Beloven ja…

De vos…

Gisterenavond, bij de terugkeer van het gehucht La Billaudrie, net als Ferret een gehucht van la Magdeleine, zag ons baasje naast de weg een vos zitten !

Nu is ons baasje daar niet zo blij mee want hij heeft het niet zo op die mooie beestjes.

Bij thuiskomst heeft hij voor de zekerheid toch maar eens gekeken hoe lang onze rabiës vaccinaties nog geldig zijn. Gelukkig zijn die nog geruime tijd geldig, we moeten pas volgend voorjaar terug gevaccineerd worden.

Het is de eerste maal dat we een vos zo dicht bij ons gehucht opmerken. Dat er vossen zaten was al wel langer duidelijk. We hadden buurvrouw Victoria al verwittigd dat ze haar twee pauwen beter binnen de ommuurde koer kon houden dan in de tuin gewoon achter draad.

Het was waarschijnlijk omdat buurman Serge met zijn tractor het stro tot balen aan het persen was dat die vos daar op vinkenslag zat. Toen het baasje naderde bleef de vos vrij lang zitten. Pas wanneer ons baasje met de Masjebashi op een vijftal meter genaderd was vluchtte Reintje het zonnebloemenveld in.

Zou het aan de vos liggen dat we al enkele dagen de hop niet meer hebben gezien die telkens opvloog wanneer we het zonnebloemveld passeerden ?

Spijtig dat het al te donker was om een foto te maken want de vos bleef net zitten alsof hij wilde poseren…

Van de vos hebben we dan wel geen foto’s, maar Eva stuurde ons nog enkele foto’s van haar (en ook onze Lana)…

Belle & co

Wat doet een mens zoal…

op een Franse feestdag midden de zomer ? Het is te warm om een hand op te heffen om ‘iets’ te doen, het internet werkt nog steeds niet… Je zou eens kunnen Skypen met de familie in het thuisland, maar daar heb internet voor nodig… Telefoneren dan maar ? Lukt niet want dat werkt met de zelfde kabels als ’t internet.

Ons baasje heeft dan maar TV gekeken, wielerkoers…van de woonplaats van de ene ex-wereldkampioen naar de woonplaats van een andere ex-wereldkampioen. Ideaal om onder ’t mom van sportfan te zijn, zich toch maar als jager voordoen en een denkbeeldig uiltje vangen …

Of ook nog plezant… grote kuis houden in de computer. Een hoop “rommel” er uit zwieren en andere “bijzondere” rommel nog eventjes bij houden, tot het ook gewone rommel is geworden.

Maar deze goei mop heeft ons baasje er terug uitgehaald om nog eens op ’t blog te zetten…

Belle & co

Er zijn geen racisten in Antwerpen

Een Marokkaan staat in Antwerpen stil aan een rood licht, als hij langs achter wordt aangereden door een Antwerpenaar.
Kwaad stapt de Marokkaan uit en roept:
"Vuile racistische Antwerpenaar, ge zijt express tegen mijnen auto gereden, omdat ge geen Marokkanen moet hebben!"
  
De Antwerpenaar, die ondertussen zijn raampje open heeft gedraaid zegt: "Kalm blaaive, kalm blaaive, da's nie woar,

't was een accident..."
  
De Marokkaan onderbreekt hem en zegt:
"Niets van, gij zijt een racist, een vuile Vlaams Blokker!"
  
De Antwerpenaar zegt: "Hola as ge ni rustig bleft, dan zenne kik verplicht er de polies bij t' ale..."
  
Op dit moment komt er een combi van de Antwerpse  politie aangereden, ze stappen uit en vragen wat er gebeurd is waarop de Marokkaan direct begint te roepen:
"Die racist is achter tegen mij opgereden! Da zen hier allemol racisten ja!
  
Een agent onderbreekt hem en zegt met harde toon:
"KALM BLAAIVE, hier zen gien raciste, wai zen niet allemoal tegen aa, da's ier een accident en wai gon dat ier beschoafd oeplosse."
  
De agent ziet dat de Marokkaan kalmeert, neemt hem onder de arm en vraagt: "Zegt naa is ierlek, waaroem zedde gaai achteroit gereie ?"

Lege velden, volle schuren…

Het is terug stiller op de velden, de graanoogst is binnen en  de megagrote maaimachines staan voorlopig terug op stal.

De velden zijn verandert van wuivende aren naar stoppelvelden waar het voor ons goed rennen is. Voor ’t hoofdbestuur is het dan weer plezant omdat we haast kilometers ver niet uit zicht kunnen verdwijnen, tenzij we een zonnebloemenveld induiken…

Want dat is veruit het enige gewas, samen met een beetje maïs, dat hier maar sporadisch geteeld wordt, wat nog op de velden staat. Op sommige velden zijn de zonnebloemen al uitgebloeid, op andere staan ze nog mooi fris en op sommige velden zijn ze door de storm tegen de grond geblazen. Totaal verlies die laatste dus …

De schuren en silo’s zitten afgeladen vol met stro en graan. Bij sommige coöperatieven is het nu al omgekeerde wereld tegenover vorige weken. Nu staan er al vrachtwagens aan te schuiven om het graan naar andere oorden over te brengen. Vorige weken was het een komen en gaan van tractoren met drie-assige aanhangers die het graan van de velden naar de silo’s brachten.

Wat hier in de streek ook overal aanwezig is zijn lange rijen druivenstruiken om onze lievelingsdranken te produceren, Pineau des Charentes en Cognac.

Een enkeling plant druiven aan voor de “vin de pays Charentais” een probleemloos wijntje, zonder veel allure, dat goed wegdrinkt en waar je vooral geen hoofdpijn van krijgt (als je er te veel van op hebt).

Op de terugweg van onze eigen Pineau- en Cognacboer heeft het baasje daarstraks enkele foto’s gemaakt om dit bericht wat meer duidelijk te maken over de stand van zaken op de velden omstreeks half augustus .

Rust, rust en nog eens rust,… moesten de lawaaimakers die de LGV aanleggen er niet zijn, je zou wakker worden van het geluid van je eigen ademhaling…

Belle & co

De agrarische sector…

Het is druk in de plaatselijke “agrarische sector” van Ferret. Het hoofdbestuur heeft de handen vol met het “managen” van de tuin en al wat er bij hoort.

En het is voor mensen als ons hoofdbestuur, die hun centjes hebben verdient in het onderwijs en autobranche,  niet makkelijk een behoorlijk gevarieerde tuin te “managen”

De patajes zijn van vorige week al uit de grond en donker en fris opgeslagen.

De boontjes zijn bezig aan hun tweede opbrengst en de courgettes en pompoenen zijn op hun grootst en behoeven dringend verwerking.

Maar het is op dit moment “hoogspanning” op 3 meter hoogte.

Het zijn de pruimen en de eerste appelen die nu hoofdzakelijk het baasje en vrouwtje hun tijd vullen.

Het baasje kan je meestal vinden ergens halfweg tot bovenaan op een of andere ladder… Het vrouwtje zit dan ijverig op de koer, onder een parasol of onder de lindeboom, pruimen te wassen en ontpitten om te verwerken naar de onovertroffen “Ferret-confituur”.

Met de appelen heeft het baasje andere plannen, die gaan de ton in en hij gaat pogen van cider te maken. Iets anders zit er niet op want het zijn kruiwagens vol mooie grote appelen die anders op de composthoop terecht gaan komen.

Zelfs de buren komen onze appelen al de oren uit. Die “afzetmarkt” is dus al afgeschreven want er gaan appelen in één richting maar er komen dan halve appeltaarten terug in onze richting… Niet goed voor ons baasje van wie het streefcijfer 90 in kilo’s gewicht, toch wel haalbaar is, maar dan mogen er niet te veel appeltaarten onze richting uitkomen…

Ook de rumtopf is weer bovengehaald en bijgevuld met appelen. Volgende fruitsoort die de pot langzaam aan maar zeker gaat vullen zijn peren. Onze “tuinmanagers” zijn er echter nog niet uit welke soort ze gaan gebruiken. Ze hebben de keuze uit vier variëteiten maar waarschijnlijk gaan het de peren van de “poirier du curé”, perelaar van de pastoor in ’t Vloms zijn die het gaan worden. Het is een oud, haast vergeten ras waar we nog één boom van hebben staan. Van die boom zijn al verschillende omwonenden scheuten komen halen om te enten en zo ook “pastoorperen” te kunnen oogsten binnen enkele jaren.

Je ziet het, tuinmanagement… niet simpel voor amateurs zoals ons hoofdbestuur …

Belle & co

Il est six heures, Ferret s’ éveille..

Het is zes uur, Ferret ontwaakt, vrij naar het liedje van Jacques Dutronc, “Il est cinq heure, Paris s’ éveille”… http://www.youtube.com/watch?v=woTcLJvf7fw

Het is altijd iets beter, vroeger en bekender in Parijs dan in ons eigen Ferret maar het was aan dit liedje dat ons baasje dacht deze ochtend om klokslag zes uur.

De mannen van de vuilkar stonden hier met hun zware vrachtwagen met zwaailampen en al lawaai te maken op de hoek van de straat.

Tot voor twee weken, vanaf 1 augustus om precies te zijn, is het ophalen van het huisvuil veranderd in het ophalen van een door ons zelf te vullen container i.p.v. vroeger de vuilzak aan de haak* aan de gevel.

Het geeft de mannen van de vuilkar minder werk. Zij moeten nu enkel de container tot aan de achterkant van de vrachtwagen rollen waarna een hefinrichting de container leegkiepert. Maar het maakt wel een boel herrie waar ook wij de Drentjes van uit ons hondenhumeur geraken.

Maar ook de werken aan de LGV lijn hoorden we weer op volle kracht. Het baasje verdenkt de werklieden ervan dat ze zelfs ’s morgens vroeg al met springstof aan de slag zijn. Of het moest zijn dat één van die immense trucks een klapband heeft gekregen.

Het was in elk geval een serieuze dreun die we te horen kregen. We gaan de volgende dagen nog meer lawaai te verwerken krijgen want de wind staat uit het oosten. Goed weer op komst de volgende dagen schrijft de Charente Libre, de krantenverkoper zegt er dan bij “jusqu’a decembre”, waarbij het baasje dan vraagt “tot in welk jaar december?”…

En ondertussen zit het baasje sinds deze morgen al met een bekend Frans liedje in zijn hoofd… “il est cinq heure, Paris s’ éveille”… gezongen door de vent van ’t baasje zijn favoriete zangeres in de jaren zestig… Françoise Hardy.

Belle & co

De vriendelijk gromster…

Onze Belle, een geval apart… maar dat weten jullie al zolang dit blog bestaat. Sinds enige tijd heeft ze er weer een speciale eigenschap bij. Ze wil namelijk niet meer samen eten met de andere drie. Wie haar dat heeft leren kennen die “chambre séparé “ is ons een raadsel, maar het moet al vriê lekker zijn wil ze nog met de andere drie in de rij gaan staan.

Daar komt nog bij dat oma stikt van de pretentie, voor de Nederlandse lezers, ze heeft kapsones !

Zo wil ze niet meer uit haar inox (Nederlanders lees RVS) eetkom eten. Oma wil van een bord eten en niemand weet waarom, want makkelijker is dat niet als je niet met mes en vork kan eten. Want zover is ze nog niet.

Maar er zijn nog drie Drentjes buiten haar in huis en laat die nu toevallig (?) alle drie sneller eten dan oma Belle… Belle eet rustig, erg rustig, je zou er jaloers op kunnen worden omdat ze echt met smaak eet.

Maar omdat ze van een bord eet, valt er zo wel een en ander naast het bord en dan staat er een Lucy die op vinkenslag staat om wat brokken of stukjes kip buit te maken.  En laat onze rustige eetster nu de kalmte en braafste Drentenoma zijn die we kennen, toch hoor je dan, als je goed luistert, heel goed luistert, want ze doet het heel stil… ze gromt ! ! !

En hevige Lucy heeft het heel goed gehoord en zet zich vlakbij, haast met haar voorpoten tegen de rand van het bord, op haar achterste en gunt Oma Belle haar diner.

We hebben het al dikwijls in ’t oog gehouden, er gebeurt niets zolang Lucy de brokjes opraapt die naast het bord liggen, maar wanneer haar neus over de rand van het bord komt is daar ogenblikkelijk die stille grom… en Lucy weet wat ze daar mee moet omgaan.

Bij moeder Hera en vooral bij nonkel Heros mag ze wel uit de kom komen stelen. Maar dat laat het hoofdbestuur dan weer niet toe, want onze jongste staat op dieet met stinkend dure speciale dieetbrokken van Hill’s.  En die geven het beoogde resultaat, als Lucy tenminste niet op rooftocht gaat langs de eetkommen van haar roedelgenoten.

Maar ze is al goed 1,5 kg overgewicht kwijt en het hoofdbestuur hoopt dat ze tegen de clubmatch onder de 29 kg komt, ze weegt nu nog 29,6 kg. Dan is ze twee kilo kwijt en dat was ons streefcijfer. Op langere termijn willen we ze rond de 27 kilo krijgen en houden. Voor een grote teef is dat een mooi gewicht, maar de baasjes zullen er als strenge “gendarmen” moeten gaan bij staan want het is een professionele dief aan het worden wanneer het eten betreft !

Belle & co

Onze “Flippe” spreekt tot zijn landgenoten…

Mijn waarde Landgenoten

Bedankt, wij hebben echt genoten
Ook al hebben wij serieus gezwoten
En zijn danig verschoten
Van dat stel legeridioten
Met hun veel te luide kanonschoten
Tante Fabi haar coupe lag helemaal in moten
 
Weet u, de kroon staat mij als gegoten
Onze Laurent trok daarom zure toten
 
Het volk stond in dikke roten
Sommigen bijna in hunnen bloten
Er waren er in alle soten
Blank, bruin, zwart, sossen en devoten
'k Zag echter weinig ferme stoten
 
Zoals u weet, diende ik ons Land bij de piloten
Wij zagen zondag veel vliegers maar geen boten
Dat heeft mijn vader zeer verdroten
Hij stond daar te blinken als Admiraal van onze Vloten
Was dat om hem te kloten ?
Wacht maar, hun lied telt straks veel minder noten !
 
Teer beminde Landgenoten,
Werk hard en onverdroten
Doe de groeten aan uw echtgenoten
 
En zaag niet aan mijn troon zijn poten.

Ook Lucy wacht…

En we hebben er geen andere verklaring voor dan dat ze op nonkel Hercule wacht om mee te spelen !

Tijdens de dag is ze rusteloos, neen niet dat zenuwachtige van een jong teefje, ze loopt tot aan de poort, staat aan de afsluiting aan de koer en ook aan de tuin.

De belangstelling voor nonkel Heros is niet wat we van haar gewend zijn en ’s avonds wil ze niet binnenkomen.

Ze ligt in het midden van de koer, of vlak achter de poort, of  voor de voordeur, maar slapen doet ze niet. Het is alsof ze het moment niet wil missen dat hij weer aan de poort staat, en stel je voor dat ze dan zou slapen !

Van Peter kregen we een mailtje dat de thuisreis goed verlopen was maaaaar… dat de dienaars van de Swa Hollande toch nog een foto hadden gemaakt van een Peugeot Expert die tegen 120 km/u een flitsend vogelhuisje was voorbijgereden. Zo’n vogelkotje dat plots vlak in je gezicht flasht als je boven de 90 km/u voorbij rijdt.

Hopelijk is Hilde dan wat toleranter dan ons vrouwtje, want die geeft dan na een uitbrander aan ons baasje, incluis wat je allemaal kan doen met het geld van die boete, gewoonlijk een geruime tijd wel beeld maar geen klank niet meer.

Ons baasje denkt dan dat die stilte dient om na te denken over wat je allemaal kan doen met het boetegeld. En als ‘m dan denkt aan al die gerechten waarvan ‘m voor die Euro’s van kan snoepen dan gaat ‘m vanzelf wat trager rijden…

En Lucy… die hebben we rond 23u30 toch maar binnen geroepen, Hercule komt ook vandaag niet met de late TGV vanuit Lille “Europe” naar Ruffec of Angoulême …

We kregen nog wel enkele foto’s uit Aalter van Lana & co. De ene met de tunnel, hoort bij de opleiding “pijpen graven naar China” en is waarschijnlijk om lange tunnels gewend te geraken en om tunnelangst te vermijden.

De tweede foto, ook van Lana is om de “zachte beet”, kenmerkend voor een Drentsche Patrijshond nog zachter te maken. Bij de minste fout is het hier “knal-boem” en afgelopen met de les. Ook knallen leren ze zo beter beheersen. Of is het op beide foto’s gewoon spel van een jonge Drent ?

Belle & co

Familiebanden…

Je hebt ze in alle soorten bij alle bazen en rassen, hondenliefhebbers en “hondenpraat”… Waarmee we willen zeggen dat je altijd discussies zal hebben over de gedragingen van de honden.

Neem nu Belle… Vijftien pups heeft ze in haar leven gekregen, verdeelt over twee nestjes, eentje van zes en een tweede van negen pups.

Uit het eerste nestje zijn Hera en Heros nu bijna vijf jaar geleden bij ons gebleven. En Belle poetst nog steeds als een bezorgde moeder, intussen ook al oma, haar jongen…

Maar de voorbije dagen hadden we Hercule, onze allereerste geboren pup uit Belle’s eerste nestje op bezoek en ook Hercule kon genieten van “een groot onderhoud” van zijn moeder Belle.

Nu ziet Belle Hercule wel geregeld zo’n vier tot vijf maal per jaar maar dan nog staat ons baasje er toch wel even van te kijken hoe Belle tegenover de pups staat. Voor ons hoofdbestuur is het een ongekend gegeven zo’n zorgzaam moedertje.

Nu nog even kijken wat het resultaat gaat zijn op de clubmatch van de Drentenvereniging op 24 augustus dit jaar. Daar gaat ze samen met haar pups uit haar tweede nestje, het zogenaamde K-nestje, naar de nestkeuring toe.

Verschillende eigenaars hebben al toegezegd te komen, maar of we het ganse nest, alle pups dus gaan samen krijgen zoals bij het eerste nestje zal waarschijnlijk niet lukken.

Maar we zijn wel zeker dat elke pup nog door Belle zal herkend worden als een pup van haar zelf, eentje die ze zelf heeft geworpen heeft en eentje waar ze acht weken lang heel zorgzaam voor is geweest…

Belle en de vader Ferron van het K-nestje, staan alvast ingeschreven op de deelnemerslijst. Zij leven in blijde verwachting om hun kroost terug te zien !

Belle gaat nog werk hebben om die negen pups te likken tot ze naar haar normen onberispelijk voor de dag kunnen komen voor de keurmeester….

Belle & co

Je gelooft het niet…

Deze namiddag dachten we… “het gaat gebeuren, ze gaan het internet en telefoon herstellen ! ! !”

Er kwam een bestelwagen met een hoogtewerker het gehucht binnen gereden en er ging een technicus van een privéfirma, in opdracht van France telecom aan de slag aan de paal van de telefoonlijn.

Ons baasje vroeg aan de man of het herstelde internet en telefoon voor kortelings zou zijn. De man antwoordde daar positief op en ons baasje leefde in blijde verwachting.

Het bestelwagentje met lift en man vertrokken maar wij hadden het op dat moment te druk met het vertrek van “de beekjes”. (Peter, Hilde de kinderen en Hercule)

Even later kwam de overbuurvrouw ons vertellen dat bij haar het internet en telefoon hersteld waren . Ook de buren schuin tegenover en de Franse buren van iets verder hadden terug telefoon en internet !

Alleen bij ons en bij de Engelse buren Mark en Sara bleven de lijnen morsdood. Het enige dat bewoog was dat klote rode lampje dat al haast twee weken staat te pinken. Pinkende getuige van een internet niet werkt.

Dan toch maar met de auto naar Ria gereden om daar de mail op te pikken en van daaruit naar France Telecom te telefoneren om te informeren waarom bij ons de lijnen niet hersteld zijn ?

Ria belde in de plaats van ons baasje, Ria blijft iets kalmer, die kent de Franse administratie iets beter, zij woont immers al vijftien jaar permanent hier in La Magdeleine. Na tien minuten kwam een best vriendelijk klinkende dame aan het toestel vertellen dat wij op 20 augustus aan de beurt zullen komen voor herstelling van de telefoonlijn.

Nu is het zo dat 20 augustus de datum is dat we naar België komen om de laatste voorbereidingen te treffen voor de Drentenclubmatch ! Dus die technieker hoeft dan ook zijn tronie niet te laten zien bij ons !

Op 2 september kan ook nog… en dan zijn we inderdaad terug in La Magdeleine. Ria gaat morgenochtend naar de klantendienst van France Telecom telefoneren om een serieuze financiële tegemoetkoming te eisen van de maatschappij.

Dat er heirkracht mee gemoeid was met de herstelling wegens de grote schade alom, daar hebben we begrip voor. Maar dat ze aan één zijde van de straat alles herstellen en in orde maken en de andere zijde niet… neen daar is ons Belgisch verstand te klein voor. Daarvoor moet je Frans zijn EN bij France Telecom op de loonlijst staan, om dat te kunnen begrijpen !

Het was weer even geleden, maar vandaag heeft ons baasje nog eens gepraat met hogere machten. En ’t was niet fraai wat die te horen kregen !

Belle & co

Terug naar tijd der postduiven…

Nadat we haast twee weken geleden zonder internet en telefoon kwamen te zitten door een storm waartegen de telefoonpalen en de bomen niet bestand waren is gisteren ook het GSM netwerk hier uitgevallen.

Wanneer we willen communiceren met het enige ons nog resterende middel dan zullen we beroep moeten doen op postduiven of flessenpost.

Waar de fout zich bevindt is ons nog een raadsel. We komen er wel terug achter en ondertussen behelpen we ons met de internetlijn van Ria in La Billaudrie. Dat is zo’n anderhalve kilometer hier vandaan en daar blijkt alles nog te werken, hoewel je voor een GSM verbinding ook een goede positie moet uitzoeken.

Belle & co

Les frères épagneul à Perdrix de Drenthe

Het gaat uitstekend met de beide nestbroers Heros en Hercule hier op vakantie in de Charente.

Waar Heros al eens in de clinch durfde te gaan met andere reuen, voornamelijk sinds Lucy in de roedel is gekomen, gaat het nu prima met de twee broers. Zij respecteren elkaar net zoals vorig jaar.

Toen was Lucy er ook al wel maar werden de twee ook nog eens in ’t oog gehouden door vader Zeppos, die hoewel toen ook al twaalf jaar oud ook nog samen met Belle het nodige gezag bleef uitoefenen.

Dit jaar is het echter Hera die al eens de orde handhaaft wanneer ze denkt dat er iets broeit bij de broertjes. Zij gaat dan tussen de twee inlopen of haalt hen in wanneer de twee weer eens op volle snelheid door de tuin rennen.

’s Avonds “is hun kaars uit” zegt het baasje wanneer ze weer eens rug aan rug liggen slapen nadat ze hun buik vol hebben gegeten.

Want ook dat gaat prima samen. Net als wanneer Kibbels even op verlof is bij ons en de vijf Drenten naast elkaar in de rij hun eetkom leeg slobberen is het ook hier pais en vree bij het eten.

De enige haast onhoorbare grom komt meestal van Belle die de traagste eter is van de vijf en wanneer slokop Lucy (de snelste eter van de vijf) iets poogt buit te maken uit Belle’s kom.

Straks is het feest weer uit en vertrekt Hercule, samen met Peter, Hilde en de kinderen terug richting België. We zijn zeker dat moeder Belle, die nog steeds zoon Hercule netjes likt, maar ook Heros zijn broer gaat missen.

En Lucy… die gaat zeker gekke nonkel Hercule missen. Gedaan met de hofmakerij van Hercule en het flemen van Lucy.

Het waren fijne vakantiedagen met de “Beekjes” familie hier “op den hof”. We kunnen weeral uitkijken naar volgend jaar want terugkomen doen ze beslist !

Belle & co

Rumtopf 2

De eerste witte pruimen zijn rijp en dus zetten we de ladder(s) terug tegen de boom om een kilootje rijpe pruimen te plukken.

De pruimen worden wel van hun pitten ontdaan net als bij het overige fruit in het verleden en toekomst

Pitten bevatten immers blauwzuur en laat dat nu een erg gif zijn dat we liever aan gifmengers en alchemisten overlaten dan aan een stelletje “gourmands”.

Ons baasje heeft zich dus enkele uren onledig gehouden met plukken en ontpitten van de pruimen. Daarna heeft hij de pruimen ontpit en bijgevoegd aan de kersen in de rumtopf, nadien is er nog alcohol als bewaarmiddel aan toegevoegd om gans het boeltje “onder te zetten”.

Wij Drentjes hebben de wacht gehouden onder de boom, net zoals we deden bij het kersenplukken. Niemand met slechte bedoelingen komt ongeschonden weg wanneer ze slechte bedoelingen hebben met ons baasje zijn geplukt fruit.

Volgende week is het de beurt aan de blauwe pruimen om verwerkt te worden in de rumtopf. Nadien komen ook nog de appelen en de peren. We hopen te kunnen besluiten met bramen van de doornloze braam uit onze eigen tuin !

Daarstraks hebben Heros en Hercule eventjes moeten laten zien wie “thuis” is en wie “gast”. Er is geen conflict geweest, zelfs geen gegrom, maar Heros is zonder erg over Hercule gaan staan. Ons baasje heeft Heros bij zich geroepen en die kwam dadelijk. Conflict “over and out” en we spreken er niet meer over . Het blijft dus goed gaan tussen de twee broers !

Belle & co

Het blijft feesten in Ferret

Na twee BBQ’s en twee restaurant bezoeken in twee dagen was het gisterenavond een “moules frites” avond. Niet de Jumbo’s of de extra extra’s uit de Zeeuwse wateren maar de eigen Franse, vriê lekkere “bouchot” mosseltjes.

Ook iets wat niet alle dagen op tafel komt en wat steeds garant staat voor een gezellige dis met vrienden.

Onze baasjes bereidden de mosselen naar een recept van Peter, het was dus zuiver teamwork van de mannen in de keuken.

Het is een recept waarbij de mosselsoep aangelengd wordt met cocosmelk.

We hebben het hier vorig jaar een eerste maal op die wijze gegeten en ondertussen hebben al meerdere kennissen van ons met deze bereidingswijze kennis gemaakt. Dit tot ieders voldoening.

Zelfs de vijf Drenten “op den hof”, zijnde ons viertal, aangevuld met zoon/broer/nonkel Hercule hebben er voor gezorgd dat er geen druppel mosselsoep of snipper van de groenten van de mosselen overbleef. Ook nu stonden de vijf honden netjes in de rij hun eetkommen leeg te slabberen. De baasjes vinden het super dat wij het zo goed met elkaar kunnen vinden. Wijzelf vinden dat niet meer dan normaal, we zijn immers toch allemaal nakomelingen van “Ons Moe, Belle”.

Wanneer straks Peter, Hilde en de kinderen naar de stad Cognac trekken voor een stadsbezoek en een boottocht op de Charente, mag Hercule bij ons blijven. Vanavond is Hercule dan net als gisteren totaal uitgeteld. Het kan verdraaid vermoeiend zijn je op vrijersvoeten te begeven als er jonge hondengrietjes in de buurt zijn. Dat is wat Lucy momenteel teweeg brengt.

Hercule loopt zich uit de naad om nichtje Lucy het hof te maken. En we kunnen jullie verzekeren, alle trukken van de foor worden uit de kast gehaald om Lucy te behagen. En dat klein krapuleke van een jong teefje, wat Lucy is, geniet met volle teugen van de vrolijke toenaderingspogingen van  nonkel Hercule.

En de wederzijdse baasjes zitten het ganse gebeuren met plezier te bekijken…

Belle & co

Op stap met “les Belges”…

Eergisteren avond waren de baasjes op stap met “les Hollandais” en gisteren avond deden ze dat nog eens lichtjes over met de Belgen uit de nabije buurt.

Mohammed en Ria zijn de buren uit het naburige gehucht La Billaudrie, dat ook nog een deel is van de gemeente La Magdeleine, net als Ferret.

Het is bij hen dat ons baasje gebruik kan maken van het draadloos internet, want wijzelf in Ferret behoren nog steeds tot het gild van de wachtende en de geduldige !

Laurent en Jeanine wonen net als wij in twee dorpen en twee landen. Hier in de Charente wonen ze in de buurgemeente La Faye en in België in Dilsen- Stockem. Voor enkele jaren  woonden en werkten zij beide hier full-time in de streek. Nu zijn ze beide hier op verlof en dat was dus het moment om samen eens af te spreken en “een stapje in de wereld te zetten”.

Waar onze baasjes gisteren met de baasjes van Cartouche en Lennaert naar retsaurant  “Moulin de Condac” trokken (een oude gerestaureerde watermolen op de rivier Charente) zo trokken ze vandaag voor de eerste maal op ontdekkingstocht naar restaurant “le Rèjallant”. Ook al een watermolen op de Charente…

En net als gisteren hebben ze heel lekker gegeten. Ons baasje heeft zelfs gisteren en vandaag de oesters vergeleken in beide restaurants. En twee maal heeft hij lekker gesmuld van de zeevruchten.

Het gezelschap heeft de avond ingezet op het terras boven het water waar het heerlijk toeven was na de bloedhete dag van gisteren. Zij zijn de avond echter binnen geëindigd omdat het onweer plots met dikke druppels neerviel!

Er was weer veel te vertellen en al dat Nederlands trok de aandacht van een echtpaar Belgen die iets verder aan een tafeltje aan het eten waren . Zij wonen al vijf jaar hier op enkele kilometer vandaan in Montalembert en kenden nog weinig Belgen die hier hun stek hebben. Met zijn achten hebben ze dan de avond “vol gemaakt” en zijn na het onweer naar huis toe getrokken.

Wij van onze kant hebben ijverig op het huis gepast en zoals steeds kregen we een kleinigheid uit het restaurant in onze eetkom bij thuiskomst van het hoofdbestuur …

Belle & co

Vrijdag 02-08-2013

zesde dag zonder internet in Ferret, en voorlopig geen beterschap in zicht.

France Telecom laat niets van zich horen of zien !

Wij danken Mohamed en Ria Amezian uit La Billaudrie ook in hier in La Magdeleine voor het ter beschikking stellen van hun WiFi internet zodat we toch nog verbinding hebben met de “grote wereld”

De “Faes-roedel”

Charlie en andere zaken…

Tot onze grote spijt moeten we melden dat Charlie, de prachtige Sint Bernard hond van madame Jobbart, waar we ook gisteren al over berichtten, de nacht niet overleefd heeft. Charlie is bij de dierenarts in Ruffec overleden aan  een combinatie van leeftijd (8 jaar) overgewicht (115 kg) en warmte (37°C). Wij vinden het heel erg spijtig maar de hulp die we eergisteren nacht hebben geboden heeft geen aarde aan de dijk gebracht voor de mooie en lieve hond die we sinds pup hebben meegemaakt.

We kregen ook bericht van de tijdelijke buren van het vrouwtje van Charlie. Dan bedoelen we de “Wesselaars” het hoofdbestuur van Cartouche en Lennaert die daar een week vakantie hebben.

We laten het best Lennaert aan het woord om zijn eigen “Charentaise” avonturen te vertellen…

Hallo Belgische en Nederlandse familie,

Vanuit het mooie Charente hier mijn verhaaltje. De aandachtige lezers van het blog van ome Faes zullen inmiddels wel weten waar papa en ik zijn aangeland. We bivakkeren in een mooi huisje van alle gemakken voorzien, ongeveer 12 kilometer bij Ferret vandaan.  Het is vooral een luie rustige vakantie en tanken mijn baasjes energie voor de rest van het jaar.  De ochtend wordt door de baasjes gebruikt om te toeren langs de dorpjes en het bezoeken van  kerkjes  en  andere bouwwerken. Overal  wordt  er gestopt om alles te bekijken en te fotograferen. Papa en ik blijven dan in het koele huisje, waar wij ons al helemaal thuis voelen. ’s Middags is het party pool time en vermaken de baasjes zich met zwemmen, duiken, bommetjes en waterpolo. Helaas kunnen wij alleen maar van de rand toekijken en worden we regelmatig nat gespettert.  ’s Avond ondernemen we dan iets met onze Belgische Franse Drenten familie. Nou ja “ondernemen”!  Het is vooral eten, drinken , praten , lachen en moeten mijn baasjes de vele Hollander moppen pareren. Eén mop van mijn baasje wil ik jullie niet onthouden. “Wat betekend BELG?”  Ben Eerst Limburger Geweest!  Vrouwtje zit nu nog te dubben wie zich hier door het meest aangesproken moet voelen!

Ik heb lekker volop kunnen spelen met mijn zusje Lucy op het erf bij tante Simonne en ome Faes.  Het is grappig om allerlei voorwerpen en de tuin te zien waar we altijd  zoveel over lezen  en foto’s  van zien. Het is wel duidelijk waarom mijn Belgische familie zoveel weken van het jaar hier woont! Wie zou dat niet willen?

Mijn kleine grote baas Christian heeft het  wat moeilijk want hij mist net als ome Faes het Internet. Rondtoeren en oude bouwsels bekijken vindt hij meer iets voor bejaarden en frans spreken heeft hij  niet veel zin in en dan die 6 honden …..!!?!!

Gisteravond zaten we gezellig met het Faesroedel en vriend Luc te BBQ toen de buren in paniek binnenstormde. De buur hond Charlie was niet goed geworden. Het zag er slecht  uit en Charlie werd zo snel mogelijk naar de dierenarts gebracht. Helaas is hij vannacht gestorven, geveld door de hitte! De buurvrouw die ook voor het huisje en het zwembad zorgt,  en haar 2 kinderen waren erg verdrietig. Ook het vriendje van Charlie, een kruising herdershond is helemaal uit zijn doen. Hij heeft vannacht heel  vaak geblaft en loopt treurig met gebogen rug door de tuin en wil niet aangehaald worden.

Maar verdriet verbroederd en heeft Christian opeens een speelkameraad gevonden in de buurjongen “Jeannou” en moppert hij niet meer over internet en honden, en praat hij zomaar frans!

Morgen is het feest voorbij en gaan we terug naar Nederland. Het zal niet meer zolang duren en is het internet gerepareerd. Ik heb niets gemist van de avonturen van mijn Belgische familie want heb alles live kunnen volgen en mogen meemaken.

Au revoir

Votre Lennaert

Eentonig…

Het begint eentonig te worden hier op het blog… France Telecom heeft nog steeds niets laten horen of zien. De bomen die in Villiers-le-Roux op de telefoondraden waren gevallen zijn inmiddels door de omwonenden gerecupereerd en  zullen waarschijnlijk volgende winter voor enkele behaaglijke uurtje rond de houtkachel zorgen … Dat is dan toch nog iets positiefs aan de storm van vrijdag- op zaterdagnacht laatsleden.

Haast een week kunnen/moeten we dus beroep doen op de bereidwillige medewerking van Ria, onze landgenote aan de andere kant van het dorp. Die krijgen hun telefoonlijn van een andere lijn dan de onze en die is niet geraakt door vallende bomen.

Dadelijk na het plaatsen van dit bericht  gaan we nog eens even bij de burgemeester langs om hem aan te porren om France Telecom aan te zetten tot wat spoed (?) voor de herstelling van de telefoonlijn.

Gisterenavond is ook de BBQ bij de familie Wessels en Cartouche en Lennaert in Saint Fraigne spectaculair geëindigd.

De buurvrouw aldaar kwam ons in paniek roepen dat er iets mis was met “Charlie”, haar 115 kilo wegende Sint Bernardhond. Charlie lag hevig hijgend tegen de grond en kon duidelijk niet meer recht. Dat het ernstig was bleek onmiddellijk en na de dierenarts waar ook wij klant zijn te hebben verwittigd hebben we Charlie op een deken gelegd en met vier mannen hem zo in de auto van de buurvrouw kunnen leggen om naar de dierenkliniek te rijden. Tot op dit moment hebben we nog geen contact kunnen maken met de buurvrouw om te informeren wat de huidige toestand van Charlie is, maar we hadden er geen goed oog in ! ! !

Onze kameraad Luc is deze ochtend vertokken om de volgende etappe van zijn “Tour de France” verder te zetten. Zijn doel voor vandaag is de Ardèche waar ook bekenden van hem een huis bezitten, en waar hij met zijn vriend ter plekke heeft afgesproken om te gaan Mountain Biken.

Luc gaat dwars door wat wij noemen “de pampas”, zijnde de nationale en de departementale wegen, dwars door “la douce France” . Hij is een prachtige maar eindeloos durende rit over goed 650 kilometer begonnen. Hopelijk heeft hij niet te veel landbouwvoertuigen of auto’s met caravans voor zich want zijn Fiat Ducato camper is ook geen kampioen in flitsende inhaalmaneuvers. Maar als hij wil genieten van de mooie omgevingen waar hij langskomt gaat hij één van de mooiste routes van Frankrijk onder de wielen krijgen vandaag.

Meer nieuws uit het internetloze Ferret asap, maar waarschijnlijk pas morgen voormiddag wegens de tamme service van France Telecom…

Belle & co

Toestand onveranderd en 30 jaar..

Geraak er maar uit wijs, uit zo ’n titel van een blogbericht. Het eerste deel van de titel slaat op het internet en telefoon gebruik in Ferret wat nog altijd ongewijzigd is. France Telecom is nog altijd “op een ander” actief en is nog niet in de omgeving gesignaleerd om enige reparatie aan hun kabels uit te voeren. We blijven dus vandaag ook nog beroep doen op onze vriendelijke Belgische buurvrouw (op 600 meter van hier, maar met alleen velden tussen ons in) en haar wel werkend internet.

De 30 jaar slaat op onze gast op dit ogenblik, die hier gisteren namiddag gearriveerd is met zijn camper.

Luc en ons baasje kennen elkaar dit jaar, deze maand zelfs, exact 30 jaar. Beide zijn gepensioneerde leerkrachten autotechniek. Luc in Antwerpen aan het Technicum Londenstraat en ons baasje aan Horito Turnhout en KTA Herentals.

Maar daar kennen ze elkaar niet van… ze kennen elkaar van bij VAB – Europech, de buitenlandse bijstand voor automobilisten waar ze beide tijdens de schoolvakanties gingen “bij-jobben”.

In juli 1983 hebben ze elkaar leren kennen in de garage van VAB in Zwijndrecht waar de voertuigen van de repatriëringsdienst gestald stonden.

Samen zijn ze goed voor enkele miljoenen kilometers over Europese wegen. En als ze samen zitten komen de wildste belevenissen boven water in de verschillende Europese landen waar ze te maken kregen met eerlijke, minder eerlijke en stinkend corrupte ambtenaren. Die werden dan omgekocht met Belgische koffie en chocolade (uit den Aldi). Maar ook met garagehouders en depanneurs die de chauffeurs probeerden op te lichten en het allemaal niet zo eerlijk met hen voor hadden.

Boeken kunnen ze schrijven over de jaren dat ze samen de wegen tussen de Noordkaap en de Griekse eilanden onveilig maakten met hun zwaar gerij. Men kent hen zelfs van Schotland tot Moskou en hebben prachtige reizen gemaakt waar ze dan ook nog eens goed voor werden betaald.

Bij ons baasje staat er een GPS op het instrumentenbord van de Masjebashi, maar die hoeft bij ons niet meer te doen dan te zeggen waar men weer nieuwe flitscamera’s hebben opgesteld.

Langs waar die madam uit de GPS ons naartoe wil sturen luistert ons baasje al lang niet meer. Zo lang zij binnen Europa blijven is er voor beide kameraden niet veel onbekends op ’s Heren wegen…

Belle & co