Op dit blog schrijf ik zowel persoonlijke “dagboek-notities” als commentaren, ernstig of luchtig, op uiteenlopende onderwerpen. De afbeeldingen zijn – tenzij anders vermeld – meestal geschilderd of op computer getekend door mijn echtgenote, waarbij haar 12 jaar academie-opleiding en workshops goed van pas komen. Tot eind 2008 toonde ze haar creaties trouwens op een eigen blog: https://blog.seniorennet.be/computeroma maar ze ziet meer in één gezamenlijk blog voor ons beiden.
Maandag 13 september 2010
Dat de N-VA-voorzitter graag uitpakt met zijn kennis van het Latijn, is bekend. Ik moet trouwens toegeven dat ik jaloers ben op zijn para…
Dat de N-VA-voorzitter graag uitpakt met zijn kennis van het Latijn, is bekend. Ik moet trouwens toegeven dat ik jaloers ben op zijn parate kennis terzake: zelf ben ik een product van de Grieks-Latijnse humaniora en ik pluk daar nog altijd de vruchten van, maar aan Latijnse spreekwoorden en teksten heb ik me nooit durven wagen.
Wat de kennis van het Nederlands daarentegen betreft, hoef ik voor Bart niet onder te doen denk ik… Onlangs hoorde ik hem voor de zoveelste keer zijn bekende Latijnse slogan “Nil volentibus arduum” citeren, die hij dan in er-BAR(T)-melijk “Nederlands” vertaalde als “voor ZIJ die willen, is niets onmogelijk”. Ik weet wel dat dit bij ons een veelgehoorde taalfout is maar een overtuigde Vlaming als De Wever zou toch moeten weten dat het niet “voor ZIJ” is maar “voor HEN die…”, zoals je ook zegt “voor MIJ, voor JOU, voor ONS”, en niet “voor IK, voor JIJ, voor WIJ…”
(À propos: Barts vertaling van “arduum” als “onmogelijk” schijnt ook niet helemaal koosjer te zijn…)
TOE(kom)MAATJE. Een goeie, onlangs gelezen in Humo’s “Uitlaat” over Madame Non: “Hoe is het mogelijk dat een vrouw als Joëlle Milquet ooit zwanger kon raken? – Antwoord: “Dat was toen haar man haar vroeg om de pil te gebruiken”
Woensdag 8 september 2010
"Zeg nooit dat u een hospitalisatieverzekering hebt" (aldus een goedbedoelde raad van Gazet van Antwerpen 6.9). Het ligt inderdaad voor de h…
"Zeg nooit dat u een hospitalisatieverzekering hebt" (aldus een goedbedoelde raad van Gazet van Antwerpen 6.9). Het ligt inderdaad voor de hand dat (sommige) ziekenhuizen in de verleiding komen om hogere tarieven aan te rekenen als ze weten dat een patiënt verzekerd is, met op langere termijn onvermijdelijk hogere premies voor alle verzekerden tot gevolg. Anderzijds weet ik uit ervaring dat het voor de patiënt ook wel voordelen biedt wanneer de rekeningen geheel of gedeeltelijk rechtstreeks tussen verzekeraar en ziekenhuis afgehandeld kunnen worden. Indien mogelijk zou een patiënt het beste vooraf met zijn verzekeraar overleggen welke informatie hij in een concreet geval aan het betrokken ziekenhuis al dan niet zou mogen verstrekken; de vraag naar een eventuele verzekering zou in geen geval van het ziekenhuis zelf uit mogen gaan. In dat laatste geval staat de (verzekerde) patiënt voor de keuze, ofwel antwoordt hij “neen” maar dan liegt hij en liegen “mag” niet (tenzij je Danneels heet…) ofwel weigert hij op de vraag te antwoorden maar dat komt allicht over als een signaal dat er inderdaad een verzekering tussenkomt, met alle eventuele gevolgen van dien.
TOE(kom)MAATJE. Als iemand zegt “het gaat mij om het principe, niet om het geld”, dan gaat het heel vaak om het geld…
Zaterdag 28 augustus 2010
Ik herinner mij nog vaag de laatste jaren van mijn grootmoeder langs moeders kant. Hoewel ze nog vrij gezond en fit was, en naar hedendaa…
Ik herinner mij nog vaag de laatste jaren van mijn grootmoeder langs moeders kant. Hoewel ze nog vrij gezond en fit was, en naar hedendaagse normen best wat aan sport had kunnen doen, sleet ze haar oude dag al breiend, hakend en bordurend in een brede fauteuil, zoals dat toen nu eenmaal van “oudjes” verwacht werd. Ze overleed in 1937 als ik me niet vergis, ze was geloof ik 70 jaar.
Sindsdien zijn de tijden nogal veranderd, soms in negatieve zin (“die goeie ouwe tijd” was nogal wat beter, weet u wel!). Maar soms ook ten goede; een jaarlijks terugkerende klassieker in de schoolagenda van mijn retorica was “In welke tijd zou je het liefst willen leven?” - antwoord: “NU!!”.
Een van onze kleindochters (17) vroeg of ze enkele dagen bij Oma (en Opa, maar hem werd niks gevraagd…) mocht komen logeren; na een blik in onze agenda konden we haar positief antwoorden maar vroegen of ze zich wel zou kunnen amuseren bij twee oudjes. Geen probleem: ze had al afgesproken (!) met een van onze andere kleindochters (ook 17) om samen “de bloemetjes buiten te zetten”. En zo geschiedde. De eerste middag gingen de twee nichtjes shoppen in het Koopcentrum (Shopping Center voor wie dat liever hoort…) en ‘s avonds ontmoetten ze op de Grote Markt een stel (vrouwelijke) leeftijdgenoten.
Omdat het weer nogal fris was, leende oma elk van beiden een van haar eigen (simili-)leren jasjes; een aanbod dat met overtuigd enthousiasme (“hé oma, kei-cool zeg!!”) aanvaard werd. ‘s Anderendaags vernamen we dat ook de vriendinnen die outfit van oma “tof, modern, hip, stylish… “ vonden. Oma (en ik mét haar…) natuurlijk zo fier als een gieter om zoveel complimenten van een véééél jongere generatie voor hun hippe oma…. Dan denk ik terug aan mijn breiende oma in haar zetel… Opa
TOE(kom)MAATJES. “”” Rommelen met de grammatica:
- Ik wil mijn schoonmoeder niet tegen mijn harnas injagen
- Het begint nu aardig uit de spuigaten te lopen
- Daar zitten diverse kinderen van pluimage
- Het voorstel stuitte tegen de borst van enkele bestuursleden
- Dat werkt als een lap op een rode stier “””
(uit: “Een slipje van de sluier”, taalkronkels verzameld door het Genootschap Onze Taal)
“Doden”tocht… De naam van deze zware 100 kilometerwandeling in Bornem was voor de eerste keer helaas letterlijk te nemen: een van de deel…
“Doden”tocht…
De naam van deze zware 100 kilometerwandeling in Bornem was voor de eerste keer helaas letterlijk te nemen: een van de deelnemers stortte vlak voor de eindmeet in elkaar en stierf even later. Je kon er donder op zeggen dat men onmiddellijk maatregelen zou bedenken om zulke tragische feiten in de toekomst te kunnen voorkomen. Met alle respect voor het slachtoffer en medeleven met zijn nabestaanden, zou mijn standpunt klaar en duidelijk zijn: “De bestaande regels hebben voldoende hun deugdelijkheid bewezen!”.
40 jaarlijkse Dodentochten met duizenden deelnemers (dit jaar meer dan 10.000) hebben bewezen dat de uitgebreide medische en andere voorzieningen langs het parcours volstaan om de deelnemers een veilige wandeling zonder noemenswaardige risico’s te waarborgen. Voor de TV sprak een verantwoordelijke even over de mogelijkheid om elke inschrijver een medische geschiktheidsverklaring te vragen maar hij kwam daar zelf onmiddellijk op terug: praktisch onuitvoerbaar. Ik zou daar nog aan toegevoegd hebben: “da’s ook niet nodig”. Bovendien was dit eerste slachtoffer in 40 jaar een getrainde wandelaar van 59 jaar, die vrijwel zeker zo’n geschiktheidsattest gekregen zou hebben. Overigens moet de juiste doodsoorzaak nog blijken.
Ik ben ervan overtuigd dat de deelnemers aan zulke (Doden)tochten veel meer levensgevaar lopen tijdens hun autoreis naar de startplaats en de terugtrip naar huis dan op het wandelparcours….
Voor alle duidelijkheid: ik vind wandelen al sinds jaren een prachtige en gezonde hobby maar heb nooit begrepen waarom sommige “gekken” het leuk vinden om tientallen kilometers op hun tandvlees te lopen. Ik heb er nooit één seconde aan gedacht om mee te doen en zal er dus persoonlijk geen traan om laten, mochten ze die Dodentocht ooit afschaffen.
Zaterdag 14 augustus 2010
In de Gazet van Antwerpen woedt al een tijd een lawine van lezersbrieven (waaronder ook enkele van mij) over de vraag of je nu al dan nie…
In de Gazet van Antwerpen woedt al een tijd een lawine van lezersbrieven (waaronder ook enkele van mij) over de vraag of je nu al dan niet over een zebrapad mag fietsen. De GvA-redactie heeft in het nummer van dit weekend 14/15.8 wijselijk een streep gezet onder die eindeloze welles-nietes discussie. Alleen heeft het mij verbaasd dat GvA haar gezag niet even heeft doen gelden door ter afsluiting van de discussie gewoon te verwijzen naar de nochtans duidelijke wetgeving terzake. Gevolg: bij veel lezers zal de twijfel blijven bestaan. Jammer.
N.B. Men mag wel degelijk fietsen op een “oversteekplaats voor voetgangers” (het woord “zebrapad” komt in de wegcode niet voor) maar men verliest dan wel zijn voorrang op andere weggebruikers.
TOE(kom)MAATJE. Zoals de kortste speeches vaak de beste zijn, geldt hetzelfde voor moppen. In Humo zag ik onlangs een Kamagurka-cartoon, met de volgende “Alzheimer”grap: een man neemt de telefoon op en zegt: “Met wie spreekt U?” Kees van Kooten heeft de tekening blijkbaar ook gezien en in Humo van 10.8 noemt hij het terecht “de volmaakte grap: slim, absurd, kort, taalkundig simpel en de waarheid volkomen dekkend”.
Ik erger me dood wanneer ministers van de ene dag op de andere gaan bepalen dat gewone alledaagse woorden ineens niet meer betekenen wat iedereen dacht. Zo besliste onze wetgever enkele jaren geleden dat een (Belgische) “bebouwde kom” voortaan niet meer precies hetzelfde is als wat u en ik (en dus ook de Van Dale) en buitenlanders daaronder verstaan.
En nu wil minister Muyters ons wijsmaken dat we activiteiten die we steeds “sporten” noemden, geen sporten zijn omdat ze – volgens hem! - geen fysieke inspanning vergen. Als hij zich even de (fysieke?…) inspanning had getroost om in de Van Dale de definities van “Sport” en “Denksport” (!) op te zoeken, had hij kunnen leren wat wij allemaal al jaren weten. Ook in de sportrubrieken van de media (kranten, radio, TV…) had hij kunnen vaststellen dat ook schaken, dammen en andere denksporten daarin regelmatig voorkomen.
De kwestie is natuurlijk dat Muyters middelen zoekt om te besparen. Maar dat hij dan duidelijker aangeeft waar hij de centen wil halen of laten, in plaats van een hele taalheisa uit te lokken over de betekenis van het woord “Sport”.
In GvA van vandaag 10.8 vormt het begrip “Sport” de hoofdmoot van de lezersrubriek, maar noch de brievenschrijvers noch de GvA-redactie raken er uit. GvA reageert zelfs met de zin: “Het debat of er pas sprake is van sport als een fysieke inspanning wordt geleverd, zal niet snel opgelost worden”, terwijl het antwoord nota bene in Van Dale staat, onder “DenkSPORT”: “verzamelnaam voor intellectuele (recreatieve) bezigheden als bridgen, dammen, schaken, het oplossen van raadsels en puzzels e.d.”
Ik had dit uiteraard ook op mijn beurt in een lezersbrief kunnen gieten, maar GvA heeft er de laatste tijd al meerdere van mijn hand gepubliceerd en ik wil mijn kansen als komma’s neukende GvA-lezer voor de toekomst ook niet te veel hypothekeren …
TOE(kom)MAATJE. Zonnebrillen. Ik vraag me wel eens af waarom sommige figuren zelfs in een schemerdonkere ruimte ook nog eens een donkere bril op hun neus houden. Of omgekeerd: waarom anderen (of diezelfden?) ondanks een felle zon hun zonnebril boven hun knipperende ogen dragen. Of is het eerder een modeverschijnsel bij jongeren en/of 30-/40-ers?
Mijn brave maar eenvoudige Nederlandse grootmoeder zaliger vond “Hollands” helemaal niet moeilijk en begreep niet dat “buitenlanders” er …
Mijn brave maar eenvoudige Nederlandse grootmoeder zaliger vond “Hollands” helemaal niet moeilijk en begreep niet dat “buitenlanders” er wel problemen mee konden hebben. “Ik snap het niet, Hollands praten dat gaat toch vanzelf?” zei ze. In onze moderne tijd klinkt zo’n opmerking natuurlijk onbegrijpelijk naïef maar voor mijn oma (ze stierf in 1937) was de wereld zo klein dat er volgens haar maar één taal gesproken werd.
Maar ter zake. Nederlands een moeilijke taal voor vreemdelingen? Dat hangt van veel factoren af: gelijkenissen of verschillen met hun moedertaal, hun persoonlijke aanleg of belangstelling voor talen (talenknobbel?), omgevingsfactoren (taallessen?) enz. Kortom: de vraag of Nederlands moeilijk is, valt in zijn algemeenheid gewoon niet te beantwoorden.
Maar ik zou uit pure nieuwsgierigheid wel eens willen weten hoe bepaalde anderstaligen onze (geschreven) woorden zouden uitspreken. Neem nou een eenvoudig woord als “bedlegerig”; drie keer dezelfde letter met telkens een andere uitspraak maar dat laatste kan een vreemdeling niet weten. Dus hoop ik ooit een of meer Nederlands-onkundigen te ontmoeten zodat ik eindelijk een antwoord kan krijgen op een beklemmende vraag waar ik nu al zoveel jaren dag en nacht mee worstel...
TOE(kom)MAATJE. Copuleerapparaat: een kopieerapparaat vlakbij condooms; zo'n toestel produceert ozon, waardoor rubber sneller degradeert. (uit:”Groot Lexicon van Nutteloze Feiten, die U stellig niet wilt weten”, uitg. Contact 2005)
Om onze conditie als bejaarde senioren min of meer op peil te houden, draaien oma en ik al zo’n negen jaar vijf ochtenden per week elk g…
Om onze conditie als bejaarde senioren min of meer op peil te houden, draaien oma en ik al zo’n negen jaar vijf ochtenden per week elk gedurende een twintigtal minuten rondjes op een hometrainer. We doen dat eerder uit een soort persoonlijk plichtsbesef want echt plezant vinden we het niet en we grijpen dan ook elk excuus aan om al eens een dagje over te slaan….
Een tijdje geleden begon het spel behoorlijk te rammelen bij elke omwenteling van de pedalen. Mij stoorde het niet zo enorm maar het gebonk werkte oma zodanig op de zenuwen dat ze afhaakte. Ik voelde me zedelijk verplicht om het euvel te verhelpen en omdat ik na veel zoekwerk al eerder had ontdekt hoe ik een piepende ketting tot zwijgen moest brengen (gewoon smeren…), nam ik vanmorgen de handleiding door, waarin stond uitgelegd hoe ik de diverse onderdelen kon (de)monteren.
Nu sta ik bij mijn (klein)kinderen bekend als een lieve Pa/Opa maar tegelijk als een onhandige kluns met twee linkerhanden (als ik het ooit in mijn hoofd zou halen mijn “hulp” aan te bieden bij een of ander klusje, weet ik nu al hun reactie: “Pa/Opa; blijf er af aub!”). Maar terug naar die handleiding. Het duurde enkele uren voordat ik de kettingkast los had gekregen, voor alle zekerheid hier en daar nog wat vet gesmeerd en een paar vijzen en moeren vastgedraaid.
Tot mijn aangename verbazing lukte het demonteren en terugplaatsen van alle onderdelen vrij goed, al kostte het me heel wat bloed (letterlijk!), zweet en (bijna) tranen, en al moest ik wel een tijdje zoeken naar een verdwaalde losse vijs maar uiteindelijk zat alles weer op zijn plaats (behalve allicht mijn eigen losse vijs). Het zag er allemaal picobello uit en bij wijze van test kroop ik op het zadel om te constateren dat onze hometrainer uitstekend functioneerde! Slechts één klein min-puntje: het ding rammelt en bonkt nog steeds…
TOE(kom)MAATJE. Beroemde uitspraak van Shakespeare (of was het Shakesbeer?): ”Two beer or not two beer, that is the question.” (bron: Alechia Post, Universiteit Antwerpen maart 2010)
De Koninklijke uitspraak (pardon: toespraak!) t.g.v. 21 juli 2010. Exact een jaar geleden schreef ik bij mijn blogje het volgende TOE(k…
De Koninklijke uitspraak (pardon: toespraak!) t.g.v. 21 juli 2010.
Exact een jaar geleden schreef ik bij mijn blogje het volgende TOE(kom)MAATJE: “”We hebben weer eens kunnen genieten van de koninklijke 21-julitoespraak. Nou ja, “genieten” is niet het juiste woord natuurlijk. Het zou al een stuk beter zijn als de persoonlijke entourage van de vorst er voor kon zorgen: 1) dat hij de tekst wat vlotter en zonder uitspraakfouten afleest, en 2) dat die tekst ook geen andere taalfouten meer zou bevatten (…) “” . Na de volledige toespraak van vandaag beluisterd te hebben, vraag ik me opnieuw af of er aan het Hof nu echt niemand rondloopt met voldoende kennis van onze eerste landstaal om onze vorst te behoeden voor een foutieve uitspraak van woorden als “energie” en – geloof het of niet… – “koningin”!!
TOE(kom)MAATJE 1 (Geen?) taalgrapje. Een afgezaagd grapje over de Franse taal: Hoe is “Een forel” in het Frans: Un forel of une forelle?. Het antwoord is natuurlijk: de Franse taal kent geen forel noch forelle, een Franse forel is une TRUITE. Hahahaha!! Hoewel, niet te vroeg lachen aub: toen ik onlangs “forelle peren” kocht, las ik op het tweetalig etiket als Franse benaming: “Poires forelle”…..
TOE(kom)MAATJE 2 (om het af te leren) een Kippengrap. Er was een kip en die zei: “Tok!” De andere kip vroeg: “Are you tokking to me?” (uit Humo – Uitlaat 6.7.2010)
HELP! Ik ben (g)een Hollander… Je kan er moeilijk naast kijken: doorgedraaide Nederlanders, zo rotsvast overtuigd van “hun” eindoverwinni…
HELP! Ik ben (g)een Hollander…
Je kan er moeilijk naast kijken: doorgedraaide Nederlanders, zo rotsvast overtuigd van “hun” eindoverwinning op de WK in Zuid-Afrika dat ze op de gekste manieren nu al vooruit lopen op die overwinning, alsof de buit al binnen is. In tal van dorpen (en steden?) zijn hele huizenrijen al dagenlang van het dak tot op de grond compleet in het oranje gestoken. Honderden (duizenden?) oranje truien worden alvast verkocht met het opschrift “Oranje Wereldkampioen 2010”. Verkeersborden worden overplakt met fantasieteksten (uiteraard in de nationale kleuren).
Hoe meer ik die (naïeve en toch ook wat arrogante?) waanzin zie, hoe meer ik hoop dat “Nederland” tegen Spanje morgen languit op zijn bek gaat, zo nieuwsgierig ben ik naar de reacties van het Hollandse publiek. Zullen ze tranen met tuiten huilen?, zich het Lazerus zuipen?, vandalenstreken uithalen?, de Spaanse ambassadeur gijzelen?, Sinterklaasliedjes verbieden?, …. Ik ben benieuwd.
Sommigen van mijn vrienden, op de hoogte van mijn Nederlandse roots, reageren dan hoogstverbaasd op mijn morbide verlangens: “Jij bent toch zelf een Hollander?”. Ja en neen. Mijn wieg stond inderdaad in Haarlem en van 1946 tot mijn naturalisatie in 1973 liep ik in België rond met een zgn. “Vreemdelingenkaart”, evenals mijn ouders en mijn drie zussen. In het begin liep ik rond met het idee dat in Holland alles beter was en maakte soms vergelijkingen in de trant van: “bij ons in Holland” enz… Dat arrogante gedrag heb ik vlug afgeleerd, gelukkig. Het oorspronkelijke heimwee naar mijn Haarlemse milieu maakte geleidelijk plaats voor de Vlaamse context. In die mate dat mijn sporadische Hollandse contacten zich beperken tot enkele neven en nichten en eens per jaar een verjaardagstelefoontje naar een vriendje van de Lagere School (en vice-versa).
Ik denk van mezelf te mogen zeggen dat ik me behoorlijk heb aangepast. Al kan ik mijn Noord-Nederlandse accent soms moeilijk verbergen. Soms probeer ik dat wel om zo wat “Hollander”moppen te horen uit de mond van mensen die mijn Kaaskop-origine niet kennen, heerlijk!!
TOE(kom)MAATJE. Een van die Hollander-moppen luidt als volgt (oordeel zelf maar of het klopt!): “Wat is het verschil tussen een Hollander en een maagd? – Antwoord: een Hollander blijft altijd een Hollander!….”
Bart De Wever: beter in Latijn dan in Nederlands?