EXAMEN

Sneller dan de krant…

Gisteren schreef ’t baasje op deze plaats het bericht “reclame voor de streek”, vandaag heeft de krant “Charente Libre” het op haar middenpagina over … jawel, Fort Boyard.

Toeval ? waarschijnlijk wel, het zou onwaarschijnlijk zijn dat er in Angoulême een redacteur van de regionale gazet in het blog van drie Drenten zit te lezen.

In elk geval waren onze blog lezers in België en Nederland deze maal sneller op de hoogte van Fort Boyard dan de inboorlingen van de regio Poitou Charente. (“regio” Poitou Charente zijn de vier departementen Vienne(86), Charente(16), Charente Maritime(17) en deux Sèvres(79))

Belle & co

Knippen en zagen…

Het moest eigenlijk voor de winter al gebeurt zijn maar nu met het kersenoogsten was het terug opgevallen bij ons baasje… er zat nogal wat veel dood hout in de fruitbomen. Natuurlijk zit dat in de weg als je de ladder in de boom wil plaatsen en daarom heeft het baasje de ladder nu voor wat anders gebruikt dan om kersen of krieken te plukken.

De dode takken vlogen door de lucht, het baasje was voornamelijk druk met de ladder rondom de bomen te verplaatsen om zijn job zo goed en veilig te kunnen uitvoeren.

Eens de takken tegen de grond lagen was het aan ons om te helpen. Geen tak te groot voor een Drent om die gans de tuin rond te sleuren. Toen het baasje zag op welke wijze  we aan het “helpen” waren is ‘m toch van de ladder gekomen om te vertellen dat we maar met onze ballen moesten gaan spelen

Achteraf is ‘m nog goed een uur bezig geweest met al dat klein hout uit de tuin te verzamelen, als we helpen doen we het gelijk goed… daar kan ‘m op rekenen…

Belle, Hera en Heros

Reclame voor de streek…

Toen wij vorige week op de heenweg naar de Charente de péagepoorten van Saint Arnoult op de A10 passeerden kregen we daar een pakketje aangereikt door een vriendelijk juffertje met een vakantiejob.

Nu gebeurt dat wel meer in het hoogseizoen en de pakketjes bevatten gewoonlijk een flesje water of limonade  en wat foldertjes.

400 Kilometer later en thuis gekomen, zijn we dan toch maar eens gaan kijken wat dat ronde ding was dat er ook nog bij in zat. Het is een frisbee, geschonken door France 2 ter gelegenheid van het twintig jarig bestaan van Fort Boyard. http://nl.wikipedia.org/wiki/Fort_Boyard

Uit deze link kunnen we opmaken dat die twintig jaar een beetje met zijn haar gesleurd zijn want Louis quatorze “le roi soleil” koesterde al plannen voor een fort, waarna Napoleon het fort liet bouwen.

Het is pas twintig jaar geleden dat France 2 het fort aankocht voor het programma "de sleutels van Fort Boyard” weet je nog wel, met die dwergen en kerkers, fakkels en  tijgerkooi en middeleeuwse toestanden.

Fort Boyard ligt hier voor de kust in de Charente Maritime tussen het Ile d’ Oleron en Ile de Ré, en moest dienen ter verdediging van de haven van La Rochelle en de belagers van Louis en Napoleon. Fort Boyard heeft nooit gediend als verdediging en de belagers van toen, komen nu gewoon met Ryanair naar de luchthavens van Poitiers,  Angoulême en Bordeaux…

Belle & co

In het eerste leerjaar... 

De juffrouw vraagt aan Marietje:' Wat heb jij gedaan tijdens de speeltijd ?' 
'Ik heb in de zandbak gespeeld, juf.' 
'Heel goed, Marietje, ga maar naar het bord en schrijf het woordje 'zand' op. 
Als je het goed spelt, krijg je een koekje.' 
Marietje spelt het juist en krijgt haar koekje. 

'En, Jantje, wat heb jij gedaan in het speelkwartier ?' 
'Ik heb met Marietje in de zandbak gespeeld, juf.' 
'Heel goed, Jantje, ga maar naar het bord en schrijf het woordje 'bak' op. 
Als je het goed spelt, krijg je een koekje.' 
Zo gezegd, zo gedaan en Jantje krijgt ook een koekje. 

'En, Mustafa Abdul, wat heb jij gedaan in het speelkwartier ?' 
'Ik wilde met Marietje en Jantje in de zandbak spelen, maar ze gooiden stenen naar me.' 
'Wel', zegt de juffrouw,'dat lijkt me klinkklare ontoelaatbare rassendiscriminatie, ga maar naar het bord en schrijf :   
'klinkklare ontoelaatbare rassendiscriminatie' op en als je het goed spelt krijg je een koekje.'

Daar is ’t vrouwtje (niet) blij mee…(?)

Tijdens de warme dagen vorige week heeft het baasje proper water in de bak in de tuin gedaan. Het was de bedoeling dat we daar uit zouden drinken en af en toe eens pootje zouden baden.

Na de wandelingen stormen we tegenwoordig naar de tuin om ons eens goed op te frissen, en niet alleen drinken en pootje baden hé.

Die bak is groot genoeg om met z’n tweetjes languit te gaan zitten en liggen. Dan gaan we ons eens goed rollen in het gras (zand zou ook goed zijn maar daar moeten we verder voor lopen)

En dan… dan crossen we naar binnen als er tenminste geen body guard, in de vorm van het hoofdbestuur, voor de deur staat. Want daar is in de staat niet voorbij te geraken, er zijn er hier al met hun klikken en klakken bij hun nekvel gegrepen en buiten gewipt, gesmeten, geschoven.

Och, als ze zich daar al aan storen… we hebben mogelijkheden genoeg met dit weer om ons te laten opdrogen. ’t Moet niet altijd een lederen salon zijn hoor !

Belle & Hera     (Heros kent zijn manieren, en doet gewoonlijk niet mee met de grieten)

Ne lompe…

De onderstaande foto heeft het baasje ergens gevonden op het www. Het beestje blijkt een hond te zijn. Ne lompe dus, want als je dan het “systeem Belle” ziet en hoe dat werkt dan moet je eerlijk toegeven dat ons moe het er heel wat beter van afbrengt.

Met de regelmaat van een klok brengt Belle ze nog steeds als cadeautje voor de baas aan de deur. De laatste maanden gaat dat gepaard met een hoop lawaai van ons. Voor zo’n prestatie moet je toch je moeder aanmoedigen nietwaar. Het baasje verdenkt er ons van het lawaai te maken omdat we jaloers zijn op wat Belle kan en wij niet…

In elk geval, ons moe kan iets wat een andere hond niet kan ! Egels pakken en dragen en dat ze dat goed kan bewijzen de verschillende foto’s.

Hera & Heros

Twee vrouwen…

Twee vrouwen worden voor het hof van Assisen tot 25 jaar cel veroordeeld voor het vermoorden van hun man.

Toeval wil dat ze 25 jaar in dezelfde cel terecht komen om hun straf uit te zitten

Ze worden op dezelfde dag samen vrijgelaten.

Mensen in de buurt van de gevangenis hebben gezien dat ze nog bijna 3 uren aan de gevangenispoort hebben staan praten met elkaar….

Geel…

De Charente kleurt langzaam terug geel. Dat is de tweede maal dit jaar, de eerste maal was rond Pasen toen de colza of raapzaad in bloei stond.

Nu zijn het de zonnebloemen die beginnen open te komen. Het is nog maar een begin maar ze zijn weer mooi die immense velden die aarzelend hun groen voor geel beginnen ruilen.

Voor de baasjes hebben die zonnebloemen ook een voordeel extra. Zij kunnen zich makkelijker verbergen wanneer zij ons geroepen hebben en we weer “geen oren hebben”.

Op de zonnebloemen foto zie je centraal boven de bloemen twee stippen… dat ben ik en zoonlief die weer te druk bezig waren onder het gemaaide stro. Naar ’t schijnt zou ’t baasje al driemaal geroepen hebben op ons dat we moesten komen. Dat hadden wij geen van tweeën gehoord en daarom hadden de baasjes zich verstopt achter de zonnebloemen.

Ja, als we de rest van de roedel niet meer zien is er steeds een lichte vorm van paniek en moeten we dat zo snel mogelijk terug in orde brengen. Nu hebben wij één groot geluk en dat is dat ons baasje ons nog minder kan missen dan wij hem, zegt ‘m toch. Dus ver kan ‘m nooit zijn…

’t Baasje vergeet telkens dat wij ‘m wel niet zien maar des te verder kunnen ruiken, dan is ‘m weer in de mening van eerst een douche te nemen, alsof we die douchezeep geen uren ver ruiken in de velden…

Belle & co

Blond en bruin….

Twee bowlingteams, de ene allemaal blondjes en de andere brunettes, charteren samen een dubbeldekkerbus om mee te doen aan een toernooi. 

Het team van de brunettes zat in het onderste gedeelte van de bus, de blondjes boven.  Beneden in de bus, bij de brunettes, ging het er heel plezant aan toe.  Zingen, moppen tappen; de ambiance zat er goed in. Tot het één van de brunettes op viel dat het boven bij de blondjes wel héél stil was.  Ze besloot poolshoogte te gaan nemen en ging naar het bovenste gedeelte van de bus.

Wanneer ze boven kwam zag ze alle blondjes heel angstig in de stoelen zitten, allemaal met opengesperde ogen rechtdoor starend, de leuning van de zetel voor hun zo hard vastklampend dat hun knokkels er wit van zagen. 

De brunette vroeg : "Wat is hier allemaal aan de hand.  Bij ons beneden zit de ambiance er goed in...!".  Eén van de blondjes keek verschrikt op, slikte hard en fluisterde :

 "JA, MAAR JULLIE HEBBEN WEL EEN CHAUFFEUR"

Nog niet gezien…

Gisterenavond hebben we nog een wandeling gemaakt door de gemaaide velden, ze hadden het nodig onze roedel want er was geen huis mee te houden, waarschijnlijk omdat ze gisteren een langere tijd moesten binnen blijven wegens de regen.

Op een bepaald moment komen er twee jongens op een fiets, samen met hun herdershond, aan de andere kant van het veld langsgereden. Nu is dat veld tussen ons in toch wel een 2 à 300 meter breed en ook maar voor de helft gemaaid. Plots stormde Belle samen met Heros op dat veld af richting knapen met hond. Hera blijft bij mij en staat er even verbaasd naar te kijken als ikzelf.

Het heeft drie bevelen geduurd en ze waren al een eind in het nog niet gemaaide gedeelte van het graan voor ze stopten en terugkeerden. Ze hadden de geur van de herdershond waarschijnlijk opgevangen want ze hadden een forse wind mee. Het is bij Belle ook zo dat ze nu op het einde van haar loopsheid is en er misschien nog eens snel van wilde profiteren ?

Hoe was die titel van dat liedje uit de 70er jaren weer ? “als het gras (graan) twee kontjes hoog staat” ? of zoiets in die aard…

Jan

Geluk gehad…

Tot twee uur vannacht zijn de immense machines aan de slag geweest op de velden om het graan binnen te halen. Al een geluk dat ze hebben doorgewerkt want vanmorgen om zes uur is eer een korte maar hevige regenbui geweest die deze maal wel meetbaar was.

2 Millimeter regen gaf de pluviometer aan, en dat op een goed kwartier. Het resultaat is dat het nu wel héél stilletjes is hier in het gehucht, en ook de lucht is van de zuiverste die je kan hebben. Alle stof ligt vast en de ook de lucht is van alle stof gezuiverd.

En de boeren… die hebben het allergrootste deel van de oogst binnen, aan topkwaliteit want het vochtgehalte in het graan moet wel heel laag zijn na die lange droge periode.

En zo heeft in feite iedereen geluk gehad, wij… omdat er toch regen is gekomen voor de tuin, de landbouwers omdat ze door hard en laat te werken een prachtoogst hebben verkregen, en allen samen omdat de grootste warmte achter de rug is en alles is opgefrist.

Belle

Baguette, flute, eerste stadium…

Buurman Serge heeft zijn groot materiaal van stal gehaald. Het is de hoogste tijd om het graan, hier gerst, binnen te halen. De tarwe heeft hij twee weken geleden al geoogst, daar stond ook niet zo veel van als van de gerst.

Wij stonden aan het einde van de tuin en hoorden de immense machines en tractoren bezig op het veld waar wij dagelijks langskomen bij onze wandeling. De machines zelf zagen we niet, er ligt nog een verwaarloosde boomgaard tussen, maar de stofwolk die de dorsmachine achteraan uitbraakt vloog haast tot in Villiers le Roux, het volgende dorp.

Het baasje riskeert het niet van dan met ons te gaan wandelen, toch zeker niet loslopend. Als we onder zo’n machine terecht komen zal er niet veel meer te begraven zijn zegt het baasje. Een rode vlek in de aanhangwagen van de tractor zal dan het enige aandenken zijn.

Nu moeten we het de volgende dagen goed in ’t oog houden dat er geen slangetjes uit de velden komen. De vorige jaren was het telkens zo dat er af een toe een mini-mini  Boa Constrictor over de weg kroop.

Toen onze Parijse buurvrouw eens vertelde dat ze “un serpent” in de tuin had gezien, vroeg het baasje aan haar dat het een vrouwelijk of mannelijk serpent was geweest, vroeg zij waarom het baasje dat vroeg. Toen het baasje vertelde, “omdat er meer vrouwelijke dan mannelijke serpenten waren” heeft ze een week niet tegen het baasje gepraat…

Ondertussen rijdt de zoon van Serge met de trekker naar de coöperatieve zijn volgende lading toekomstige broden wegbrengen.

Belle

Nog Drenten op vakantie…

Ook “onze” Harko heeft de schrijfmicrobe goed te pakken. Vanuit  Oostkamp krijgen we een mail waarin Harko zijn belevenissen in Normandië met baasjes Karine en Ronny beschrijft.

Ook fotografie heeft weinig geheimen voor slimme Harko, daarvan zijn er bewijzen à volonté bijgevoegd bij het reisverslag. Uiteraard heeft Harko dit alles doorgestuurd om jullie te laten meegenieten van de fijne vakantiedagen aan de Normandische kust.

Hier komen de “waterfoto’s” later nog andere…

Met dank aan Harko , Karine en Ronny

Onder hondjes

Twee teefjes staan te praten op de hoek van de straat.

Zegt de een tegen de andere: ga rap zitten, die met zijne koude neus komt er aan ...!

Krieken en Rosabelle

Het eerste groeit aan een boom en het tweede onder de grond, het ene is fruit en het andere groente. Het enige dat ze hier bij ons gemeen hebben is dat ze op dezelfde dag “geoogst” worden.

Even verduidelijken, Rosabelle is het ras van de aardappelen die op dit moment klaar zijn om te rooien, zo heet dat, want plukken zou nogal raar zijn.

Net als de kersen en krieken is ook bij de aardappelen het seizoen voorbeeldig, zeker wat de hoeveelheid en de grootte van de “rooi patatten” betreft. Het is al het tweede jaar dat het baasje deze soort aardappelen plant, ze zijn dan ook bijzonder geschikt om lange tijd te bewaren en zijn nog erg smakelijk daarbovenop.

Vroeger bij het baasje thuis, noemden ze die aardappelen “varkenspatatten” en veel mensen wilden ze dan ook niet meer. Ze zijn dan in België nog wel te vinden maar dan moet je soms toch met een vergrootglas de winkels aflopen. Hier bij ons heb je geen vergrootglas nodig maar een riek om ze te oogsten.

Straks na het inkopen doen gaan we verder, voor de grote warmte aardappelen uitdoen en midden van de dag krieken oogsten in de schaduw van de boom, zeg nu nog dat het hier niet allemaal netjes geregeld is  !

Belle

Eerste druppels…

Met veel plezier daarjuist heeft het baasje de eerste regendruppels door zijn gekortwiekt kapsel voelen vallen. Hij stond toen op de ladder en was bezig aan zijn tweede emmer krieken plukken.

Er is zo weinig gevallen dat er zelfs geen enkel nat blad in de boom te ontdekken viel. Tijdens de wandeling daarjuist zijn er wel serieuze dikke wolken aan de einder verschenen, voorlopig blijft het droog en is de temperatuur terug naar aangename temperatuur gedaald.

Ook drinken wij met volle  teugen wanneer het baasje ons fris water geeft, Dat doet ‘m zo driemaal daags want als hij de emmer onder de boom zet dan vallen er teveel insecten in en anders staat hij in de zon op te warmen. En na zo weer eens door de velden te hebben gecrosst, dan lust je wel een slok fris…

’t Vrouwtje komt dan weer melden dat ze 3 liter sap heeft van de eerste emmer kriekjes, dat geeft weer van de lekkerste confituur die hier ten huize “gebrouwen” wordt.

Ons baasje kijkt steeds naar boven waar nu toch wel wat wolken komen aandrijven, hopelijk valt er vannacht genoeg regen om de Charente eens op te frissen en hopelijk gaat het daarbij niet te hard knallen en bliksemen.

Belle