Archief

   Ik vraag me af waarom steeds meer mensen geneigd zijn om gewone dingen onnodig anders te formuleren. Enkele voorbeelden die ik de laatste tijd noteerde:
- Zo veel ALS mogelijk (Kris Peeters en andere politici) (terwijl ze gewoon bedoelen “zo veel mogelijk”)
- Dan HEB IK ZOIETS VAN … (in plaats van “dan denk ik…”)
- Sterven aan DE GEVOLGEN VAN (bv.) kanker (heel courant in de media, zelden te horen bij de gewone man) (in plaats van “sterven aan kanker”)
- 1000 ongevallen OP JAARBASIS (media) (in plaats van gewoon “per jaar”)
- Zich 200 PROCENT (of meer…) inzetten (terwijl 100 % toch per definitie het maximum is, maar dat klinkt precies te negatief??!!)
- “NAAR de mensen TOE” (in plaats van “voor de mensen”)

TOE(kom)MAATJE: Hoe leer ik gemakkelijk 'aantwaarps'. (bron onbekend) De truc in deze wereldtaal is eigenlijk gewoon: een hele zin herleiden tot 1 woord:

   Ik krijg de laatste tijd soms – vooral van familie of kennissen – de kritiek dat mijn blogs vaak zo bloedserieus en saai zijn. Nou daar gaan we dus wat aan doen, hahaha nu gaan we lachen! Nee, even euh… serieus komma!
   Als bestuurslid van “OKRA Sint-Jan” (een plaatselijke afdeling van de grootste Vlaamse seniorenvereniging) verzorg ik al vijftien jaar onze maandelijkse Nieuwsbrief . Meestal bestaat een nummer uit drie à vier bladzijden die ik zo evenwichtig mogelijk en zonder hiaten probeer te vullen.
   Om die eventuele gaten op te vullen heb ik een onuitputtelijke bron aangeboord, namelijk de media. Het viel me al langer op dat reclameboodschappen vaak eindigen met nietszeggende holle slogans, die als passe-partouts voor alles kunnen dienen. Dus ook als eventuele bladvulling voor “mijn” Nieuwsbrief, met dat verschil dat mijn lezers wel snappen dat het “om te lachen” is (zeg me na: één, twee, drie: hahaha!).
   Voor wie nog “mee” is, en eindelijk wel eens voorbeelden wil zien: hier komen er enkele die ik de jongste maanden heb gebruikt en die u allicht bekend in de oren zullen klinken:

OKRA Sint-Jan, als ’t tijd is voor een nieuw verhaal 
OKRA Sint-Jan, er is zoveel dat ons verbindt
OKRA Sint-Jan, good to know, good to have
OKRA Sint-Jan, een beetje van ons, zoveel van jezelf
OKRA Sint-Jan, een schitterend contract
OKRA Sint-Jan, {iedereen inbegrepen}
OKRA Sint-Jan, de kracht van verandering
OKRA Sint-Jan, altijd dicht bij jou

OKRA Sint-Jan, verwacht het onverwachte
OKRA Sint-Jan, we challenge, you win
OKRA Sint-Jan, can’t resist ‘m
OKRA Sint-Jan, bestemming beter
OKRA Sint-Jan, de gezonde reflex
OKRA Sint-Jan, hier groeien ideeën
OKRA Sint-Jan, da’s keihard genieten
OKRA Sint-Jan, wij spreken uw taal

TOE(kom)MAATJE. Een “Bijbels” raadsel: Waarom liep Adam naakt in het paradijs? – Antwoord: omdat Eva in Adams kostuum liep…

   “Tot nadere instructies van de curator moet u niet meer komen werken”; dat was de cruciale zin in een simpel sms’je dat 82 werknemers van een bedrijf in Balen begin vorige week van hun directie ontvingen. “Schandalig én onwettig” volgens arbeidsrechtspecialist prof. Blanpain.
   Exact 40 jaar geleden (oktober 1972) maakte ik hetzelfde mee. Uiteraard niet per sms, dat immers nog niet bestond, maar toch in vergelijkbare omstandigheden, al liep het in mijn geval al bij al goed af…   
   Ik leg uit. Sinds 1956 in administratieve dienst van een groot industrieel bedrijf (ooit 1280 werknemers) in Hamme (O.-Vl), werd ik op een ochtend bij de directeur ontboden, die mij zei dat er voor mij in Hamme geen plaats meer was maar dat het “hoofdhuis” in Nederland (mijn geboorteland) mij een vacature op hetzelfde niveau aanbood. Ik was volkomen verrast. In één minuut stortte mijn wereld in.
   Ik woonde toen, evenals mijn ouders en drie zussen, al 25 jaar in Vlaanderen (en volledig “geïntegreerd”…), was gelukkig getrouwd met een jonge Lokerse (de latere “computeroma”…), had inmiddels vier schoolgaande kinderen en sinds drie jaar een eigen huis in het mooie Waasland. Kortom, evenveel redenen om – na een kort en pijnlijk overleg thuis – neen te zeggen tegen het “aanbod” van mijn directie.
   Tijdens het daaropvolgend gesprek met de directeur kondigde deze aan dat ik vijf maanden later moest vertrekken; hij toonde mij zijn kladtekst die hij zijn secretaresse later op de week (ze had vrijaf) zou laten uit-typen. Ik voelde op mijn (toen nog Hollandse) klompen dat ik zijn juridisch-kreupele ontslagtekst ten allen tijde in mijn voordeel zou kunnen uitspelen en zonodig zelfs compleet zou kunnen negeren. Ik bood mijn baas aan dat IK zijn tekst zou typen. Hij was uiteraard verrast maar kende mijn speciaal gevoel voor humor en ging akkoord. En zo typte ik even later mijn eigen (onwettige!) “ontslagbrief” (inclusief de taal- en stijlfouten uit de kladtekst…), liet hem ondertekenen door de “auteur” en tekende vervolgens zelf “voor de ontvangst”…:

Hamme, 12 oktober 1972
       Mijnheer, hiermee bevestigen wij ons gesprek waarbij wij U mededeelden dat wij (details zonder belang, Komma) hebben besloten het dienstverband met U te beeindigen.
     De hieraan verbonden voorwaarden zullen wij nader met U overeenkomen. Een U door de N.V. Vereenigde Touwfabrieken, Rotterdam aangeboden werkkring kunt U om U moverende redenen niet in overweging nemen.
     Wij verzoeken U, Uw werkzaamheden op 31 maart 1973 te beeindigen.
     U gelieve copie van dit schrijven, voor ontvangst getekend, terug te zenden.
                                         Hoogachtend,
                                   (stempel:) Naaml. Venn. “Le Lis”

                                                      (naam:), Directeur

Voor de ontvangst: (…Ik dus)
-----------------------------------------------------------------------------------------

EPILOOG: Hoewel ik wettelijk gezien na die “opzegtermijn” nog steeds op mijn kantoor had kunnen verschijnen, vond ik dat toch geen verstandige optie en dus begon ik sollicitatiebrieven te schrijven. Het werden er 60. Er volgden spannende maanden. Ook voor mijn gezin, al vocht mijn vrouw aanvankelijk met succes tegen de stress; vreemd genoeg kwam bij haar de “klap” pas later, toen ik per 1.4.1973 gepast werk vond, zodat ik niet één dag werkloos ben geweest.
   Uiteraard heb ik de geldigheid van mijn ontslag bij “Le Lis” aangevochten maar omdat ik geen zin had in een slepende procedure, ging ik uiteindelijk akkoord met een bescheiden opzegvergoeding. 
   Een positieve noot om te eindigen: ik ben nog enkele jaren spelend lid gebleven van de tennisclub van “Le Lis”, waar ik immers fijne relaties had met mijn ex-collega’s.
   Inmiddels is het hele concern al jaren geleden verdwenen. Al googelend vond ik nog een interessante link naar de boeiende rol van Le Lis in de sociale en industriële geschiedenis van Hamme: