Petanque

Toen ik dit berichtje las dacht ik terug aan de periode dat ik de kat van de buren erfde...
grote ambras in 't kot... man wilde niet... ik wilde wel... hij stelde me toen voor de keus... DE KAT OF IK... mijn antwoord... BRENG ME NIET OP IDEEEN... resultaat... ik zit nu met allebei opgescheept!!!

Hoog tijd om me nog eens aan te melden!

Waar was ik gebleven... ergens midden in de week denk ik... ach ja dinsdag naar de notaris met de zoon... dat is eindelijk uit de voeten... alle papieren getekend... hij kan nu beginnen met zijn afbetaling aan de bank... wat dat etentje betreft... dat is niet doorgegaan... man en ik voelden ons niet kiplekker en we hebben afgebeld... geen eetlust en ik had ook geen zin met een bokkige echtgenoot een hele avond opgescheept te zitten... zodoende!!!

Woensdag zijn de kinderen komen eten... donderdag poetsdag... vrijdag "la mamma" dag... 't manneke was weer zo lief voor haar dat m'n hart smolt en... hehe... de rest vertel ik niet... moet je maar raden!!!

Gisteren ben ik voor de eerste keer mee gaan petanque spelen... we zijn bij ons op de golfclub een petanque clubje aan 't opstarten en ik kreeg al meteen een taak toebedeeld... wekelijks de lijst bijhouden van de spelers met de behaalde punten... moet het nog eens uitzoeken hoe ik dat ga aanpakken... het weer was pico bello en we hebben een hoop plezier gehad... weet je ik ben geen fanatieke sporster... heb in m'n lange leven zo het een en ander aan sport gedaan maar bij mij primeerden altijd de sociale contacten... de sport om de sport kan me gestolen worden... er mag en moet gelachen kunnen worden of ze zien Myette niet meer.

Vandaag wipte ik gezwind uit m'n warme nest... m'n hart volgestouwd met golfverwachtingen... aiai was me dat even een teleurstelling... toen ik helemaal gelaarsd en gespoord stond te trappelen om te kunnen vertrekken begon het warempel te regenen... het was weliswaar maar een zeverregentje maar daar wordt je ook nat van... na enig aarzelen toch maar meegegaan want ik had zoon beloofd na de golf even langs te komen om zijn laatste interieurverfraaiingen te aanschouwen en luidkeels toe te juichen... wat een moeder allemaal moet doen he... ze hebben me daar toch weer overhaald mee te spelen zodat ik de eerste ronde zeiknat ben geworden... daarna trok de hemel min of meer open en konden we rondes 2 en 3 droog doorworstelen... enfin achteraf bekeken ben ik toch blij dat ik meegespeeld heb al was het alleen maar omdat ik nu met een o zo vreedzaam geweten rustig aan m'n peceke kan zitten... heb m'n lichaam aan de buitenlucht blootgesteld... dat dàt niet meer komt klagen he... de geest moet ook nog geoefend worden... dus hier zit ik dan... dacht opeens zo in m'n eigen zichzelve... "m'n blogmaten zullen wel ziek zijn van ongerustigheid omdat ze zolang niets meer van me hoorden"... "zal die es efkes vertellen dat alles hier onder controle is"
haha... ik voel het aan m'n water dat jullie opgelucht zijn... goe van mij he?

Wat die interieurverfraaiingen betreft... ja we zijn gaan kijken... zoon is namelijk bezig alle bezetting van de muren te schrapen... alle gaten te dichten... terug te plamuren... één kamer is af maar er staan er nog enkele op de wachtlijst... je kunt je voorstellen hoe het er daar uitziet... STOF en nog eens STOF... m'n handen begonnen  te jeuken om met emmer en dweil aan de slag te gaan maar zolang hij blijft kappen en schrapen is het water naar de zee brengen... ik zal me nog wat moeten inhouden tot hij uitgekapt is... maar dan kan niemand me nog tegenhouden!!!

Beeld zonder klank... moet ik het nog uitleggen?
De tijd dat ik het me allemaal geweldig aantrok is evenwel voorbij,  nu denk ik : "de boom in" en ga rustig m'n eigen gangetje... je wordt tenslotte aan alles gewend, nee dat is niet waar, niet aan alles, als ik me door vrienden verraden voel doet het nog altijd even erg pijn, maar ook dàt slijt vlugger af dan vroeger, als dat oud worden betekent zie ik de toekomst rustig tegemoet... ik word ooit een lief, begripvol en vergevensgezind oud dametje... maar nog niet direct hoor... nog efkes wachten, er zit nog te veel venijn in me!!!

Toen ik vrijdag van een leuke kletsnamiddag terugkwam wachtte me daar een zielige, verongelijkte en verwaarloosde man me op... in plaats van te vragen hoe m'n dag geweest was begon hij al direct met zijn vittechnieken... wat doe je dan als verwaarloosde, zielige, verongelijkte echtgenote... je laat de ouwe zeur beneden achter en trekt naar den Buddy... die is tenminste blij dat hij me ziet... ik vertelde hem over het duet van Lou en Lips en we hebben er beiden erg om moeten lachen.

Zaterdag la mamma gaan bezoeken... die had een van haar heldere dagen en vertelde over vroeger... zo van "waar is de tijd dat...", logisch nietwaar... vroeger gebeurde er nog eens iets... nu zit ze daar maar... slapen, aankleden, eten, zitten, enz. enz.

Gisteren buiten alle verwachting om naar de golf kunnen gaan EN droog gebleven... het was wèl koud maar beter koud dan nat... heb slecht gespeeld ook... ik vrees dat ik al m'n kruit die eerste keer heb verspeeld.

Vandaag heb ik eens liefdevol m'n kamerplanten verzorgd... die arme sloren zagen er wat grijsachtig uit... dus met een natte doek afgeveegd en ze tegelijkertijd hun jaarlijks meststokje gevoerd... en als je zo bezig bent zie je allerlei vergeten hoekjes waar je dringend wat moet aan doen... traditiegetrouw heb ik ook een vaas gebroken... ja elk jaar met de grote kuis sneuvelt er wat... je zit dan in zo'n hoek te peuteren... vergeet dat er achter je iets staat te staan dat je beter niet kunt omgooien... en pardaf... het is gebeurd... vaas op de grond... in duizend brokjes... weeral minder af te stoffen... ga morgen eens rondkijken wat ik nog zoal zou kunnen missen.

En om mijn dag helemaal te vervolmaken kreeg ik vandaag liefst maar 3 brieven binnen... één voor de provinciebelasting (opgeslagen), één voor de wegentaks (opgeslagen) en één voor de hospitalisatieverzekering (gigantisch opgeslagen), die voor de hospitalisatie maakte me totaal gelukkig... als ik dan tóch jaarlijks zo'n hoge som moet betalen begin ik er ernstig aan te denken op tijd en stond het ziekenhuis in te duiken om er m'n kosten uit te halen... kan ik ondertussen eens wat rust nemen en me laten verzorgen op kosten van de verzekering... waarmee zou ik best beginnen?


Morgen... ja... morgen moet ik met zoon naar de notaris... hem rugdekking geven... waar moeders al wel niet goed voor zijn... dan is het definitief en kan hij zich eigenaar noemen van zijn stukje levensruimte... dat is dan weer geregeld... en 's avonds gaan we uit eten met enkele vrienden... hoera niet koken!!!

Dat was het verslag van mijn opwindende leventje... nu ga ik nog eventjes wat chatters pesten voor ik ga slapen.

BLUES
Ik ben er zeker van dat ik jullie niks nieuws vertel maar ik ga het toch maar doen... sè nà...
ik heb nog maar eens de blues... en niet dat mooie blauw van een heldere zomerhemel... alhoewel ik me daar niet veel meer van kan herinneren... maar van dat smerige grijzige blauw... de laatste dagen is er duchtig op m'n zenuwen gewerkt... heb ik al verteld... maar toen deze ochtend manlief mirakuleus genezen bleek... hoerahhh een wonder... van bijna dood ineens springlevend... dan nog in een amoureuze stemming was en van mij idem dito verwachtte... brak er iets... ik BAALDE... om het met Mus te zeggen... en als ik baal doe ik het met volle overtuiging... AL m'n stekels gingen op slag overeind staan... m'n snorharen begonnen te trillen... m'n nekhaar kwam omhoog... ik begon te snuiven en met m'n p... pardon voet een putje in het tapijt te krabben... ik kreeg er warempel zèlf schrik van en... wonder boven wonder... hij ook... op zulke ogenblikken kun je je beter terugtrekken of er gebeuren ongelukken... ik heb me dan ook teruggetrokken... ben terug m'n bed ingedoken... daar wat liggen woelen... er maar terug uitgekropen om me verder te bekwamen in het balen... dat is me tot hiertoe aardig gelukt... ik denk dat er bij halve trouwboek eindelijk een bougieke is gaan branden want hij is verdacht vriendelijk en rustig... loopt op zijn tenen om me heen... eindelijk wat rust!!!
Soms is het nuttig een cactus te zijn.

Gisteren was het voor de middag zonnig... ik deelde mee dat ik alleen naar de golf zou gaan... tevoet door het park... tegen de middag weer die grijze lucht... efkes met de vrienden gebeld... een ervan zou me komen ophalen... een vriendin had aan haar kleindochtertje beloofd naar de golf te gaan... we wilden haar niet in de steek laten en hebben een ronde gespeeld in de regen... was dan nog een eindeloze ronde want Janna hield niet op voordat ze haar balleke in dat gaatje had... kwam dan met een stralende lach vertellen hoeveel punten ze wel niet had... ze had natuurlijk een gigantische score en we hebben haar dan maar wijsgemaakt dat we die dag speelden om ter meeste punten...altijd als het regent... dat kind dolgelukkig natuurlijk...de rest van de middag binnen gezeten met warme choco om bij te komen... en de halve nacht liggen hoesten... maar ik was er even uit en daar moet je iets voor overhebben.

Morgenavond gaan we ons gerestaureerde operagebouw kunnen bewonderen... met de club naar een opvoering van het Ballet van Vlaanderen... heb onlangs foto's gezien van het gebouw... ziet er goed uit.

Gisteren kreeg ik vrienden te eten... op het menu stond spinazie-soja soep, prei-spek quiche en timbale... vriendin is een uitstekende kokkin en dan kun je onmogeliujk een boterham met korstje op tafel zetten... ik heb er echter ook een hekel aan reeds van 5 u 's morgens in de keuken te moeten staan en dan tegen 3 u afgepeigerd je bezoek te moeten ontvangen... dus besloot ik de dag ervoor de soep te maken, de vulling voor de quiche en het dessert... dit gedaan zijnde duikelde ik vrijdag met een gerust gemoed met bed in... zaterdag na het opruimen begon ik aan de afwerking... haalde het kruimeldeeg voor de quiche uit de diepvries en merkte tot mijn ontzetting dat het spul op verschillende plaatsen uitgedroogd was... man was weg en ik heb geen winkel in de buurt... daarom maar zo goed en zo kwaad mogelijk het deeg in de taartvorm geperst... de vulling erin en de oven in... met in m'n achterhoofd de gedachte dat als die quiche tegenviel ik toch gelukkig nog een hele pot soep had... brood en boter ook... toen ik de soep uit de frigo nam zag ik verdachte belletjes op de oppervlakte... en de geur stond me ook al niet aan... heb ze toen opgekookt en geproefd en ja hoor... soep was zuur... toen sloeg even de paniek toe... ik heb zeker 5 minuten staan vloeken en dansen van pure koleire... dan een razzia in m'n voorraadkasten uitgevoerd en een koud voorgerechtje ineengeknutseld... ook al niet zonder problemen... van het onaangebroken pak tomaten in m'n koelkast kon ik de helft weggooien... de geredde exemplaren 3 maal in kokend water gesmeten en die verdraaide dingen wilden hun vel niet kwijt... moest ze schillen... de harde eieren van hetzelfde laken een pak... tussen de bedrijven door heb ik zowat alles wat ik vastpakte laten vallen... het was echt m'n dag wel... toen de vrienden arriveerden heb ik ze direct verwittigd hun verwachtingen wat te temperen... koffie en taart gevoerd... dan volgegoten met schuimwijn en aan tafel met  rode wijn die wonder boven wonder meeviel... na zowat het vierde glas begon ik eindelijk wat te ontspannen... de quiche viel nog mee en m'n dessert was ook gelukt.
Nu de les van dit verhaal is :
 BEWAAR NOOIT KRUIMELDEEG IN JE VRIEZER en PAS OP MET SPINAZIE EN SOJA SOEP

Vandaag eindelijk naar de golf geraakt en... ik heb m'n eigen record gebroken... ben tweede geeindigd met 99 punten in 3 rondes... heb het nodige commentaar te horen gekregen natuurlijk... de hele winter niet komen oefenen en dan ineens LAP er bovenop... ben nu de trotse eigenares van een taart... en ik die wil vermageren... de ijskast zit proppensvol met restjes taart... quiche en dessert... de gewonnen taart met veel moeite in de vriezer gepropt... die zal als dessert dienen voor de kinderen die woensdag komen eten.

Een ding is zeker... m'n geknakt zelfvertrouwen door het debacle van zaterdag is er door vandaag weer helemaal bovenop gekomen.

VERDORIE... VERDORIE
Ik heb toch nooit eens geluk he... waarom ik nog de moeite neem plannen te maken weet ik niet... ik wilde dus gaan vliegen... gaat die sakkerse wind toch liggen zie... nu zal ik moeten wachten op de volgende storm... ik hoop maar dat die niet te lang uitblijft!!!
Intussen ga ik toch dringend iets moeten gaan doen aan dat opgespaarde winterspek... toen ik enkele dagen geleden me aan het verkleden was om uit te gaan... kwam 't manneke de badkamer binnen... bekeek me eens met dat kennersoog van hem... deed zijn mond open... ik greep me al vast aan de badrand voor steun want ik zag zo al dat er niet veel goeds uit die mond ging komen... en ja hoor... daar was het al... "sèg maske 'tweurt taaaid da ge wa vermoagert zenne" en lap... daar stond ik... m'n humeur naar de bliksem... ik stormde naar de slaapkamer om me eens goed te bekijken in die lange spiegel en... het doet echt zeer dat ik hem moet gelijkgeven... maar hij had gelijk... heb zowat alles uit m'n kast aangetrokken en vol walging terug uit... uit pure wanhoop me dan maar weer terug in het zwart gehuld... het minst erge... en ter bestemming aangekomen... als troost een Duvel gedronken... ach ach ach... dat zwakke vlees toch!!!
Dat prentje hierboven heeft nu wel niets met mijn verdwenen lijn te maken maar deed me er toch aan denken... vind het gewoon grappig!!!
Woensdag samen met de zoon naar de bank getrokken... de zaak is rond... 't manneke en ik hebben ons borg gesteld voor hem en mochten  als beloning 4 kilo formulieren invullen en tekenen... dat is dus ook afgehaspeld.
Vandaag la mamma gaan bezoeken... 't was weer feest in het tehuis... zang en dans à volonté... heb man bijna moeten vastbinden want die stond te popelen om mee te dansen en... er zitten enkele felle maskes tussen die oudjes... je weet maar nooit!!!
Morgen komen er vrienden eten... heb vandaag de soep al gemaakt... de vulling voor een quiche... zo dadelijk het dessert nog maken want dat moet in de vriezer... maar eerst wilde ik jullie even op de hoogte brengen van het reilen en zeilen hier... ziezo dit gedaan zijnde ga ik aan dat dessert beginnen... tot de volgende!!!

Lui - luier - lui(e)st

Ik schaam me diep... had toch zo'n goeie voornemens gemaakt voor het nieuwe jaar... zou elke dag een frisse neus gaan halen... ik woon op een boogscheut van het park en kom er haast nooit in... ofwel te koud of te nat of te winderig... vandaag gaat de minigolf terug open... gisteren was ik vast van plan te gaan... had zelfs m'n kleren netjes klaargehangen... ben deze ochtend vroeg opgestaan... haar gewassen... stond helemaal gelaarsd en gespoord... was toen zo stom naar de lucht te kijken en de moed zonk me in desbetreffende laarzen... heb 't manneke alleen weggestuurd... jaja heerlijk rustig is het wel den Buddy en ikke... gezellig met zijn tweetjes... maar toch schaam ik me, ik ben gewetensbezwaard... voilà nu kan ik dat woord ook eens gebruiken... LUI ben ik... ik wist dat al lang maar nu weten jullie het ook... en een slecht karakter heb ik ook... zit hier heimelijk te wensen dat het zou regenen zodat m'n thuisblijven gerechtvaardigd is... maar nee he... ik zet me al schrap tegen dat manlief thuiskomt want... die komt dan binnen en begint direct te roepen "DAT IK WEER WAT GEMIST HEB... dat overkomt me altijd zie... als ik er eens niet bij ben HEB IK ALTIJD WAT GEMIST... is dat bij jullie ook zo... dan zit ik de rest van de dag op m'n lip te bijten van de danige spijt over WAT IK ALLEMAAL WEERAL GEMIST HEB... en neem ik me vast voor de volgende keer op post te zijn... WANT IK ZOU EENS IETS KUNNEN MISSEN!!!

Woensdag kreeg ik me daar plots een aanval van buikkrampen met aanverwante artikelen... zo erg dat het koude zweet me uitbrak... ik hield m'n hart EN buik al vast want vrijdag waren we afgesproken voor een diner met de vrienden... dacht natuurlijk dadelijk aan die lelijke virus die hier op het blog rondwaart... heb een pijnstiller genomen en na enkele uren was alles voorbij... gone with the wind...
Vrijdag gaan eten bij Stella Maris... de hotelschool... het diner was heerlijk en de wijn zo mogelijk nog zaliger... natuurlijk teveel binnengespeeld maar dat is niets... ik teer daar dan nog enkele dagen op... is weeral geld gespaard... zaterdag was dus een sobere dag... water en brood was ons menu... nog even la mamma gaan opzoeken die ons vertelde dat ze denkt zeker 200 te kunnen worden... maar ik betwijfel het of ik dat zolang zal kunnen volhouden... elke week weer vertelt ze ons hoe goed ze zich voelt... dat ze nergens pijn heeft... terwijl ik daar dan zit te schuifelen op m'n stoel omdat m'n rug weer opspeelt... ik scheuten heb in al m'n gewrichten... m'n kop open en dichtslaat... m'n keel schuurt en m'n neus loopt... jaja... van welk materiaal dat mens gemaakt is weet ik niet maar na haar geboorte hebben ze het zeker wegggegooid... te duurzaam... brengt niet genoeg op... enfin ze is tevreden en ik prijs me gelukkig want ik hoor bij mijn vrienden andere verhalen over hun moeders en vaders die al langer hoe moedwilliger worden... als ik daar iets over zeg tegen 't manneke zegt die dat ik dat nu al heb... wat zeg je dan?

Blogmuziek afzetten a.u.b... even op dit prentje klikken en... genieten...