Sommigen noemen me een kommaneuker (muggenzifter). Of ik die bijnaam verdien, moeten mijn bezoekers maar beoordelen. Op dit blog wordt in elk geval niet geneukt, misschien wel geluld (voor het eerste bestaan andere wipsites, pardon, websites).
Op dit blog schrijf ik zowel persoonlijke “dagboek-notities” als commentaren, ernstig of luchtig, op uiteenlopende onderwerpen. De afbeeldingen zijn – tenzij anders vermeld – meestal geschilderd of op computer getekend door mijn echtgenote, waarbij haar 12 jaar academie-opleiding en workshops goed van pas komen. Tot eind 2008 toonde ze haar creaties trouwens op een eigen blog: https://blog.seniorennet.be/computeroma maar ze ziet meer in één gezamenlijk blog voor ons beiden.
In het TOE(kom)MAATJE van mijn vorige blog beloofde ik om terug te komen op dit actuele onderwerp. Ik ga dit NIET doen, om de eenvoudige reden dat het item al wat uit die actualiteit verdwenen lijkt te zijn. Ik beperk mij tot het volgende. Pedofielen zijn echte misdadigers en moeten als zodanig gestraft worden, ongeacht welke rol ze in de maatschappij spelen; iedere laksheid in dat verband (bv. tegenover priesters of bisschoppen) stuit mij tegen de borst. Anderzijds stoort het mij evenzeer dat hele categorieën mensen gemakshalve over dezelfde kam geschoren worden; de overgrote meerderheid van katholieke priesters en bisschoppen is – zolang het tegendeel niet bewezen is - onschuldig en mag dus niet aan de schandpaal genageld worden.
Ik was al wat verrast dat het Belgisch Instituut voor de VerkeersVeiligheid überhaupt op mijn vragen (zie mijn vorig blog) antwoordde, of beter: reageerde, want een echt antwoord op mijn vraag kan men het moeilijk noemen. Ze spreken zich niet uit over mijn opmerkingen (zijn ze het nu wel of niet met me eens?) maar erkennen impliciet dat ze zelfs nog nooit “stappen hebben ondernomen” (noch van plan zijn) om gevaarlijke toestanden bij de bevoegde instanties “aan te kaarten”. Voor een instelling die Verkeersveiligheid hoog in haar vaandel draagt, vind ik dat een “gemakkelijkheids-standpunt”. Of ben ik nu weer komma’s aan het neuken? Maar oordeel zelf over het “antwoord” van BIVV:
”””Geachte heer, Bedankt voor uw bericht en uw interesse inzake verkeersveiligheid. We hebben uw mail ter info doorgegeven binnen het BIVV. 1)Voertuigmodellen worden op Europees niveau gehomologeerd, reglementering daaromtrent gebeurt binnen een technische commissie van de Verenigde Naties in Genève; het BIVV is hierbij niet rechtstreeks betrokken. (waarom geen initiatief van het BIVV zelf?, kommaneuker). 2)Er bestaan geen normen voor geluidsinstallaties in auto's, de wegcode zegt niets over het toegelaten geluidsniveau (waarom doet het BIVV daar niets aan?, kommaneuker). Gemeenten kunnen wel proces-verbaal opstellen wegens verstoring van de rust, sommige gemeenten hebben een expliciet verbod op "boomcars" ingeschreven in het gemeentereglement en kunnen op basis daarvan overtreders beboeten. Met vriendelijke groeten, “””
TOE(kom)MAATJE. Als er niks tussenkomt hoop ik de moed te kunnen opbrengen om me in een volgend blogje te wagen aan een actueel en zeer gevoelig onderwerp: pedofilie in (en buiten) de kerk…
Gisteren 12.5 heb ik volgende e-mail gestuurd naar het BIVV Belgisch Instituut voor de VerkeersVeiligheid (u weet wel, dat is die club die medeverantwoordelijk is voor de soms raadselachtige boodschappen op grote borden die uw aandacht afleiden van het verkeer...)
""Geachte heer/mevrouw,
Ik vraag me af of uw instituut al eens stappen heeft ondernomen - en met welk resultaat - om de volgende gevaarlijke toestanden bij de bevoegde instanties aan te kaarten: 1) er rijden nog steeds 4-persoonswagens in het verkeer met slechts twee deuren vooraan. Het risico, dat passagiers op de achterzetels bij een ongeval niet of niet tijdig uit zo'n wagen kunnen ontsnappen of bevrijd worden, is uiteraard groot, zoals de praktijk trouwens meermaals heeft bewezen (o.a. met "onnodige" dodelijke slachtoffers). Verontrustend vind ik het, dat eigenaars en medereizigers van zulke "tuigen" zich van dat gevaar meestal niet eens bewust zijn. Een wereldwijd verbod op de fabricage van dergelijke wagens zal voorlopig wel een utopie zijn, maar een ontradingscampagne richting fabrikanten en (potentiële) gebruikers is misschien wel denkbaar. Of zou het kunnen dat verkeersveiligheid in deze materie moet wijken voor commerciële belangen van constructeurs en verdelers? 2) een ander onderschat gevaar schuilt m.i. in zogenaamde "getunede" wagens, vooral in trek bij jongere generaties en waarbij de geluidsinstallaties soms/vaak/meestal alle redelijke volumenormen overschrijden, waardoor de chauffeur onmogelijk de geluiden van het verkeer buiten zijn wagen kan horen, laat staan interpreteren. Het voorbije weekend demonstreerden een 300-tal dergelijke (sport)wagens op de Grote Markt van Sint-Niklaas hun brullende (peperdure) geluidsinstallaties op een wijze die aan duidelijkheid niets te wensen overliet. Zijn er geen wettelijke beperkingen op het gebruik van dergelijke installaties in rijdende auto's? En als er zijn, worden evt. overtredingen dan wel streng genoeg aangepakt? Ik kijk met belangstelling uit naar uw reactie enz… """
En nu maar afwachten of en hoe het BIVV op mijn vragen zal reageren…
TOE(kom)MAATJE (herhaling uit mijn blog van 31.1, gevolgd door een leuke toevoeging – tussen haakjes - door mijn jongste zoon): Uit een Engels opstel: He shot three times and now he is dad(of a threeling?)
Ik hou van mijn Nederlandse taal maar ik zie niet in waarom ik het nochtans zo populaire Groene Boekje zou moeten aanschaffen! Wablief? Ik leg uit. Tijdens een vormingsdag voor communicatieverantwoordelijken van OKRA-afdelingen (OKRA = met meer dan 200.000 leden de grootste seniorenbeweging in ons land) wees een van de sprekers op het belang van een correct taalgebruik in nieuwsbrieven of contacten met de buitenwereld. Hij achtte het daarom een absolute plicht van elke communicatieverantwoordelijke om de officiële Woordenlijst van de Nederlandse Taal (het zgn. Groene Boekje) steeds bij de hand te hebben of zo nodig aan te schaffen. Het is echter een wijdverbreid misverstand dat als je maar correct spelt, ook je taalkennis in orde is. Dus: leve het Groene Boekje? Met het Groene Boekje kun je inderdaad wel de spelling van (een aantal) afzonderlijke woorden controleren (overigens doet de spellingchecker van je pc dat sneller en beter) maar niet hun onderling of grammaticaal verband. Onze geschreven (en gesproken!) taal krioelt bijvoorbeeld van woorden die elk afzonderlijk wel in het Groene Boekje staan maar samen toch geen correct Nederlands zijn. Een alledaags voorbeeld: “Schrik hebben” klinkt correct maar is letterlijk vertaald Frans (“avoir peur”); in goed Nederlands heb je geen schrik maar “ben je bang”. Meneer Van Dale zal zich in zijn graf omdraaien als ik zeg dat ik “zijn” Groene Boekje “haat”; om het goed te maken zeg ik dan dat ik zijn (veel duurdere…) driedelige “Dikke” (Van Dale) regelmatig raadpleeg om (ook) de betekenis van woorden te kennen. En wie zich afvraagt hoe hij/zij dt-spelfouten moet vermijden kan noch met het Boekje noch met de Dikke iets doen maar moet gewoon de (eenvoudige) regels daaromtrent leren. Tot slot een tip voor wie “echte” taalfouten wil vermijden: abonneer u gratis via www.vrttaal.net op de wekelijkse “taalmail” van de vrt-taalraadsman. Warm aanbevolen! Komaan beste bezoeker! Op zo’n harde taal van een taalbezeten eigenwijze kommaneuker moet je toch kunnen reageren. Misschien het begin van een interessante discussie?…
Ik ben al van kindsbeen af geïnteresseerd in van alles wat zich aan de zichtbare (en onzichtbare!) hemel afspeelt. Toen weerman Frank Deboosere aankondigde dat het bemande ruimtestation ISS zondagnacht 18 april tussen 4.52 en 4.59 uur heel duidelijk te zien zou zijn in het zenit (= recht boven ons hoofd) tijdens zijn passage van West naar Oost, dacht ik dan ook “Wow, ik zou dat best willen zien maar waarom “moet” dat nu per se op zo’n ontiegelijk uur; kan het nu echt niet ’s avonds? Ik ga er in elk geval mijn wekker niet voor zetten”. Dat laatste bleek echter niet nodig want “gelukkig” had ik een van mijn min of meer slapeloze nachten en zag op mijn horloge net “op tijd” dat het kwart voor vijf was. Ik sloop stilletjes (om madam Komma niet te wekken) mijn bed uit, trok mijn peignoir, mijn sokken en mijn pantoffels aan en trok naar beneden, zette een wollen muts op en vlijde me neer in een van mijn tuinzetels. Plat op mijn rug liggend keek ik recht boven mij naar een donkere hemel en wachtte op wat komen zou. En inderdaad verscheen even later vanuit het westen een zeer helder en snel bewegend licht, onmogelijk te verwarren met een vliegtuig (zelfs al zouden er geweest zijn, maar die stonden overal aan de grond wegens de stofwolk!). Amper één of twee minuten later verdween het tuig met zijn bemanning weer uit het zicht, richting Oost. Ik herhaalde dezelfde procedure in omgekeerde richting en belandde weer in mijn bed. Blijkbaar moet ik oma toch uit haar slaap gehaald hebben want ze vroeg waar ik in vredesnaam “al die tijd” gezeten had. Ik zei dat ik niet gezeten had maar gelegen, en wel achterover in onze tuinzetel, met mijn peignoir, enz. enz., genietend van het mooie uitzicht. Ze stond op het punt mij gek te verklaren, toen ik de ware toedracht onthulde. Toen viel haar frank (enfin 2,5 eurocent): ze kent mijn belangstelling voor alles wat zich in het uitspansel (en daar voorbij) afspeelt… Conclusie: voor één keer ben ik toch eens beloond voor een slapeloze nacht!
TOE(kom)MAATJE. “Elke seconde explodeert er ergens in het heelal een ster die daarbij het licht van een compleet sterrenstelsel uitstraalt” (uit: de spectaculaire dood van sterren, artikel in National Geographic Magazin, maart 2007)
91% van de GVA-lezers (antwoordend op een “vraag van de dag”) keurt het goed dat een overvallen juwelier schoot op de (vluchtende!) gangsters (GVA 14.4). Ik vind dat een griezelige uitslag, die bewijst dat de meeste mensen er blijkbaar geen probleem mee zouden hebben om eventueel zelf het recht in eigen handen te nemen, in plaats van de regels van onze democratische rechtstaat (hoe gebrekkig soms ook) te eerbiedigen. Het is niet aan de burger maar aan justitie (politie enz.) om misdadigers op te sporen, aan te houden en te berechten. Voor alle duidelijkheid: op het ogenblik dat de juwelier op de vluchtende overvallers schoot werd hij niet (meer) fysiek bedreigd en ging het dus niet om een daad van wettige zelfverdediging. Geen goedkeuring dus, wel begrip: de ongelukkige juwelier zal allicht verzachtende omstandigheden inroepen als hij zich voor de rechtbank moet verantwoorden. TOE(kom)MAATJE. “Democratie is geen goede staatsvorm, maar alle andere zijn nog slechter” (Winston Churchill)
In “Neerlandia, Nederlands-Vlaams tijdschrift voor taal, cultuur en maatschappij, jaargang 114 - nummer 1 – 2010” schrijft Peter Debrabandere:
<<(…) De Vlaamse journalist Ludo Permentier protesteerde in De Standaard tegen het woordgebruik van de Franstalige columnist Alain Berenboom, die in D.S. bij herhaling de taal van de Vlamingen Vlaams genoemd had. (…) Dat Franstalige intellectuelen het op bezoek bij een Nederlandstalige Belgische krant nog steeds niet kunnen laten om onze taal Vlaamste noemen, dat zegt veel over een vandaag in Franstalig België nog steeds levend negatief sentiment tegenover de taal van Vlaanderen (en Nederland). Permentier schrijft dan ook terecht: “Stel u voor dat een columnist uit Vlaanderen in een Franstalige krant zou schrijven dat onze hoofdstad tweetalig is: Nederlands en Waals. Wat een verontwaardiging zou dat niet teweegbrengen.”>>
Permentier en Debrabandere hebben natuurlijk 100% gelijk. Maar dat veel Franstaligen maar al te graag het Nederlands, pardon, le flamand,bagatelliseren als een quantité négligeable (in “Europa” bv.), is voor een stuk ook onze eigen schuld. Ik erger me mateloos als ik (bv. in het buitenland) andere Vlamingen hoor verkondigen (of bevestigen) dat onze taal “le flamand”, “Flemish”, Flämisch… is; ik voel me dan telkens weer gedwongen om uit te leggen dat het gesproken Nederlands, zoals elke taal, alleen regionale verschillen vertoont en dat het geschreven Nederlands in principe zelfs exact gelijk is voor de zestien miljoen Nederlanders en Vlamingen boven en onder de staatsgrens (Suriname dan nog niet eens meegerekend…).
TOE(kom)MAATJE (eigenlijk ook over taal…): ik vind het onbegrijpelijk en ontmoedigend dat onze nationale omroep VRT, ondanks zijn voorbeeldfunctie, op sommige punten hardnekkig het slechte voorbeeld blijft geven, ondanks taalraadsman Hendrickx. Zoals het regelmatig tutoyeren (je, jou…) waar het vousvoyeren (u, uw…) moet zijn; geen wonder dat dit on-Nederlands aanwensel meer en meer verspreid raakt (onlangs bleef een minister een heel interview lang de interviewer tutoyeren).
Een van de (noem het artistieke) hobby’s van oma is altijd geweest: het verzamelen en/of naaien (met goedkope spullen) van allerlei “verkleedkleren” waar onze kinderen (en later de kleinkinderen) dan in konden/kunnen rommelen als ze voor school of een andere gelegenheid iets moe(s)ten “opvoeren”. Als oma tijdens haar wekelijks bezoek aan de markt ergens restantjes van stoffen of accessoires ziet liggen dan denkt ze direct “dat kan wel eens dienen voor mijn verkleedkoffer”. Ook van haar exotische reizen (Nepal, India, Mongolië, Afrika…) kwam ze soms terug met een “bruikbaar” souvenir. En zo bouwde ze in de loop der jaren een indrukwekkende verkleedcollectie op. De voorbije week doken drie kleinkinderen (toevallig onafhankelijk van elkaar) in oma’s verkleedkoffer op zoek naar een of andere gelegenheidsoutfit voor school of jeugdclub. Kleinzoon J.: “oma, ik zoek iets zwarts, en blauwe gel om mijn haar rechtop te houden”; kleindochter M.: “oma, heb je iets prinsesachtigs voor me?”; kleindochter S.: “ik heb iets alternatiefs uit de jaren 1980 nodig”. Overigens heeft oma (nu moet ik zeggen ‘mama’) ook onze dochter A. (leerkracht 3de studiejaar) en enkele collega’s al eens voorzien van “badpakken van vóór de oorlog” voor een podiumoptreden tijdens hun schoolfeest… Ter illustratie hierna enkele fotootjes, waarbij enkele “mannequins” een kleine selectie uit oma’s verkleedkoffer showen. Mochten ze zich in hun privacy geschonden voelen, dan moeten ze het maar aan Opa Komma laten weten, dan vliegen ze er weer uit (de foto’s bedoel ik); overigens acht ik de kans nogal klein, want zo vaak komen ze niet naar mijn blog, misschien hebben ze gelijk…
Zelf koken is aan mij niet besteed, ik kan nog geen ei bakken. Geen probleem, want “mevrouw Komma” beheerst de gastronomie in al haar vezels en ze vertroetelt mij alle dagen met een heerlijk diner, met als beloning (en aanmoediging) mijn voortdurend enthousiasme. De enige materiële inbreng die ik in dat dagelijks festijn lever, is het dekken van de tafel en de afwas na afloop. En als een soort eerbetoon aan de kokkin (ook een beetje uit eigen belang…) zorg ik ook voor een aangepaste drank. Die van vandaag had een kleine waterrand in de meniscus, een lichte kleurintensiteit en een warme neus, rijpe mispel, stal en rubber; ook in de mond eerder tertiaire indrukken van oud leder, potloodslijpsel, nootmuskaat, eik, koffie, zoethout, droge bladeren en hopjes; kortom, nogal streng maar toch een zalige neus met finesse en een verbazende balans. Wat kan die fruitsap van de Aldi toch lekker zijn!!!… U hebt het al door, beste bezoeker: die geleerddoenerige “drank-beoordeling” is natuurlijk flauwekul; al ben ik al die hoogdravende termen tegengekomen in de wekelijkse, serieus bedoelde wijnrubriek van de Gazet van A’pen. Voor alle duidelijkheid: het begin van mijn blog klopt helemaal: oma kookt wel degelijk fantastisch. Daarom geniet ik ook elke dag bij mijn diner van een glas (Aldi-)wijn, weliswaar zonder al die geleerde franjes; mijn analyse is iets eenvoudiger: “lekker”! (Merkwaardig genoeg is oma zelf geen wijnliefhebber, al verwerkt ze we wel af en toe wijn in haar gerechten).
TOE(kom)MAATJE. “Slapeloosheid is de belangrijkste slaapstoornis”. Wie zou zoiets kunnen bedenken? Wel, de "ontdekking" komt van BASS (Belgian Association for Sleep Research and Sleep Medicine).
Het Nederlandse jeugdprogramma “Het Klokhuis” op Nederland 3 biedt dagelijks rond 18.25 uur schitterende documentaires over de meest uiteenlopende aard, elke dag een ander onderwerp, verlucht met korte absurde sketches rond het item van de dag. Het programma heeft trouwens terecht al eervolle prijzen gekregen. Het beschikt bovendien over uitstekende (uiteraard jeugdige) presentatoren, die echter – helaas helaas! – bijna allen een afschuwelijk Nederlands spreken, een slecht voorbeeld voor de (vooral jeugdige?) kijkers. De “kampioene” van dat “Poldernederlands” is ene Dolores (haar “ei” lijkt veeleer op “ai”, “veel” wordt “veeuw”, “door” wordt “doo-euh” enz enz.). Ik kijk regelmatig met veel interesse en plezier naar het programma, maar dat taaltje…… brrrrr! Mijn excuses aan mijn bezoekers! Ik kan me voorstellen dat velen onder jullie denken: “hij is weer bezig!” Maar ja, taal is nu eenmaal een van mijn dada’s en als ik eenmaal bezig ben, ben ik moeilijk te stoppen. Zorry zorry zorry!!!
Als TOE(kom)MAATJE een (oud) taalgrapje: “als achter vliegen vliegen vliegen, vliegen vliegen vliegen achterna.”
Pedofilie in de kerk!
