Archief

De reünie
   In 1952 verliet ik, samen met zo’n 20 medeleerlingen, het laatste jaar van het college. We spraken af om elkaar regelmatig te blijven ontmoeten, samen met de “lieven” (voor zover we die al hadden, want op het college was het kijken naar het andere geslacht, laat staan het hebben van een lief, ten strengste verboden). Enkele toegewijde vrienden namen de organisatie van die (aanvankelijk jaarlijkse, later tweejaarlijkse) reünies op zich; en tot op de dag van vandaag zijn het nog steeds diezelfde enthousiastelingen die er telkens weer in slagen om de meeste (nog levende…) collega’s van toen bijeen te krijgen. In ons jubileumjaar 2002 versierden ze zelfs een 3-daags verblijf in Frigolet bij Avignon (Z.-Fr.) de Provence, waar een van ons het gebracht heeft tot abt van een Norbertijner abdij aldaar.
   Een van die initiatiefnemers mailde ons nu de volgende Engelse tekst; de originele auteur is mij onbekend, maar hij (het is duidelijk geen vrouw…) weet de verschillende levensfasen van een ouder wordende vriendengroep met veel humor en opmerkingsgave te schetsen.

A group of 40 years old buddies discuss and discuss where they should meet for dinner.

Finally it is agreed upon that they should meet at the Gausthof zum Lowen restaurant because the waitresses there have low cut blouses and nice breasts.

10 years later, at 50 years of age, the group meets again and once again they discuss and discuss where they should meet. Finally it is agreed upon that they should meet at the Gausthof zum Lowen because the food there is very good and the wine selection is good also.

10 years later at 60 years of age, the group meets again and once again they discuss and discuss where they should meet. Finally it is agreed upon that they should meet at the Gausthof zum Lowen because they can eat there in peace and quiet and the restaurant is smoke free.

10 years later, at 70 years of age, the group meets again and once again they discuss and discuss where they should meet. Finally it is agreed upon that they should meet at the Gausthof zum Lowen because the restaurant is wheel chair accessible and they even have an elevator.

Brol, smartlappen en misverkiezingen…
   Een van onze zoons is voltijds violist en muziekleraar en wordt af en toe gevraagd om samen met een pianist (soms mag dat zijn vader zijn, ik dus) op te treden met een “licht klassiek” programma voor een receptie, een vernissage of een andere gelegenheid waar “zware” klassieke muziek minder gesmaakt zou worden.
   Speciaal voor die gelegenheden heeft hij enkele mappen in zijn kast die hij in een ludieke bui heeft “versierd” met opschriften zoals: “Brol en smartlappen, voor recepties waar geen eind aan komt (soort toiletpapier-muziek) met o.a. Lascia Dinges…” Hij geeft toe dat die omschrijving erg oneerbiedig is en eigenlijk ook onverdiend voor heel wat van de betreffende werken: er zitten wel degelijk mooie dingen tussen maar die zo grijs gedraaid zijn dat een “echte” liefhebber van klassieke muziek ze stilaan wat beu is.
   Ook wordt hem soms gevraagd om een kerkelijke plechtigheid muzikaal te omlijsten; ook daarvoor legde hij een “aangepaste” map aan en gaf die als titel: “Mis-muziek (daarom geen misse muziek, enkel muziek om te kiezen voor in de mis, een soort misverkiezing dus…)”.
   Ik moet ergens in mijn bestanden wel een foto hebben waarop wij beiden al musicerend staan te pronken, maar ik geef de voorkeur aan twee foto’s van mijn zoon samen met zijn dochter (sinds enkele jaren professioneel pianiste, gelukkig heel wat begaafder dan haar opa die steeds een bescheiden amateurtje is gebleven…). 

                                   De "betrokkenen" zo'n 25 jaar geleden:
      

                           En hier dezelfde "hoofdpersonen" 25 jaar later tijdens een recital:

   Op het ogenblik dat ik dit schrijf, is het zoveelste Groot Dictee der Nederlandse Taal volop bezig (of net afgelopen?). Hoewel ik dit hopeloos overschatte media-gebeuren al enkele jaren volkomen links laat liggen, zullen vrienden en kennissen me toch weer vragen of ik, als verwoede taalliefhebber, niet “meegedaan” heb. Nee, nee, nee dus! De tijd is voorbij dat ik inderdaad elk jaar met pen en papier aan het TV-scherm gekluisterd zat en meestal een iets betere score behaalde dan het gemiddelde van “de zaal”. Bovendien heb ik op dergelijke spellingwedstrijden te lande af en toe een “podiumplaats” bereikt, waarmee ik als prijs enkele woordenboeken e.d. in de wacht heb gesleept.
   Intussen besefte ik meer en meer dat een dicteewedstrijd in feite niets te maken heeft met taalkennis maar alles met het “correct” kunnen spellen van aartsmoeilijke woorden (die je bovendien zelden of nooit gebruikt!). Sindsdien maak ik me ongezond druk om andersluidende beweringen van mensen die m.i. beter zouden moeten weten. Verwijzend naar het Groot Dictee vindt royaltyjournalist Jan Van den Berghe het “maar normaal dat je als journalist een correct taalgebruiker bent” (GvA 16.12); in 2006 was VdB de “beste der prominenten”, maar in een echte taaltest zou hij waarschijnlijk minder goed gescoord hebben: in zijn korte GvA-tekst lees ik ten minste twee gallicismen…
   In dit verband las ik onlangs eenzelfde standpunt van prof. Hans Bennis, bijzonder hoogleraar Taalvariatie aan de Universiteit van Amsterdam. Ik citeer gedeeltelijk (de vetgedrukte onderstrepingen zijn van mij):
   “(…) het Groot Dictee interesseert me niet. Ik begrijp niet dat intelligente mensen hieraan meedoen, laat staan dat ze er trots op zijn als ze weinig fouten maken. (…) Het heeft allemaal niets met natuurlijke taal te maken, maar met de regeltjes die men heeft verzonnen om taal op te schrijven. Ik vind het jammer dat mensen zoveel

waarde hechten aan een correcte spelling. Om een of andere reden stellen mensen correct spellen gelijk aan goed zijn in taal. Maar goed zijn in taal staat voor mij eerder gelijk aan zonder horten of stoten je gedachten helder onder woorden kunnen brengen; iets wat ik zelden tegenkom. Of aan het in staat zijn om complexe