Weerbericht!

Wind uit de verkeerde hoek…

Er staat een wind uit een verkeerde hoek, letterlijk uit een hoek. De hoek tussen twee zetels ! Daar ligt Heros op zijn rug, gerekt en gestrekt…scheten te laten.

Nu zijn Heros zijn darmen al twee dagen aan de “minderhand”. Wat er vooraan in gaat is niet anders dan gewoonlijk, maar de stevige sossisen die we van hem gewend zijn, die zijn er niet bij.

Eergisteren was er zelfs ’s nachts een “accidentje” in zijn bench gebeurd. Dat was de schuld van de baas die wel gehoord had dat Heros kefte zo rond een uur of drie. Maar omdat hij tegen alle gewoonten in de dag voordien ook al geblaft had redeneerde de baas, “gij gaat daar geen gewoonte van maken hé manneke”.

Dat Heros alles had gedaan om zijn bench niet te bevuilen was zichtbaar aan de deur van de bench. Die was onderaan flink krom getrokken met zijn tanden. Dat bezorgde bij ’t baasje nog meer schuldbewustzijn…

Uiteindelijk lossen we de “choco periode” op met rijst om snel weer in de “sossisen periode” te komen. ’t Baasje heeft Heros ook een halve immodium laten slikken. Waarschijnlijk is de combinatie van de twee methodes de oorzaak van een “krachtige niet welriekende wind uit het westen “…

Belle

Kennismaken met familie…

Ken je dit duo al ? Het is ons nichtje en neefje, waar we voorlopig de naam nog niet van kennen. Het zijn de pups van tante Ella, de zus van “ons moe”.

De pups zijn nu een maand oud en al flink uit de kluiten gewassen blijkbaar. Blijkbaar zegt ons baasje want hij heeft nog niet de kans gehad om eens op bezoek te gaan bij Ingrid en Johan, gewoon wegens te ver uit de buurt. Maar een van de volgende dagen moet het er eens van komen.

Mooi zijn ze in elk geval die twee puppy’s. Het kan ook iet anders hé als je in zo’n familie bent geboren.

Ingrid stuurde ons de foto’s samen met het bericht van het te herplaatsen keeshondje, of hoe één mail zowel goed als minder goed nieuws kan bevatten. Wij wensen in elk geval zowel voor de pups als voor het keeshondje nog een heel mooie toekomst !

Hera en Heros.

Terug in het WWW wereldje…

We zijn terug op het net, het bleek dat de “live box” wat staat voor de Franse modem van Orange/Wanadoo niet tegen een lokaal onweer kon.

We hebben geen bliksem inslag gehad, en enkel maar op de computer gewerkt op ’t moment dat het onweer alweer kilometers van ons weg was en toch was er geen leven meer te krijgen in de oude Live box.

We zijn dan daarstraks maar naar de Géant Casino gereden in Angoulême waar Orange/Wanadoo zijn verkooppunt heeft. Bleek ik niet de enige te zijn met modem problemen. De dozen vlogen weg en ik begon aan te schuiven als achtste in de rij. De oude modem moest wel even gecontroleerd worden en na 15 minuten kon ik de nieuwe modem meenemen.

Nu heb ik dikwijls gefoeterd op alles wat nog maar rook of een glimp had van Wanadoo maar nu moet ik toch zeggen, we zijn goed behandeld door een best aardige en vrinedelijk juffertje en de nieuwe modem was nog eens 100 % gratis mee te nemen ook.

Zo zijn we dan ook, als ’t goed is zeggen we het ook, ’t moet niet altijd kommer en kwel zijn !

Jan

Vandaag dan maar niet…

Het onweer van deze morgen heeft roet in het internet gebeuren geworpen. Geen verbinding vandaag met de grote WWW wereld, niks uitgaand en niks binnekomend.

Maaaar…. Dank zij de buren die niet getroffen zijn door de “foudre” of bliksem kunnen we dan toch aan de lezers van ’t blog melden dat we nog vandaag naar een oplossing zoeken of morgen in de voormiddag met de “live-box” onder de arm richting Géant Casino gaan, waar Orange/Wanadoo zijn verkoopspunt heeft.

Jan

Eindelijk…

Eindelijk regen…wij zijn waarschijnlijk de enige Belgen die op het moment zo reageren, maar na zeven weken zonder, op één bui na, is de regen meeeer dan welkom. Voor mens en dier en voor de tuin was het hoogstnoodzakelijk.

De krant meldde eergisteren al dat het oppervlakte water al gelimiteerd was in sommige zones van het departement Charente. Zo was er een beperking op het waterverbruik voor de watermolen van Verteuil. Daar mocht de molenaar zijn molen, nochtans een toeristische trekpleister beneden aan het kasteel, niet laten werken omdat het waterpeil van de rivier te laag was.

Maar wat willen we nu nog klagen, er is 7 mm gevallen tussen 5 uur en 8 uur  vanmorgen. Om vijf uur vanmorgen is het beginnen regenen en onweren, samen met een mooi klank en lichtspel. Het onweer was niet van lange duur en de regen kwam in meerdere korte maar hevige buien. Ook nu vallen er regelmatig regenbuien terwijl er in de verte, maar dan wel heel ver nog donder te horen is.

Er zijn ook nog zware wolken die komen aandrijven, wolken waaraan je kan zien dat ze nog serieuze ladingen regenwater vervoeren. Hopelijk zijn er nog enige voor ons bij want dat was wel voorzien in de weersvoorspellingen. En tot nu toe klopten die voorspellingen tot op het uur. (die kaarten van gisteren zijn bewegende voorspellingen, die dien je even tijd te geven om op te laden en dan zie je wat er je te wachten staat uur per uur)

Belle & co

Geen kristallen bol…

heeft hij, en koffiedik kan ‘m ook niet ontleden, met de kaarten verliest ‘m altijd en toch kon het baasje weten dat er vandaag weinig bezoek zou komen op ’t blog.

Het is natuurlijk zo dat het geen manier van concurreren is tegen terrassen en BBQ’s,  als de mensen in ’t vaderland zulke ellendige dagen rotweer gehad hebben en dan eens twee dagen hebben dat de zon schijnt en het zomergevoel terugkomt.

Maar ’t zal weer niet lang duren als je zo de weerkaarten voor de volgende dagen bekijkt. En zelfs voor ons kondigen zich uitgestrekte regengebieden aan. Nu maar hopen dat alles dat komt aandrijven van over de Oceaan er hier uitvalt en dat de lage landen bij de zee eens droog blijven. Want zo is het nog altijd, wat er hier uitvalt, dat kan er ginder in ’t Belgikske niet meer uit vallen.

Het is spijtig dat onze twee tante nonnekens bij de Klarissen niet meer leven, anders konden we die nog eens op hun oude knietjes zetten om een stormnoveen (zo noemt dat toch hé) te doen om goed weer te hebben voor volgende zaterdag. De noodzakelijke eieren daarvoor zouden niet mankeren!

Belle

Amai mijn oren…

Augustus oogstmaand zegt men… wel , zij die dat zeggen hebben voor de volle 100 % gelijk. Je moet ons zien als we na de wandeling terug thuiskomen, gans onze oren en borst hangen vol met zaadjes van grassen die zich dan ook nog eens heel hardnekkig vastkleven.

De baasjes leggen de kammen al niet meer op hun plaats in de “hondenkast” (de kast in de keuken waar alle hondenspullen liggen behalve de benches) De kammen liggen momenteel op het salontafeltje bij een pot waar de zaadjes en het losgekamde haar in verzameld worden.

Bij Heros was het gisteren goed prijs. Die had een serieuze zaadbol in de haren van zijn staart en laat dat nu de plaats zijn waar hij niet wil gekamd worden. Dat leverde dan haast een gevecht op met de baas die erger wilde voorkomen en “par force” die zaadbol wilde verwijderen. De baas redeneert , als ik hem nu niet uit de staart kam, dan komt er morgen de schaar aan te pas om dat onding er uit te knippen.

Inmiddels hebben we ook al klanken gehoord die van de baasjes kwamen en waar we woorden hebben gehoord van “vetlappen”, “douche en bad”, “clubmatch”, “stof en slijk”. Het zit er dus nog aan te komen dat het hoofdbestuur zich schaamt van met zo’n vetlappen in die toestand naar de clubmatch te komen. Argumenteren van zelfreinigende vacht en nooit meer doen gaat deze keer niet helpen, ons gedacht. Het enige dat ons nog kan redden is dat er niet genoeg hondenshampoo meer in huis is en dat het niet gaat regenen want met deze droogte en daarbij komend stof gaat het bad toch niet  veel resultaat hebben.

Belle

Tegengekomen…

Niet onderweg en geen personen, maar gewoon twee foto’s. Die is het baasje daarstraks tegengekomen in de archieven van de computer.

Die zijn hier al eens op het blog verschenen op 7 september vorig jaar onder het bericht “knipje”. Heros was die dag op bezoek geweest voor een “anti boelekesknipje”. Dr. Bart heeft toen de zaadleider doorgeknipt om Oedipus gevallen en inteelt situaties te vermijden met mij en Hera in de buurt.

In ’t Binnenhof, de dierenkliniek, had ‘m zo’n doorzichtige trechter om zijn nek gekregen om toch maar zeker niet aan het wondje te likken of te krabben. Die trechter bleek een dikke flop te zijn toen wij, moeder en zus, dat te zien kregen.

Aan twee zijden waren we daar aan het trekken en Heros, de sukkelaar die een paar uren tevoren al onder het mes was geweest, werd van hot naar her getrokken aan die trechter.

’t Baasje zag ook wel dat dit geen oplossing was en besloot de trechter naar de archieven te verwijzen. In plaats daarvan kwam een oud T-shirt van ’t baasje, één uit de tijd dat het baasje Europa nog afschuimde voor VAB-Europech, kwam uit de mottenballenzak en werd Heros aangepast. Op sommige plaatsen was het wel wat “los” maar met twee knippen om zijn achterpoten door te steken leek het wel een maatpak.

Vooral op zijn rug stond “simply the best” mooi gespannen en kon hij zo naar VAB voor een reclameopdracht.

Het T-shirt heeft maar één nacht gediend en de morgen daarop na het uitlaten is ‘m terug binnengekomen met enkel nog wat flarden om z’n lijf. Daar hadden de moeder en zus voor gezorgd. Letterlijk de kleren van zijn lijf gescheurd…

Belle

ARABISCHE LOGICA

Nachtelijke activiteiten….

Gisterenavond, -nacht zelfs, bij het uitlaten voor de late plas duurde de plas wel erg lang voor we terug binnen kwamen. Er was op de koer een heen en weer geloop onder de picknicktafel en onder het struikgewas tegen de afsluiting.

Hera was druk bezig de blaadjes van de lindeboom op te harken en Heros was zijn truken van met zijn voorpoten te springen weer aan het demonstreren. Het baasje ging er met de zaklamp op af en zag dat Hera een pad het leven zuur aan het maken was. ’t Baasje was wel zijn “nief kodakske” vergeten mee te brengen en dus daar hebben we geen “portretje” van.

Door al de drukte met die pad was er van de plas dus niets meer gekomen en dus werden we naar de tuin gestuurd om daar wat “af te koelen” en alsnog onze plas te doen.

Daar was het dan Heros weer die, met zijn typische blaf als ‘m iets gevonden heeft, half het gehucht moest laten weten dat hij een egel gevonden had. Het is de grootste van ons drie maar op zulke momenten is ’t gewoon “nen broekschijter” zoals ’t baasje dat noemt. Dan moet ik komen om die egel naar ’t baasje te brengen, zelf durft ‘m dat dan niet, de labbekak !

Vermits het baasje zijn kodakske nog bij zich had om die pad te fotograferen, heeft ‘m er maar van geprofiteerd om foto’s van “Belle met egel” te nemen. Ook zijn lederen lashandschoenen had hij al meegebracht en was de egel al snel terug in de naburige weide teruggezet . Die weet weeral wat vertellen aan egel-vrouwlief als hij tegen de morgen terug thuiskomt…

Belle

Lekker…

Deze morgen legde het vrouwtje nog een soepbeen uit de vriezer… zo’n groot waar we wel met drie van konden snoepen. Hera stond al snel de wacht te houden bij de lekkernij maar dat was niet de bedoeling van het hoofdbestuur. Van dat soepbeen diende zoals het woord zelf zegt een soepje van gebrouwen te worden.

Het baasje heeft dat been met zijn “special force’s” zaag in drie verdeeld en toen ging en de drie stukken de kastrol in. Laat in de namiddag was het been genoeg afgekoeld en kregen we elk ons deel.

Een tafel hebben wij niet nodig om eens goed te snoepen, ver genoeg uit elkaar, om elkaar zeker niet te storen, hebben wij dat been “soldaat gemaakt”. Daar hadden wij niet zoveel werk mee omdat het nog een kalfsbeen van bij “galantine” in Vosselaar kwam. Die kalfsbenen zijn veel zachter en bieden dus heel wat minder weerstand dan een rundsbeen.

Ik had mijn snoep al begraven als reserve voor “tegen dat er nog eens oorlog komt” zoals het baasje altijd zegt. Maar toen ons baasje dreigde van het zelf op te graven ben ik er toch maar aan begonnen. ’t Been zag er niet  meer uit na dat verblijf onder het zand/stof maar ’t heeft toch nog vreselijk goed gesmaakt.

Belle

De helft…

Van de mopjes die Ghislain me gisteren doormailde…

Zaadcellen:
3 zaadcellen onderweg naar de baarmoeder.
Zegt de 1°   'als ik win hoop ik dat ik een jongen ben.'
Zegt de 2°   'ik hoop dat ik een meisje ben.'
Zegt de 3°   'rustig gasten rustig, we zijn nog maar in de slokdarm.'

Dr. Onderzoek:
man:            Dokter, denkt U dat ik nog 40 jaar zou kunnen leven ?
Dr.:             Bent U drinker?
man:            Neen
Dr.:             Bent U roker?
man:            neen
Dr.:             Gaat U vreemd?
man:            neen
Dr.:             Waarom wilt U dan nog 40 jaar leven ?

Wat is het verschil tussen een echtgenote en een minnares ? 
 Ongeveer 20 kg.

Hoe noemt men een intelligente vrouw ?
Een travestiet.
 
Wat is het gevaarlijkste deel van een auto ?
De bestuurster
 
Waarom heeft God eerst de man geschapen en pas nadien de vrouw ?
Om hem de kans te geven even te genieten van het aards paradijs.

Wat kan een komma toch belangrijk zijn:
Zin 1:           Hij zat op haar schoot, en rustte uit.
Zin 2:          Hij zat op haar, schoot en rustte uit.

Wat is een vrouw die 90% van haar intelligentie heeft verloren ?
Een weduwe.
 
Waarom hebben Japanners gemiddeld zo'n hoog IQ ?
Heb je ooit Japanse blondjes gezien.
 
Wat gaat er bij een vlieg door z'n hoofd als ie keihard tegen het raam vliegt ?
Zijn kont.

G.L.

Riskeer het maar niet…

Het is al zo dikwijls gebeurt dat we er nu maar eens aandacht aan geven hier op ’t eigenste Bas & Belle blog.

Het draait om eten en rangorde in de roedel. Ikzelf, Belle, ben een trage eter. Soms heb ik het “nogal eens breed hangen” zegt het baasje en begin ik niet dadelijk aan mijn kom met eten. Dan zet het baasje of ’t vrouwtje de kom omhoog zodat mijn kroost er niet mee aan de haal kan gaan.

Later geef ik dan toch te kennen dat ik wel wat zou lusten en dan komt het eten terug te voorschijn. Heros, die altijd honger heeft zou maar wat al te graag mee aan de dis zitten, maar de roedelrichtlijnen gebieden hem van op afstand te blijven wanneer de roedelleider zijn/haar eten naar binnen werkt.

Hij ligt dan te zuchten op een wijze dat je er medelijden mee zou krijgen, en met zijn neus ligt hij dan op mijn kom. Gisteren lag hij zelfs de randen af te likken terwijl ik nog aan het eten was.

Reken er maar niet op dat hij zijn kop in mijn kom zal steken vooraleer ik gestopt ben met eten. En toch heb ik er nog nooit een grom voor moeten geven.

Ik heb toch brave en welopgevoede kinderen hé…

Belle

Dat is erover…

Dat is er over en nog geen klein beetje ook niet. Ons baasje wist niet wat ‘m zag en kon z’n ogen niet geloven ! Zijn dagelijkse Franse krant “Charente Libre” doet een test over de kennis van de Engelse taal van de bevolking en de diensten in de Charente ! ! !

Waar halen ze het ? Nu zullen de eigen inwoners nog eens berispt worden omdat ze geen of slecht Engels praten en verstaan. En dit ten behoeve van 5000 inwijkelingen van “over ’t water”. Dat die niet de meest bescheiden Europeanen (?) zijn is bij ieder bekend,  maar dat ze nu ook al de bevolking waar zij te gast zijn en de regio die ze zelf hebben gekozen gaan bekritiseren dat kan echt niet meer, dat is ronduit onbeschoft.

Het gaat pas echt de verkeerde kant uit wanneer een Engelse ook nog eens rode kaarten gaat uitdelen aan diensten waar je niet in het Engels terecht kan, zoals de boutique van Orange en het grote ziekenhuis Girac in Angoulème.

The lady heeft een tijdje geleden haar schouder gebroken en nu beklaagt zij zich erover dat er niemand was die haar in het Engels kon helpen in voornoemd ziekenhuis.

Kijk als ons baasje zoiets leest dan begint de honderdjarige oorlog al heel wat duidelijker voor hem te worden ! Zulke lui die zet je toch op het eerste vliegtuig richting Londen met een “one way ticket”. Destijds in de honderdjarige oorlog hadden ze nog geen vliegtuigen, toen sloegen ze zulke lui gewoon de kop in !

Ze zouden beter eens een test doen van de kennis van de Franse taal onder de  inwijkelingen en dan de resultaten eens bekendmaken hoe de Engelsen uit die test komen !

Belle &co

Met excuses aan die met Engelsen verwante lezers die het wel goed menen en hun best doen om via de Franse taal toch deel uit te maken van hun dorpsgemeenschap, zij zullen het echter wel verstaan waar ons baasje zijn gram haalt.

Voor de verandering, Limburgers…

Een Limburgs koppel probeert tevergeefs een kind te krijgen.

De vrouw  geraakt maar niet in verwachting. Ze hebben de grootste specialisten   geraadpleegd, alle mogelijke analyses laten uitvoeren, alle mogelijke   methoden geprobeerd, tevergeefs.

Tot op een dag dat ze over een Amerikaanse professor horen spreken, die   schijnbaar mirakels verricht.

Het koppel vertrekt naar de Verenigde Staten en bekomt een afspraak  bij de befaamde professor.

Wanneer ze echter bij de professor komen,stelt er zich een probleem : het koppel spreekt geen woord Engels en  de professor geen woord Nederlands.

Met gebarentaal maakt de professor hen duidelijk, dat hij ze aan het werk zou willen zien.

Een beetje verlegen begint het koppel te vrijen, terwijl de professor hen langs   alle kanten observeert en roept op een gegeven ogenblik : "Stop!"

Hij loopt naar zijn bureel en schrijft hen wat voor.  

Tevreden reist het koppel terug naar huis.

Het eerste wat ze doen is een apotheek binnenlopen en vragen aan   de apotheek : Hebt u Tritéoterol?

Tritéoterol? vraagt de apotheker. Nee nog nooit van gehoord

Bent u zeker van de naam van het medicijn?

Ja absoluut, en hij toont het   briefje van de Professor.

U hebt verkeerd gelezen, zegt de apotheker, er staat "Try the   other hole"  

G.L

Grijs, vriê grijs...

’t Ziet er grijs uit vanmorgen in het noorden van de Charente, heel grijs zelfs en de auto die vannacht niet onder de hangar gestaan heeft is nat. Die auto zit zelfs onder het slijk, door het stof dat er op lag en dat beetje regen zegt het baasje.

Het heeft dus vannacht een beetje geregend, te weinig om te vermelden maar op dit moment van droogte telt elke drup.

We kregen deze morgen van ’t vrouwtje ook een nieuw speeltje. Hét speeltje dat we graag hebben, een kleine PET fles. Het vrouwtje had er maar twee lege en vermits Heros met de bal aan het spelen was er geen probleem wat speeltjes betreft.

Dat hadden we gedacht, en was buiten de waard gerekend . Ook Heros eiste zijn knisperend speelgoedje op zodat het baasje de gele afvalzak moest controleren op een nog intact flesje.

Vroeger kregen we het flesje met dop en al maar sinds de baasjes de dopjes sparen om te recycleren en daarmee de opleiding van hulp- en geleidehonden mee sponsoren krijgen we doploze flesjes.

Ondertussen zijn de flesjes al plat gekauwd en zijn ze klaar voor de gele plastic-metaal-papierzak van de “tri-selectif”.

En ondertussen wachten we op de beloofde flinke bui. Sorry lage landen wij hebben nood aan water !

Belle & co