Foei Jan, (2)

Ere wie ere toekomt, Manu die gisteren onze baas opmerkzaam maakte dat ‘m Franse woorden gebruikt heeft zich verontschuldigd. Manu dacht dat ’t baasje zo’n

Hollander was die graag te pas en te onpas Franse woorden verbasterde.

’t Baasje heeft dat faire aanbod aanvaard en wel gezegd , als vroeger schoolmeesterke, dat ‘m dat niet meer mag doen, op straffe van een paar uren hoekverbanning.

Bas & Belle

Niks te doen

Als ’t baasje toch niks kan schrijven op ’t www dan doen wij het ook maar kalm aan, en gelijk voegen wij de daad bij het woord.

’t Baasje is toch maar bezig met aanhangwagens in orde te brengen voor de “retour” naar Vosselaar, ’t vrouwtje is het laatste (?) onkruid aan het wieden in de tuin, wat zouden wij die twee voor de voeten lopen ?

Zo een rustdag tussendoor mag ook wel eens, zelfs de hondenboog kan niet altijd gespannen staan. Dadelijk heeft het baasje gedaan met zijn werk en komen wij toch aan de beurt voor een wandeling door de velden.

Indien er nog iets schokkends te beleven valt, komt er nog wel een “breaking news”.

Bas & Belle

Ontbijt

’s morgens vanaf zeven uur is de boulangerie open in Villefagnan. Het beste brood, baguette en croissants hebben ze daar. Het baasje heeft nog nooit voor de deur gestaan omdat het nog te vroeg was, zo’n vinnige is’m nu ook weer niet. Wat al wel gebeurt is, zijn gasten die zich eens sportief willen voordoen en dan aanbieden van ’s morgens met de fiets om brood te rijden.

Het baasje kijkt dan eens bedenkelijk en controleert gelijk de kofferruimte van de Mitsubishi. Kwestie van te weten of er genoeg plaats is voor één of twee fietsen. Het baasje geeft wel altijd de raad om hun GSM mee te nemen “voor als ze eens plat zouden rijden”. Er heeft er nog geen enkele plat gereden maar er hebben al veel fietsen achteraan in de auto gezeten.

De weg naar Villefagnan is vier en een halve kilometer enkel, er zit een nijdige helling in, niet stijl maar lang en op het einde nog een vals plat. Geen probleem normaal, maar op je nuchtere maag krijg je al snel de klop van de hamer. En dan moeten ze nog terug ook. Er zijn al veel croissants onderweg gegeten om terug wat op krachten te komen.

Als ’t baasje met de auto om brood gaat, is ‘m meestal vergezeld van Bas, Belle rijdt niet zo graag auto. Bas verwacht telkens zo’n klein snoepje uit het handschoenkastje van de auto, omdat hij zo goed op de auto gepast heeft (?) als ’t baasje bij de bakker was en een krant was gaan kopen.

Zo ging het ook deze morgen, lekker verse baguette zoals geen enkele Belgische bakker ze gebakken krijgt, ook al doen ze zo hun best…

Bas & Belle

Fietstoerisme

Het departements bestuur en de toeristische diensten van de Charente hebben het begrepen. Toeristisch gezien staat de Charente op de 87° plaats van de 96 Franse departementen. Je zou zeggen, daar is geen lap te zien en dat is ook zo als je voor kastelen, wilde rivieren, bergen of strand op reis gaat.

Dé toeristische troef volgens het baasje zijn bescheiden (?) mening, is de rust die van de streek uitgaat. Uitgestrekte velden met graan, zonnebloemen, afgewisseld met een bos en daar tussenin vreedzame rustige dorpjes. Wat heeft een gestresseerde noorderling nog meer nodig om op adem te komen. Alles hebben ze hier voor zulke luitjes.

Nu hebben ze enkele fietsroutes uitgestippeld langs waar je de streek op je eigen tempo kan ontdekken. Met de VTT, wat staat voor “velo tout terrain” of mountain bike , met de koersfiets of gewoon met je dagelijks huis en tuin fiets, voor ieder wat wils.

Als je de streek bekijkt dan ligt er ten westen van de grote verbindingsweg N 10 een zacht glooiend landschap waar zelfs de meest onervaren fietser plezier aan kan beleven.

Ten Oosten van de N 10 kan je een meer heuvelachtig terrein vinden , doorsneden door de vallei van de rivier Charente. Hier heb je al wat meer trappers capaciteiten nodig om boven te geraken.

Het enige waar een noorderling zich naar te pletter gaat zoeken zijn de terrasjes waar België en Nederland zo bekend voor zijn. Daar moet nog aan gewerkt worden, voorlopig zijn ze nog te zoeken als een speld in de hooiberg, ze zijn er wel,maar niet op elke hoek van de straat zoals bvb in het Belgische Limburg. Dus, zien dat de “bidon” vol blijft.

Bas & Belle

Niet plezierig

Als trouw bezoeker van de blog van Jan Noordijk , http://www.happy2gether.be kom ik vandaag een artikel tegen dat iedereen zou moeten lezen. Vermits ik deze blog een beetje vrolijk en opgewekt wil houden heb ik het niet overgenomen maar voor zij die willen, kunnen het hier lezen. http://www.happy2gether.be/Dierenplezier%20&%20leed.html

Het artikel handelt over een overleden puppy en zou moeten gelezen worden door iedereen die een pup wil kopen of wil verkopen. Ik wil je verwittigen, het is geen prettig artikel, maar ik en ook Jan Noordijk  willen ons verzetten tegen elke vorm van dierenleed.

Als deze inleiding je wat afschrikt, Jan schrijft ook over plezierige zaken en dierenplezier en een bezoek aan zijn blog is zeker aan te raden. Aan jullie zelf om te beslissen, lezen is weten…

Bas & Belle’s baasje

Op zeker spelen

Gisterenavond, letterlijk “tussen de soep en de patatten” heeft ’t baasje nog snel een oplossing moeten zoeken om zijn tomatenplantjes te beschermen.

De wolken die in ’t Zuid Westen kwamen aandrijven hadden zulke donkere kleur dat alles wees op een zwaar onweer. De ravage aan de wijngaard indachtig, veroorzaakt door hagel, vorige week in Rouillac , heeft ‘m snel doen ingrijpen. En rond wat draait hier de laatste weken alles ? Juist…rond dakpannen !

Het baasje heeft dan een kruiwagen “overschot” pannen volgeladen en die als bescherming rond de tomatenplantjes gezet. Uiteindelijk is het vals alarm gebleken en zijn de wolken afgedreven. We hebben geen donderslag gehoord en er is geen regendruppel gevallen. Het was wel veel vroeger donker dan op een zonnige dag.

Bas & Belle

Terug de “agrarische sector” in

De seizoenen tellen hier blijkbaar niet meer, het was “daktijd” er zou een “kersentijd” komen maar dat is opgelost door die zwerm spreeuwen, en nu begint de “tuin- en onkruidtijd”.

De baas heeft het gazon al gekortwiekt, speciaal voor ons zegt ‘m, maar ik denk meer voor ’t vrouwke. We kwamen ’s morgens nogal vrij nat terug binnen en toch had het niet geregend. De ochtenddauw en het hoge gras maakten ons nat. Probleem één dus al opgelost.

’t Vrouwtje is binnen gekomen met de melding dat zij bij het onkruid wieden tussen de patatten goed gebeten is van de talloze mieren. Er blijken meerdere mierennesten tussen de rijen te zitten. Ondertussen groeien de aardbeien aan een tempo dat je bijna tweemaal per dag je ronde moet maken. Enkel het onkruid en gazon groeien op ’t moment nog sneller !

Volgende week in ’t begin van de week zal ’t baasje nog tijd moeten maken om krieken te plukken, die zullen tegen die tijd ook al wel rijp zijn. Daar moet het baasje niet te rap bij zijn, ze zijn te veel “kriek” om geliefd te zijn bij de spreeuwen.

Eind volgende week moet het baasje terug in België zijn wegens feestjes, jurylid spelen op zijn vorige school, wijkfeesten, Brussel Dog Show met Belle en nog enkele familie verplichtingen. Al een geluk dat het maar voor twee weken is dat we in België zijn, we kunnen ons hier toch veel beter uitleven, eind juni zijn we weeral terug “en France”

Bas & Belle

Miss energy

Gisterenavond half elf, Belle komt binnengestormd vanuit de tuin. Ze heeft geen rust en trekt aan ’t baasje zijn mouwen. Nu kent het baasje na veertien jaar Drenten in huis zo wel hun gedragingen maar dit was toch niet meer “binnen de grenzen”.

Ik heb dat ooit ook gedaan en toen ’t baasje meeging naar de tuin heb ik hem naar het zwembad gebracht. Daar zag hij een uil op een stoelleuning zitten en op het water dreef, dacht hij, een eendenjong. Niks eendenjong, het was een jonge uil die op zijn eerste vliegles in ’t water gedonderd was. Het baasje heeft toen met het schepnet om het zwembad te reinigen het uiltje uit het water gevist. Van zodra het uit het water was is het gelijk weggevlogen samen met zijn moeder. Die was ondanks mijn en ’t baasjes aanwezigheid toch op de stoelleuning blijven zitten.

Het baasje dacht dat het nu weer zoiets zou zijn alhoewel het zwembad nog altijd afgedekt is en was Belle gevolgd naar de tuin. Daar stond “miss energie” gewoon met haar nieuwe bal te wachten tot het baasje kwam meespelen. Zijn pas uitgeschonken tas koffie was wel koud toen hij terug binnen kwam, dat heb je zo als je aan Drenten “verkocht” bent…

Bas

Met honderden,

misschien wel duizenden, zijn ze deze namiddag neergestreken in onze boomgaard. Een ganse zwerm spreeuwen met een duidelijke doelstelling: onze kersenboom die klaar stond om geplukt te worden is totaal, totaal geplunderd.

Ronny die gisteren hier op bezoek was, is de enige die een handvol kersen heeft gegeten van deze boom dit jaar. Niks hebben ze laten staan, ze hebben wel de pitten aan de steeltjes laten hangen, waarschijnlijk om het baasje te jennen.

Het is de eerste maal in negen jaar dat dit ons overkomt, in België is dit schering en inslag. Daar staat één kersenboom per straat, hier hebben alle buren kersenbomen en is het aanbod groter als de plukcapaciteit van de spreeuwen. Nu hebben we nog enkele kersenbomen maar die kersen zijn nog niet rijp en zijn dus ongemoeid gelaten.

Ook de krieken die al wel rood beginnen worden lusten ze niet wegens te zuur waarschijnlijk. Dat is dan toch nog een goede zaak voor de baasjes, als ’t baasje nu niet te lang wacht om te plukken kunnen we deze winter toch nog kriekenvlaai en kriekjes met frikadellen eten. De steriliseerbokalen stonden al klaar maar de helft zal leeg terug de kast in kunnen.

Het baasje heeft ons daarjuist verteld dat ‘m hoopt dat die spreeuwen vannacht buikpijn hebben zoals ze nog nooit hebben meegemaakt. Te veel rijpe kersen geeft een gisting in de maag, met krampen en een winderigheid waar je zelf van gaat lopen. Wel zegt de baas, dat is wat ik ze toewens, vierentwintig uur lang ! ! !

Bas & Belle