Sommigen noemen me een kommaneuker (muggenzifter). Of ik die bijnaam verdien, moeten mijn bezoekers maar beoordelen. Op dit blog wordt in elk geval niet geneukt, misschien wel geluld (voor het eerste bestaan andere wipsites, pardon, websites).
Op dit blog schrijf ik zowel persoonlijke “dagboek-notities” als commentaren, ernstig of luchtig, op uiteenlopende onderwerpen. De afbeeldingen zijn – tenzij anders vermeld – meestal geschilderd of op computer getekend door mijn echtgenote, waarbij haar 12 jaar academie-opleiding en workshops goed van pas komen. Tot eind 2008 toonde ze haar creaties trouwens op een eigen blog: https://blog.seniorennet.be/computeroma maar ze ziet meer in één gezamenlijk blog voor ons beiden.
1) Een van mijn favoriete blogsters (“Bojako”) uitte onlangs op haar eigen blog haar terechte ergernis over een vlammend artikel in Gazet van A’pen (soms nog steeds “De Frut” genoemd), waarin een kleuterjuf zwaar op de korrel werd genomen omdat zij een vierjarige stoute kleuter korte tijd in een “berghok” had opgesloten (blijkens een bijgaande foto was dat “hok” helemaal niet zo angstaanjagend: een ruime bergplaats met wat schoonmaakgerei en een groot raam met uitzicht naar buiten..). De Gazet zette het geval dik in de verf, de moeder eiste en kreeg excuses van de schooldirectie, wilde haar andere kinderen tot de vakantie niet meer naar school sturen, kortom: algemene schande, verontwaardiging langs alle kanten en … een heerlijke kluif voor de Gazet. Ik wil het gedrag van die juf niet goedpraten -de tijden zijn veranderd… - maar het is een publiek geheim dat de “vrije opvoeding” van tegenwoordig wel eens tot excessen leidt, waarbij kinderen hun ouders en andere opvoeders tiranniseren. In zo’n geval kan ik de houding van een uitgedaagde leerkracht wel een beetje begrijpen. Ik vraag me dan ook af of zo’n overdreven aandacht en medelijden met een gestraft kind pedagogisch wel verstandig is. Maar ja, sommige kranten maken nu eenmaal graag van een mug een olifant.
2) Nog zo’n olifanten/mug-verhaal in diezelfde Frut. De “mug”: In … werd een bromfietser aangereden door een automobilist, die vluchtmisdrijf pleegde; de bromfietser kwam er met lichte verwondingen van af, zijn brommer werd licht beschadigd. De chauffeur pleegde vluchtmisdrijf. Een bijna alledaags voorval, waar de Gazet normaal niet meer dan twee regels aan had kunnen wijden, ware het niet – en hier komt de “olifant” - dat de moeder van het “slachtoffer” tot groot jolijt van GVA op het idee kwam om via de Gazet een emotionele oproep te doen tot eventuele getuigen van het ongeval, zodat de gevluchte dader van deze gruwelijke misdaad misschien opgespoord zou kunnen worden (en liefst openbaar opgeknoopt?). Ze trok met haar zoon, zijn brommer en een fotograaf van GVA naar de plaats van de ramp, daar werd het tuig op de rijbaan gelegd, de zoon mocht er naast poseren en de Frut hield aan een banaal fait—divers een heerlijk-vettige foto-reportage over.
Soms bekruipt mij de lust - zoals ook bij Bojako?... - om van krant te veranderen, en daarom probeer ik inderdaad wel eens een concurrerende gazet maar moet dan tot mijn ergernis vaststellen dat die al niet beter zijn, tenzij (misschien) een echte zgn. "kwaliteitskrant" als De Standaard of De Morgen, maar daarin mis ik dan weer andere dingen die ik bij GVA wél kan waarderen...
Mijn vorige blog dateert van 19.6 en het werd dus weer eens tijd… Maar er zijn nu eenmaal in het leven (althans in het mijne) nog andere dingen dan onnozele blogjes schrijven, bijvoorbeeld een weekje wandelvakantie in de Ardennen. Maar nauwelijks ben ik weer thuis of de blog-kriebels overvallen me. En waarom niet de twee combineren en enkele regeltjes schrijven over die voorbije (mid-)week. Wat ons behalve het goeie wandelweer ook zal bijblijven, is het verdwijnen van vele hectaren Ardense dennenbossen ten behoeve van de hout-industrie. Van één kant spijtig, want het landschap verliest een deel van zijn charme, maar gelukkig blijft er nog genoeg mooie natuur over om van te genieten. Bovendien is zo’n algemene houtkap een normaal verschijnsel, dat pakweg elke 50 jaar herhaald wordt omdat een hogere ouderdom het dennenhout min of meer waardeloos zou maken. Daarom wordt elk “kapseizoen” onmiddellijk gevolgd door nieuwe aanplantingen, bedoeld voor de volgende generaties, dus de milieujongens hoeven niet te steigeren als ze die klare plekken zien. Intussen betekent dat uitgebreide rooien van bossen soms wel een hinder voor wandelaars zoals computeroma en ik. De voorbije week ontmoetten we op onze (bewegwijzerde) wandelpaden regelmatig hopen snoeiresten die lagen te wachten tot ze worden verwijderd (foto1: links en rechts prikkeldraad, en daartussen…: inderdaad!); tot overmaat van ramp hebben recente stormen ervoor gezorgd dat bomen soms dwars over het pad vielen (foto2), en dan stonden we voor de keuze: ofwel teruggaan ofwel via klauter- of kruippartijen aan de andere kant van de hindernis trachten te geraken. Gelukkig lukte steeds de tweede optie, soms ten koste van hier en daar een schram(metje) op arm of been…
TOE(kom)MAATJE. In steeds meer Europese landen werd/wordt een of andere vorm van tolheffing op de wegen ingevoerd. Die regeling is echter in al die landen telkens verschillend, tot grote ergernis van (b.v.) de toeristen, die niet meer weten waar ze aan toe zijn. Europa één?, laat me niet lachen.
(hiernaast een stukje van onze tuin, zonder komkommers)
Volgens mijn krant zijn Nederlandse komkommerkwekers erg trots op hun rechte komkommers, die voorlopig nog een beter Europees kwaliteitslabel krijgen dan kromme (meestal buitenlandse) exemplaren. Omdat er eigenlijk geen echt kwaliteitsverschil is (kromme of rechte komkommers hebben dezelfde smaak en zijn even gezond), wil “Europa” dat verouderde onderscheid afschaffen, zeer tot ongenoegen – u raadt het al – van die Nederlandse “rechtlijnige” kwekers; zij vinden dat een komkommer in een lagere klasse thuishoort zodra de kromming meer bedraagt dan zoveel millimeter per zoveel centimeter (vraag me niet naar de exacte cijfers!)… Over kommaneukers gesproken!….
TOE(krom)MAATJE.Voor 1350 punten krijg je bij Carrefour een zak met 80 megabloks voor de kinderen. De reclamefolder zegt daarover: “De kinderen bouwen naar hartenlust met de blokken in verschillende kleuren. En de ouders kunnen helpen dankzij een bijgevoegd plannetje.” (En als die ouders – of grootouders? – het plannetje niet snappen, dan vragen ze het ….. aan de kinderen zeker?!)
Gisteren hebben we een goede vriend van onze tafeltennisclub begraven. Er was enorm veel belangstelling en op de overvolle parking bij de kerk was iedereen al volop aan het aanschuiven in de hoop toch nog een plaatsje te vinden… Op die parking heb ik me schandalig gedragen toen een bestuurster me steeds verder achteruit dwong, zij het telkens met kleine beetjes; weer een vrouw achter ’t stuur, dacht ik in een ouderwetse reflex, maar wat ik NIET gezien had: zij kon een juist vrijgekomen plaatsje alleen innemen door eerst een paar meter achteruit te rijden… Met herhaaldelijk en agressief geclaxonneer joeg ik haar flink in de gordijnen, achteraf bekeken volledig ten onrechte natuurlijk… Toevallig kwam ook naast haar een tweede vak vrij zodat ik ook nog een plaatsje had. We stapten dus ongeveer gelijktijdig uit en ik begon me uitgebreid te verontschuldigen maar haar allesvernietigende blik bleef boekdelen spreken en ze was duidelijk (nog?) niet toe aan een absolutie… Ik voelde mij echt rot en hoopte dat ik haar na de dienst nogmaals zou kunnen aanspreken om haar alsnog om vergiffenis te vragen voor mijn wangedrag. Helaas heb ik ze niet meer gezien en ik kan dus alleen maar hopen dat ze mij “op afstand” toch nog vergeven heeft. Misschien is er nog een waterkansje van 1 op een miljoen dat ze dit blogje bezoekt, de situatie herkent en inziet dat ik niet zo kwaadaardig ben als ik het leek…
TOE(kom)MAATJE. Het Vlaamse vakblad 'Over Taal' is op zoek gegaan naar wonderlijke combinaties van voor- en achternaam. Het heeft een prachtige collectie van grappige (of tragische) namen opgeleverd. Zo zijn er mensen die gezegend zijn met de naam Beau ter Ham, Sytze Vliegen of Dick Backes. Het verhaal achter sommige bizarre combinaties is beschikbaar als pdf-document. http://nieuwsbrief.taalpost.nl/r/tp.plx?2609-792
“Varkensruggen”: wanneer vallen er doden? Bij een busongeval op 2 juni in Waver werd een scholier zwaar en 20 anderen licht gewond, nadat de chauffeur de controle over het stuur had verloren toen zijn bus op enkele zgn. varkensruggen bonkte; dat zijn betonnen boordstenen die de rijbanen scheiden. Ik heb me al vaak geërgerd aan die potentiële moordtuigen: ik kan me niet voorstellen dat die bus de eerste wagen is waarvan de schokdempers en/of andere vitale onderdelen het zwaar te verduren kregen. De schade zal meestal niet onmiddellijk zichtbaar zijn maar allicht later op een onverwacht en cruciaal moment tot een catastrofe leiden zonder dat de eigenlijke oorzaak nog gelegd, laat staan bewezen kan worden. De vraag “wanneer vallen er doden?” zou misschien beter luiden: “hoeveel doden zijn er misschien al gevallen?” Het principe om een chauffeur letterlijk in goede banen te leiden, is natuurlijk prima, maar waarom moet dat met zulke gevaarlijke obstakels (denk ook aan noodsituaties waarbij een chauffeur plots moet uitwijken voor een onvoorziene hindernis). Waarom niet met bv. geribbelde witte scheidingslijnen zoals op veel (snel)wegen het geval is: makkelijker aan te brengen, goedkoper, veiliger en efficiënter.
TOE(kom)MAATJE. Hoofdpijn en alpinisme. Lang geleden behoorde alpinisme in de Zwitserse bergen tot onze favoriete hobby’s. Nu blijven alleen onze dia’s als (mooie) herinnering. Vanmorgen zei computeroma, geplaagd door een vermoeiende hoofdpijn: “je zou nu beslist geen bergen met me kunnen beklimmen”. Waarop ik antwoordde: “nou, dat komt dan goed uit, want ik was het eigenlijk ook niet van plan…”
Ik weet niet meer of het nu Voltaire was of een andere filosokwibus, maar het was in elk geval een wijs man die ooit gezegd heeft: als je een leugen maar vaak genoeg herhaalt, gelooft op den duur iedereen dat het waar is... We horen en lezen nu al weken lang dagelijks voortdurende klaagliederen over onze zogenaamd verminderde koopkracht. En dus begonnen we het op den duur te geloven, want “ze” zullen het toch niet zeggen als het niet waar is! De “bewijzen” bleven echter meestal beperkt tot oppervlakkige vergelijkingen (door niet-officiële instanties of particulieren) van prijs-evoluties voor volle boodschappenkarretjes of dergelijke. Gelukkig kennen we nu sinds enkele dagen uit officiële bronnen eindelijk betrouwbare cijfers, en oef… in tegenstelling tot wat sommige instanties ons per se wilden inpeperen,is nu gebleken dat onze gemiddelde koopkracht NIET gedaald is! Eigenlijk verwondert me dat niet: stijgen de prijzen, dan gaan (sporadische uitzonderingen daargelaten) lonen en sociale uitkeringen automatisch mee (via de index). Of we met die (typisch Belgische!) index-koppeling nu blij moeten zijn, is wat anders. Op korte termijn is het natuurlijk wel prettig dat zo de koopkracht (!) voorlopig op peil blijft, maar zoals enkele commentatoren al terecht hebben gewaarschuwd, dreigen we zo in een inflatiespiraal te belanden, met als uiteindelijk resultaat: sluiting van bedrijven, meer werklozen enz.Onze (klein)kinderen zullen ons misschien ooit verwijten dat wij te egoïstisch waren om een beetje de broeksriem aan te halen…
File-meiden… Een aankondiging op een Nederlandse radiozender trok mijn aandacht: de speaker zei dat het zou gaan over een project “File-meiden”. Uiteraard werd mijn nieuwsgierigheid geprikkeld en ik begon me al onmiddellijk van alles voor te stellen, uiteraard met charmante jonge dames in de hoofdrol. Met spanning en likkebaardend wachtte ik op de nadere toelichting bij dit frivool klinkende item, maar tot mijn diepe ontgoocheling bleek het te gaan om een hoogst banaal onderwerp, nl. een verkeers-actie “File Mijden”. Maar ja, de presentator had niks gezegd over de spelling met lange of korte IJ / EI en dus “koos” ik spontaan voor … de meiden.
tafeltennissers; mixed media op doek door computeroma
1) Justine (s)top(t)tennis. Dat ons land in amper een jaar twee sportvrouwen uit eigen beweging uit de absolute wereldtop van het vrouwentennis ziet stappen, is voor de doorsnee sportliefhebber een hard gelag. Je hoefde geen tennisfanaat te zijn om toch te kunnen genieten van de fantastische prestaties van Kim en Justine. De krantenkoppen logen er dan ook niet om: Merci Justine! in allerlei varianten. Maar ook omgekeerd was de dank van Justine Henin aan het publiek terecht want haar welgevuld spaarboekje (vele miljoenen…) heeft ze tenslotte vooral te danken aan de miljoenen tv-kijkers. Die kunnen dat misschien decadent vinden maar dan hadden ze maar niet moeten kijken… En wie zal het haar kwalijk nemen dat ze na jaren reizen van de ene hotelkamer naar de andere kiest voor een rustig familiaal leven.
2) François Sterchele heeft door zijn plotselinge dood heel wat tegengestelde reacties opgeroepen. Het stoorde mij enorm dat zowat iedereen ’s anderendaags al “wist” waarom de topvoetballer tegen een boom knalde. Volgens de ene “Jan-met-de-pet” had hij het zelf gezocht door met zijn Porsche veel te snel te rijden; de fans waren het daar natuurlijk niet mee eens en gaven de schuld aan …de boom: “als die daar niet gestaan had, kon S. er ook niet tegen rijden…”; zij pleitten in één adem maar ineens om alle bomen langs de wegen te kappen. Dat laatste is natuurlijk te gek om los te lopen (schaf dan de auto’s af, dan zijn er nog veel minder ongevallen). Maar het is natuurlijk even verkeerd om de man te “veroordelen” zolang het gerechtelijk onderzoek naar de echte oorzaak niet is afgerond. Ik vind het verontrustend dat “het publiek” vaak (ver)oordeelt op puur emotionele gronden. Vandaag nog las ik in GVA over een Aalsterse banketbakker die failliet ging toen zijn klanten wegbleven omdat ze hem verdachten van moord op zijn vrouw (toen de “vermoorde” in Nederland opdook, was het voor de patissier te laat); als ik zoiets lees, keert mijn maag.
Normaal zou ik hier mijn commentaar eens gespuid hebben op de “Sterchele”-hype van de laatste dagen. Weinig mensen schijnen een tussenweg te kennen tussen zwart en wit: voor de enen heeft de boom “het” gedaan, voor de anderen heeft de man het zelf gezocht. Misschien kom ik er de komende dagen wel op terug, maar nu vlucht ik weer mijn tuin in, met een drankje onder de parasol…
Het moest er van komen! In mijn blog van 1 maart (“Tomtommeke toch!”) had ik het al over mijn hopeloos slechte oriëntatie-vermogen. Als ik ergens verkeerd kàn rijden, dan DOE ik het. Zelfs tamelijk dichtbij huis rijd ik soms kilometers om, tot grote ergernis van eega-oma, die daarom al jaren zaagt voor een GPS-toestel. Tot voor kort kon ik die boot nog afhouden maar onlangs reed ik voor de zoveelste keer hopeloos verkeerd en alleen dankzij een familiale “reddingsactie” geraakte ik weer op het rechte pad. Ik besefte stilaan dat ik een echtscheiding alleen nog kon voorkomen door vrouwlief te beloven een “Tomtom” aan te schaffen. En zo hebben we sinds enkele dagen een levensechte GPS. Inderdaad levensecht want de te volgen route op het schermpje wordt voortdurend nog eens ondersteund door een menselijke stem. In mijn geval is dat een zekere “Bram”. Meneer Bram Tomtom schijnt zo ongeveer onfeilbaar te zijn, maar hij kent MIJ nog niet; het zou me dus niks verbazen als ik hem op een of andere dag hoor uitschieten:“hela onnozelaar, da’s al de derde keer dat je een verkeerde afslag neemt; waarom luister je niet naar wat ik zeg, verTOMme toch, ik zit hier toch niet voor niks te lullen!” In dat geval krijgt hij zijn C4 en “neem” ik een lieve dame om mij te leiden.
Kind in berghok en andere gazettenpraat
