Drentenfeest vandaag…

Nog 50…

Het is nu 11u30 en op het Bas en Belle blog staat de teller juist 50 bezoeken voor een toch wel opmerkelijk cijfer !

Binnen de 50 bezoekers krijgen we namelijk het cijfer 333333 op de teller !

Wie is nr 333333 en maak je dan ook een foto van het cijfer.

Als tegenprestatie kom je bij de andere drie “onsterfelijken” in de linker kolom op dit blog.

Je komt dan in het gezelschap van drie dames, Monica, Ute & Karin .

Belle & co

Maar ook Jeanny…

Gaat samen met Sjoukje ter Meulen haar talenten laten zien tijdens de clubmatch van de Drentenvereniging.

Waar Sjoukje fotografeert is de beeldende kunst bij Jeanny vervaardigt met olieverf. Jeanny schildert je lievelingsdier op doek .

Wij hebben hier in Vosselaar gans de roedel “van haar hand” op de kast staan. Belle, Hera, Heros en Lucy zijn door Jeanny vereeuwigd.

Maar ook heeft Jeanny, op vraag van ons baasje, de stamvader van onze kennel Zeppos geschilderd naar een foto die genomen was in onze tuin in de Charente, toen Zeppos twee jaar geleden nog stoeide met Heros.

Bij het overlijden van Zeppos vroeg ons baasje aan Jeanny of ze ook Zeppos kon vereeuwigen op doek. Voor Jeanny is dat maar een woord voor ze aan de slag gaat aan haar pallet en schildersezel. Het was enkel wachten tot het baasje een goede foto van Zeppos vond in zijn aanzienlijk foto archief.

Enkele weken later konden onze baasjes fier als een pauw het schilderij in Oudenaarde als verrassingscadeau aan Peter gaan aanbieden.

Jeanny heeft ook een site waar ze zichzelf en haar werk voorstelt. Hier kan je haar vinden… http://www.arttrick.nl/

Zaterdag tijdens de clubmatch kan je Jeanny en haar werk treffen in Oud Turnhout. We hopen dat de bezoekers aan de clubmatch haar werk even sterk kunnen appreciëren net zoals wij dat doen.

Hierbij nog enkele foto’s van Zeppos en ons viertal, zoals we bij ons op de kast staan…

Belle & co

Een nieuw mooi blog…

Via het blog van het baasje van Lobke en Siebe hebben we vernomen dat een andere bevriende Drenteneigenares, vroeger ook fokster van Drentjes een nieuw blog gestart is.

Sjoukje ter Meulen uit De Kiel in Nederland fokte tot vorig jaar Drentsche Patrijshonden maar is met fokken gestopt. Haar andere grote hobby is fotograferen en ook daar is ze geweldig goed in.

Sjoukje heeft “het zicht” op een goede foto. Sommigen noemen het ook “een oog voor foto’s maken”.

Haar dieren en natuurfoto’s zijn prachtige omdat ze niet alleen het goede oog voor foto’s heeft maar ook de techniek en de instelling  beheerst als geen ander.

Omdat ze ook zoveel actie foto’s heeft gemaakt, vermoeden we zelfs dat ze met haar fototoestel onder haar hoofdkussen slaapt. De groep reeën in de ochtendnevel, die ze vorige herfst op het Drentenforum plaatste staan ons baasje nog steeds voor ogen.

Sjoukje nam de foto’s toen ze ‘s morgens van haar werk kwam in het verzorgingshuis waar ze ook nog werkt, te meer een bewijs dat ze zelden zonder “Kodakske” op stap gaat.

Zaterdag is ze aanwezig op de Clubmatch van de Belgische Drentenvereniging en toont ze haar werk en  we zijn er van overtuigd dat ze bijval gaat hebben met haar werk.

Kijk maar eens even op haar nieuwe blog  http://www.drentsegeluk.blogspot.nl/ 

Belle & co

Het is weer van dat…

Niet eens een uur waren we thuis of het gazonnetje in de tuin, dat twee maanden tijd heeft gehad om te recupereren van maanden Drenten graverij vertoonde terug een kuil van zo ‘n 20 cm diep en 80 centimeter doormeter…

De schuldige is bijna 17 maanden oud , de jongste van de roedel en luistert (soms) naar de naam Lucy of ook wel “Loes”.

Lucy heeft er voor naar haar poten gehad, die vertoonden in elk geval sporen van zaken die je niet oploopt nadat je een ganse dag in de auto hebt gezeten tussen de Charente en Vosselaar !

Niet dat ze zich veel aan heeft getrokken van het sermoen dat ze te horen kreeg. Het opperwezen kwam meermaals ter sprake op luide toon, maar daar stoort Lucy zich niet aan.

Deze ochtend is ze dan mee geweest naar Turnhout voor boodschappen doen met het baasje. Ze was in zaken waar ze zeker nog nooit was geweest. Bij de juwelier waar het baasje moest zijn voor een nieuwe batterij in zijn horloge was ze heel netjes en braaf en heeft ze al het personeel + directie om haar poot gewonden… Dat ze mooi en braaf was heeft ze dikwijls kunnen horen, en het baasje die dacht er het zijne van … die heeft de kuil in de tuin nog in gedachte !

Bij de Maxizoo heeft ze kennis gemaakt met een klein wit hondje van onduidelijke “makelij” maar het was liefde op eerste zicht. Lucy had zich vooraf wel op luidruchtige wijze laten horen dat zij er was en ze wou kennismaken…

Op de weegschaal gaf ze 29,3 kilo aan, ze is dus 1,6 kilo vermagerd op zes weken tijd. Reden dus om verder te gaan met het dieet. Je voelt met wat goede wil al wel de ribben van haar, maar ’t baasje zegt dat ze nog altijd “een spekrug” heeft.

Belle & co

Acht uren later…

We zijn terug thuis in Vosselaar. We vertrokken zoals steeds met dik een uur vertraging ten opzichte van het streefuur van gisterenavond.

Om 11u15 trokken we de poort achter ons dicht in Ferret. Net op dat moment stopte er een bestelwagen met lift om het internet te herstellen in ons gehucht. Maaaar… wij stonden niet bij op hun lijst ! ! ! Ze wisten weer van niks ! Van ons baasje mogen ze nu bij France Telecom het internet steken “waar de zon nooit schijnt”.

Op 1 september rijden we terug naar La Magdeleine met een satellietschotel en een ontvanger voor het internet via de satelliet !

Maar nu de rit met weinig moeilijkheden. We tankten bij de superU in Sauzé- Vaussais terwijl ons vrouwtje het magazijn nog binnen ging om een fles rode Pineau des Charentes te gaan halen . Daar had Jeanny van “de Cartouche” om gevraagd van die mee te brengen.

Dan ging het nog 5 kilometer over de kleine baan naar de N10 en daar konden de PK’s van de Masjebashi worden los gelaten.

Iets na drie uur waren we aan de poorten van Parijs en via de “porte Saint Cloud” gingen we Boulevard Périférique interieur op tot aan de “Porte de la Chapelle”. Voor de kenners van Parijs wil dat zeggen dat we de westkant van Parijs hebben genomen, de kant van Versailles zeg maar.

Eens de Porte de la Chapelle achter de rug ging het de autosnelweg A1 op richting van de luchthaven Charles de Gaulle uit.

Daar heeft ons baasje steeds het foto apparaat gebruiksklaar binnen handbereik. Hij wil namelijk een bewijsfoto wanneer hij ooit door een Airbus A380 overreden wordt. We zijn al eens ooit overreden geworden door een Jumbo van de Japanse luchtvaartmaatschappij, maar toen was het foto apparaat niet bij de hand, dedju, dedju zegt ons baasje nog steeds!

Nadien ging het weer “op rolletjes” richting België. Geen mete r file hebben we gehad. Zelfs niet aan de Kennedy tunnel te Antwerpen ! ! ! En dat wil toch wel iets zeggen om 18u30 !

En zo zijn we terug thuis in Vosselaar voor tien dagen. Het baasje heeft juist gezien dat we, een uur nadat we zijn thuisgekomen alweer een kuil in het bij gegroeid gazon hebben. Er zijn heel sterke vermoedens dat er een teefje van 17 maanden de schuldige is ! ! !

Belle & co

Nog eventjes wachten….

Want vanavond zijn we terug in Belgenland en dan zijn we hopelijk terug op een normale manier “online”.

Dan komen er terug de dagelijkse “normale” berichten die gewoon vanuit onze eigen living gaan verzonden worden.

Nu gaan we een ritje doen van 800 kilometer en we terffen elkaar vanavond terug op deze plaats.

Tot straks,

Belle & co

Huisvlijt tegen de klok…

Door het “rare” voorjaar is gans het seizoen in de tuin een week of twee “en retard”. Dat zou op zich niet zo ’n erg zijn ware het niet dat we ten laatste dinsdag terug naar België moeten voor de laatste voorbereidingen van de clubmatch van volgende zaterdag.

Maar die twee witte pruimenbomen, de drie appelbomen, de drie variëteiten tomaten (tomate Russe, trostomaten en Romatomaten) de courgettes en pompoenen worden alsmaar rijper en moeten verwerkt worden.

Dus is het bij ons hoofdbestuur al enkele dagen onder hoogspanning werken.

Zo staan er sinds vandaag 6 Weckpotten van 1,5 liter pompoen/ui/ wortelsoep in het rek maar ook 10 Weckpotten van 1 liter, Courgette/ ui /tomatensoep zijn vandaag gekookt en ingemaakt.

Daarbij is er gisteren door ’t vrouwtje nog confituur gemaakt van witte pruimen en van vijgen.

Ook de beide rumtopf ’s zijn niet vergeten. De stenen rumtopf die we eind juni kregen van de baasjes van Cartouche en Lennaert staat overvol. In de bij gekochte rumtopf van 15 liter is nog plaats voor twee kilo peren en een flinke portie druiven. Maar dat kan wachten, die peren zijn nog lang niet rijp en voor de echt lekkere druiven moeten we zeker nog wachten tot eind september/ begin oktober.

Gisterenavond bij het ophalen van de mail kregen we nog een bevestiging van deelname van Kona aan de nestkeuring van Belle’s nestje met Ferron van Drentenpassie. 2/3 van het nestje of zes van de negen pups gaan dus aanwezig zijn, en daar zijn we erg blij mee en tevens zeer erkentelijk naar de eigenaars van de pups toe . Het bewijst dat ook de eigenaars bewust zijn van onze inspanningen om de pups te blijven volgen, om zo tot een fokprogramma te komen waarvan we weten hoe het onze pups gaat naar gezondheid en gedrag.

Komen jullie zaterdag 24-08 ook naar Oud Turnhout afgezakt om naar de mooiste Drenten van België en Nederland te komen kijken ?

Alle inlichtingen op de site van de Belgische Drentenvereniging :

www.drentschepatrijshonden.be

tot zaterdag,

Belle & co

Beloven ja…

Het baasje heeft het stilaan gehad met France Telecom, Orange/Wanadoo, en alles wat er rondhangt.

Er was toch beloofd dat er gisteren in de voormiddag een technieker zou langskomen om bij de andere helft van de bewoners van het gehucht het internet en telefoon zou komen herstellen .

Nu ja… als één van de lezers iemand van voornoemde k…..firma heeft gezien, dan wij ook . Vier gezinnen hebben zitten wachten van 09u00tot 13u00 op de technieker die niet kwam. Het lijkt wel “wachten op Goudot” zoals in het toneelstuk, waar twee mannen wachten op “Goudot”, die eigenlijk niet bestaat .

Het besluit is hier ten huize genomen, de schotelantenne voor satelliet verbinding komt terug op het dak. Die heeft daar al ooit gestaan maar toen verbeterde de internet verbinding plots en heeft het baasje het contract met Wanadoo toen toch maar verlengd . Het was toen toch heel wat financieel voordeliger van met Wanadoo door te gaan dan de flink duurdere satelliet verbinding.

Vandaag de dag baalt ons baasje zo van de arrogante houding van France Telecom dat hij de meerprijs van de satelliet er graag bij neemt.

Ondertussen is hier het aftellen naar de clubmatch van de Drentenvereniging begonnen.

In minder dan een week kennen we de nieuwe clubkampioen, de opvolger van Jarno, die vorig jaar de clubmatch overtuigend won.

Dan weten we ook hoe de keurmeester van dit jaar, dhr. Van Den Broeck Hera en Lucy beoordeelt. Wij gaan naar de clubmatch en brengen Hera in de open klasse en Lucy in de tussenklasse voor ter keuring.

Belle gaat dan samen met Ferron van Drentenpassie hun nestje van twee jaar geleden tonen bij de nestkeuring. Een volledig nest van negen pups terug samen krijgen in een vakantieperiode is haast ondoenbaar en ook ons is het niet gelukt. Maar toch gaan we Kiet, Kiki, Kato, Kyra-Belle en Kibbels terug zien. Vijf van de negen gaan we met veel plezier terugzien en daar verheugen we ons op…

We zijn benieuwd hoe Belle nu weer gaat omgaan met haar kroost die ze toch alweer enkele maanden, van de terugkomdag in maart, niet meer heeft gezien….

Belle & co

De vos…

Gisterenavond, bij de terugkeer van het gehucht La Billaudrie, net als Ferret een gehucht van la Magdeleine, zag ons baasje naast de weg een vos zitten !

Nu is ons baasje daar niet zo blij mee want hij heeft het niet zo op die mooie beestjes.

Bij thuiskomst heeft hij voor de zekerheid toch maar eens gekeken hoe lang onze rabiës vaccinaties nog geldig zijn. Gelukkig zijn die nog geruime tijd geldig, we moeten pas volgend voorjaar terug gevaccineerd worden.

Het is de eerste maal dat we een vos zo dicht bij ons gehucht opmerken. Dat er vossen zaten was al wel langer duidelijk. We hadden buurvrouw Victoria al verwittigd dat ze haar twee pauwen beter binnen de ommuurde koer kon houden dan in de tuin gewoon achter draad.

Het was waarschijnlijk omdat buurman Serge met zijn tractor het stro tot balen aan het persen was dat die vos daar op vinkenslag zat. Toen het baasje naderde bleef de vos vrij lang zitten. Pas wanneer ons baasje met de Masjebashi op een vijftal meter genaderd was vluchtte Reintje het zonnebloemenveld in.

Zou het aan de vos liggen dat we al enkele dagen de hop niet meer hebben gezien die telkens opvloog wanneer we het zonnebloemveld passeerden ?

Spijtig dat het al te donker was om een foto te maken want de vos bleef net zitten alsof hij wilde poseren…

Van de vos hebben we dan wel geen foto’s, maar Eva stuurde ons nog enkele foto’s van haar (en ook onze Lana)…

Belle & co

Wat doet een mens zoal…

op een Franse feestdag midden de zomer ? Het is te warm om een hand op te heffen om ‘iets’ te doen, het internet werkt nog steeds niet… Je zou eens kunnen Skypen met de familie in het thuisland, maar daar heb internet voor nodig… Telefoneren dan maar ? Lukt niet want dat werkt met de zelfde kabels als ’t internet.

Ons baasje heeft dan maar TV gekeken, wielerkoers…van de woonplaats van de ene ex-wereldkampioen naar de woonplaats van een andere ex-wereldkampioen. Ideaal om onder ’t mom van sportfan te zijn, zich toch maar als jager voordoen en een denkbeeldig uiltje vangen …

Of ook nog plezant… grote kuis houden in de computer. Een hoop “rommel” er uit zwieren en andere “bijzondere” rommel nog eventjes bij houden, tot het ook gewone rommel is geworden.

Maar deze goei mop heeft ons baasje er terug uitgehaald om nog eens op ’t blog te zetten…

Belle & co

Er zijn geen racisten in Antwerpen

Een Marokkaan staat in Antwerpen stil aan een rood licht, als hij langs achter wordt aangereden door een Antwerpenaar.
Kwaad stapt de Marokkaan uit en roept:
"Vuile racistische Antwerpenaar, ge zijt express tegen mijnen auto gereden, omdat ge geen Marokkanen moet hebben!"
  
De Antwerpenaar, die ondertussen zijn raampje open heeft gedraaid zegt: "Kalm blaaive, kalm blaaive, da's nie woar,

't was een accident..."
  
De Marokkaan onderbreekt hem en zegt:
"Niets van, gij zijt een racist, een vuile Vlaams Blokker!"
  
De Antwerpenaar zegt: "Hola as ge ni rustig bleft, dan zenne kik verplicht er de polies bij t' ale..."
  
Op dit moment komt er een combi van de Antwerpse  politie aangereden, ze stappen uit en vragen wat er gebeurd is waarop de Marokkaan direct begint te roepen:
"Die racist is achter tegen mij opgereden! Da zen hier allemol racisten ja!
  
Een agent onderbreekt hem en zegt met harde toon:
"KALM BLAAIVE, hier zen gien raciste, wai zen niet allemoal tegen aa, da's ier een accident en wai gon dat ier beschoafd oeplosse."
  
De agent ziet dat de Marokkaan kalmeert, neemt hem onder de arm en vraagt: "Zegt naa is ierlek, waaroem zedde gaai achteroit gereie ?"

Lege velden, volle schuren…

Het is terug stiller op de velden, de graanoogst is binnen en  de megagrote maaimachines staan voorlopig terug op stal.

De velden zijn verandert van wuivende aren naar stoppelvelden waar het voor ons goed rennen is. Voor ’t hoofdbestuur is het dan weer plezant omdat we haast kilometers ver niet uit zicht kunnen verdwijnen, tenzij we een zonnebloemenveld induiken…

Want dat is veruit het enige gewas, samen met een beetje maïs, dat hier maar sporadisch geteeld wordt, wat nog op de velden staat. Op sommige velden zijn de zonnebloemen al uitgebloeid, op andere staan ze nog mooi fris en op sommige velden zijn ze door de storm tegen de grond geblazen. Totaal verlies die laatste dus …

De schuren en silo’s zitten afgeladen vol met stro en graan. Bij sommige coöperatieven is het nu al omgekeerde wereld tegenover vorige weken. Nu staan er al vrachtwagens aan te schuiven om het graan naar andere oorden over te brengen. Vorige weken was het een komen en gaan van tractoren met drie-assige aanhangers die het graan van de velden naar de silo’s brachten.

Wat hier in de streek ook overal aanwezig is zijn lange rijen druivenstruiken om onze lievelingsdranken te produceren, Pineau des Charentes en Cognac.

Een enkeling plant druiven aan voor de “vin de pays Charentais” een probleemloos wijntje, zonder veel allure, dat goed wegdrinkt en waar je vooral geen hoofdpijn van krijgt (als je er te veel van op hebt).

Op de terugweg van onze eigen Pineau- en Cognacboer heeft het baasje daarstraks enkele foto’s gemaakt om dit bericht wat meer duidelijk te maken over de stand van zaken op de velden omstreeks half augustus .

Rust, rust en nog eens rust,… moesten de lawaaimakers die de LGV aanleggen er niet zijn, je zou wakker worden van het geluid van je eigen ademhaling…

Belle & co

De agrarische sector…

Het is druk in de plaatselijke “agrarische sector” van Ferret. Het hoofdbestuur heeft de handen vol met het “managen” van de tuin en al wat er bij hoort.

En het is voor mensen als ons hoofdbestuur, die hun centjes hebben verdient in het onderwijs en autobranche,  niet makkelijk een behoorlijk gevarieerde tuin te “managen”

De patajes zijn van vorige week al uit de grond en donker en fris opgeslagen.

De boontjes zijn bezig aan hun tweede opbrengst en de courgettes en pompoenen zijn op hun grootst en behoeven dringend verwerking.

Maar het is op dit moment “hoogspanning” op 3 meter hoogte.

Het zijn de pruimen en de eerste appelen die nu hoofdzakelijk het baasje en vrouwtje hun tijd vullen.

Het baasje kan je meestal vinden ergens halfweg tot bovenaan op een of andere ladder… Het vrouwtje zit dan ijverig op de koer, onder een parasol of onder de lindeboom, pruimen te wassen en ontpitten om te verwerken naar de onovertroffen “Ferret-confituur”.

Met de appelen heeft het baasje andere plannen, die gaan de ton in en hij gaat pogen van cider te maken. Iets anders zit er niet op want het zijn kruiwagens vol mooie grote appelen die anders op de composthoop terecht gaan komen.

Zelfs de buren komen onze appelen al de oren uit. Die “afzetmarkt” is dus al afgeschreven want er gaan appelen in één richting maar er komen dan halve appeltaarten terug in onze richting… Niet goed voor ons baasje van wie het streefcijfer 90 in kilo’s gewicht, toch wel haalbaar is, maar dan mogen er niet te veel appeltaarten onze richting uitkomen…

Ook de rumtopf is weer bovengehaald en bijgevuld met appelen. Volgende fruitsoort die de pot langzaam aan maar zeker gaat vullen zijn peren. Onze “tuinmanagers” zijn er echter nog niet uit welke soort ze gaan gebruiken. Ze hebben de keuze uit vier variëteiten maar waarschijnlijk gaan het de peren van de “poirier du curé”, perelaar van de pastoor in ’t Vloms zijn die het gaan worden. Het is een oud, haast vergeten ras waar we nog één boom van hebben staan. Van die boom zijn al verschillende omwonenden scheuten komen halen om te enten en zo ook “pastoorperen” te kunnen oogsten binnen enkele jaren.

Je ziet het, tuinmanagement… niet simpel voor amateurs zoals ons hoofdbestuur …

Belle & co

Il est six heures, Ferret s’ éveille..

Het is zes uur, Ferret ontwaakt, vrij naar het liedje van Jacques Dutronc, “Il est cinq heure, Paris s’ éveille”… http://www.youtube.com/watch?v=woTcLJvf7fw

Het is altijd iets beter, vroeger en bekender in Parijs dan in ons eigen Ferret maar het was aan dit liedje dat ons baasje dacht deze ochtend om klokslag zes uur.

De mannen van de vuilkar stonden hier met hun zware vrachtwagen met zwaailampen en al lawaai te maken op de hoek van de straat.

Tot voor twee weken, vanaf 1 augustus om precies te zijn, is het ophalen van het huisvuil veranderd in het ophalen van een door ons zelf te vullen container i.p.v. vroeger de vuilzak aan de haak* aan de gevel.

Het geeft de mannen van de vuilkar minder werk. Zij moeten nu enkel de container tot aan de achterkant van de vrachtwagen rollen waarna een hefinrichting de container leegkiepert. Maar het maakt wel een boel herrie waar ook wij de Drentjes van uit ons hondenhumeur geraken.

Maar ook de werken aan de LGV lijn hoorden we weer op volle kracht. Het baasje verdenkt de werklieden ervan dat ze zelfs ’s morgens vroeg al met springstof aan de slag zijn. Of het moest zijn dat één van die immense trucks een klapband heeft gekregen.

Het was in elk geval een serieuze dreun die we te horen kregen. We gaan de volgende dagen nog meer lawaai te verwerken krijgen want de wind staat uit het oosten. Goed weer op komst de volgende dagen schrijft de Charente Libre, de krantenverkoper zegt er dan bij “jusqu’a decembre”, waarbij het baasje dan vraagt “tot in welk jaar december?”…

En ondertussen zit het baasje sinds deze morgen al met een bekend Frans liedje in zijn hoofd… “il est cinq heure, Paris s’ éveille”… gezongen door de vent van ’t baasje zijn favoriete zangeres in de jaren zestig… Françoise Hardy.

Belle & co

De vriendelijk gromster…

Onze Belle, een geval apart… maar dat weten jullie al zolang dit blog bestaat. Sinds enige tijd heeft ze er weer een speciale eigenschap bij. Ze wil namelijk niet meer samen eten met de andere drie. Wie haar dat heeft leren kennen die “chambre séparé “ is ons een raadsel, maar het moet al vriê lekker zijn wil ze nog met de andere drie in de rij gaan staan.

Daar komt nog bij dat oma stikt van de pretentie, voor de Nederlandse lezers, ze heeft kapsones !

Zo wil ze niet meer uit haar inox (Nederlanders lees RVS) eetkom eten. Oma wil van een bord eten en niemand weet waarom, want makkelijker is dat niet als je niet met mes en vork kan eten. Want zover is ze nog niet.

Maar er zijn nog drie Drentjes buiten haar in huis en laat die nu toevallig (?) alle drie sneller eten dan oma Belle… Belle eet rustig, erg rustig, je zou er jaloers op kunnen worden omdat ze echt met smaak eet.

Maar omdat ze van een bord eet, valt er zo wel een en ander naast het bord en dan staat er een Lucy die op vinkenslag staat om wat brokken of stukjes kip buit te maken.  En laat onze rustige eetster nu de kalmte en braafste Drentenoma zijn die we kennen, toch hoor je dan, als je goed luistert, heel goed luistert, want ze doet het heel stil… ze gromt ! ! !

En hevige Lucy heeft het heel goed gehoord en zet zich vlakbij, haast met haar voorpoten tegen de rand van het bord, op haar achterste en gunt Oma Belle haar diner.

We hebben het al dikwijls in ’t oog gehouden, er gebeurt niets zolang Lucy de brokjes opraapt die naast het bord liggen, maar wanneer haar neus over de rand van het bord komt is daar ogenblikkelijk die stille grom… en Lucy weet wat ze daar mee moet omgaan.

Bij moeder Hera en vooral bij nonkel Heros mag ze wel uit de kom komen stelen. Maar dat laat het hoofdbestuur dan weer niet toe, want onze jongste staat op dieet met stinkend dure speciale dieetbrokken van Hill’s.  En die geven het beoogde resultaat, als Lucy tenminste niet op rooftocht gaat langs de eetkommen van haar roedelgenoten.

Maar ze is al goed 1,5 kg overgewicht kwijt en het hoofdbestuur hoopt dat ze tegen de clubmatch onder de 29 kg komt, ze weegt nu nog 29,6 kg. Dan is ze twee kilo kwijt en dat was ons streefcijfer. Op langere termijn willen we ze rond de 27 kilo krijgen en houden. Voor een grote teef is dat een mooi gewicht, maar de baasjes zullen er als strenge “gendarmen” moeten gaan bij staan want het is een professionele dief aan het worden wanneer het eten betreft !

Belle & co

Onze “Flippe” spreekt tot zijn landgenoten…

Mijn waarde Landgenoten

Bedankt, wij hebben echt genoten
Ook al hebben wij serieus gezwoten
En zijn danig verschoten
Van dat stel legeridioten
Met hun veel te luide kanonschoten
Tante Fabi haar coupe lag helemaal in moten
 
Weet u, de kroon staat mij als gegoten
Onze Laurent trok daarom zure toten
 
Het volk stond in dikke roten
Sommigen bijna in hunnen bloten
Er waren er in alle soten
Blank, bruin, zwart, sossen en devoten
'k Zag echter weinig ferme stoten
 
Zoals u weet, diende ik ons Land bij de piloten
Wij zagen zondag veel vliegers maar geen boten
Dat heeft mijn vader zeer verdroten
Hij stond daar te blinken als Admiraal van onze Vloten
Was dat om hem te kloten ?
Wacht maar, hun lied telt straks veel minder noten !
 
Teer beminde Landgenoten,
Werk hard en onverdroten
Doe de groeten aan uw echtgenoten
 
En zaag niet aan mijn troon zijn poten.

Ook Lucy wacht…

En we hebben er geen andere verklaring voor dan dat ze op nonkel Hercule wacht om mee te spelen !

Tijdens de dag is ze rusteloos, neen niet dat zenuwachtige van een jong teefje, ze loopt tot aan de poort, staat aan de afsluiting aan de koer en ook aan de tuin.

De belangstelling voor nonkel Heros is niet wat we van haar gewend zijn en ’s avonds wil ze niet binnenkomen.

Ze ligt in het midden van de koer, of vlak achter de poort, of  voor de voordeur, maar slapen doet ze niet. Het is alsof ze het moment niet wil missen dat hij weer aan de poort staat, en stel je voor dat ze dan zou slapen !

Van Peter kregen we een mailtje dat de thuisreis goed verlopen was maaaaar… dat de dienaars van de Swa Hollande toch nog een foto hadden gemaakt van een Peugeot Expert die tegen 120 km/u een flitsend vogelhuisje was voorbijgereden. Zo’n vogelkotje dat plots vlak in je gezicht flasht als je boven de 90 km/u voorbij rijdt.

Hopelijk is Hilde dan wat toleranter dan ons vrouwtje, want die geeft dan na een uitbrander aan ons baasje, incluis wat je allemaal kan doen met het geld van die boete, gewoonlijk een geruime tijd wel beeld maar geen klank niet meer.

Ons baasje denkt dan dat die stilte dient om na te denken over wat je allemaal kan doen met het boetegeld. En als ‘m dan denkt aan al die gerechten waarvan ‘m voor die Euro’s van kan snoepen dan gaat ‘m vanzelf wat trager rijden…

En Lucy… die hebben we rond 23u30 toch maar binnen geroepen, Hercule komt ook vandaag niet met de late TGV vanuit Lille “Europe” naar Ruffec of Angoulême …

We kregen nog wel enkele foto’s uit Aalter van Lana & co. De ene met de tunnel, hoort bij de opleiding “pijpen graven naar China” en is waarschijnlijk om lange tunnels gewend te geraken en om tunnelangst te vermijden.

De tweede foto, ook van Lana is om de “zachte beet”, kenmerkend voor een Drentsche Patrijshond nog zachter te maken. Bij de minste fout is het hier “knal-boem” en afgelopen met de les. Ook knallen leren ze zo beter beheersen. Of is het op beide foto’s gewoon spel van een jonge Drent ?

Belle & co

Familiebanden…

Je hebt ze in alle soorten bij alle bazen en rassen, hondenliefhebbers en “hondenpraat”… Waarmee we willen zeggen dat je altijd discussies zal hebben over de gedragingen van de honden.

Neem nu Belle… Vijftien pups heeft ze in haar leven gekregen, verdeelt over twee nestjes, eentje van zes en een tweede van negen pups.

Uit het eerste nestje zijn Hera en Heros nu bijna vijf jaar geleden bij ons gebleven. En Belle poetst nog steeds als een bezorgde moeder, intussen ook al oma, haar jongen…

Maar de voorbije dagen hadden we Hercule, onze allereerste geboren pup uit Belle’s eerste nestje op bezoek en ook Hercule kon genieten van “een groot onderhoud” van zijn moeder Belle.

Nu ziet Belle Hercule wel geregeld zo’n vier tot vijf maal per jaar maar dan nog staat ons baasje er toch wel even van te kijken hoe Belle tegenover de pups staat. Voor ons hoofdbestuur is het een ongekend gegeven zo’n zorgzaam moedertje.

Nu nog even kijken wat het resultaat gaat zijn op de clubmatch van de Drentenvereniging op 24 augustus dit jaar. Daar gaat ze samen met haar pups uit haar tweede nestje, het zogenaamde K-nestje, naar de nestkeuring toe.

Verschillende eigenaars hebben al toegezegd te komen, maar of we het ganse nest, alle pups dus gaan samen krijgen zoals bij het eerste nestje zal waarschijnlijk niet lukken.

Maar we zijn wel zeker dat elke pup nog door Belle zal herkend worden als een pup van haar zelf, eentje die ze zelf heeft geworpen heeft en eentje waar ze acht weken lang heel zorgzaam voor is geweest…

Belle en de vader Ferron van het K-nestje, staan alvast ingeschreven op de deelnemerslijst. Zij leven in blijde verwachting om hun kroost terug te zien !

Belle gaat nog werk hebben om die negen pups te likken tot ze naar haar normen onberispelijk voor de dag kunnen komen voor de keurmeester….

Belle & co

Je gelooft het niet…

Deze namiddag dachten we… “het gaat gebeuren, ze gaan het internet en telefoon herstellen ! ! !”

Er kwam een bestelwagen met een hoogtewerker het gehucht binnen gereden en er ging een technicus van een privéfirma, in opdracht van France telecom aan de slag aan de paal van de telefoonlijn.

Ons baasje vroeg aan de man of het herstelde internet en telefoon voor kortelings zou zijn. De man antwoordde daar positief op en ons baasje leefde in blijde verwachting.

Het bestelwagentje met lift en man vertrokken maar wij hadden het op dat moment te druk met het vertrek van “de beekjes”. (Peter, Hilde de kinderen en Hercule)

Even later kwam de overbuurvrouw ons vertellen dat bij haar het internet en telefoon hersteld waren . Ook de buren schuin tegenover en de Franse buren van iets verder hadden terug telefoon en internet !

Alleen bij ons en bij de Engelse buren Mark en Sara bleven de lijnen morsdood. Het enige dat bewoog was dat klote rode lampje dat al haast twee weken staat te pinken. Pinkende getuige van een internet niet werkt.

Dan toch maar met de auto naar Ria gereden om daar de mail op te pikken en van daaruit naar France Telecom te telefoneren om te informeren waarom bij ons de lijnen niet hersteld zijn ?

Ria belde in de plaats van ons baasje, Ria blijft iets kalmer, die kent de Franse administratie iets beter, zij woont immers al vijftien jaar permanent hier in La Magdeleine. Na tien minuten kwam een best vriendelijk klinkende dame aan het toestel vertellen dat wij op 20 augustus aan de beurt zullen komen voor herstelling van de telefoonlijn.

Nu is het zo dat 20 augustus de datum is dat we naar België komen om de laatste voorbereidingen te treffen voor de Drentenclubmatch ! Dus die technieker hoeft dan ook zijn tronie niet te laten zien bij ons !

Op 2 september kan ook nog… en dan zijn we inderdaad terug in La Magdeleine. Ria gaat morgenochtend naar de klantendienst van France Telecom telefoneren om een serieuze financiële tegemoetkoming te eisen van de maatschappij.

Dat er heirkracht mee gemoeid was met de herstelling wegens de grote schade alom, daar hebben we begrip voor. Maar dat ze aan één zijde van de straat alles herstellen en in orde maken en de andere zijde niet… neen daar is ons Belgisch verstand te klein voor. Daarvoor moet je Frans zijn EN bij France Telecom op de loonlijst staan, om dat te kunnen begrijpen !

Het was weer even geleden, maar vandaag heeft ons baasje nog eens gepraat met hogere machten. En ’t was niet fraai wat die te horen kregen !

Belle & co

Terug naar tijd der postduiven…

Nadat we haast twee weken geleden zonder internet en telefoon kwamen te zitten door een storm waartegen de telefoonpalen en de bomen niet bestand waren is gisteren ook het GSM netwerk hier uitgevallen.

Wanneer we willen communiceren met het enige ons nog resterende middel dan zullen we beroep moeten doen op postduiven of flessenpost.

Waar de fout zich bevindt is ons nog een raadsel. We komen er wel terug achter en ondertussen behelpen we ons met de internetlijn van Ria in La Billaudrie. Dat is zo’n anderhalve kilometer hier vandaan en daar blijkt alles nog te werken, hoewel je voor een GSM verbinding ook een goede positie moet uitzoeken.

Belle & co