Een andere bezigheid zoeken onderweg

Wie doet het niet op de Franse snelwegen ? De nummerplaten van de passerende en voorbijstekende auto’s in het oog houden en zien waar die auto vandaan komt.

Gedaan met deze bezigheid die de “sleur” van het reizen een beetje breekt. Vanaf 1 januari 2009 krijgen de nieuwe Franse auto’s een nummerplaat “voor het leven” , geen aanduiding meer van het departement van herkomst niet meer. Het systeem bestaat onder andere al in Nederland waar de auto al van in de toonzaal een nummerplaat heeft.

Gedaan dus met het lijstje te raadplegen met de Franse departementen en de commentaren à la “die is nog niet thuis”, “die moet nog ver”, “die is ook danig verkeerd gereden”, “kijk ! ene van Corsica, een 2B”, en nog van die commentaren die je allert houden op de dikwijls eentonige snelwegen.

Nu zullen die oude nummerplaten wel niet dadelijk verdwijnen vermits ze enkel op de nieuwe auto’s komen, maar binnen enkele jaren zal de lol op de snelweg er wel af zijn. Op het platteland zal je de “departementsplaten” nog wel vele jaren tegenkomen, daar tuffen nog verschillende 2pk’tjes en R4’tjes rond met van die zwarte platen met zilveren cijfers en letters, ook platen die al enkele generaties in onbruik zijn sinds ze de geel/zwarte platen hebben ingevoerd.

Om toch tegemoet te komen aan hen die een departement aanduiding willen, mag de nummer van het departement in het blauwe vakje , rechts van de nummerplaat vermeld worden. De eigenaar mag wel zelf bepalen welk departement op zijn nummerplaat komt. Bijvoorbeeld, iemand die in “le Nord” geboren is, en zich sterk verbonden voelt met zijn geboortestreek, en in Bordeaux woont mag gerust het cijfer 59 op zijn nummerplaat laten vermelden ipv. 33 voor de Gironde.

Het is een vernieuwing maar het doel en het waarom van de verandering ontgaat ons toch wel…

Je kan gans de verandering nalezen op de site van de krant “Charente Libre” op de site

http://www.charente.com  onder de rubriek “France Monde”.

Bas & Belle

Kalmpjes gisterenavond

De directie hier ten huize was gisterenavond “op verplaatsing”, kalm dus voor ons en een gelegenheid om eens een avond wat vroeger de ogen te sluiten.

Er was op de vroegere school van ’t baasje een reünie (kennen we nog niet, ’t baasje zegt dat dat zoiets is als de clubmatch van de Drentenclub, waar iedereen nog eens samenkomt). We zagen het al aankomen in de namiddag, ’t baasje was zich gaan laten trimmen bij coiffeur Jos en ’t vrouwtje bij coiffeuse Marleen. Dat doen ze normaal niet als ze in de tuin gaan werken. Er werden geen voorbereidingen getroffen om maar enig eten op tafel te brengen, je ziet signalen genoeg om als slimme hond te weten dat er een rustige avond in ’t verschiet was.

Wij werden nog meegenomen op een extra ronde naar het bos, kwestie van op veilig te spelen zegt de baas en om zeven uur was het hier kalm.

Het moet goed geweest zijn daar in “Hertals” want ’t was laat eer ze de oprit hier ten huize terug opdraaiden. En bij het bekijken van de foto’s die ’t baasje genomen had met ’t “nief kodakske” hebben ze nog behoorlijk wat plezier gemaakt ook.

Wij stonden weer “met de nacht” om have en goed te beschermen, wij zijn er nog moe van deze morgen…

Bas & Belle

Le plat pays

Het is wel niet zoals Jacques Brel het bedoelde, maar zo zien wij onze tuin nu wel. Als ’t baasje de bosmaaier aanhangt dan kijkt ‘m niet zo nauw. Alles moet plat is zijn motto op dat moment. Zo is de dragonplant, die verscholen zat tussen de netels en hoog opgeschoten papavers mee tegen de vlakte gegaan. Niet zo erg zegt de baas, die komt er wel terug bovenop.

Nu maar wachten op het zonnetje dan kan de baas morgen of overmorgen hooien. Het ziet er naar uit dat het nog een echte boer gaat worden. Een multinationale boer voegt ‘m er zelf aan toe. Als we binnen twee weken terug naar Frankrijk vertrekken wacht ‘m daar terug hetzelfde werk. Zo houden ze hem bezig.

Het baasje heeft wel even gevloekt toen hij met de bosmaaier zo’n Drentensigaar raakte. Je wil het hier niet zien verschijnen, de woorden die we toen naar onze kop geslingerd kregen, fraai was het niet, en voor publicatie ook niet echt geschikt… Die “bleu de travail” werkbroek mag ook niet binnen van ’t vrouwtje wegens plaatselijke geurhinder !

Wij hebben nu toch terug een “tuin” waar we onze speeltjes in terug vinden…

Bas & Belle

Daar gaan ze weer

Aan ’t werk baasjes, ’t zal nodig zijn. Als je ziet hoe de tuin er bij ligt na die vijf weken. De grasmaaier heeft nog even rust, het eerste werk zal met de bosmaaier moeten gebeuren denken wij zo, die brousse kan geen enkel grasmachine aan.

Het baasje had dat al voorzien en heeft de bosmaaier van Frankrijk meegebracht, hij wou er gisteren al aan beginnen maar met dat “hondenweer” was er toch geen beginnen aan, dus vooruit met de geit !

Binnen een paar uren hebben we weer een “proper pelouske” en kunnen we terug ravotten, nu vinden we onze bal niet meer terug tussen al dat onkruid.

Bas & Belle

Gans anders

Gans anders ziet “ons” bos er op het moment uit, voor vijf weken waren wij er thuis zoals onze baas in zijn broekzak, nu met al die jonge begroeiïng zouden wij er zelfs verloren lopen. Wij twijfelen er zelfs over dat het wel hetzelfde bos is waar wij daarstraks zijn gaan wandelen.

Lange tijd heeft het er naar uitgezien dat de wandeling er zou overschieten. De bui, ’t was er maar één maar ze duurde uren, was zo hevig dat wij zelfs in de tuin niet onder de veranda uitkwamen. Toen het even over was heeft de baas toch de leibanden genomen en zijn we gaan stappen. Soms was het wel haast zwemmen, zoveel plassen hebben wij nog nooit gezien in ’t bos.

Belle die overal doorgaat en als ze dorst heeft het liefst liggend in de plas gaat drinken leek meer op een zeehond. Dat was wel niet alleen van de plassen maar ook van het natte hoge gras. Twee handdoeken hebben de baasjes nodig gehad om haar tot een ietwat droge Drent te krijgen. Klets, kletsnat was ze tot op haar vel, alsof ze gaan zwemmen was in de vijver zelfs dan kon ze niet natter geweest zijn.

We zijn dan ook Jef tegengekomen met Micha, die had pech en mocht niet los lopen wegens loopsheid. Dat was ook weeral meer dan zes weken geleden. Micha trok sterk aan de lijn want zij wou duidelijk liever met ons gaan ravotten dan braaf bij Jef aan het lijntje te lopen op de paadjes.

Dat waren onze belevenissen weeral voor vandaag, morgen hebben de baasjes het druk met allerlei afspraken, dan kunnen wij wat rusten of plannen maken voor andere deugnieterij.

Bas & Belle

Uitgerust

Eerst was Bas aan de beurt, Belle heeft hem staan uitdagen om mee te spelen. Uitgerekend met de koord die hij gekregen heeft met zijn verjaardag, waarschijnlijk om het effect nog wat aan te zwengelen. Vermits heel het gebeuren Bas niet kon aanzetten tot iets meer activiteit was het baasje dan maar aan de beurt.

’t Baasje was toevallig de “Pascal” aan het lezen die ‘m een uur tevoren meegebracht had van de krantenwinkel en was ook al niet te happig om mee te spelen. Belle heeft dan maar volgehouden tot zij haar zin kreeg. Indien ze mensentaal kon spreken zou ze het baasje naar zijn voeten hebben gegeven omdat hij een maandblad aan het lezen was voor de “actieve 50+ er” terwijl hij op zijn luie krent bleef zitten.

In feite kan je haar geen ongelijk geven, niet actief zijn met zo’n maandblad in je handen ! Het is geen hondenlogica, maar ook als ’t baasje de Woef leest laat ze de baas niet gerust, eigenlijk wil ze altijd spelen, wat je ook aan het doen bent. Enkel als de baas op het dak bezig is zoals de weken voordien, dient ze een ander “slachtoffer” te vinden.

Je kan er donder op zeggen dat ze altijd succesvol is…

Bas & Belle

Terug gewoon worden

We zullen het Belgenland terug gewoon moeten worden na vijf weken Frankrijk. Voor ons viel het gisterenavond nogal mee. We zijn nog een korte wandeling gaan maken met ’t baasje, kwestie om al de bosgeuren nog eens te controleren en voornamelijk om te gaan ruiken welke honden “ons” terrein hebben overgenomen toen we er niet waren.

Voornamelijk Bas, die heeft de ganse wandeling haast op drie poten gedaan, zo dikwijls heeft hij zijn poot moeten opheffen om “zijn “ geur terug over de anderen te zetten. Verloren werk blijkt het deze morgen, de regenbui zal alles wel weggespoeld hebben. Da’s niks denkt Bas, straks opnieuw, geen probleem voor hem, als hij maar kan gaan wandelen heb je er geen last mee, hij vindt altijd wel een reden om een stapje in de wereld te zetten.

Voor de baasjes blijkt de aanpassing wat moeilijker te zijn. ’t Baasje vertelt dat hij deze morgen niet goed wist waar hij was. Verschil van licht door het venster, grijs buiten, het venster op de verkeerde plaats, geluiden van een autostrade op de achtergrond, vrachtwagens die over de verkeersdrempel hotsen, allemaal niet meer meegemaakt de laatste weken. Straks bij de bakker, slager en kranten winkel is het ook weer gans anders, ja er wordt enige flexibiliteit (schoon woord hé) van ons verwacht.

De baasjes zijn vooral blij dat Belle geen last meer heeft van wagenziekte, zelfs het stoppen en vertrekken in de file heeft ze goed doorstaan. Belle heeft zelfs haar kop buiten gestoken door het venster (in de Welriekende (stink)dreef) tot groot vermaak van de mensen in de auto’s die naast ons reden.

En nu gaan we ons aanpassen in de zetel want negen uur autorijden is toch wel vermoeiend voor twee Drenten.

Bas & Belle

Aangekomen

Wij zijn terug in Vosselaar, negen uren hebben we nodig gehad om de afstand La Magdeleine/ Vosselaar te overbruggen. Dat is een uur langer dan ’t baasje voorzien had.

Het eerste stuk liep als een trein, zoals ’t baasje gedacht had, weinig Spanjaarden en Portugezen op de A 10. Die maken op dat reisdeel toch wel vijftig procent van het vrachtverkeer uit. Als die dan niet op de baan zijn gaat het wel makkelijker, er dient minder ingehaald te worden, het rijdt gewoon vlotter.

Parijs was helemaal geen probleem, Van de luchthaven Orly in het zuiden tot Charles De Gaulle luchthaven 35 minuten. Het is al ooit sneller geweest maar ook Kim Gevaert verbreekt niet elke race een record hé.

Ten noorden van Parijs inderdaad veel Hollanders, Belgen en Denen in hun trucks, haast een aaneengesloten rij op het rechtse rijvak. Het reed makkelijker na Péronne op de A2 richting Valenciennes. Het baasje had deze maal richting Brussel verkozen boven Lille en Gent omdat er wegwerkzaamheden zijn tussen Gent en Antwerpen…

Brussel dus…we hebben aangeschoven van de “Welriekende Dreef” tot aan de afslag ring/E19 richting Antwerpen. In Waterloo zei het baasje nog tegen ’t vrouwtje dat we nog steeds aan een gemiddelde van 100km/h gingen.

Een uur en een kwart hebben we nodig gehad om Brussel te “ronden” In plaats van om kwart na zeven te arriveren is het dus half negen geworden. En dan zijn er mensen die schrik hebben van de drukte op de Parijse Periferique ! Viva de periferique en wegblijven uit Brussel en de Antwerpse ring zo simpel is het zegt het baasje.

Bas & Belle

Plak “pollekes”

’t Baasje in de boom en ’t vrouwtje aan tafel, allebei plakkend tot aan de ellebogen. Het is kriekenoogst, wel wat vroeg maar als de baasjes wachten, dan rest er niks meer om in potjes te doen. Die spreeuwen hé…

De oogst valt wel tegen dit jaar maar dat was in de lente al te voorzien na die strenge nachtvorst begin april, toen alles in volle bloei stond. Na de oogst van vorig jaar die onbeschrijfelijk in volume was, is dat ook vrij normaal, het kan ook niet elk jaar groot confituurfeest zijn.

Dadelijk gaat het vrouwtje haar grootste kookpot nog eens bovenhalen en vanavond staan er weeral ettelijke potjes krieken confituur in de “schapraai”.

Ten behoeve van de Franse en Nederlandse lezers, in België zijn kersen, zoete kersen en krieken zijn zure kersen. Cerises doux en cerises aigre.

Bas & Belle

Beste allemaal,

Sinds gisterenavond hebben wij eens te meer geen verbinding met het internet, waarschijnlijk kan het vanavond opgelost worden.

Wanadoo.fr en Orange.fr beginnen ons zo stilaan de strot uit te hangen. Wanneer U dit leest is het te danken aan de bereidwillige medewerking van de buren die hun computer ter beschikking willen stellen.

Weinig nieuws dus vandaag, we hopen zo snel mogelijk terug “on line” te gaan.

Tot zolang,

Bas & Belle

Foei Jan !

Onderstaande reactie kreeg ik deze avond op het artikeltje “poes” op deze blog. Iedereen kan het lezen bij de reacties in de rechtse kolom. Ik sta er toch een beetje van te kijken. ‘k Zal het maar niet proberen uit te leggen aan de beide “blogeigenaren Bas & Belle” Die twee gaan het nog minder begrijpen dan ikzelf vrees ik.

Zulke reacties kunnen mijn avond verpesten, dat ik Nederlander zou zijn, och, er zijn erger dingen in het leven en als “de stomme van Portici” er niet was geweest in 1830 dan was ik het misschien wel geweest, so what ? Ik voelde mij al voor de invoering van de euro  Europeaan in hart en ziel. Al een geluk dat die brave man **** zijn zoon niet in mijn klas gezeten heeft, wat zou dat geweest zijn als zijn zoon buiten cilinderkop, ook het woord culasse zou gekend hebben, join de culasse voor cilinderkoppakking, volant voor stuurwiel, amortiseur voor schokdemper en pare-brise voor voorruit .

Ikzelf heb kennis van andere talen steeds als een meerwaarde gezien. Niet voor iedereen dus….

Jan,   

08-06-2008 Colza Wat ik opmaak uit uw verhaaltje is dat u Nederlander bent. Ik heb steeds gehoord dat colza Frans was voor koolzaad. Foei dus als u dazt woord ook als dusdanig gebruikt.

08-06-2008 om 19:47 geschreven door****

Poes !

Deze namiddag hebben onze harten nog eens sneller geslagen, oorzaak: een rosse poes die het pad van Belle gekruist was in het colza veld.

Wandel ik rustig met de baasjes over de weg, kalm rustig gangetje, crosst daar toch geen rosse poes de weg over zeker. Nog geen twee meter van mij vandaan. Sensatie mensen, zo vlak bij, daar rep ik mijn oude knoken nog eens voor. Nu kon die poes niet links of rechts, links stond ik, van rechts hoorde ik Belle komen. Wat doet zo’n poes dan ? Juist, die zoekt de hoogte op.

Razendsnel zat ze bij de buren Mark & Sarah de kriekenboom in, hoog genoeg om veilig te zitten voor een oude Drent. Belle was terug de colza ingedoken, zij had een tweede kat opgemerkt samen met die rosse maar die was de andere kant uitgerend. Ja dan moet je kiezen, de ene of de andere. Nummer twee heeft ze niet meer gevonden want toen Belle haar reukspoor volgde heeft het baasje Belle teruggeroepen.

Nu een half uur later is mijn hartritme nog altijd niet normaal, zo maak je nog eens wat mee in je oude dagen.

Bas