Archief

   ’s Morgens van 7 tot 7.45 uur ben ik een trouw luisteraar van Radio Eén: zeer gevarieerde reportages, actualiteiten, muziekske tussendoor, persoverzicht enz. Er zijn nochtans twee zaken die me ergeren (ik ben een kommaneuker voor iets, nietwaar?…).
   1) het aantal Hollandse correspondenten wordt stilaan echt wel buitensporig groot. Op 30 mei hoorde ik in een half uur tijd vier VRT-reporters, aan hun accent te horen allemaal onmiskenbaar Nederlanders: Thomas Erbrink (Iran), Sander van Horen (Midden-Oosten?), Geert Grootkoerkamp (Moskou) en Michiel Vos (VS). Let op: ik heb niks tegen Hollanders (ben trouwens zelf een bovenmoerdijkse Kaaskop van geboorte…), maar zou het toch toejuichen mocht onze Vlaamse VRT eindelijk eens komaf maken van haar eeuwige minderwaardigheidscomplex tegenover onze Noorderburen.
   2) de talloze versprekingen van sommige presentatoren: om de een of andere duistere reden struikelen ze regelmatig over hun woorden. Een aandachtige luisteraar zal meestal wel begrijpen wat de bedoeling was, maar toch vindt de struikelaar het doorgaans nodig nog eens extra onze aandacht te vestigen op zijn/haar verspreking, door – in één adem - het woord “beter” of “liever” toe te voegen aan de verbeterde versie. Dan krijg je misbaksels als bv. “Het KMI voorspelt regen tegen de vorige euh volgende week liever”. Nog gekker wordt het als ze iets “verbeteren” dat helemaal niet verkeerd was, bv.: “Het KMI voorspelt regen tegen de volgende week… euh … de volgende week beter”.

TOE(kom)MAATJE. Oma vraagt aan kleine Laura wat ze voor haar verjaardag wil.
"De pil", antwoordt het meisje zelfbewust.
"De pil?", vraagt oma beduusd, "Uh, waarom de pil?".
"Ik heb al zes poppen gekregen en ik wil er geen meer".

   Mijn laatste blog dateert alweer van 7 mei. Denk niet dat ik geen items meer vind om over te zeveren, het integendeel is waar! Onderwerpen genoeg (in willekeurige orde): wandelen, muziek (Elisabethwedstrijd!), tafeltennis, taal, het heelal, Hollandse VRT-reporters (vanmorgen de 45^ste aan mijn lijstje met namen toegevoegd…), welvaart/armoede, humor, mijn familie, mijn “kookkunst”(?!!), en ik zal er nog wel vergeten.
   Ik benijd mensen zoals Wim-del-Arte, een op La Palma wonende Vlaming die dagelijks (geloof het of niet!) moeiteloos de nodige inspiratie vindt om zijn blog te verzorgen (u kan de adembenemende foto’s over zijn prachtige eiland bewonderen via https://blog.seniorennet.be/schetsblog. )
   Maar ik dwaal af. Mijn grootste probleem is niet zozeer WAAROVER ik ga schrijven maar wel HOE ik het zal doen. Het doet meestal zeer lang voordat ik echt tevreden ben (en dan nog!) over mijn tekst; ik vrees dat ik mijn bijnaam van Kommaneuker destijds op mijn werk niet voor niks heb gekregen…. Soms probeer ik om mijn inspiratie van het moment te volgen en daar niks meer aan te veranderen maar die opzet lukt gewoon niet.
   Is er een psycholoog (of psychiater?!…) in de zaal – of een toevallige bezoeker - die mij een tip kan geven?

TOE(kom)MAATJE. Op sigarettenpakjes staat: “Roken is dodelijk”. Ik zou zeggen: “Niet roken ook, je krijgt alleen wat meer respijt”.

   Zoektochten naar het “mobieltje” van oma hebben al vaker geleid tot grappige incidenten (zie bv. mijn blog van 31.12.2011). Het meest recente verliep als volgt. Om helemaal zeker te zijn dat zij nooit meer zou moeten zoeken naar haar GSM, besloot oma om het ding ’s nachts ALTIJD te bewaren naast haar bed en overdag in …… haar beha! Inderdaad een onfeilbaar systeem, althans in theorie.
   Vorige week op een middag. Oma wou een sms’je versturen maar tastte tevergeefs tussen haar “jongens” (zo heten die vrouwelijke onderdelen tegenwoordig naar het schijnt): geen gsm te zien of te voelen! Hoe kon dat nu? Onmogelijk!! “Ik heb een uur geleden nog gebeld en het ding daarna terug in mijn beha gestoken”. Ik zei: “schat, dat laatste klopt blijkbaar niet: je zal verstrooid geweest zijn en nog niet helemaal gewend aan je nieuwe opbergsysteem. Je gsm ligt in huis en we zullen het ding dus met de klassieke truc opsporen: ik bel je nummer en dan horen we waar we moeten kijken”.
   Zo gezegd zo gedaan. Ik neem mijn gsm en vorm haar nummer. Ik hoor inderdaad haar beltoon maar tegelijkertijd een luide verschrikte gil. Wat was er gebeurd? Oma droeg haar gsm weliswaar nog steeds op haar lichaam maar het ding bleek ongemerkt naar een “lagere regio” gezakt te zijn!

  Veel voetgangers denken dat ze veiliger kunnen oversteken (bij een zebrapad bv) naarmate het voetgangerslicht langer groen blijft. Helemaal fout! Soms is KORTER groen zelfs veiliger, zoals ik wat verder zal aantonen. De beschikbare oversteektijd hangt namelijk niet af van de duur van die groenfase zelf maar van de tijd die NA dat groene licht nog overblijft TOTDAT het kruisend verkeer weer op gang komt.
   Ik leg uit. Stel, u komt aan bij een zebrapad, het licht is nog groen en dus mag u oversteken; na enkele stappen ziet u het licht op rood springen; u mag natuurlijk hollen maar nodig is dat niet: met een normale pas zult u nog veilig de overkant bereiken vóórdat het kruisend verkeer op gang komt. Op voorwaarde natuurlijk dat alle verkeerslichten op het kruispunt correct op elkaar zijn afgestemd, en DAAR wringt soms het schoentje!!
   In mijn eigen gemeente heb ik al meermaals via metingen de proef op de som genomen en vastgesteld dat het kruisend verkeer vaak al groen krijgt wanneer een correct vertrokken voetganger de overkant nog niet bereikt heeft! Een concreet voorbeeld: ik heb 15 seconden nodig om een bepaald zebrapad over te steken, maar tussen de “groen-/roodsprong” direct na mijn eerste stap, en de start (groen) van het kruisend verkeer verlopen 14 seconden, dus kom ik 1 seconde tekort! Als ik dan zie dat de groenfase van het voetgangerslicht wel 15 seconden bedraagt, dan vind ik dat daar gerust zo’n 4 seconden af kunnen (uiteraard zonder te raken aan de cyclus voor het kruisend verkeer); mijn beschikbare oversteektijd stijgt dan van 14 naar 18 seconden.
   Samengevat: de eenvoudigste manier om de oversteektijd voor voetgangers te verruimen is dus niet het verlengen van de groenfase maar juist het INKORTEN ervan! Zo krijgt ook de laatste correct overstekende voetganger meer tijd om de overkant te halen, zonder dat het kruisend verkeer er enige vertraging door ondervindt!
   Jaren geleden heb ik aan mijn toenmalige schepen van verkeer een voorstel in die zin gedaan en hij deelde mijn visie maar kort nadien kwam er een coalitiewissel en mijn idee stierf een stille dood…

   Zoals ik in een lezersbrief (GvA) heb geschreven, kan ik goed begrijpen dat de naaste collega’s van het slachtoffer het emotioneel niet aankonden om gewoon hun werk voort te zetten en dus terecht enkele dagen vrijaf kregen. Maar de wilde staking waarmee de rest van het MIVB-personeel duizenden verraste reizigers voor een voldongen feit plaatste, was volgens mij een brug te ver.

   Ik begrijp niet waarom fietsers en voetgangers steeds samen in één adem worden genoemd als “dé zwakke weggebruikers”; voor de fietser gaat dit zeker op: al is hij (zij) nog zo voorzichtig, hij moet de weg meestal delen met het rakelings voorbij zoevend snelverkeer, dat hij bovendien niet ziet aankomen. Een eventueel zijspiegeltje geeft hem hooguit een vals gevoel van veiligheid en maakt de “vrije ruimte” zelfs nog smaller.
   Een voetganger daarentegen kan zich veel gemakkelijker (en sneller!) aanpassen aan verkeerssituaties en loopt dan ook slechts een uiterst klein risico op ongevallen: op voetpaden komen aanrijdingen sowieso weinig voor, en waar geen trottoirs zijn houdt een voorzichtige voetganger de linkerkant van de baan zodat hij tegenliggers tijdig ziet aankomen. Ook een verstandig gebruik van oversteekplaatsen (goed kijken!) en respect voor verkeerslichten maken van de voetganger de meest beschermde weggebruiker.