Hera en Heros en de russen...

Lotto winnaars

| Een man vraagt aan zijn vrouw: "wat zou jij doen als we de Lotto
| wonnen ?
| De vrouw antwoordde "ik zou de helft aanslagen en van u scheiden."
| "Das goed" antwoordde de man,
|  "We hebben gewonnen in rang 4."

|  Hier is 12 euro en daar is de deur !!!

Belle & co

Als een maagring…

Zo werkt de binnenkomende post via Wanadoo…druppelsgewijs !

Al van eergisteren komt er haast geen post meer binnen en als er al eens iets binnen geraakt dan kan je eerst al je andere jobs gaan doen voor het binnen is.

Dus…gelieve de eerste dagen geen zware pps bestanden niet meer te sturen aub. Er staan nog 20 wachtende voor U. Het zoals ze in de Belze gazetten schrijven file zoals op de E19 in Kontich en Meer of moet het MeerKontich zijn ?

Als er dan al eens één bericht doorgekomen is dan blijft de mail de gegevens van naam en wachtwoord vragen, ook al geef je het tien maal, een elfde maal is nog niet voldoende !

Miserie alom dus !

Het rare is dat het internet nog wel werkt, soms ook met kuren maar dat zijn we in al die jaren al gewend, niks nieuws onder de zon op dat gebied.

Als jullie eventjes willen wachten met grote foto’s, filmpjes, en de mooie wensen en mijmeringen in PPS door te sturen dan zullen wij er met volle aandacht naar kijken, opslaan en doorsturen. Nu eerst even de mail terug normaal laten functioneren !

Jan

Een ganse dag…

Eigenlijk al van gisteren, problemen met Wanadoo. Spuugzat is ons baasje die Wanadoo/Orange. Het binnenhalen van een bericht duurt eindeloos. En eigenaardig genoeg werkt het internet wel naar plus/min voldoening.

En dan krijg je een aanbod voor aansluiting “ADSL haut-debit” uiteraard voor een aardig aantal eurootjes meer. Ons baasje heeft daarstraks nog gezegd dat ze hun haut –debit kunnen steken waar de zon nooit schijnt ! Wij drukken het fatsoenlijk uit want van ’t baasje was het hun reet waar ze het moesten steken ! ! !

Hopelijk krijgt het baasje het klaar om een extra schotel te plaatsen en het internet via de satelliet binnen te halen. Je begrijpt soms niet dat die Fransen nog kunnen concurreren tegen de rest van Europa terwijl ze nog met een vooroorlogs ritme van internet moeten werken ( de oorlog van de Golf II wel te verstaan hé, niet ‘40-’45)

Orange heeft enkele jaren geleden Wanadoo overgenomen, ze hadden het beter Rouge genoemd, want dat is de kleur van hoofd bij hun klanten die er mee moeten werken en voor betalen. En als je dan gaat reclameren op ’t bureel in Angoulème dan vertellen ze je doodleuk dat een kilometer verder dan wij wonen geen aansluiting ADSL mogelijk is.

Het Franse platteland heeft soms zo zijn verrassingen…

Belle & co

De vroege en de late...

We hadden het gisteren al over onze lindeboom als schaduwgever in warme tijden, ook bij de buren Dominique en Aurore staat een lindeboom.

Elke jaar staat die boom twee weken vroeger in ’t blad als onze boom. Het is wel een goede indicatie dat  de lente er aankomt.

Blijkt het niet alleen bij mensen zo te zijn dat er “rappe  en trage” zijn, snel van begrip en wat tragere. Uiteindelijk maakt het nog geen verschil, echt nodig hebben we de schaduw van de boom nog niet, dat begint pas vanaf juni.

Gisteren was het al wel “T-shirt” weer, zeker als je in de tuin aan de slag was. 30° C gaf de thermometer aan. De thermometer staat wel niet “comme il faut” onder thermometerhut maar dat waren wij ook niet.

Vandaag is het wat nevelig over de velden, gevolg van de warme dag van gisteren. Misschien is het dan vandaag wel geen T-shirt weer, maar zal er minder gezweet worden bij het “proper zetten” van de aardbeien.

Jan

Schaduwbrenger

Bij de zaken die écht bij het huis horen is deze linde, als die er ooit niet meer is dan is de helft van de charme van het huis weg. Hij hoort er gewoonweg bij.

Nu is het geen “snelle”,  meer eentje van de late soort. Bij de overburen staat ook een linde maar die staat al fris in een groen kleedje.

Maar ’t staat er aan te komen, één warme dag nog en hij laat zijn knoppen ontploffen, de eerste knoppen zijn al open. We hebben hem nodig onze linde, in de zomer , wanneer het op de middag echt warm is, beschut hij ons met zijn schaduw. Daar kan de duurste parasol niet tegenop.

Hoe dikwijls hebben we er al onder gegeten met vrienden, als het te warm was om onder de boom weg te gaan hebben we zitten kaarten en goedkope rosé gedronken tot niemand nog wist wat troef was…

We hebben nog ergens een boek liggen waarin uitgelegd wordt welke bloemetjes wanneer moeten geplukt worden, en hoe ze moeten gedroogd worden. Zullen we dit jaar toch eens moeten proberen.

Ook de door ons zelf geplante vijgenboom is goed in gang, de kleine vijgjes in de maak zijn al goed zichtbaar en het beloofd een goede oogst te worden. De bekende vijgenbladen staan ook klaar om open te bloeien. Binnen de week ziet onze tuin er gans anders uit…

Belle

Tuinwerk…

Terwijl de baasjes de tuin fatsoeneren en de moestuin gereed leggen om er groenten in te planten, zijn wij duchtig aan het helpen.

Zo heeft Hera een slang ontdekt waar overal water uit druppelt en spuit. Daar kan ze niet mee overweg, wie heeft nu een tuinslang die overal fit ? Is dat weer een nieuwtje van onze baas ?

Het blijkt zo te moeten en die slang noemt druppelslang en die kleine donkergroene blaadjes die naast de slang juist boven de grond komen piepen zijn de rode patatjes die het baasje eind vorige maand geplant heeft.

Ook die klaver die het baasje heeft uitgedaan moest eens omgezet of verplaatst worden door de pups. Dat was ’t baasje zijn bedoeling niet want hij legde het klaar voor de konijnen van Laurent.

Het baasje lacht er dan eens mee met die zotte kuren van Hera en Heros. Hij heeft er dan wel dubbel werk mee maar de kuren zijn geld waard.

Belle

Wandelen...

Elke dag, het is een traditie gaan we met de roedel wandelen, ook al hebben ze hier in de tuin alle plaatsom zich uit te leven. Ze weten het en houden hun “sanitaire stop” klaar voor tijdens de wandeling.

Nu is er een attractie bij tijdens de wandeling, bij Hera en Heros is het nog schoorvoetend maar Belle stormt er op los. Het veld met de bloeiende “colza”, het raapzaad in” ’t Vloms”.

Onderstaande foto zou als titel kunnen krijgen” Colza veld met drie honden” je ziet wel geen honden maar ze zijn er wel.

Voor ons is het steeds weer een gokspelletje, waar gaan ze uit het veld komen ?  Bij windstilte is er geen probleem, dan kan je ze volgen aan het bewegend gewas maar bij de minste wind is het zuiver gokken. Zullen we het laten weten aan de gokchinees ? Voor een klein percentje willen wij ons bereidwillig ten dienste stellen van het gokkende publiek.’t Moeten niet altijd de sjotters zijn om op te gokken hé…

Binnen een week of twee kan dat ook met het graan. Dat staat nu halfweg onze flanken en daar is het plezierig in rennen. Binnen twee weken zullen we al “jumpend” door het graan moeten rennen. Dan staat het baasje te lachen aan de kant als ‘m telkens die flaporen boven het graan ziet uitkomen.

Je ziet, je zou voor minder gaan wandelen in La Magdeleine…

Belle & co

Kreemkarreke

Toen ze terugkwam van een verre vakantie vernam Katie dat, tijdens haar   verlof in het buitenland, haar grootvader overleden was. Als goede kleindochter ging ze dadelijk bij haar 95-jarige grootmoeder om te "condoleren".

Aangezien ze wist dat opa in blakende gezondheid verkeerde toen ze op reis vertrok, vroeg ze aan grootmoeder waaraan opa overleden was.
 
"Mijn kindje" antwoordde ze, "grootvader kreeg een hartaanval vorige zondagmorgen toen we de liefde bedreven......"
Waarop Katie reageerde met te zeggen dat sex voor mensen van bij de honderd toch af te raden was......

"Maar neen, mijn schatje" replikeerde oma, "reeds enkele jaren lang, en gelet op onze ouderdom, hadden we ons voorgenomen dat het beste ogenblik voor ons beiden om sex te hebben was het ogenblik dat op zondagmorgen de kerkklokken begonnen te luiden....
Dat was voor ons het juiste ritme, niet te snel, niet te traag, gewoon erin bij de DING, eruit bij de DONG...."

Plotseling moest oma een traantje wegpinken, waarop ze zei: "en had dat stom kreemkarreke niet voorbijgereden had bompa nu nog geleefd..."

De “grot” van Heros en Hera

Neen het is niet zoals de grot van Ali Baba, er zitten geen onwaarschijnlijke schatten in maar wat je er kan vinden is wel “onwaarschijnlijk”.

Je kan het niet bedenken wat ze er allemaal naartoe zeulen. Gisterenavond heeft het baasje drie planten gerecupereerd plus het bijhorende zand, een stuk brandhout, een in flarden getrokken lederen voetbal en enkele PET-flessen.

Naar het hok versleept tussen donderdag- en vrijdagavond. Toen we enkele weken geleden hier vertrokken was het hok leeg. Ook vandaag vinden we weer een voetbal, de gele deze maal, een frisbee, en enkele bloempotjes (lege) in hun Ali Baba grot.

In die lege bloempotjes hebben uiteraard plantjes gezeten, die zullen de baasjes dan nog ergens moeten gaan terugvinden.

Het hok is destijds gemaakt toen Bas nog jong was, zo’n 14 jaar geleden, en de baasjes nog beiden uit huis gingen werken. Het heeft enkele weken gediend voor Bas, tot hij eens met vlooien thuis kwam en het baasje in het hok poeder strooide tegen vlooien. Bas is nooit meer in het hok geweest.

Het hok heeft dan jaren ongebruikt in het “houtkot” bij het hout voor de open haard gestaan tot ik mijn intrede in de familie deed. Het hok verhuisde nog maar eens , nu naar de Charente. Als het me allemaal te druk werd dan ging ik al ens in het hok liggen dat nu onder de hangar was beland.

Tijdens de kerstvakantie was het plots populair bij de zes pupjes…in die mate dat ’t baasje de “abri” naast de voordeur plaatste om al dat jong geweld makkelijker in ’t oog te kunnen houden. En zo hebben Hera en Heros beslag gelegd op” l’abri des épagneuls a Perdrix de Drenthe” of het kot van de Drentsche Patrijshonden. Voor ons een kot maar voor hen beter dan het paleis van Versailles…

Belle

Alle dagen nieuwe zaken…

Jongens,  jongens, wat is Frankrijk spannend. Dat is nu de derde maal in ons jonge leven dat we hier zijn en telkens is dat anders.

De eerste maal , we waren toen nog met z’n zessen, zijn we niet veel buiten geweest. De zes pupjes waren toen maar zes weken oud en het was tussen kerst en Nieuwjaar. We mochten toen met de auto meer dan acht uur mee, samen met ons moe en de baasjes.

De tweede maal, begin maart waren we nog maar met twee pups en Frankrijk zag er gans anders uit. Tijdens de wandelingen kon je door jong gras (?) rennen, zoals achter Panda, de border Collie van Robins’ dochter Grace.

Nu we vandaag eens goed hebben kunnen rondkijken is weer alles anders. Op het ene veld is al dat groen verandert in een fel gele gloed waar je ogen van pijn doen als de zon er op schijnt. Het andere veld heeft nu graan dat half zo hoog is als wijzelf.

Als we dat gele veld inlopen, “Colza” noemt het baasje dat dan zien we plots niets dan groen voor ons. Raar is dat, van ver is alles geel en dan plots niets dan groene stengels voor je. We zien dan ook de baasjes en elkaar niet meer. Wij gaan er dan ook niet zo ver in als ons moe. Maar ’t baasje heeft tegen Belle al gezegd dat Bas er niet meer is om ze te komen zoeken als ze weer eens ’t noorden kwijt is.

In onze tuin staan alle bomen in bloei of zijn al uitgebloeid. Kersen- en kriekenbomen bloeien volop net zoals de appel- en pruimenbomen. De peren- en mirabellen bomen zijn al uitgebloeid. Het baasje heeft deze namiddag toen het gras terug droog was de zitmaaier eens goed laten ronken. Dan komen we zo nat niet meer binnen en dan is ’t vrouwtje ook blijer, en ’t baasje krijgt dan “goei punten”.

Hera & Heros

Vergeten, wakker gemaakt , gestolen en gekocht

Waarover gaat het ? Slechts over één ding: hondeneten ! ’t Baasje is in Vosselaar de zak Pedigree Pal brokken vergeten, al het andere eten en hondensnoep was meegekomen behalve het hoofdbestanddeel, dat deel waar onze honger van overgaat.

We kregen dan gisterenavond wat extra Chappi uit blik en als brokkenvoer de hele kleine biscuitjes die ’t baasje nogal eens op wandeling meeneemt. Alles samen niet genoeg om ’t buikje rond te eten (en ’n puppybuikje kan rond staan).

Vannacht kregen wij honger en we hebben dan om half vijf vanmorgen ons klep maar eens opengezet en ’t baasje uit zijn bed gezet. Die snapte het niet dat wij honger hadden en heeft ons gewoon buitengezet voor een plas. Een uur later van ’t zelfde laken een broek maar toen heeft ‘m stopkes in zijn oren gestoken en is hij blijven liggen.

Om acht uur is ’t vrouwtje opgestaan en heeft ons enkele boterhammen oud brood gegeven. ’t Baasje had enkele dagen geleden aan onze koekjestante gevraagd of ze in de bakkerij Verstraelen (bekend van nichtje Anke en de “tarte maison” zie blog begin september) geen oud brood hadden omdat wij daar ’s morgens zot van zijn. ’t Baasje bedoelde enkele broden waarvan we dan elke dag een snee of twee van kregen. Tante Rita kennende konden wij van alles verwachte maar een volle zak broden, pistolets  en sandwiches, dat was te veel om in Vosselaar achter te laten. Uit die zak hebben wij tweeën elk nog een groot brood gepikt en in de tuin gaan binnenspelen !

Deze morgen was het eerste wat de baasjes dan ook deden naar de supermarkt rijden om Pedigree Pal te gaan kopen. Nu dachten die baasjes dat ze ons daar op ’t moment nog blij konden maken. We konden verdorie geen “pap” meer zegen van ’t brood dat we gepikt en opgegeten hadden !

Hera & Heros

Koers…

Vandaag was er koers in Vosselaar. Niet echt in Vosselaar maar ze passeerde hier in ’t dorp. Het was de “Scheldeprijs”,  met goei koereurs vertelden ze ons baasje, gelijk den Tom Boonen, die zit ook in de koers en volgens de gazet “gaat ‘m er voor”.

Dus toog het baasje als volleerd journalist, gewapend met zijn “kodakske” naar het rondpunt  aan de snelweg. Daar verzamelde de helft van de wijkgenoten en nog wat dorpelingen, klap genoeg dus.

Dat “den Tom” in ’t peloton zat zullen we maar geloven want gezien hebben we hem niet in die grote groep renners. Voorop, met zes minuten los reed een Spaanse renner waarvan één van de omstaanders vertelde dat die nog wel een week moest rijden voor ‘m terug thuis zou zijn bij zijn Carmen…

Het baasje blijft er toch bij dat je de koers beter op TV kan volgen dan langs het circuit, je hebt dan wel niet de commentaren van de andere kijkers die vaak veel geestiger zijn dan die van de TV commentators…

Geestig is het niet meer op 100 meter van de streep, waar in het zog van de winnaar Petacci, een twintigtal renners aan topsnelheid in volle spurt tegen de vlakte gaan. Dan sluit je je ogen en hoopt dat iedereen op eigen kracht terug kan opstaan…

Belle & co