De strijd...

Lente ?

Het is mooi vandaag, de zon is rond tien uur eens voorzichtig komen kijken, alsof ze niet goed wist of ze wel hier moest zijn . Ze is dan toch maar gebleven en op dit moment kan je spreken van “plein soleil à Ferret”

Hera en Heros zijn aan het ontdekken wat er zoal eetbaar is van al dat geel bloemenspul, echt lekker is het blijkbaar niet want ze laten ze na éénmaal proeven links liggen. ’t Baasje heeft ze al wel verteld dat Primula’s giftig zijn en dat ze daar wel eens “niet goed” van kunnen zijn.

De paasbloemen die van eergisteren open staan hebben ook hun belangstelling gehad, verschillende zijn gebroken door het jonge Drentengeweld dat er gepasseerd is.

‘t Vrouwtje heeft al maar een vaas met gesneuvelde paasbloemen in huis gezet, de vaas raakt met het uur voller…

Ze hebben de lente in ’t lijf , dat kleine grut van ons. Morgen worden ze 4 maanden oud en zijn onvoorstelbaar gegroeid. Al wat voor hen komt moet wijken, ze kijken naar niks. Als ze niets in hun bek hebben, slapen ze gewoonlijk. De rest van de dag kauwen ze op steentjes, takken, bloempotten, zaaibakjes, alles moet er aan geloven. Het zouden goede designers zijn… alles wat ze in hun bek of poten krijgen verandert van vorm.

We zullen maar denken dat het een stadium is in hun leerproces…

Belle

Gust heeft de regenboogbrug genomen…

Gisteren namiddag rond vijf uur is Gust onze Bas achterna gegaan. Na elf jaar bij onze broer André en schoonzus Marleen een fijn leven te hebben doorgebracht.

Gisteren hebben we er al over bericht dat het heengaan nakend was, en zo is dan ook gebeurt. Marleen heeft dan deze namiddag nog enkele foto’s doorgemaild, onze foto’s van Gust zijn verdwenen bij het nazicht van de firma Van Roey te Turnhout, toen is er heel veel verdwenen …

Ondertussen zal Gust onze Bas al wel gevonden hebben aan de overzijde van de regenboogbrug. Die twee hebben altijd goed met elkaar kunnen opschieten, dus zal het nu ook wel “klikken”.

Het gaat jullie beide goed ginds.

Belle

Nog duveltjes , dedju, dedju…

Niet hetzelfde als die van gisteren, zie ze hier liggen bij elkaar ! Tien minuten tevoren heb ik ze met twee eens goed vast gegrabbeld en ze op hun plaats gezet.

In hun spel, of strijd om de dominantie ging het er zeer heftig aan toe. Ze hingen achter elkaar vanuit de keuken , door de living naar de baasjes hun slaapkamer. Over het bed de grote kleerkast in. En toen, toen was het baasje zijn geduld op, met terugwerkende kracht zelfs.

Met twee pups, aan elke kant één, onder zijn armen is ‘m uit de slaapkamer gekomen en heeft ze met hun klikken en klakken aan de deur gezet. De buitendeur wel te verstaan om eens goed af te koelen. Daar was lief (?) Heratje en lief (?) Herosje toch wel even van onder de indruk. Ze weten het stilaan al wel, dat, wanneer ze het vingertje van ’t baasje negeren er bij het nekvel genomen wordt.

Als die twee dan na een kwartier binnen gelaten worden, vallen ze twee meter achter de deur in slaap. Zoals een verliefd stel nog wel, in elkaars poten.

En dan mag het baasje niet dedju, dedju zeggen zeker ?

Belle

Duveltjes, dedju, dedju…

Eén Drentenpup kan leven in de brouwerij brengen, maar twee pup’s brengen niet alleen leven in de brouwerij, ze zetten die brouwerij waarschijnlijk op zijn kop.

Zo ook die twee van ons, Belle was al aan de aftocht begonnen omdat er toch geen kruid tegen gewassen was en zei haar tuchtkruit al lang verschoten had.

Het baasje vertelt altijd dat hij aan zijn leerlingen twee dagen op voorhand kon zien dat er slecht weer op komst was. Wel met die pup’s is het niet anders.

Achter elkaar hangen, elkaar aanvallen, omver lopen, in de oren bijten, nog maar eens achter elkaar crossen, alles was er vandaag bij. Vorige week is Hera in het zwembad gedonderd, vandaag heeft Heros een plons gewaagd. Hera was dan nog deels op het afdekzeil beland, Heros heeft binnen de kortste tijd zijn zwemlessen 1 tot 5 gehad. En geslaagd is ‘m ook nog. Alleen moet het baasje wel telkens in de buurt zijn om ze met hun nekvel uit het zwembad te hijsen, want alleen kunnen ze er niet uit wegens te hoge rand !

Resultaat…uiteraard een doornatte hond maar ook een baasje die naar binnen kan voor handdoeken om dat nat “kieken” af te drogen. Dat “kieken” slibbert dan ook nog eens tussen de benen van de baas naar binnen om zich daar eens goed te staan schudden. Je mag dan ook nog eens raden wie dan naar zijn voeten krijgt…just…den baas, die moest maar slimmer zijn. Zie je nu waar die titel vandaan komt !

Belle

Regen en zonneschijn…

Ook in de Franse Charente is het nog steeds maart met alles wat maart in petto heeft ! Het ene moment wil je die winterbroek/hemd wisselen voor een short (!) en een T-shirt, om enkele minuten later terug binnente lopen met “kiekenvlees” op je armen om een ganse kippenren jaloers te maken.

Het nieuw aangeschafte weerstationnetje staat wel in open vlakte, pal in de wind en regen, maar toch geeft de thermometer 20° Celsius aan. In de pluviometer staat drie millimeter water, de oogst van 24 uur.

Belle heeft gans die meteorommel niet nodig om er eens rap van te profiteren om zich gerekt en gestrekt voor de deur neer te vleien. De zon verwarmt haar ogenblikkelijk met haar donkere vacht en van de eventuele regen heeft ze geen hinder omdat ze onder het afdakje ligt. De pups liggen zoals je kan denken vlak voor de kachel, die verkiezen iets meer dan de 20° C van buiten.

Die pups hebben trouwens daarjuist flink naar hun voeten/poten gekregen van ’t baasje. Zij waren aan de haal gegaan met een zak pensstaafjes van één kilogram die het vrouwtje in een tas tegen de grond had laten staan met het oog op even later in de kast te leggen.

Het baasje kreeg het in de smiezen omdat ze plots zo stil waren en hij betrouwde die stilte niet, hij kent zijn pappenheimers zo stilaan. Anders smakken ze tegen de sterren op als ze iets te eten krijgen, nu zouden ze een voorbeeld kunnen zijn van goede tafelmanieren !

Je haalt wat in huis met zo drie Drenten…

Belle

Panda…

Dit is Panda de hond van Grace,  Robin’s dochter. Panda woont enkel hier, schuin over ons, wanneer Grace bij haar papa verblijft.

Panda zal nu een jaar oud zijn, hij kwam bij Grace en de jongens toen het gezin uit elkaar ging. Spijtig voor allen, ook voor ons want het zijn fijne buren. Nu zien we Panda enkel in de weekends of wanneer Grace en haar nieuwe familie op verlof, nu wintersport zijn.

Panda’s tuin is niet “hondproof” zodat hij regelmatig hier aan de afsluiting gezelschap komt zoeken bij onze roedel. Dat was wel even wennen voor Hera en Heros die nog nooit een Panda gezien hebben, zelfs geen hond die Panda noemt !

Aanvankelijk was er veel geblaf van op een afstand, tot Heros op het idee kwam van op de tuintafel te gaan zitten zoals eergisteren. Het is in elk geval, strategisch gezien, een betere plaats dan op de grond.

Als we straks een wandelingetje gaan maken zal ‘m wel meelopen met ons. Dan kunnen gelijk beter kennismaken met elkaar…

Belle & co

Vijf dagen Ferret in beeld…

Sinds we woensdagmiddag vertrokken zijn in Vosselaar hebben we weeral flink wat op de ontspanknop gedrukt. Er zijn dan ook flink wat toonbare foto’s getrokken die we jullie niet willen onthouden.

-We beginnen met de “boulevard Périférique” inParijs, tussen de Porte Bagnolet en de Porte d’ Italie.

-Hera die “staat” om de pooi aan te wijzen, hier wel haar moeder Belle, maar zo moeten ze het leren, met spel en vechten…

-Heros wil dan weer ’t baasje “attaqueren”, of toch minstens dat “nief kodakske”.

-Als Belle meespeelt is de lol volledig, wie onder ligt wisselt in enkele seconden, het lijkt allemaal heel baldadig maar het blijft spel.

-Nadien laten we ons op een aangenaam lekker warm plaatsje vallen, vlak voor de kachel is zo een plaatsje…

Belle & co

Adresverandering zonder verhuizen…

Woensdagavond bij onze aankomst hier in La Magdeleine vonden we een geëmailleerde 7 in onze brievenbus. We hadden het al gelezen in de krant, maanden geleden,  dat elk huis in Frankrijk binnen afzienbare tijd een huisnummer zou krijgen. Met deze zeven is dat dus bij ons al gebeurd.

Samen met dat huisnummer hebben we ook een straatnaam gekregen, gedaan met gewoon Ferret (zonder nummer) La Magdeleine. Vanaf heden wonen we in de “rue du Four numéro 7” de “ovenstraat nummer 7” in ’t Vloms. Er staat bij ons in ’t gehucht namelijk een vrijstaande stenen oven. Hoe oud die oven is weten we niet, maar hij heeft wel zijn beste tijd gehad.

Ooit gaat het baasje wel eens uitvlooien hoe oud de oven is, daarvoor is het gemeenthuis aangewezen en het kadaster in Angoulème.

Daarstraks heeft het baasje zijn boorarsenaal uitgepakt en het nummer zeven aan de muur bevestigd. Vlak bij de brievenbus, zoals het hoort.

Nu tien jaar nadat we hier komen wonen zijn kunnen we uitpakken met een echt adres met straat én nummer. Dat kunnen ze tot nu toe niet allemaal zeggen in Frankrijk…

Belle & de pups

Wat doe je zoal ?

Ja, wat doet een Drent een ganse dag in een land waar alle honden een andere taal blaffen?

Ga er even bij zitten want die uitleg kan even duren… Meestal staan we op, of beter gezegd, ons baasje laat ons uit tussen half acht en acht uur. Hoe beter het weer, hoe vroeger de benches opengaan en wij de tuin kunnen instormen.

Terwijl wij doen wat elke normale hond ’s ochtends doet steekt het baasje de kachel aan en zet koffie. Meestal helpen wij met het dragen van brandhout, “the will to please” weet je wel, waar het baasje grijs haar van krijgt zegt ‘m.

Gewoonlijk heeft hij dan ook al maatbekertje brokken in ons eetbak gedaan zodat we ook al iets te knabbelen hebben. We spelen dan een anderhalf uur buiten en wanneer we moe beginnen worden trekken we uit onszelf naar de bench of we laten ons vallen voor de kachel.

Na de middag helpen we de baasjes als zij in de tuin bezig zijn, snoeihout mee opzij leggen, stapels snoeihout uit elkaar trekken, het baasje tegen zijn achterste springen als hij gebukt staat om dat hout terug op zijn plaats te leggen. Dan hoor je het baasje pas sakkeren als je dat doet. Dat hebben we pas daarstraks uitgevonden maar is voor herhaling vatbaar…

Zo rond halfvier komen de halsbandjes te voorschijn en gaan we “uit” de velden in, daarna terug de bench in want dan zijn we echt moe gekoerst.

Tegen de tijd dat de baasje aan tafel gan staat ook voor ons al wat gereed maar wij moeten wachten tot de baasjes klaar zijn. Moeilijk hoor, van dan geen deuntje te zagen naast het baasje zijn stoel. Als wij wachten tot de baasjes klaar zijn met eten dan vinden wij gewoonlijk wel iets lekkers extra in onze bak. Daarom loont het steeds van als laatste te eten !

Na het eten gaan we met ons moe nog eens de tuin in om te zien dat er geen poezen zijn die we de stuipen op het lijf kunnen jagen of wat egels den duvel aandoen.

En dan zit de dag er weeral op, nog wat knuffelen bij de baasjes of spelen met ons moe en we kunnen terug naar dromenland. Waar dromen wij van ?... Begin terug bovenaan dit bericht en lees zo verder, dan kom je al onze dromen te weten !

Hera en Heros

Die is al geleerd…

Net als haar moeder drie jaar geleden, is Hera in het zwembad gedoken met achter elkaar te hangen. Alleen daarom mogen de honden voorlopig niet alleen in de tuin. Als de baasjes in de tuin bezig zijn mogen ze mee in de tuin.

Zie ze proper zijn, waar een plons al niet goed voor is. Nadat het baasje haar met het  nekvel uit het zwembad heeft getild, is ze rillend op de tuintafel beland waar het baasje  haar goed heeft afgedroogd. Drie grote handdoeken heeft hij daar voor nodig gehad en nog is ze niet droog tot op de huid. ’t Baasje heeft al gezegd dat hij haar met haar oren aan de wasdraad gaat hangen maar dat zal ‘m toch maar niet doen, een goed hart weet je wel .

Ondertussen blijft ze maar liggen op de tafel in het zonnetje, daar zal ze ook het snelst drogen en voor één keer zal het baasje het maar door de vingers zien…

Belle

Dat belooft…

Dat belooft mooi weer te worden vandaag, wakker worden met de opkomende zon in je ogen… ’t is al een hele poos geleden.

Buiten mogen, in het gras lopen in de tuin, hé dat gras kraakt, raar gras hebben die Fransen. Belle gaat zich rollen in het gras, de pup’s staan er op te kijken, waarschijnlijk een souvenir van een kat of egel waar ze zich in rolt. ’t Baasje kan niets vinden en ze ruikt ook naar niks abnormaals, Drentenneuzen zijn dan ook zo veel fijner afgesteld dan mensenneuzen !

Als het baasje de kachel wil aansteken is het een gevecht aan zijn voeten om het mooiste plankje. Die twee staan daar te springen op een wijze dat Tia er jaloers van zou worden. Tia sprong voor goud, zij springen voor hout, goed op weg hé ! ’t baasje moet dan ook driemaal andere houtjes nemen omdat Hera en Heros ze uit zijn handen hebben gesprongen en er mee aan de haal zijn gegaan. Je moet een beetje tolerant zijn Drentenbaas, vloeken en sakkeren op die twee leer je zo nochtans wel .

Ondertussen ronkt de kachel, geurt het naar verse koffie, zijn die twee nog bezig met het buitgemaakte hout en de zon…die saat alweer wat hoger als daarjuist.

Het Drenten collectief

Je zou zeggen…

Dat het baasje te gierig is om de verwarming aan te zetten en dat we van de kou “onder” de kachel moeten kruipen.

Nu is de Charente op dit moment geen tropisch oord met zijn  8° C. maar met zo’n pelsen frak als die van hen zijn ze toch een stukske aan het overdrijven vinden de baasjes. Het enige verschil dat er gebeurt wanneer het baasje de kachel nog wat “opstookt” is dat ze dan zo ongeveer 5 centimeter verder achteruit gaan liggen.

Zou het daar van kunnen komen, de uitdrukking en naam “Hot Dog” ?

Als ze dan op geregelde tijd naar buiten worden gestuurd om hun plasje, dan kunnen ze niet snel genoeg terug binnen zijn om dat plaatsje in ’t midden terug in te nemen, dat is het favoriete plaatsje van alle drie. Als Belle terug eerst binnen is dan laat ze gewoonlijk de middelste plaats aan één van haar pup’s. ’t Kan ook zijn dat ze weet dat het haar daar te warm is.

Belle, Hera & Heros.

Eerste les in Frankrijk…

We hebben het al zo dikwijls geschreven wat een goed moedertje ons Belle steeds geweest is. Het is niet alleen “geweest” het is en blijft een goed verantwoord moedertje ook nu elke dag nog. Gisterenavond is ze al direct begonnen met les geven…

We waren gisterenavond nog maar even hier in La Magdeleine, toen ik de drie honden meenam in de tuin. Voorlopig mogen ze enkel “onder begeleiding” daar naartoe omdat ze nog in het zwembad kunnen duikelen. Ik was nog maar net in de tuin toen ik het bekende geblaf van Belle hoorde. Op die wijze blaft ze enkel als…ze een egel gevonden heeft ! Nu kende het baasje de situatie beter dan de pupjes die nog “nooit vanzeleven” een egel gezien hadden. Ze stonden erbij en keken ernaar gaat het in het liedje van “ik zag twee beren”, wel zo kan je dat hier in de praktijk zien.

Op de eigen “Belle wijze” heeft Belle die egel bij zijn pinnekes gepakt en bij ’t baasje gebracht. Ik herkende hem direct (?) ’t was “pinneke” van vorig jaar, die is al meermaals door de tuin gedragen door Belle en wij vermoeden dat ‘m het er voor doet… Voor de winter heb ik onder het afdak, wat vroeger schapenstal moet geweest zijn een grote hoop afgevallen bladeren gelegd ten behoeve van de “pinnekes” uit de buurt, om te overwinteren.

Als de les van Belle nu begrepen is door Hera en Heros, hoe ze een egel moeten oppakken zonder hem te kwetsen, dan staat pinneke nog een mooie toekomst te wachten, voor het baasje echter staat een toekomst voor de deur met constant lederen lashandschoenen aan, om die egels terug in de tuin te gaan zetten. Zo enkele egelfamilies hier aan de voordeur is nu ook niet dadelijk waar we van dromen…

Baas Jan

De helft vergeten…?

“Volgens mij zijn jullie de helft vergeten” zo schreef Mary gisteren als reactie op de foto van de kofferinhoud van de Mitsubishi. Ook Sonja was bezorgd over de kofferinhoud. Ze zouden gelijk gehad hebben want wat je op de foto ziet is voor 75 % materiaal, eten, speelgoed, handdoeken enz… voor onze honden. Enkel deze blauw/zwarte plooibox bevat nog een printer en daaronder zit welgeteld één valies met materiaal van de baasjes.

Maar vergeten… nee hoor, niet met onze bazen ! Die doen dat dit jaar al voor het tiende jaar, die verhuis van dat mensen en honden gerief zoveel maal per jaar. Wat Mary & Sonja natuurlijk niet wist, was het feit dat er nog een flink opgestapelde aanhanger klaarstond om aangekoppeld te worden aan de auto.

Er moeten immers drie opgeplooide benches mee, Chappi voor drie voor een maand, een reserve band voor de aanhanger, Maes pils voor ons gemeentraadslid hier in La Magdeleine,  Jupiler voor de baas, steriliseerbokalen , gekregen van de schoonmoeder van ex-collega Cis, geraniums die in Vosselaar overwinterd hebben, en nog een gereedschapskist die makkelijker te bereiken was als ie op de aanhanger stond !

Zo dames, nu kunnen jullie tenminste gerust slapen vannacht met de wijsheid dat we tot nu toe niet gemerkt hebben dat we iets vergeten hebben. Hebben jullie dat al eens meegemaakt dat je zo’n honderd kilometer weg bent en er zegt dan iemand “wie heeft daarstraks de stekker van het strijkijzer uitgetrokken?” of “ben je zeker dat de koffiepercolator is afgezet?”

Ja dames, bij ons is dat al meermaals gebeurt maar niet nu en zelfs de hoofdwaterkraan  is dichtgedraaid !

Jan & co

Superhondjes…

Acht uur en een half hebben we er over gedaan vandaag om van Vosselaar in La Magdeleine te komen. Even zo veel tijd hebben die twee deugnieten van ons in de bench gezeten. Van gans de tijd hebben we ze niet gehoord of hebben ze zich onrustig gehouden.

Eénmaal zijn we gestopt om onze veestapel even uit te laten. Dan waren we Parijs al voorbij. Voor Parijs regende het en was het niet te doen van een parking af te wandelen met drie honden in de gietende regen. Toen waren die ambetante Parijzenaars  weer allen tezamen op het idee gekomen van hun auto uit te laten op de Périférique zodat we met z’n allen stilstonden. Maar toen konden we weer niet uitstappen alhoewel het toen droog was…

We hoorden het baasje tegen het vrouwtje zeggen “leven de pup’s nog?   ’t Is al zo lang geleden dat ik ze nog gehoord heb” Toen heeft één van de twee er ééntje laten vliegen en wist het baasje direct wie er nog leefde. Lang hebben we er geen deugd van gehad van de geur want gelijk heeft ‘m toen het schuifdak ten verste opengedraaid. Weg fijne Drentengeur…

Het was al donker toen we hier het erf opdraaiden, Belle was eerst uit de auto, die mocht gans de weg aan ’t vensterke zitten hé, Wij tweeën herinnerden ons nog maar vaag het hier was. Het is immers al twee maanden geleden dat we hier waren, we waren nog maar zes weken toen, en we waren toen nog met zes puppy’s.

Belle heeft ons dan nog maar eens een rondleiding gegeven en wonder O wonder, er zat weer zo een egel in de tuin. Maar da’s een verhaal voor morgen…

Hera & Heros

Reisklaar…

Eten, brokken en Chappi, speelgoedjes, veel (gezonde) snoepen, ballen, trektouwen, piepbeestjes, leibanden + reserves, looplijnen, bijtringen, drie benches, uiteraard de drie slaapkussens, Er gaat wat in, in de koffer van die auto. Dan zegt ons moe dat er in die vorige auto NOG MEER in kon, maar die auto is verkocht de week voor wij geboren zijn.

Al een geluk zegt Belle, want dan hadden we vorige maal, in het kerstverlof,  in de onverwarmde koffer de reis moeten maken. Nu mogen we met z’n allen op de achterbank, wij nog in de reisbench en ons moe er naast. Volgende maal hoeven we niet meer in de bench zegt het baasje. Tegen dan, na het paasverlof, zijn we groot genoeg om een harnasje en een veiligheidsgordel te dragen. ’t Gaat mooi worden zo met z’n drieën prinsheerlijk op de achterbank, maar dat is voor later nu gaan we nog “benchen”.

Het baasje hoopt dat we zo braaf en netjes zijn als vorige maal, toen waren we nog met zes pups en maar zes weken oud. We hebben het op één drolletje na op de terugweg proper gehouden. We kunnen dan nu toch niet anders doen hé.

De baasjes zijn klaar, wij hebben onze toer tot aan het bos gemaakt om de laatste “ballast” kwijt te raken. De laptop nog dichtklappen, in de tas steken, de hondjes in de auto en rijden baas… Tot straks of morgen in La Magdeleine !

Hera & Heros, landverhuizers.