uitleven in fantasie en verbeelding 'ad fundum' uitleven in fantasie en verbeelding 'ad fundum'
Nog rustiger, nog soberder dan alles wat voorafging. Ik wil vrolijkheid en ernst mengen tot een genietbaar geheel. De ernst wil ik bergen in de kern van elk bericht Maar wie het recentste bericht wil lezen klikken gewoon op het bovenste item van 'Inhoud blog' en het blog keert zich om.
02-07-2009
de opening nadert
Ja, dat ik het heb over de opening van de kunsttentoonstelling in het Romaanse kerkje van Ettelgem spreekt natuurlijk voor zichzelf. Vrijdag 3 juli om19u30 is het dan zover.
Gisteren namiddag werd het deels gerestaureerde gebouw, vanaf 14u, een beetje opgepoetst. Daarna kwamen de werken bij horten en stoten binnen en begon een ijverig bestuurslid die op te hangen. Het was een kleine vergissing want pas om 16 u, als de drie verantwoordelijken voor de schikking aanwezig waren zou worden gestart. Toen de hoofdverantwoordelijke en echt bekwame persoon, voor die zaken althans, toekwam, ontstond er een babelonische spraakverwarring en moest de zaak grotendeels herschikt worden. Enkelen werden zeer boos, maar tenslotte, toen het resultaat begon in te slaan als een bom, moest iedereen toegeven dat het echt, maar dan echt verbeterd was. Er was een evenwichtig geheel ontstaan. Voordien was het een verzameling met een overdreven aantal werken. Sommigen mochten de helft van hun verzameling weer meenemen naar huis. Vooraf was heel klaar en duidelijk gezegd geweest dat het aantal beperkt zou blijven tot een viertal schilderijen of beelden. Ik bracht zorgvuldig uitgekozen 3 doeken en 1 beeld mee en die werden opgenomen in het geheel. Ik nam er een paar foto's van maar zal die nu niet plaatsen. Eerst moeten jullie de kans krijgen om ze te zien in het geheel van de tentoonstelling. Ik hoop jullie te kunnen ontvangen op de opening of toch minstens op een andere keer. Mijn permanentie is vastgelegd. Ik zal er zeker zijn, elke maandagnamiddag van 14 tot 18u en dan op afspraak, tenminste als jullie er mij willen bij hebben.
Na dertig jaar tentoongesteld te hebben tussen de landschapjes en bloemstukken, als vreemde eend in de bijt, voel ik me thuiskomen tussen gelijkgestemde zielen. Wie er zich niet thuisvoelt zal hier zeker niet bijblijven. Automatisch zal ik opnieuw veel meer gaan schilderen en boetseren. Natuurlijk zal de staat van mijn rug bepalend zijn.
Gisterenavond sliep ik, beneden in de zetel, mijn eerste diepe tuk uit tot middernacht. Daarna hield ik het nog vol tot 3u en ben ik onmiddelijk aan de slag gegaan, heel fit en vooral klaar wakker.
Och ja, iemand van de medekunstenaars vergeleek mij met de Duitse expressionist Emile Nolde en ik zocht die op. doe maar eens hetzelfde en oordeel dan zelf maar of het een beetje klopt. Persoonlijk vind ik van niet maar ja, wat wilde die man juistzeggen of heeft hij meer welken van Nolde gezien. Mij zal het een zorg zijn, afgekeken is het echt wel niet. Ik had tot gisteren nooit van die man gehoord. Zelf zou ik het liefst mijn strekking 'kleursymbolischtisch expressionisme' noemen.
Wie er was heeft genoten en werd bij momenten bijna geplet als een sardientje in een doosje. De hele avond is blijkbaar naar mij gezocht geweest, is het niet door de ene, dan wel door de andere. Ik was er nogthans van 19u15 tot 22u30. Ik hoop dat jullie ook kwamen om de tentoonstelling te bezoeken. Kom eens rustig terug op een maandagnamiddag, dan ben ik telkens van permanentie. Je kan ook een afspraak maken en dan zien we mekaar er wel. Het De deels gerestaureerde Romaanse kunstwerk is nu een kunsttempel geworden. Je moet wel door het kerkhof van Ettelgem om de ingang te bereiken. Het kerkhof omringt letterlijk het bouwwerk, alsof het bang ik dat het weg zal loppen. Als je er voor een gesloten deur staat kan je enkel de tekst lezen die erop afgebeeld staat. De openingsuren zijn elke namiddag van 14 tot 18u en het weekend ook van 10 tot 12 in de voormiddag.Binnenin loopt nu de zomertentoonstelling van de in januari 2009 opgerichte kunstkring 'Rodrigo Flamenco' Die is op vrijdag 3 juli officieel en plechtig geopend onder grote belangstelling. Na de voorzitter van de kring, die in vlotte bewoording, het ontstaan ervan schetste, kwam de schepen van cultuur van de stad Oudenburg aan het woord en die had het vooral over de geschiedenis van de deels gerestaureede kerk die nu kunsttempel is geworden en over de oorsprong en betekenis van de naamkeuze van de kunstkring. Daarna opende de burgemeester plechtig de tentoonstelling en konden de kurken knallen. Er was een waar festijn, zorgvuldig voorbereid door Jurgen onze secretaris duiveltje doet al. Voor mij is het een korte maar deugddoende nacht geworden.
Na een overbevolkte tentoonstelling begint het echte werk. Twee maanden lang zal ik elke maandagnamiddag van 2 tot 6 aanwezig zijn en mij vertrouwd maken met de werken en de deelnemers beter leren kennen. De groep zit goed in mekaar maar is nog 'en rodage'. Hieronder een keuze uit het aanbod. Ik heb mij
Ik heb eerst mij gefocust op de beelden en beeldjes maar ben niet helemaal rond geraakt. De rest zal volgen.
Onder de drie schilderijen die ik op mijn blog niet zal weergeven. Kom kijken, als je nieuwsgierig bent om te weten dewelke. Er hangt een tekst onder die je ook zelf kunt komen lezen.
Omwille van de harmonie in kleur en vorm ben ik toch wel één van de blikvangers van de tentoonstelling geworden. Doordat Liesbet de schepen van cultuur goed kent van ten tijde van kunstbende, kon ik gemakkelijk een heel lang gesprek voeren met hem over het Romaans kerkje en de vooruitzichtdroom om het helemaal in zijn oorspronkelijk staat te herstellen.
dala geveld door hernia. Het verscheen in geen enkele krant. Rusten en rondlopen...niets doen. Niet echt iets voor mij. Na een week bijna volledig rust kan ik toch reeds opnieuw wat langer zitten en gaat het beter met de pijn. Ik moet dat nog tot de 20ste juli uithouden.
Ik rij dan even tot in Ettelgem en loop daar wat rond. Een wandeling in het dorp en wat rondhangen in de tentoonstelling.
Genietend van de afwisseling en van de vele mooie werken die er hangen.
Ook maak ik zo, naderkennis met de mensen van de groep die ik nog niet zo goed ken. Ik leer er ook diegenen kennen die ik nog niet aansprak.
Het is allemaal een beetje veel in heel korte tijd.
Hij vervuilt zientderogen die oh zo aangename tuin... maar ik mag er een tijdje niet in werken. Zut(merde)...maar dat helpt niet. Als het niet heffen en wringen is, begin ik vandaag toch opnieuw met heel lichte werkjes zols wieden gezeten op de knieën. In de namiddag is het uitgaan en vooral veel wandelen. Ons blauwe opklaptentje beschermd tegen frisse wind en te harde zon. Terwijl de rest van ons gezelschap zich dicht bij het water amuseert doe ik een dutje. Ik geniet ook van de vele aanwezige kinderen en de andere in het oog springende bijzonderheden of gewoonste zaken van de wereld, althans oop een strand.
Een tweede maandag ging voorbij. Opnieuw waren we met twee en verrassend wat vrienden en kennissen gaven gehoor aan mijn uitnodiging. sommigen waren op de opening en kwamen een tweede keer omdat ze die keer zo meinig hadden kunnen zien door de enorme drukte binnenin. Plots kwam een onbekende binnen die niet zoveer vandaar woonde. Ik had hem nooit gezien. Plots zei hij terug te zijn gekomen om vooral de werken van één van de artiesten nader te bekijken. Spijtig, zei hij, dat niet alle artiesten aanwezig kunnen zijn. Dit was voor mij de gelegenheid om een programmaboekje te verkopen met de gegevens van alle artiesten in vermeld. Zo kan je gelijk wie contacteren en een afspraak maken, lichte ik hem in. Spontaan vroeg ik hem welke werken hem vooral aanspraken. Hij wees naar de mijne. Ja, zei hij, ik hou van het evenwicht in de kleuren. Het komt heel sterk op je af. Mijn kop stond als in een bloempot. Toen we er een tijdje bij stonden en hij plots zei dat hij de artiest niet kende, noch van naam noch van zicht, maakte ik mij bekend en die man was zo blij en wij praatten maar verder tot Jan Breine, gepensioneerd fotograaf en goede vriend van mij binnen kwam. De man nam afscheid en zou nog eens terugkomen met zijn vrouw. Terwijl ik met Jan rondging kwamen weer kennissen toe en zo ging dat de hele namiddag tot 5u. Ik had mijn ligzetel meegebracht en kon er eindelijk in plaats nemen en viel ei zo na nog in slaap ook maar mijn maat nam naadloos over. Om 7u zou ik naar het nieuws kijken, met de nadruk op zou. De deurbel deed mij wakker schrikken en de beller moest nog eens duwen want de eerste keer dacht ik dat ik had gedroomd. Door uit mijn eerste slaap te zijn gewekt, raakte ik niet voor 11u30 in mijn bed. Deze morgen heb ik uitzonderlijk tot 5u30 geslapen en ben dan met hoofdpijn opgestaan. Een beetje rondlopen en het is over gegaan.
Deze morgen om 10 u nemen we afscheid van onze buurvrouw Clara. Op onze rouwbrief stond onderaan een opgeplakt berichtje 'Gelieven na de begrafenis de familie te volgen'. Het is de allereerste keer dat wij hier zo'n uitnodiging krijgen. Wat het inhoudt weten we dus niet. Wij kennen maar enkele personen in die familie maar hier weet je nooit wie familie is van wie. Op het einde van het verhaal hangt hier in de polders heel veel samen. Ik denk dat we toch wel voor een paar verrasingen zullen komen te staan. Clara is immers een geboren en getogen Stalhillenaar. Roger, haar man, is dan weer afkomstig van Zerkegem en daar kennen we absoluut niemand.
Rustig weg...ik zeg wel want veel anders kan ik niet. Met die hernia die me weer onaangenaam te pakken had. Ik dacht dat ik duizend man sterk was maar had naast mijn rug gerekend.
Nonkel petje heeft nu de klus geklaard die het mij heeft gelapt. Als het goed gaat dan wordt ik soms wel eens roekeloos en zit ik met de gevolgen. Ik bouw nu weer mijn krachten op en zal toch wel ne keer mijn lesje hebben geleerd zeker!? Dat ben ik natuurlijk niet zeker van maar...wie weet!?
Als afwisseling krijg ik nu toch wel enkele emmers bonen over de vloer en uitgekieperd op tafel. Daar ben ik wel een tijdje zoet mee. Dit jaar zijn de boontjes echt mooi en lekker...letterlijk om op te eten. We zeggen dat soms van Kaspertje ook...hij is toch om op te eten hé, maar dan is het figuurlijk...toch?
De tentoonstelling , de tuin , de bezoeken. Het zou allemaal wel goed lopen moest er geen rem op staan die luistert naar een duizendpootnaam 'HERNIA' Op de tentoonstelling is een beeld bijgekomen. Ik toon mij er regelmatig om al de mensen van de groep een beetje beter te leren kennen.
Ik de tuin nam de bonenpluk een beetje de bovenhand. De algemene vervuiling zette zich in en ik had toch een paar zonnige dagen vandoen om dat tot een heel klein beetje recht te trekken. Mijn atelier staat per momenten zo overhoop dat je er de benen kan breken. Daar is ook een grote kuis aan de gang zodat ik rustig weer kan gaan schilderen. De eerste fase van orde scheppen ziet er altijs nog wanorderlijker uit dan het al was maar dan plots klaart alles uit...dat is voor een volgende bijdrage!
Het atelier Zo zie je maar...nooit wanhopen maar hoe lang zal dat duren? We zien wel. De tuin tot een week na de volgende regen en mijn atelier...tot ik het weer een poosje moet laten schieten, wegens T E D R U K.
Wat ik in feite zou willen doet niet veel ter zaken. In een droom kan je niet leven. Mijn leven kan ik toch niet herbeginnen. Ik wordt een oude knar en krakende wagens gaan het langst mee. Dat het langs alle kanten kraakt en op begeven staat kan ik bewijzen met de vele bezoeken aan de osteopaat die regelmaatig mijn karkas in de juiste plooi probeert te brengen. Als hij er al in slaagt, duurt het altijd maar eventjes omdat ik niet 'niets kan doen' zoals hij mij telkens uitdrukkelijk vraagt met een zichtbare frons op zijn gezicht. 'Blijf meer uit je tuin en je atelier' voegt hij er steeds aan toe. Wie ziet er mij nu 'niets' doen. Ik kan dan even goed mijn plaats op het kerkhof nu reeds reserveren. Daar heb ik wel geen tijd voor...ik heb nog zo veel te doen. Ik mag van hem wel veel wandelen en fietsen - bewegen...niet belasten - Altijd weer datzelfde liedje. Ik zwijg dan lijk vermoord en hij begint dan zo bedenkelijk te lachen.
Ondertussen ga ik mijn gang...zo goed en zo kwaad als het kan. In de tuin blijft veel liggen maar er wordt stilaan veel geoogst. En zou dat moeten laten liggen. Een beetje meer hulp inroepen, dat zal ik in de toekomst meer moeten. Voor 'Kleur in Stalhille' maakte ik bovenstaand paneeltje. Nu nog ophangen! Kan ik daarvoor beroep doen op derden. Je ziet dat van hier! Een nieuw schilderij werd aangezet op een zeer donkere ondergrond en zo zijn we opnieuw op route om lekker niets te doen maar vooral om zeer voorzichtig te zijn. En zitten moet ik ook zoveel mogelijk vermijden. Denk je dat ik nu rechtsta om mijn blog bij te werken? Ik loop tussenin nogal veel rond zodat er natuurlijk geen schot in zit. Niet vergeten hé. Ik ben een oude knar maar met nog veel te veel fut in om niets meer te doen. Moge het jullie goed gaan en steeds welkom. Jullie weten me toch nog wonen hé!
Voor de afwisseling zijn we gisteren nog eens, na vijf jaae, naar trammelant geweest in De Haan. De rommelmarkt kon meer een antiekmarkt genoemd worden want er was meer antiek dan rommel. Veel batjes kon elke 'lowbudgedgezin' daar niet doen. Zelfs de legoblokken waren allemaal veel te hoog geprijsd. We bezochten er ook een te koop staande villa waarvan een deeltje te bezichtigen was met te koop gestelde restjes van de inboedel. Bijna een krot met enkel glas beglaasd...te koop aangeboden voor...'hou je vast' de riante som van 750.000. Er waren veel nieuwsgierigen zoals wij maar weinig geïntereseerde kopers, denk ik toch, zoals op de markt. De foto hieronder op de rommel en antiekmarkt toont nog geen tiende deel van alle aanwezigen We zijn dan maar afgezakt naar het centrum van de echte trammelantgebeurtenissen, het gemeentehuis en de wandeling rond 'de Potinière', tea-room bij de tennispleinen en grote speel en ravottenruimte voor kinderen. Daar hebben we aan een normale prijs genoten van een...hang ik deze keer niet aan jullie neus maar het deed echt deugd en ik rekende de WWpoint nu eens niet mee. Normaal noem ik dat'een zondeke' maar deze keer echt niet. Terug in het duurdere deel van het gewoel kon je echt op de koppen lopen. Toen we bijna aan de tramsporen waren kreeg ik wat ademruimte omdat er een tram was gepasseerd. Zo kon ik op een muurtje gaan staan om de massa te fotografferen. Je moet je voorstellen dat ik vanuit dat punt, in theorie in zeven richtingen evenveel mensen kon op beeld plaatsen om jullie een echt beeld te geven van de omvang van die mensenzee. Van aan het gemeentehuis tot buiten het afgebakende gedeelte deden we ongeveer drie kwartier en dan moesten we nog een paar honderd meter tot aan de auto. Kort na het avondeten ben ik in slaap gedommeld en heb pas deze morgen heel vroeg de herhaling van het nieuws bekeken.
Sedert verleden jaar, doet de kunstroute van Lissewege nu ook Zwankendamme aan. In en rond het kleine dorpskerkje zijn kunstwerkjes te bezichtigen. Dit jaar ben ik bijzonder lang blijven stil staan bij een instalatie onder het groepje bomen die het grasplein bij de kerk wat extra charme geven. Het hele dorp heeft eraan meegewerkt en er staan dan ook in dat legioen schoenen, schoenen in alle maten.
In de bomen hangen luidsprekers en daar hoor je muziek, geluiden en gesprekken met de bewoners. Het gaat over de toekomst van het kleine dorpje, dat dreigt een tweede Doel te worden. Het maakte indruk op mij. De rest van de kunstroute loopt langs 'de geule' (het vaartje) dat dwars door Lissewege loopt, in het dorp zelf en in de kerk en de oude pastorie plus bijhorende ommuurde tuin en dan naar 'Ter Doest' toe en op het grote binnenplein tussen de befaamde schuur en het restaurant.
Maar dit hier, het schoenenlegioen van Zwankendamme, blijft sterk in mijn geheugen hangen. De moeite is het wel waard om eens naar Lissewege af te zakken. De route wordt opgedoekt na 15 september.
Ik heb een tuin vol energie, een hoofd vol negetaieve gedachten en een mond zonder geluid. Is er plaats voor mij? Is er nog tijd voor mij. Ik heb honger naar....
Klaarheid en het verlangen naar alleenzijn is niet meer te stoppen.
Afstand doen van vriendschap omwille van onbegrip. Het kan allemaal. Onder druk staan en geen keuze meer hebben. In een raadsel leven en er geen woorden voor hebben tenzij brabbeltaal. Hardheid van hart doet pijn.
De tijd gaat gestatig verder. Ouder worden, dat voel je zo nu en dan zeer goed. De zomer is bijwijlen de warm en dat voel je ook. Sommige klussen zijn te zwaar voor mijn leeftijd. Dat voel ik pas naderhand. Nu is het enkele dagen uitblazen.
Heimwee is verlangen. Verlangen naar wat niet meer is; verlangen naar wat is maar onbereikbaar; verlangen naar het mooie dat als een beeld in de verbeelding staat. Dit mooie moet je dan zelf tot leven wekken.
Ik geniet van het in beeld gebrachte heimwee van anderen terwijl ik zelf vecht om mijn verlangen toch eens te kunnen waar maken.
in een hoekje van mijn atelier ben ik weggekropen in een zelfportret van toen ik nog een relatief jong broekje was. Ik zit verscholen achter slaapkoppen.
Of verkies je dit soort zelfportret van hoe ik mij somtijds voel als een buitenaards wezen in eigen familie en wereld.
Heb ik slecht geslapen? Vraag ik me af, elke morgen als ik nog niet helemaal wakker ben. Het antwoord is zelden neen want, ik ben een uiterst gemakkelijke en goede slaper. De enige voorwaarde die moet vervuld zijn is dat ik moe ben. Ik zet me 's avonds bij de televisie voor het nieuws en ...ja goed geraden! Nadien moet je me zelfs niet vragen wie het heeft gepresenteerd. Als ik iets doe dan doe ik dat gewoonlijk goed. Altijd (druk) bezig zijn en je slaapt vanzelf.
Eet veel fruit!
Moeder was een blij mens. Bijna altijd kon er een gulle lach af. Zelfs met nieuwjaar, juist een maand vóór voor haar dood kon ze nog lachen maar toen voelde ze reeds dat ze zou sterven.
WELKOM hoor. Om eerlijk te zijn, wil ik er op een leuke manier , er lichtjes tegenaan gaan. Ik wil hier rustig wandelen en zo, overdreven ernst en angst, van mij afschudden. Deze blog draag ik op aan een heel speciale meid die me na aan het hart ligt. Haar naam niet vernoemen zal wel het beste zijn !
Ons moeder is gestorven. Het is nog heel recent nu terwijl ik dit schrijf. Het was op één februari om dertien uur dertien van het jaar twee duizend en acht. Ik denk dat diegene die de aangifte deed een beetje bijgelovig was want op de papieren staat dertien uur vijftien. Nochthans had ons moeder iets met het cijfer dertien. Ze is geboren op een dertiende december van het jaar elf. Ze verbleef op kamer dertien en was halfweg haar dertiende jaar in het rust en verzorgings tehuis. En toen we alles regelden met de begrafenisondernemer, waren we met dertien aan tafel.
Ik hou van alle vrouwen en toch ben ik er maar eentje trouw.
Toen ik daar, bij het afscheid van moeder, in mijn tranen, bijna stond te vergaan, kreeg ik zoveeel knuffels dat ik er een beetje bang van werd. Zijn er dan zoveel vrouwen die mij graag hebben ok al heb je toch zo nu en dan een man om je hals. Wat zijn de tijden toch veranderd. Toen ons vaders stierf kregen we hooguit een hand terwijl er veel mensens ons, de kinderen gewoon over sloegen en alleen aan moeder een hand gingen geven. Toen in die tijd ging het er allemaal heel wat koeler aan toe.
Mijn atelier, dat rommelkot wordt als ik niet aan het werk ben. Beelden en beeldjes langs alle kanten, op de piano, op de rekken en kasten en aan de muren rondom rond waar geen vensters zijn, schilderijen.
Haar laatste woorden: 'Ik voel dat ik doodga en doodgaan is zo moeilijk' Dank je moeder, voor alles.
Deze uitzonderlijke bloem zie ik nog in het vaasje staan toen moeder de laatste keer werd opgenomen in het ziekenhuis. Moeder hield van bloemen.