Dictee (bis)

Maandag a.s. is het weer zo ver. Philip Freriks en onze Martine Tanghe presenteren voor de “liefhebbers” het zoveelste Groot Dictee der Nederlandse Taal, dat weer zal krioelen van aartsmoeilijke woorden die een normaal mens nooit gebruikt en dat dus met gewoon Nederlands niets te maken heeft. Maar misschien is er wel ergens een libellenkind op een correlerend cosmetisch internaat (met een Oudhollands gecraqueleerd meubel) dat mij wil interrumperen en zo wil bijdragen tot de resuscitatie van de paleozoën-sfeer (enkele ‘juweeltjes’ uit het Dictee van vorig jaar…). Het Dictee is een leuk ‘spellingspelletje’ maar TAALkennis veronderstelt meer dan woorden kunnen schrijven volgens het Groene Boekje: je moet ze ook en zelfs in de eerste plaats correct kunnen gebruiken,  niet alleen schriftelijk maar ook (en eigenlijk vooral!) mondeling; ik heb het meer dan één keer meegemaakt dat een Dicteewinnaar in het tv-interview na de wedstrijd geen twee zinnen zonder echte taalfouten kon uitbrengen…  Die overdreven aandacht voor het Groene Boekje ten nadele van de taal als geheel word ik ook gewaar bij mijn kleinkinderen als ze opa om raad vragen.

 Voor de geïnteresseerden: op www.VRTtaal.net kunt u zich gratis abonneren op een regelmatig verschijnend tijdschrift met waardevolle praktische taalwenken van de VRT-taalraadsman (alleen jammer dat VRT-presentatoren zelf zich er vaak geen barst van aantrekken…)

 Tot … de volgende komma!

 

Vlaams minister Bourgeois vindt dat het taalgebruik bij ons en in Nederland steeds slordiger wordt en dat we een punt naderen waarop we elkaar in de gesproken taal niet meer verstaan. Ik vrees dat hij gelijk krijgt. Zonder wederzijdse ondertiteling zijn bepaalde Nederlandse/Vlaamse tv-programma’s soms nauwelijks te volgen.

 Luisterend naar een radio-interview met Nederlandse jongeren hoorde ik onlangs o.a. de volgende “juweeltjes”(?): ‘Olimspele’ (Olympische Spelen!), ‘Eksiteit’ (Elektriciteit) ‘Opaar foer’ (Openbaar Vervoer) e.d. Ook onze eigen Vlaamse tennisser Xavier Malisse spreekt ‘binnensmonds’ en is slechts met moeite te verstaan. Eigenlijk zouden interviewers het lef moeten hebben om hun geïnterviewden zonodig te vragen duidelijker en/of trager te spreken.

Tot de volgende komma!

Als fervente muziekliefhebber krijg ik soms de vraag naar “mijn lievelingsmuziek”. Ik kan daar niet op antwoorden, precies omdat mijn “voorkeuren” samenhangen met het moment zelf. Als ik b.v. naar liederen van Schubert luister, is hij op dat ogenblik mijn absolute favoriet. Maar hetzelfde geldt even later voor een vioolconcert van Shostakovitch, het Requiem van Lloyd Webber of – waarom niet – de Rolling Stones of een liedje van Willem Vermandere.  Alleen voor smartlappen loop ik niet warm, of het zouden de oorlogssongs van Vera Lynn moeten zijn, die zij zong voor de Britse troepen die zich inscheepten om in Normandië …. te sneuvelen (‘We’ll meet again some sunny day’, zong Vera…)

Ik hield het niet voor mogelijk, maar een Vlaams-Parlementslid (Hugo Philtjens om hem niet te noemen) stelt voor om alle bomen naast de rijbaan in bebouwde kommen om te hakken opdat niemand er nog tegen zou kunnen rijden. Een politiek onhaalbare wens natuurlijk, die het totaal aantal verkeersdoden trouwens maar heel weinig zou doen dalen. Als meneer P. dan toch absurde ideeën wil lanceren, dan had hij consequent moeten zijn, en voorstellen om ook alle verlichtingspalen e.d. af te breken, grachten te dempen of, nog beter: gewoon de auto’s af te schaffen, dat zou pas echt helpen! Maar alle gekheid op een stokje: het gigantisch verkeersdodental is geen gevolg van een paar bomen maar een helaas onvermijdelijk nevenverschijnsel van onze welvaart in het algemeen. Die welvaart kunnen we echter niet meer terugdraaien, of we dat nu leuk vinden of niet. Wel kunnen en moeten we constant blijven zoeken naar haalbare en realistische middelen – en die zijn er! – om het aantal verkeersslachtoffers te herleiden tot een absoluut minimum.


Tot de volgende komma!

Santé! Mijn bloeddruk is oké, mijn cholesterol ook, mijn hartslag prima, da’s allemaal dankzij een hele batterij pillen die ik elke morgen slik… Kortom, ik VOEL me kerngezond. Alleen dat geheugen hé. Het is denk ik de ziekte van Dinges, kom hoe heet hij ook alweer, zijn naam begint met een A. Ik weet het alweer: het is de ziekte van Oldtimer. Of wacht eens, nee het is Alzheimer, ik had dus toch gelijk: zijn naam begint met een O. Jaja, eigenlijk ben ik nog goed bij de pinten, sorry, pinken. (Ik heb u gewaarschuwd: op mijn blog wordt niet geneukt, maar wel geluld…)

P.S. Nu even serieus. Dat van die pillen is waar, maar dat andere is natuurlijk bij het haar getrokken, al is mijn geheugen wel degelijk vaak een zeef, zoals bij veel van mijn leeftijdsgenoten. Als ik naar de miserie rond mij kijk, voel ik me zelfs bevoorrecht dat ik voorlopig nog gespaard blijf van ernstige ziekten of ongemakken. Ik mag er niet aan denken dat ik dement zou worden, en daardoor wellicht een zware last zou betekenen voor mijn verwanten.

Nog een toe(kom)maatje: ik feliciteer Pascal Vyncke (19!), initiatiefnemer en grote inspirator van Seniorennet, en schrijver van boeken over informatica, voor de “Wablieft-prijs voor klare taal” die hem werd toegekend. Ik lees dat zo’n 40.000 bezoekers PER DAG naar zijn Seniorennet.be surfen.

Tot de volgende komma!

Ik was verrast zo veel bezoekers op mijn kersverse blog te krijgen, maar ik denk dat het grote aantal wel eens te maken kon hebben met de blognaam ‘kommaneuker’, waarvan vooral het tweede deel allicht de nieuwsgierigheid van sommigen heeft geprikkeld. Ik kan iedereen echter verzekeren dat er behalve misschien die naam op deze blog weinig prikkelends te beleven zal zijn: er wordt dus niet geneukt, wel kan ik volgens mijn familie en vrienden heel wat aflullen..

Tafeltennis is een van mijn hobby’s. Ik beoefen het in clubverband maar als louter recreatie en dus buiten competitie. Ook mijn vrouw is een enthousiast clublid en wel drie keer per week tennissen we tafel!… . Het is een sport die ik iedereen die het geluk heeft van mobiel te zijn kan aanbevelen, niet alleen voor de ontspanning en de sociale contacten, maar ook als een goede oefening zowel voor de geest (reactievermogen) en voor de lichamelijke conditie. In de recreantenafdeling van onze club zitten trouwens meerdere senioren (de oudste is 85 en “kan nog goed mee”). Zo, genoeg voor vandaag; mijn volgend bericht zal waarschijnlijk weer over iets heel anders gaan.

Tot die volgende … komma!