Je zou zeggen...

Eerste les in Frankrijk…

We hebben het al zo dikwijls geschreven wat een goed moedertje ons Belle steeds geweest is. Het is niet alleen “geweest” het is en blijft een goed verantwoord moedertje ook nu elke dag nog. Gisterenavond is ze al direct begonnen met les geven…

We waren gisterenavond nog maar even hier in La Magdeleine, toen ik de drie honden meenam in de tuin. Voorlopig mogen ze enkel “onder begeleiding” daar naartoe omdat ze nog in het zwembad kunnen duikelen. Ik was nog maar net in de tuin toen ik het bekende geblaf van Belle hoorde. Op die wijze blaft ze enkel als…ze een egel gevonden heeft ! Nu kende het baasje de situatie beter dan de pupjes die nog “nooit vanzeleven” een egel gezien hadden. Ze stonden erbij en keken ernaar gaat het in het liedje van “ik zag twee beren”, wel zo kan je dat hier in de praktijk zien.

Op de eigen “Belle wijze” heeft Belle die egel bij zijn pinnekes gepakt en bij ’t baasje gebracht. Ik herkende hem direct (?) ’t was “pinneke” van vorig jaar, die is al meermaals door de tuin gedragen door Belle en wij vermoeden dat ‘m het er voor doet… Voor de winter heb ik onder het afdak, wat vroeger schapenstal moet geweest zijn een grote hoop afgevallen bladeren gelegd ten behoeve van de “pinnekes” uit de buurt, om te overwinteren.

Als de les van Belle nu begrepen is door Hera en Heros, hoe ze een egel moeten oppakken zonder hem te kwetsen, dan staat pinneke nog een mooie toekomst te wachten, voor het baasje echter staat een toekomst voor de deur met constant lederen lashandschoenen aan, om die egels terug in de tuin te gaan zetten. Zo enkele egelfamilies hier aan de voordeur is nu ook niet dadelijk waar we van dromen…

Baas Jan

De helft vergeten…?

“Volgens mij zijn jullie de helft vergeten” zo schreef Mary gisteren als reactie op de foto van de kofferinhoud van de Mitsubishi. Ook Sonja was bezorgd over de kofferinhoud. Ze zouden gelijk gehad hebben want wat je op de foto ziet is voor 75 % materiaal, eten, speelgoed, handdoeken enz… voor onze honden. Enkel deze blauw/zwarte plooibox bevat nog een printer en daaronder zit welgeteld één valies met materiaal van de baasjes.

Maar vergeten… nee hoor, niet met onze bazen ! Die doen dat dit jaar al voor het tiende jaar, die verhuis van dat mensen en honden gerief zoveel maal per jaar. Wat Mary & Sonja natuurlijk niet wist, was het feit dat er nog een flink opgestapelde aanhanger klaarstond om aangekoppeld te worden aan de auto.

Er moeten immers drie opgeplooide benches mee, Chappi voor drie voor een maand, een reserve band voor de aanhanger, Maes pils voor ons gemeentraadslid hier in La Magdeleine,  Jupiler voor de baas, steriliseerbokalen , gekregen van de schoonmoeder van ex-collega Cis, geraniums die in Vosselaar overwinterd hebben, en nog een gereedschapskist die makkelijker te bereiken was als ie op de aanhanger stond !

Zo dames, nu kunnen jullie tenminste gerust slapen vannacht met de wijsheid dat we tot nu toe niet gemerkt hebben dat we iets vergeten hebben. Hebben jullie dat al eens meegemaakt dat je zo’n honderd kilometer weg bent en er zegt dan iemand “wie heeft daarstraks de stekker van het strijkijzer uitgetrokken?” of “ben je zeker dat de koffiepercolator is afgezet?”

Ja dames, bij ons is dat al meermaals gebeurt maar niet nu en zelfs de hoofdwaterkraan  is dichtgedraaid !

Jan & co

Superhondjes…

Acht uur en een half hebben we er over gedaan vandaag om van Vosselaar in La Magdeleine te komen. Even zo veel tijd hebben die twee deugnieten van ons in de bench gezeten. Van gans de tijd hebben we ze niet gehoord of hebben ze zich onrustig gehouden.

Eénmaal zijn we gestopt om onze veestapel even uit te laten. Dan waren we Parijs al voorbij. Voor Parijs regende het en was het niet te doen van een parking af te wandelen met drie honden in de gietende regen. Toen waren die ambetante Parijzenaars  weer allen tezamen op het idee gekomen van hun auto uit te laten op de Périférique zodat we met z’n allen stilstonden. Maar toen konden we weer niet uitstappen alhoewel het toen droog was…

We hoorden het baasje tegen het vrouwtje zeggen “leven de pup’s nog?   ’t Is al zo lang geleden dat ik ze nog gehoord heb” Toen heeft één van de twee er ééntje laten vliegen en wist het baasje direct wie er nog leefde. Lang hebben we er geen deugd van gehad van de geur want gelijk heeft ‘m toen het schuifdak ten verste opengedraaid. Weg fijne Drentengeur…

Het was al donker toen we hier het erf opdraaiden, Belle was eerst uit de auto, die mocht gans de weg aan ’t vensterke zitten hé, Wij tweeën herinnerden ons nog maar vaag het hier was. Het is immers al twee maanden geleden dat we hier waren, we waren nog maar zes weken toen, en we waren toen nog met zes puppy’s.

Belle heeft ons dan nog maar eens een rondleiding gegeven en wonder O wonder, er zat weer zo een egel in de tuin. Maar da’s een verhaal voor morgen…

Hera & Heros

Reisklaar…

Eten, brokken en Chappi, speelgoedjes, veel (gezonde) snoepen, ballen, trektouwen, piepbeestjes, leibanden + reserves, looplijnen, bijtringen, drie benches, uiteraard de drie slaapkussens, Er gaat wat in, in de koffer van die auto. Dan zegt ons moe dat er in die vorige auto NOG MEER in kon, maar die auto is verkocht de week voor wij geboren zijn.

Al een geluk zegt Belle, want dan hadden we vorige maal, in het kerstverlof,  in de onverwarmde koffer de reis moeten maken. Nu mogen we met z’n allen op de achterbank, wij nog in de reisbench en ons moe er naast. Volgende maal hoeven we niet meer in de bench zegt het baasje. Tegen dan, na het paasverlof, zijn we groot genoeg om een harnasje en een veiligheidsgordel te dragen. ’t Gaat mooi worden zo met z’n drieën prinsheerlijk op de achterbank, maar dat is voor later nu gaan we nog “benchen”.

Het baasje hoopt dat we zo braaf en netjes zijn als vorige maal, toen waren we nog met zes pups en maar zes weken oud. We hebben het op één drolletje na op de terugweg proper gehouden. We kunnen dan nu toch niet anders doen hé.

De baasjes zijn klaar, wij hebben onze toer tot aan het bos gemaakt om de laatste “ballast” kwijt te raken. De laptop nog dichtklappen, in de tas steken, de hondjes in de auto en rijden baas… Tot straks of morgen in La Magdeleine !

Hera & Heros, landverhuizers.

Hulp, Diftar…

Deze titel zal wel een beetje verklaring behoeven denkt het baasje. Hulp is zonneklaar, maar Diftar ? ? ?

Diftar is ,voor Vosselaar, sinds 1 januari het systeem van huisvuil ophaling. Iedere bewoner heeft een nieuwe huisvuilcontainer gekregen. En het nieuwe aan het systeem is dat het huisvuil automatisch gewogen wordt op het moment dat het in de vuilniswagen wordt gekieperd. Met chips en computers en een uitgebreide administratie krijg je dan op ’t einde van het jaar een gepeperde rekening. Als…..

Als je al je vuilnis in de container doet tenminste. Nu zijn er meer en meer imbecielen die hun rotzooi, omdat het te zwaar is, gewoon in “ons” en andere bossen en bermen kieperen. Dan hoeven ze er niet voor te betalen zie je…

Gisteren heeft het baasje zo enkele foto’s van die rotzooi genomen als bewijs van de verloedering van de natuurlijke omgeving. Het zijn over het algemeen “zware” producten die je kan vinden, kattenbakvulling, tuinafval, witzand/zaad uit een volière, enzovoort.

Nu nog even wachten tot ze de lente in het lijf voelen en de tuin beginnen “opkuisen”, wat ga je dan nog allemaal vinden, gebroken tegels, afsluitingen,  ….noem maar op.

Mooi systeem, het Diftar systeem, als….ieder zijn verantwoordelijkheid neemt en betaalt voor wat hij/zij vervuilt. En dan gaan we het ooit ook nog eens hebben over de op en afritten van de snelwegen en hun  bermen.

Belle & co

Mopje van een blondje...

Dit mopje vond ik deze morgen bij mijn mail. Ik kreeg ze toegestuurd van Annemie.

Laat Annemie nu zelf blond zijn en dat blond van haar is niet “van ’t fleske”.

Twee bowlingteams, de ene allemaal blondjes en de andere brunettes, charteren samen een dubbeldekkerbus om mee te doen aan een toernooi.  Het team van de brunettes zat in het onderste gedeelte van de bus, de blondjes boven.  Beneden in de bus, bij de brunettes, ging het er heel plezant aan toe.  Zingen, moppen tappen; de ambiance zat er goed in. Tot het één van de brunettes op viel dat het boven bij de blondjes wel héél stil was.  Ze besloot poolshoogte te gaan nemen en ging naar het bovenste gedeelte van de bus. Wanneer ze boven kwam zag ze alle blondjes heel angstig in de stoelen zitten, allemaal met opengesperde ogen rechtdoor starend, de leuning van de zetel voor hun zo hard vastklampend dat hun knokkels er wit van zagen.  De brunette vroeg : "Wat is hier allemaal aan de hand.  Bij ons beneden zit de ambiance er goed in...!".  Eén van de blondjes keek verschrikt op, slikte hard en fluisterde : "JA, MAAR JULLIE HEBBEN WEL EEN CHAUFFEUR"

Jan

Mooi weer en dus buiten !

In de tuin, onderweg naar het dorp en in ’t bos. We zijn vandaag niet veel binnen geweest. Juist om een slaapke te doen na weer een uur hard labeur met spelen en vechten onder elkaar. ’t Baasje zegt dan, als ‘m weer in een culturele bui is, dat we een “pas de deux” aan het dansen zijn.

We staan dan rechtop tegen elkaar aan en draaien zo rondjes terwijl we elkaars oren tussen onze tanden hebben. ’t Baasje heeft daar een filmpje van gemaakt maar op een mooie regendag zal ‘m nog eens moeten leren hoe hij dat op ’t www moet krijgen.

Ook op ’t voetpad als we naar ’t dorp gaan voor inkopen gedragen we ons alsmaar beter, we crossen niet meer als kiekens van links naar rechts over het voetpad. Voor het baasje was het een overlevingstocht zaterdag in de hoofdstraten van Turnhout. Overleven in de zin van rechtop blijven en niet over de leibanden te struikelen.

In ’t bos was die “vriendelijke, beleefde” mens blijkbaar niet thuis. Als ‘m op ’t werk ook zo handelt als gisteren tegen ons zal dat een hele leuke collega zijn. Ons wandelmaatje Jef, die we regelmatig ontmoeten en dan samen verder wandelen vertelde dat dat creatuur zo’n bekendheid heeft. Die is van mening dat ‘m moet betalen voor een goeiemorgen of een vriendelijk woord. Je zal zoiets als buurman hebben !

Voor ons dus een heel leuke dag, gewandeld, nog eens gewandeld, en  nu staan we weer te dansen in de tuin, en ons moe staat ons luidkeels aan te moedigen. Wat moet een Drent nu nog meer hebben op één dag ?

Belle, Hera & Heros

Tibo, Max en ambras…

Nu komen wij al jaren in “ons” bos, en al jaren mogen wij daar vrijlopen, nooit heeft iemand ons een opmerking gemaakt dat iemand bang was van ons, tot deze namiddag…

Een koppel was aan de achterzijde van hun tuin snoeihout haksel binnen aan het doen, hun kleine kinderen waren bij hen en bij het naderen zag het baasje dat het jongetje met stenen naar ons begon te werpen. Bij een opmerking van het baasje dat je zo stoute hondjes maakt kregen we een scheld tirade van de ouders over ons. Zij waren bang van honden, wij waren al de vijftigste die hun kinderen bang maakten, hij zou wel eens een hond aan zijn riek steken. Kortom een belevenis die geen herhaling hoeft.

Het baasje kan er misschien eens een kaartje in de brievenbus stoppen van “de blauwe hond” voor de kinderen en een beleefdheidscursus voor de ouders. Het baasje heeft ervaring met kinderen van zulke ouders, er is dan van de leerkrachten in de school verwacht dat zij hun kinderen beleefdheid bijbrengen… Voor de ouders zou zoals vroeger, beter een dreun tegen hun oren passen zegt ’t baasje.

Iets verderop kwamen we Tibo weer tegen, die was ook weeral verheugd ons te ontmoeten, ook Golden Retriever Max was in het bos samen met vrouwtje en het zoontje van ’t vrouwtje. Samen hebben wij dan de toer door het bos afgemaakt, Belle moe, Tibo moe en de pup’s … keimoe van het volgen van die grote honden in het bos…

Het is héél stilletjes geweest de uren na de wandeling.

Belle

Eentje om na te vertellen zonder spiekbriefje…

 De herder en de manager

Verdorie toch…

Rats vergeten gisterenavond zie… een foto te nemen van Hercule en zijn vader de Zeppos samen met moeder Belle. ’t Baasje heeft het te druk moeten uitleggen met Peter zegt ‘m.

Gisterenavond zijn wij  Hercule zijn stamboom gaan brengen. Ook hij is geweldig gegroeid en een flinke brok geworden. Mooie stevige Hercule mogen we wel zeggen. De combinatie van grote stevige Zeppos en de zachte mooie Belle zeggen de beide baasjes.

Blijkbaar is hij al even aanhankelijk en speels als ons Hera en Heros die ook hun “flodderbeurten” meermaals per dag hebben en dan nog eens om een dikke knuffel komen.

Belle heeft het er nog eens goed van genomen, ravotten met Zeppos is nog altijd een top prioriteit als ze de mogelijkheid heeft. Dat is geen bevlieging van ’t moment, dat heeft ze al van de  eerste ontmoeting en toen was ze nog maar vier maanden. Hij is voor haar nog steeds hét jeugdvriendje bij uitstek…

Ook met Hercule heeft ze zo gespeeld dat ze uitgeteld waren tegen het moment dat we huiswaarts togen. Oudenaarde – Vosselaar , daar heeft Belle niet veel meer van beleefd…

‘t Baasje

Drie en een halve maand…

Drie en een halve maand is er tussen foto één van 12 november ‘08  en de foto van gisteren 26.02.09. Haast ongelooflijk dat het pas geboren rozige mormeltje van de eerste foto op zo’n korte periode kan uitgroeien tot een kleine hond. Pup nog wel, maar wel een wezentje dat zelfstandig samen met broerlief door het bos achter zijn moeder aanholt.

Dat hondje dat ook de bevelen “kom en zit”  feilloos uitvoert als de baas er om vraagt, dat al laat blijken een eigen willetje te hebben en af en toe al eens tot de orde dient geroepen te worden door moeder Belle of door de mensenbaasjes…

Hera in drie foto’s , de laatste gisteren samen met Dr. Nelly, die er ook bij was als ze het levenslicht zag en haar nu de laatste verplichte  vaccinatie geeft . Nu is ze volledig Europeaan en mag ze de grenzen over alsof ze nooit iets anders gedaan heeft, volgende week al eens proberen zie….

Belle

2 x verrassing

Deze morgen zijn we de dierenkliniek nog eens gaan opzoeken, ditmaal voor de laatste puppy  pikuren en de buitenland pikuren.

Bij aankomst wordt gans de roedel, op de baasjes na, gewogen. Daar kregen we de eerste verrassing te verwerken. Heros gaf 14,650 kg op het display, Hera, altijd de lichtste van het nestje geweest, met 310 gram geboortegewicht, gaf 12,500kg aan.

Flink gewerkt van ons gastjes , gezonde gewichten voor hun leeftijd van 3,5 maand. Beter kan niet zegt Dr. Nelly. Voornamelijk tijdens hun puppytijd mogen ze niet te dik zijn, er mag nog een ribbetje gevoeld worden.

De tweede verrassing krijgen we bij het onderzoek van Dr. Nelly, Heros en Hera zijn al tanden aan het wisselen. Goed nieuws dus dat die aartsscherpe naalden aan het uitvallen zijn. Dat geeft minder krassen op armen, gezicht en overal waar ze hun tanden kunnen inzetten bij het ravotten.

Het is dus nu oppassen dat we bij het spelen met de pups niet te hard gaan trekken met de koord. Bij Belle staan de onderste tanden wat naar voor, resultaat van trekken en spelen wanneer ze nog heel jong was en na het tanden wisselen.

Mijn drie pups zijn toch weeral voor de volle 100 % gezond verklaard, oh ja…Drie pups? Harry was ook deze maal samen met ons op dokters bezoek…

Belle

Ik en mijn kroost…

Begin volgende week zal ik al mijn puppy’s nog eens ontmoet hebben. Vorige zondag zijn we naar Harko in Oostkamp geweest, morgen gaan we naar pa Zeppos en Hercule en tijdens het weekend gaan we waarschijnlijk naar Zoutleeuw naar ons Hadise.  Harry hebben we deze morgen nog ontmoet bij Dr. Nelly voor onze laatste pikuren en morgen gaat die ook nog samen met ons naar de hondenuniversiteit.

Dan zijn alle stambomen rondgebracht en kunnen we aan een volgende episode beginnen denken. In het bureau komen weeral grote en meerdere pakken te staan, dat is gewoonlijk een signaal dat er bagage gemaakt wordt voor het vertrek naar Frankrijk.

Voor Hera en Heros is het dan al de tweede maal dat ze de reis naar La Magdeleine maken, de eerste maal was tijdens het Kerstverlof, alle zes de puppy’s nog mee en we moesten toen nog in de bench de reis maken. Nu zijn de pups groot genoeg om de reis op de achterbank te maken, dan kan het baasje de koffer terug gebruiken waar ze voor gemaakt is, om koffers in te vervoeren.

Het heeft al lang geduurd want  andere jaren hadden we rond deze periode al enkele weken in de Charente doorgebracht. De komst van mijn pupjes heeft dit jaar toch wel enige veranderingen in het gebruikelijke tijdspatroon teweeg gebracht. Vanaf volgende week gebeurt het dan weer, in ’t frans luisteren, engels blaffen en in ’t vloms onder ons voeten krijgen… Zeg nu nog dat wij geen “wereldhondjes” zijn, ikke en mijn kroost !

Belle

Goed uitkijken…

Het is goed uitkijken geblazen om het verschil dadelijk te merken tussen mij en Heros, met Hera is er geen probleem met haar witte snoet maar die twee bruin kopkes doet verwarring ontstaan.

Als we rondlopen is er ook geen probleem, dan is de witte kraag van mij een goed merkteken, en in grootte heeft Heros mij ook nog niet ingehaald. Die grootte is echter nog maar een kwestie van weken zegt het baasje. Heros groeit als kool en zal waarschijnlijk een stuk groter worden als ikzelf, den aard van de vader zeker ?

Aan de maat van zijn poten te zien gaat Heros een hele grote Drent worden, ook zijn poten zijn lang en dik, echt de bouw die een goede jachthond nodig heeft.

Blogmaatje Anastacia meldde het vorige week al dat ze nog weinig verschil zag tussen Heros en Belle. Zeker op foto, als ze niet samen op de foto staan en enkel de hoofden te zien zijn is het onmogelijk als niet eigenaar het verschil te merken.

Een hint voor de lezers die ook het verschil niet zien, op wandeling heeft Heros steeds een blauw halsbandje aan, Hera heeft een rood halsbandje en ik moeder Belle heb enkel een metalen halsband/ketting…

Belle

Over zijn toeren gedraaid…

Wat er in de lucht hangt weet het baasje niet maar een feit is dat die jonge generatie vandaag totaal flipte. Het begon al vroeg in de namiddag, ze moesten en zouden naar het bos, liefst zo snel mogelijk…

Resultaat zijn dan een paar minihondjes die de grote bazen naar het bos proberen te sleuren. Dat lukt ze met de dag beter wegens weeral gegroeid en meer kracht.

Toen ze los mochten zagen ze in de verte een golden onze richting uitkomen, aanvankelijk dachten we dat het Tibo en zijn baasje waren maar dichterbij gekomen bleek het om Casper te gaan. Die waren we vorige week al tegengekomen maar Tibo hebben we weeral meer dan een week niet gezien…

Heros heeft zich dan eens onnozel gedragen tegenover Casper, die liet die “snotneus” maar kuren verkopen, hem kon het viel schelen.

Achteraf heeft ‘m dan mij en Hera proberen uit onze tent te lokken en ook zo ’t paljaske uit te hangen, maar ook bij braadde zijn haring niet. Dan is ‘m, waarschijnlijk uit gespeelde frustratie maar beginnen op en neer hollen op het bospad. Just een kieken zonder kop zegt het baasje maar vermakelijk was hij wel de showmaster…

Belle en Hera