Archief

En dit was een wc (“kakhuis” zou beter passen) tijdens een avontuurlijke huttentocht in de Franse Cévennen:

Hier een heel oud fotootje van computeroma (toen nog gewoon mama!) en onze vier kindjes (intussen zelf alweer ouders van samen 13 grote kinderen...) De dochter amuseert zich kostelijk, haar broer achter haar vraagt zich af wat er te lachen valt...

De laatste zin van mijn blog van 27.1 bevat een verwarrende fout, waardoor een aandachtige lezer van het hele verhaal niks begrepen zal hebben: niet “Peter” lag op “Ingrid” maar omgekeerd!!!

TOE(kom)MAATJE. Wie zich afvraagt waar mijn “Toiletproza” blijft (beloofd in mijn TOE(kom)MAATJE van 24.1), kan ik melden dat ik er nog volop aan bezig ben….

   De kindermoord in een Dendermonds kinderdagverblijf heeft ieder normaal mens geschokt. Wat mij ook geschokt – maar niet verrast - heeft, is de wellust waarmee de commerciële media op het nieuws gesprongen zijn, kwestie van te voldoen aan de sensatiezucht van het publiek, wat dacht u anders? Sommige kranten wijdden er maar liefst 15 en meer pagina’s aan maar zelfs op de openbare omroep moest ander belangrijk (maar minder sensationeel) nieuws wijken.

   Begrijp me niet verkeerd: de moord was belangrijk nieuws en mag dus niet verzwegen worden, en het gerecht zal ongetwijfeld zijn beloop krijgen maar de zwaar overdreven media-aandacht voor allerlei irrelevante details kan – zoals ik in een vroeger blog al eens heb geschreven – labiele geesten goesting doen krijgen om ook eens in de schijnwerpers te komen. Trouwens, wie zegt dat de (duidelijk gestoorde) dader in D’monde zich ook niet heeft geïnspireerd op eerdere, dik in de media uitgerafelde massamoorden…

   Het siert de krant “De Tijd”, dat zij het nieuws uiteraard wel bracht, maar blijkbaar zonder onnodige bijkomende franjes. In het dagelijks persoverzicht op VRT-radio werd daar, naar mijn indruk, nogal smalend over gedaan; alsof de objectiviteit van De Tijd gelijk zou staan met onverschilligheid tegenover het Dendermondse drama. Bah!…

ThermoSTAAT / ThermoSTIEKEM
   Naar het schijnt hebben mannen het minder vlug koud dan vrouwen. Ik weet niet of het waar is, maar bij computeroma en kommaneuker is dat al zeker het geval. Ik heb het niet gauw koud, en als oma even niet kijkt, durf ik onze CV-thermostaat nogal eens stiekem een graadje lager te draaien. Ik geef toe, dat is niet erg netjes van me, maar ik stelde al vlug vast dat het omgekeerde ook gebeurt: als oma het in de loop van de dag wat koud begint te krijgen en mijn achterbaks gedoe dóórheeft, zet ze net zo stiekem de verwarming weer wat hoger. Het lijkt allemaal nogal kinderachtig, en dat is het natuurlijk ook, en je zou denken dat die thermostaat van die constante “hoger-/lager show” op den duur letterlijk en figuurlijk “het heen en weer” (eigenlijk “het op en neer”) zou krijgen, maar oma en ik houden ons liefdevol aan een soort stilzwijgende afspraak dat we elkaar niet meer dan één keer per dag zullen euh… bedriegen.

Radiokaart van de hemel:

VIS:

   Senator Els Schelfhout ligt al enkele dagen onder vuur, ook binnen haar eigen partij CD&V. Ze heeft een doodziek Congolees kindje naar België gehaald, om het hier te laten verzorgen (wat in Congo niet kan) en mogelijk later te adopteren. Zo ongeveer iedereen schreeuwt moord en brand omdat de senator de wettelijke procedures omzeild zou hebben, terwijl andere kandidaat adoptieouders meestal zeer lang moeten wachten voordat hun aanvraag rond is. Het is de klassieke redenering van “iedereen is gelijk voor de wet en dus had Schelfhout ook maar moeten wachten”. Welnu, die benadering verbaast mij: ik zou ze veel liever “omgekeerd” hebben: “als het de senator zo vlug kon gaan, waarom dan ook niet voor anderen?”
   In elk geval van twee dingen één: ofwel heeft Schelfhout de wet omzeild en dan moet ze de gevolgen dragen, ofwel handelde ze wel volgens de wet maar dan mankeert er iets aan de wijze waarop de overheid andere kandidaat adoptieouders informeert over die wettelijke mogelijkheden.

1. Sandra, het meisje met een levensbedreigende stofwisselingsziekte, haalt al dagenlang uitgebreid de media: er is maar één medicijn dat haar (misschien) kan genezen. Probleem: de kostprijs van meer dan een miljoen euro, niet terugbetaald door het ziekenfonds. Maar dankzij de hartverwarmende solidariteit van vele medeburgers is al een belangrijk deel van de benodigde som bijeengebracht; onze wereld is blijkbaar nog niet zo onverschillig als sommige zwartkijkers beweren.
   Ik stoor me echter aan de nogal eenzijdige benadering door “de” media: hun aandacht gaat bijna uitsluitend naar het grote succes van de actie (dat lezen de mensen graag!…), terwijl volgens sommige bronnen het bewuste geneesmiddel zeker op korte termijn nog niet beschikbaar zal zijn; het is zelfs nog niet uitgetest, en de dokter die het zou moeten toedienen heeft zich al teruggetrokken.
   De huidige euforie is dus (voorlopig) op zijn minst voorbarig. Natuurlijk hoop ik voor Sandra en haar ouders dat dat optimisme achteraf terecht zal blijken, zoniet zullen hun ontgoocheling en pijn des te groter zijn. (Overigens heb ik gelezen dat behalve Sandra nog zeer veel kinderen – de cijfers lopen uiteen – dezelfde ziekte hebben; wie denkt ook eens aan hen?...)

2. Smog 90 Ik haal nog maar eens een oud stokpaardje van me boven: de overvloed van overbodige, foutieve, misleidende, tegenstrijdige (enz.!…) verkeersborden in ons land. Ik weet het: het zal wel weer kommaneukerig klinken maar neem nu de bordjes “Smog” onder de 90km-borden. Volmaakt overbodig, dus weggegooid belastinggeld. Immers: wanneer de maximumsnelheid om welke reden dan ook 90 km moet zijn, volstaat één bord: "90”. Smog of geen smog, wie harder rijdt, zit fout. Punt uit.
   Ik vraag me zelfs af of een betrapte overtreder (met een slecht karakter EN een goeie advocaat) zich niet kan beroepen op de volgende interpretatie. Zowel in het Engels als in het Nederlands (Van Dale) betekent “smog”: (vette, vervuilde) MIST; zonder mist dus geen “smog”; “90” + “smog” betekent dus: “max. 90 km/u bij MIST”; vervuiling kan ik niet zien, mist wel: dus zie ik geen mist, dan is er ook geen smog en dus ook geen snelheidsbeperking! (Ik geef toe: het is ver gezocht, maar zonder het bordje “Smog” zou er geen discussie zijn…)
   Op de valreep vernam ik vanmorgen in het VRT-persoverzicht dat de commentator van Het Laatste Nieuws ervoor pleit om het uitwerken van verkeersregels niet (meer) aan ministers over te laten maar aan echte onafhankelijke verkeersspecialisten. Eindelijk! Maar of Van der Kelen's pleidooi zal aanslaan?....

   Rond elke jaarwisseling organiseren computeroma en ik een familiereünie met onze kinderen, kleinkinderen en evt. partners. Omdat die meute stilaan te groot werd om het bij ons thuis te doen (dit jaar rekenden we op 22 man), hadden we een zaaltje gehuurd; op het “menu”: een feestelijk voorziene broodjesmaaltijd met zelfbediening.
   Geleidelijk moesten we wat “afval” in het deelnemersveld noteren: we kwamen uit beneden de 15 zodat we het toch nog thuis zouden kunnen doen. Jawadde! De meeste afvallers “’bekeerden” zich weer en zo steeg de koers toch weer tot 20, onder wie al onze 13 kleinkinderen (9 tot 26 jr.)! Op algemeen aandringen besloten we om “het” dan toch maar thuis te doen (gejuich op de tribune: “vééééél gezelliger!!!”).
   Oma en opa bestelden bij de bakker een ruim assortiment broodjes, haalden hele vrachten kaas, fijne vleeswaren en ander voer in huis, en zondagmiddag wachtten we samen rustig op de storm na de stilte. Rond 14 uur vielen de eerste gasten binnen langs  onze “artiesteningang” (achterdeur), die ze in hun enthousiasme wagenwijd open lieten staan zodat de vrieskou al snel tot in de keuken doordrong, brrrr! Hetzelfde gebeurde met de volgende binnenvallers (misschien mankeert er toch iets aan die achterdeur…).
   We hadden de belangrijkste ingrediënten op diverse tafels uitgestald en omdat ze allemaal de weg kennen naar de koel- en andere kasten bij opa en oma, heerste er binnen de kortste keren een vrolijke stemming. Zoon 2 zei me: “pa, het hééft IETS”. Ik zei: “inderdaad, IETS CHAOTISCH!”
   Na afloop bleef een van de kleinkinderen (12) hier slapen en kreeg op ons voorstel het gezelschap van haar jongste nichtje (9). De “kermis” op de slaapkamer duurde tot 23 uur…. zalig!  ’s Anderendaags kwam zich al vroeg een ander nichtje (11) melden en dat trio bleef tot na het middagmaal…
   EN TOEN…… kwam voor opa en oma eindelijk de (heerlijke) STILTE NA  DE (heerlijke) STORM.

TOE(kom)MAATJE. En vanavond vieren we Oudejaar. Thuis. Samen. Met zijn tweetjes, hoewel je dat bij ons dus nooit op voorhand zeker weet. Maar wat ik wel zeker weet: het zal gezellig zijn.