toen ik het bekende geblaf van Belle hoorde. Op die wijze blaft ze enkel als…ze een egel gevonden heeft ! Nu kende het baasje de situatie beter dan de pupjes die nog “nooit vanzeleven” een egel gezien hadden. Ze stonden erbij en keken ernaar gaat het in het liedje van “ik zag twee beren”, wel zo kan je dat hier in de praktijk zien.

Op de eigen “Belle wijze” heeft Belle die egel bij zijn pinnekes gepakt en bij ’t baasje gebracht. Ik herkende hem direct (?) ’t was “pinneke” van vorig jaar, die is al meermaals door de tuin gedragen door Belle en wij vermoeden dat ‘m het er voor doet… Voor de winter heb ik onder het afdak, wat vroeger schapenstal moet geweest zijn een grote hoop afgevallen bladeren gelegd ten behoeve van de “pinnekes” uit de buurt, om te overwinteren.

Als de les van Belle nu begrepen is door Hera en Heros, hoe ze een egel moeten oppakken zonder hem te kwetsen, dan staat pinneke nog een mooie toekomst te wachten, voor het baasje echter staat een toekomst voor de deur met constant lederen lashandschoenen aan, om die egels terug in de tuin te gaan zetten. Zo enkele egelfamilies hier aan de voordeur is nu ook niet dadelijk waar we van dromen…

Baas Jan

De helft vergeten…?

“Volgens mij zijn jullie de helft vergeten” zo schreef Mary gisteren als reactie op de foto van de kofferinhoud van de Mitsubishi. Ook Sonja was bezorgd over de kofferinhoud. Ze zouden gelijk gehad hebben want wat je op de foto ziet is voor 75 % materiaal, eten, speelgoed, handdoeken enz… voor onze honden. Enkel deze blauw/zwarte plooibox bevat nog een printer en daaronder zit welgeteld één valies met materiaal van de baasjes.

Maar vergeten… nee hoor, niet met onze bazen ! Die doen dat dit jaar al voor het tiende jaar, die verhuis van dat mensen en honden gerief zoveel maal per jaar. Wat Mary & Sonja natuurlijk niet wist, was het feit dat er nog een flink opgestapelde aanhanger klaarstond om aangekoppeld te worden aan de auto.

Er moeten immers drie opgeplooide benches mee, Chappi voor drie voor een maand, een reserve band voor de aanhanger, Maes pils voor ons gemeentraadslid hier in La Magdeleine,  Jupiler voor de baas, steriliseerbokalen , gekregen van de schoonmoeder van ex-collega Cis, geraniums die in Vosselaar overwinterd hebben, en nog een gereedschapskist die makkelijker te bereiken was als ie op de aanhanger stond !

Zo dames, nu kunnen jullie tenminste gerust slapen vannacht met de wijsheid dat we tot nu toe niet gemerkt hebben dat we iets vergeten hebben. Hebben jullie dat al eens meegemaakt dat je zo’n honderd kilometer weg bent en er zegt dan iemand “wie heeft daarstraks de stekker van het strijkijzer uitgetrokken?” of “ben je zeker dat de koffiepercolator is afgezet?”

Ja dames, bij ons is dat al meermaals gebeurt maar niet nu en zelfs de hoofdwaterkraan  is dichtgedraaid !

Jan & co

Superhondjes…

Acht uur en een half hebben we er over gedaan vandaag om van Vosselaar in La Magdeleine te komen. Even zo veel tijd hebben die twee deugnieten van ons in de bench gezeten. Van gans de tijd hebben we ze niet gehoord of hebben ze zich onrustig gehouden.

Eénmaal zijn we gestopt om onze veestapel even uit te laten. Dan waren we Parijs al voorbij. Voor Parijs regende het en was het niet te doen van een parking af te wandelen met drie honden in de gietende regen. Toen waren die ambetante Parijzenaars  weer allen tezamen op het idee gekomen van hun auto uit te laten op de Périférique zodat we met z’n allen stilstonden. Maar toen konden we weer niet uitstappen alhoewel het toen droog was…

We hoorden het baasje tegen het vrouwtje zeggen “leven de pup’s nog?   ’t Is al zo lang geleden dat ik ze nog gehoord heb” Toen heeft één van de twee er ééntje laten vliegen en wist het baasje direct wie er nog leefde. Lang hebben we er geen deugd van gehad van de geur want gelijk heeft ‘m toen het schuifdak ten verste opengedraaid. Weg fijne Drentengeur…

Het was al donker toen we hier het erf opdraaiden, Belle was eerst uit de auto, die mocht gans de weg aan ’t vensterke zitten hé, Wij tweeën herinnerden ons nog maar vaag het hier was. Het is immers al twee maanden geleden dat we hier waren, we waren nog maar zes weken toen, en we waren toen nog met zes puppy’s.

Belle heeft ons dan nog maar eens een rondleiding gegeven en wonder O wonder, er zat weer zo een egel in de tuin. Maar da’s een verhaal voor morgen…

Hera & Heros

Reisklaar…

Eten, brokken en Chappi, speelgoedjes, veel (gezonde) snoepen, ballen, trektouwen, piepbeestjes, leibanden + reserves, looplijnen, bijtringen, drie benches, uiteraard de drie slaapkussens, Er gaat wat in, in de koffer van die auto. Dan zegt ons moe dat er in die vorige auto NOG MEER in kon, maar die auto is verkocht de week voor wij geboren zijn.

Al een geluk zegt Belle, want dan hadden we vorige maal, in het kerstverlof,  in de onverwarmde koffer de reis moeten maken. Nu mogen we met z’n allen op de achterbank, wij nog in de reisbench en ons moe er naast. Volgende maal hoeven we niet meer in de bench zegt het baasje. Tegen dan, na het paasverlof, zijn we groot genoeg om een harnasje en een veiligheidsgordel te dragen. ’t Gaat mooi worden zo met z’n drieën prinsheerlijk op de achterbank, maar dat is voor later nu gaan we nog “benchen”.

Het baasje hoopt dat we zo braaf en netjes zijn als vorige maal, toen waren we nog met zes pups en maar zes weken oud. We hebben het op één drolletje na op de terugweg proper gehouden. We kunnen dan nu toch niet anders doen hé.

De baasjes zijn klaar, wij hebben onze toer tot aan het bos gemaakt om de laatste “ballast” kwijt te raken. De laptop nog dichtklappen, in de tas steken, de hondjes in de auto en rijden baas… Tot straks of morgen in La Magdeleine !

Hera & Heros, landverhuizers.

Hulp, Diftar…

Deze titel zal wel een beetje verklaring behoeven denkt het baasje. Hulp is zonneklaar, maar Diftar ? ? ?

Diftar is ,voor Vosselaar, sinds 1 januari het systeem van huisvuil ophaling. Iedere bewoner heeft een nieuwe huisvuilcontainer gekregen. En het nieuwe aan het systeem is dat het huisvuil automatisch gewogen wordt op het moment dat het in de vuilniswagen wordt gekieperd. Met chips en computers en een uitgebreide administratie krijg je dan op ’t einde van het jaar een gepeperde rekening. Als…..

Als je al je vuilnis in de container doet tenminste. Nu zijn er meer en meer imbecielen die hun rotzooi, omdat het te zwaar is, gewoon in “ons” en andere bossen en bermen kieperen. Dan hoeven ze er niet voor te betalen zie je…

Gisteren heeft het baasje zo enkele foto’s van die rotzooi genomen als bewijs van de verloedering van de natuurlijke omgeving. Het zijn over het algemeen “zware” producten die je kan vinden, kattenbakvulling, tuinafval, witzand/zaad uit een volière, enzovoort.

Nu nog even wachten tot ze de lente in het lijf voelen en de tuin beginnen “opkuisen”, wat ga je dan nog allemaal vinden, gebroken tegels, afsluitingen,  ….noem maar op.

Mooi systeem, het Diftar systeem, als….ieder zijn verantwoordelijkheid neemt en betaalt voor wat hij/zij vervuilt. En dan gaan we het ooit ook nog eens hebben over de op en afritten van de snelwegen en hun  bermen.

Belle & co

Mopje van een blondje...

Dit mopje vond ik deze morgen bij mijn mail. Ik kreeg ze toegestuurd van Annemie.

Laat Annemie nu zelf blond zijn en dat blond van haar is niet “van ’t fleske”.

Twee bowlingteams, de ene allemaal blondjes en de andere brunettes, charteren samen een dubbeldekkerbus om mee te doen aan een toernooi.  Het team van de brunettes zat in het onderste gedeelte van de bus, de blondjes boven.  Beneden in de bus, bij de brunettes, ging het er heel plezant aan toe.  Zingen, moppen tappen; de ambiance zat er goed in. Tot het één van de brunettes op viel dat het boven bij de blondjes wel héél stil was.  Ze besloot poolshoogte te gaan nemen en ging naar het bovenste gedeelte van de bus. Wanneer ze boven kwam zag ze alle blondjes heel angstig in de stoelen zitten, allemaal met opengesperde ogen rechtdoor starend, de leuning van de zetel voor hun zo hard vastklampend dat hun knokkels er wit van zagen.  De brunette vroeg : "Wat is hier allemaal aan de hand.  Bij ons beneden zit de ambiance er goed in...!".  Eén van de blondjes keek verschrikt op, slikte hard en fluisterde : "JA, MAAR JULLIE HEBBEN WEL EEN CHAUFFEUR"

Jan

Mooi weer en dus buiten !

In de tuin, onderweg naar het dorp en in ’t bos. We zijn vandaag niet veel binnen geweest. Juist om een slaapke te doen na weer een uur hard labeur met spelen en vechten onder elkaar. ’t Baasje zegt dan, als ‘m weer in een culturele bui is, dat we een “pas de deux” aan het dansen zijn.

We staan dan rechtop tegen elkaar aan en draaien zo rondjes terwijl we elkaars oren tussen onze tanden hebben. ’t Baasje heeft daar een filmpje van gemaakt maar op een mooie regendag zal ‘m nog eens moeten leren hoe hij dat op ’t www moet krijgen.

Ook op ’t voetpad als we naar ’t dorp gaan voor inkopen gedragen we ons alsmaar beter, we crossen niet meer als kiekens van links naar rechts over het voetpad. Voor het baasje was het een overlevingstocht zaterdag in de hoofdstraten van Turnhout. Overleven in de zin van rechtop blijven en niet over de leibanden te struikelen.

In ’t bos was die “vriendelijke, beleefde” mens blijkbaar niet thuis. Als ‘m op ’t werk ook zo handelt als gisteren tegen ons zal dat een hele leuke collega zijn. Ons wandelmaatje Jef, die we regelmatig ontmoeten en dan samen verder wandelen vertelde dat dat creatuur zo’n bekendheid heeft. Die is van mening dat ‘m moet betalen voor een goeiemorgen of een vriendelijk woord. Je zal zoiets als buurman hebben !

Voor ons dus een heel leuke dag, gewandeld, nog eens gewandeld, en  nu staan we weer te dansen in de tuin, en ons moe staat ons luidkeels aan te moedigen. Wat moet een Drent nu nog meer hebben op één dag ?

Belle, Hera & Heros

Tibo, Max en ambras…

Nu komen wij al jaren in “ons” bos, en al jaren mogen wij daar vrijlopen, nooit heeft iemand ons een opmerking gemaakt dat iemand bang was van ons, tot deze namiddag…

Een koppel was aan de achterzijde van hun tuin snoeihout haksel binnen aan het doen, hun kleine kinderen waren bij hen en bij het naderen zag het baasje dat het jongetje met stenen naar ons begon te werpen. Bij een opmerking van het baasje dat je zo stoute hondjes maakt kregen we een scheld tirade van de ouders over ons. Zij waren bang van honden, wij waren al de vijftigste die hun kinderen bang maakten, hij zou wel eens een hond aan zijn riek steken. Kortom een belevenis die geen herhaling hoeft.

Het baasje kan er misschien eens een kaartje in de brievenbus stoppen van “de blauwe hond” voor de kinderen en een beleefdheidscursus voor de ouders. Het baasje heeft ervaring met kinderen van zulke ouders, er is dan van de leerkrachten in de school verwacht dat zij hun kinderen beleefdheid bijbrengen… Voor de ouders zou zoals vroeger, beter een dreun tegen hun oren passen zegt ’t baasje.

Iets verderop kwamen we Tibo weer tegen, die was ook weeral verheugd ons te ontmoeten, ook Golden Retriever Max was in het bos samen met vrouwtje en het zoontje van ’t vrouwtje. Samen hebben wij dan de toer door het bos afgemaakt, Belle moe, Tibo moe en de pup’s … keimoe van het volgen van die grote honden in het bos…

Het is héél stilletjes geweest de uren na de wandeling.

Belle

Eentje om na te vertellen zonder spiekbriefje…

 De herder en de manager