’t Is achter de rug

 

Belle heeft haar HD onderzoek achter de rug, nu moeten de papieren naar de beoordelingscommissie van de St. Hubertus vereniging. Daar besluiten ze na bestudering van de foto van haar bekken welke graad HD zij krijgt.

 

Dierenarts Bas zegt dat we geen schrik moeten hebben voor een slechte uitslag hij vermoedt dat het een HD B1 zal worden. Dat is op HD A na de beste uitslag.

 

Vooraleer de foto’s genomen werden moest Belle eerst gewogen worden, 26,5 kilo gaf de weegschaal aan, een Drent in behoorlijke conditie dus. De verdovingsprik moest worden overgedaan omdat de catheder ze liet schrikken zodat een nieuwe moest ingebracht worden. Dat was meer de fout van ’t baasje die er niet op voorzien was dat Belle zo hevig zou wegtrekken van de prik.

 

Het spuitje deed snel zijn werk, Belle moest op haar rug in een goot gelegd worden waarna tijdens een nog al fel strekken van gans haar hondenlijf de foto genomen werd.

 

Na een spuitje om terug te ontwaken konden we terug huiswaarts, maar de vinnige Belle van anders is ze nog niet.

 

Bas & Belle

Zo hoort het ook, een pup aankopen voor een fotosessie, en dan…?

Hoe heet zoiets ? Gewetenloze del?  rijk stuk onbenul ?

"Dierenwinkel weigert Paris pup mee te geven" Een dierenwinkel in Los Angeles heeft geweigerd een puppy te verkopen aan Paris Hilton. Volgens een medewerker van The Puppy Store ging het om een impulsaankoop van de steenrijke hotelerfgename en was het niet verantwoord om het beestje mee te geven. Dat vertelt een getuige in de 'New York Post'.

"Ik wil mijn baby's"
De 27-jarige Hilton was op weg naar een fotoshoot en zou het hondje hebben willen kopen om de foto's wat op te vrolijken. Toen de medewerker weigerde de Yorkshire terrier mee te geven, werd Paris naar verluidt woest. "Ze begon 'ik hou van puppy's' en 'ik wil mijn baby's' te schreeuwen", zegt de bron. De verkoopster bleef echter onvermurwbaar onder de woede-uitbarsting van de blondine.

Tinkerbell
Hilton heeft een zwak voor kleine honden. Ze heeft al een Yorkshire terrier en een chihuahua genaamd Tinkerbell. Tinkerbell vergezelt de hotelerfgename regelmatig naar feestjes en 'schreef' vier jaar geleden een boek, 'The Tinkerbell diaries'. Vorig jaar breidde Hilton haar verzameling uit met nog een chihuahua. (novum/svm)

Mooi en droog

 

Deze namiddag toen ’t baasje terug was van school hebben we nog een mooie wandeling gemaakt. Al een geluk want het vrouwtje had het baasje gebeld met de vermelding “overkomst dringend gewenst” omdat er iets mis was met Bas zijn achterpoten !

 

De examens waren al even voorbij en ’t baasje is dan maar direct naar huis gekomen met een bang hartje. Bij aankomst was het leed al geleden en stond mijnheer Bas het baasje al vrolijk op te wachten aan de voordeur. Bij het spelen met Belle of met weer zotte kuren uithalen moet hij zich bezeerd hebben. Bas is altijd een “kleinzeer” geweest en heeft altijd van een mug een olifant gemaakt.

 

Dan maakt Bas lawaai als een varken dat gekeeld wordt en zelfs na bijna vijftien jaar loopt de directie hier er nog steeds in.

 

Waarschijnlijk heeft Bas zich gisteren met de wandeling wat overtroffen met zijn kuren en heeft ‘m daar vandaag de gevolgen moeten dragen. Op wandeling deze namiddag heeft ‘m toch niets laten merken van enige hinder, oef…

 

Belle 

Een andere bezigheid zoeken onderweg

 

Wie doet het niet op de Franse snelwegen ? De nummerplaten van de passerende en voorbijstekende auto’s in het oog houden en zien waar die auto vandaan komt.

 

Gedaan met deze bezigheid die de “sleur” van het reizen een beetje breekt. Vanaf 1 januari 2009 krijgen de nieuwe Franse auto’s een nummerplaat “voor het leven” , geen aanduiding meer van het departement van herkomst niet meer. Het systeem bestaat onder andere al in Nederland waar de auto al van in de toonzaal een nummerplaat heeft.

 

Gedaan dus met het lijstje te raadplegen met de Franse departementen en de commentaren à la “die is nog niet thuis”, “die moet nog ver”, “die is ook danig verkeerd gereden”, “kijk ! ene van Corsica, een 2B”, en nog van die commentaren die je allert houden op de dikwijls eentonige snelwegen.

 

Nu zullen die oude nummerplaten wel niet dadelijk verdwijnen vermits ze enkel op de nieuwe auto’s komen, maar binnen enkele jaren zal de lol op de snelweg er wel af zijn. Op het platteland zal je de “departementsplaten” nog wel vele jaren tegenkomen, daar tuffen nog verschillende 2pk’tjes en R4’tjes rond met van die zwarte platen met zilveren cijfers en letters, ook platen die al enkele generaties in onbruik zijn sinds ze de geel/zwarte platen hebben ingevoerd.

 

Om toch tegemoet te komen aan hen die een departement aanduiding willen, mag de nummer van het departement in het blauwe vakje , rechts van de nummerplaat vermeld worden. De eigenaar mag wel zelf bepalen welk departement op zijn nummerplaat komt. Bijvoorbeeld, iemand die in “le Nord” geboren is, en zich sterk verbonden voelt met zijn geboortestreek, en in Bordeaux woont mag gerust het cijfer 59 op zijn nummerplaat laten vermelden ipv. 33 voor de Gironde.

 

Het is een vernieuwing maar het doel en het waarom van de verandering ontgaat ons toch wel…

 

Je kan gans de verandering nalezen op de site van de krant “Charente Libre” op de site

http://www.charente.com  onder de rubriek “France Monde”.

 

Bas & Belle

 

 

Kalmpjes gisterenavond

 

De directie hier ten huize was gisterenavond “op verplaatsing”, kalm dus voor ons en een gelegenheid om eens een avond wat vroeger de ogen te sluiten.

 

Er was op de vroegere school van ’t baasje een reünie (kennen we nog niet, ’t baasje zegt dat dat zoiets is als de clubmatch van de Drentenclub, waar iedereen nog eens samenkomt). We zagen het al aankomen in de namiddag, ’t baasje was zich gaan laten trimmen bij coiffeur Jos en ’t vrouwtje bij coiffeuse Marleen. Dat doen ze normaal niet als ze in de tuin gaan werken. Er werden geen voorbereidingen getroffen om maar enig eten op tafel te brengen, je ziet signalen genoeg om als slimme hond te weten dat er een rustige avond in ’t verschiet was.

 

Wij werden nog meegenomen op een extra ronde naar het bos, kwestie van op veilig te spelen zegt de baas en om zeven uur was het hier kalm.

 

Het moet goed geweest zijn daar in “Hertals” want ’t was laat eer ze de oprit hier ten huize terug opdraaiden. En bij het bekijken van de foto’s die ’t baasje genomen had met ’t “nief kodakske” hebben ze nog behoorlijk wat plezier gemaakt ook.

 

Wij stonden weer “met de nacht” om have en goed te beschermen, wij zijn er nog moe van deze morgen…

 

Bas & Belle

Le plat pays

 

Het is wel niet zoals Jacques Brel het bedoelde, maar zo zien wij onze tuin nu wel. Als ’t baasje de bosmaaier aanhangt dan kijkt ‘m niet zo nauw. Alles moet plat is zijn motto op dat moment. Zo is de dragonplant, die verscholen zat tussen de netels en hoog opgeschoten papavers mee tegen de vlakte gegaan. Niet zo erg zegt de baas, die komt er wel terug bovenop.

 

Nu maar wachten op het zonnetje dan kan de baas morgen of overmorgen hooien. Het ziet er naar uit dat het nog een echte boer gaat worden. Een multinationale boer voegt ‘m er zelf aan toe. Als we binnen twee weken terug naar Frankrijk vertrekken wacht ‘m daar terug hetzelfde werk. Zo houden ze hem bezig.

 

Het baasje heeft wel even gevloekt toen hij met de bosmaaier zo’n Drentensigaar raakte. Je wil het hier niet zien verschijnen, de woorden die we toen naar onze kop geslingerd kregen, fraai was het niet, en voor publicatie ook niet echt geschikt… Die “bleu de travail” werkbroek mag ook niet binnen van ’t vrouwtje wegens plaatselijke geurhinder !

 

Wij hebben nu toch terug een “tuin” waar we onze speeltjes in terug vinden…

 

Bas & Belle

Daar gaan ze weer

 

Aan ’t werk baasjes, ’t zal nodig zijn. Als je ziet hoe de tuin er bij ligt na die vijf weken. De grasmaaier heeft nog even rust, het eerste werk zal met de bosmaaier moeten gebeuren denken wij zo, die brousse kan geen enkel grasmachine aan.

 

Het baasje had dat al voorzien en heeft de bosmaaier van Frankrijk meegebracht, hij wou er gisteren al aan beginnen maar met dat “hondenweer” was er toch geen beginnen aan, dus vooruit met de geit !

 

Binnen een paar uren hebben we weer een “proper pelouske” en kunnen we terug ravotten, nu vinden we onze bal niet meer terug tussen al dat onkruid.

 

Bas & Belle

Gans anders

 

Gans anders ziet “ons” bos er op het moment uit, voor vijf weken waren wij er thuis zoals onze baas in zijn broekzak, nu met al die jonge begroeiïng zouden wij er zelfs verloren lopen. Wij twijfelen er zelfs over dat het wel hetzelfde bos is waar wij daarstraks zijn gaan wandelen.

 

Lange tijd heeft het er naar uitgezien dat de wandeling er zou overschieten. De bui, ’t was er maar één maar ze duurde uren, was zo hevig dat wij zelfs in de tuin niet onder de veranda uitkwamen. Toen het even over was heeft de baas toch de leibanden genomen en zijn we gaan stappen. Soms was het wel haast zwemmen, zoveel plassen hebben wij nog nooit gezien in ’t bos.

 

Belle die overal doorgaat en als ze dorst heeft het liefst liggend in de plas gaat drinken leek meer op een zeehond. Dat was wel niet alleen van de plassen maar ook van het natte hoge gras. Twee handdoeken hebben de baasjes nodig gehad om haar tot een ietwat droge Drent te krijgen. Klets, kletsnat was ze tot op haar vel, alsof ze gaan zwemmen was in de vijver zelfs dan kon ze niet natter geweest zijn.

 

We zijn dan ook Jef tegengekomen met Micha, die had pech en mocht niet los lopen wegens loopsheid. Dat was ook weeral meer dan zes weken geleden. Micha trok sterk aan de lijn want zij wou duidelijk liever met ons gaan ravotten dan braaf bij Jef aan het lijntje te lopen op de paadjes.

 

Dat waren onze belevenissen weeral voor vandaag, morgen hebben de baasjes het druk met allerlei afspraken, dan kunnen wij wat rusten of plannen maken voor andere deugnieterij.

 

Bas & Belle

Uitgerust

 

Eerst was Bas aan de beurt, Belle heeft hem staan uitdagen om mee te spelen. Uitgerekend met de koord die hij gekregen heeft met zijn verjaardag, waarschijnlijk om het effect nog wat aan te zwengelen. Vermits heel het gebeuren Bas niet kon aanzetten tot iets meer activiteit was het baasje dan maar aan de beurt.

 

’t Baasje was toevallig de “Pascal” aan het lezen die ‘m een uur tevoren meegebracht had van de krantenwinkel en was ook al niet te happig om mee te spelen. Belle heeft dan maar volgehouden tot zij haar zin kreeg. Indien ze mensentaal kon spreken zou ze het baasje naar zijn voeten hebben gegeven omdat hij een maandblad aan het lezen was voor de “actieve 50+ er” terwijl hij op zijn luie krent bleef zitten.

 

In feite kan je haar geen ongelijk geven, niet actief zijn met zo’n maandblad in je handen ! Het is geen hondenlogica, maar ook als ’t baasje de Woef leest laat ze de baas niet gerust, eigenlijk wil ze altijd spelen, wat je ook aan het doen bent. Enkel als de baas op het dak bezig is zoals de weken voordien, dient ze een ander “slachtoffer” te vinden.

 

Je kan er donder op zeggen dat ze altijd succesvol is…

 

Bas & Belle

Terug gewoon worden

 

We zullen het Belgenland terug gewoon moeten worden na vijf weken Frankrijk. Voor ons viel het gisterenavond nogal mee. We zijn nog een korte wandeling gaan maken met ’t baasje, kwestie om al de bosgeuren nog eens te controleren en voornamelijk om te gaan ruiken welke honden “ons” terrein hebben overgenomen toen we er niet waren.

 

Voornamelijk Bas, die heeft de ganse wandeling haast op drie poten gedaan, zo dikwijls heeft hij zijn poot moeten opheffen om “zijn “ geur terug over de anderen te zetten. Verloren werk blijkt het deze morgen, de regenbui zal alles wel weggespoeld hebben. Da’s niks denkt Bas, straks opnieuw, geen probleem voor hem, als hij maar kan gaan wandelen heb je er geen last mee, hij vindt altijd wel een reden om een stapje in de wereld te zetten.

 

Voor de baasjes blijkt de aanpassing wat moeilijker te zijn. ’t Baasje vertelt dat hij deze morgen niet goed wist waar hij was. Verschil van licht door het venster, grijs buiten, het venster op de verkeerde plaats, geluiden van een autostrade op de achtergrond, vrachtwagens die over de verkeersdrempel hotsen, allemaal niet meer meegemaakt de laatste weken. Straks bij de bakker, slager en kranten winkel is het ook weer gans anders, ja er wordt enige flexibiliteit (schoon woord hé) van ons verwacht.

 

De baasjes zijn vooral blij dat Belle geen last meer heeft van wagenziekte, zelfs het stoppen en vertrekken in de file heeft ze goed doorstaan. Belle heeft zelfs haar kop buiten gestoken door het venster (in de Welriekende (stink)dreef) tot groot vermaak van de mensen in de auto’s die naast ons reden.

 

En nu gaan we ons aanpassen in de zetel want negen uur autorijden is toch wel vermoeiend voor twee Drenten.

 

Bas & Belle