Nachtwerk…

Van een super foto gesproken !

Als fokker van fijne hondjes die dan ook nog eens super baasjes hebben krijgen we regelmatig foto’s van honden en baasjes in onze mailbox.

Gisteren was ook zo ’n dag. Van Steven en Ilse Suys kregen we de toelating van onderstaande foto te publiceren.

Je ziet geen gezichten, maar het zijn Bo, de jongste van het gezin, en “onze” Louis, hun Drent.

Louis is één van de reutjes uit Hera ’s L-nestje die deze week anderhalf jaar is geworden.

De foto is genomen eind augustus tijdens het verlof van de familie in het Zwarte Woud in Duitsland.

Wij vinden het een super foto en ze is ook de foto van de maand op de site van de Belgische Drentenvereniging.

Belle & co

Met zo 'n foto kan je prijzen winnen. Let op de arm van Bo rond de rug van Louis...

De “verloofde”…

Een jongeman klopt aan bij het huis van zijn verloofde. Haar vader opent de deur.
” Wat wenst u, jongeheer?”
” Wel, ik ben de verloofde van uw dochter en ik kom eens met u praten.”
” Goed, kom maar binnen in het salon, daar kunnen we rustig babbelen. Zeg het eens.”
De jongeling, vastberaden: “ Wel kijk, ik kom u vertellen, dat uw dochter en ik willen trouwen.”
Vader glimlachte.
” Wel, ik vind het goed dat jullie willen trouwen, maar vertel eens, heb je al een degelijke wedde om mijn dochter en de kinderen die komen, te onderhouden?”
De jongeling, nog steeds vastberaden:
” Kijk, ik ben ingenieur, maar nog zonder ondervinding, dus ik verdien nog niet veel. Maar uw dochter heeft mij verteld wat u en uw echtgenote zoal verdienen. Bijgevolg verwacht ik van jullie een kleine steun om de telefoon, het water, de elektriciteit en de supermarkt te betalen.”
Een beetje verbaasd over dit antwoord stelt vader een andere vraag:
” Goed. En wat denken jullie over de aankoop van een appartement of een huis of gaan jullie liever huren?”
De jongeling, met een onschuldig gezicht:
” Wel, we hebben het ook gehad over de grootte van dit huis en we hebben het idee dat het wat groot is voor jullie beidjes. Hier kunnen gemakkelijk twee gezinnen samenwonen. Zo is het niet nodig om een huis of een appartement te huren of te kopen. We wensen dus om hier met jullie samen te leven.”
Vader, wat ontgoocheld:
” Zeg eens, heb je een wagen?”
  ” Kijk, ik heb gezien dat u drie wagens hebt. U zult er wel één kunnen missen zeker?”
Op dit moment komt moeder binnen, groet en vraagt vriendelijk: “ Waarover gaat dit gesprek?”
Vader:
” Liefste, ik ben blij dat ge er bent, ik wil je voorstellen aan Mijnheer de Arbiter, die het voornemen heeft om ons dochter te huwen.”
De jongeling, beledigd:
” Zeg, waarom noemt u mij “Mijnheer de Arbiter”?”
Waarop de vermoedelijke schoonvader:
” Wel, wel, gij nietsnut, hoe moet ik je dan noemen? Tot nu is het enige dat jij in dit huis wilt inbrengen, is je fluitje!!!!”

L.M.

Zou hij ziek zijn ?

Zou hij ziek zijn onze baas ? Hij doet in elk geval anders dan anders… In plaats van ’s avonds aan de PC te zitten om verhaaltjes voor het blog te verzinnen, zit hij nu stilletjes in een zetel in de hoek onder een lamp…

Hij zit daar met een boek in de hand en leest zonder onderbreking een ganse avond aan één stuk door. En zo kennen we onze baas niet.

Al vier jaar schrijft hij meer dan dat hij leest. Dat schrijven doet hij dan aan het blog of voor het Drentenblaadje en zo van die serieuze dingen. Als lezer kennen we hem enkel van de dagelijkse krant.

Nu is hij gisteren namiddag met een lijvig boek thuis gekomen. Zo ’n boek van meer dan 500 blz , helemaal vol met kleine lettertjes.

De titel van het boek… “de leraarskamer” met  als ondertitel “Verhalen uit 75 jaar middelbaar onderwijs in Vlaanderen”.

Nu gaat hij verhalen lezen die hij zelf zou kunnen vertellen over zijn 30 jarige carrière in het technisch onderwijs….

Regelmatig reageert hij tijdens het lezen door te zuchten, of te lachen of om tegen het vrouwtje te zeggen “hier nog zo ene, weet je nog dat…”.

Dit boek is ‘m zowat op ’t lijf geschreven zegt hij, en een beter getuige van wat er op middelbare scholen gebeurde in die periode kan je niet vinden ! Althans volgens onze baas.

Blijkbaar, maar dat weet onze baas maar uit dit boek, hoort er op canvas ook nog een televisie reeks bij. Die heeft hoogstwaarschijnlijk vanaf deze week ook nog een kijker bij.

Voor de lezers van dit blog, die ook nog om een of andere reden met het onderwijs te maken hebben of te maken hebben gehad, is dit boek een sterke aanrader.

Onze baas gaat er in elk geval enkele avonden “zoet” mee zijn, de eerste 100 blzn zijn er in elk geval al door…

Belle & co

Het hoedje,

Ik liep over de vogelmarkt in Antwerpen.

Voor mij stapte een mooie meid, lange benen, kort rokje.

Bij een kraampje met petjes en hoedjes, uitgestald op een laag tafeltje, bleef ze staan.

Ze bukte voorover om een hoedje te pakken.

Ik zag dat het rokje omhoog kwam en zag toen waar de string tussen die heerlijke billen verdween.

Liefhebber die ik ben, bleef ik staan kijken.

Ze bleef maar voorover bukken..., hoedjes pakken, en passen voor een piepklein spiegeltje.

Bij het 5de hoedje draaide ze zich om en keek mij recht in mijn gezicht aan.

Ik dacht, nu krijgen we het, die is pissig want ze heeft gevoeld dat ik al een tijdje naar haar heb staan te kijken.

Ze frommelde wat met haar handen aan het hoedje en vroeg aan mij: "En, staat ie?".

Ik antwoordde: "Ja ja, al vanaf het tweede hoedje !".

L.M.

Rustig…

De rust is wat teruggekeerd hier ten huize. De aanmaak van wintervoorraad voor ons, de roedel, is wat stilgevallen (de diepvriezer zit propvol) en de gevolgen van de terugkeer uit Frankrijk zijn na meer dan een week ook achter de rug.

Dat dit laatste meer dan een week heeft geduurd komt ook door het bijkomende en niet voorziene “kookwerk” voor ons.

Gisteren vierde Lucy en haar broers en zussen een “tussen verjaardag” . Geen echte verjaardag maar een halfjaarlijkse.

We hebben dan maar een extra grote wandeling gekregen.

Tijdens die wandeling heeft het baasje opgemerkt dat er iets verandert is bij Lucy. Ze valt niet meer uit naar alle gemotoriseerde voertuigen zoals ze deed voor ze begin deze week onder die auto terecht kwam. Meer zelfs… ze loopt met de slappe lijn vlak tegen het baasje zijn been wanneer er een auto, moto of vrachtwagen nadert ! En het baasje heeft direct aan Johan Cruyff moeten denken toen die vertelde “ellek nadeel ep z’n foordeel” en heel groot gelijk had de vent !

Voor de rest was er niet veel te vertellen, het leven gaat rustig verder. De ingang van de tunnel naar China in onze tuin, die we de voorbije dagen beginnen graven waren is door ’t baasje terug dicht geharkt, terug open gemaakt door ons, en nog eens dicht gelegd door de baas. Zo blijven we aan de gang.

Omdat Heros de grote gebruiker van het nieuwe grote kussen was, en hij wegens herhaaldelijk vernielen van zijn kussen in de bench op wat stuk getrokken dekentjes lag, heeft hij van het hoofdbestuur toch opnieuw een kussen gekregen. Weliswaar een hersteld kussen (hij krijgt geen duur nieuw kussen meer) maar hij geniet er terug met volle teugen van en na twee nachten is het nog steeds niet aan stukken gescheurd.

Het hoofdbestuur kan het niet begrijpen waarom zorgzame Heros, die anders nooit wat vernield, toch steeds zijn eigen kussen in de bench naar de vernieling hielp. Hopelijk is hij nu tot de jaren van verstand gekomen wat benchkussens betreft…

Belle & co

Je hoeft geen „HondenLiefhebber“ te zijn om onderstaand verhaal leuk te vinden.

Ik parkeerde mijn auto op een behoorlijk volle parking bij het winkelcentrum.
Daarna draaide ik de ramen een beetje open,
om er zeker van te zijn dat mijn Labrador-pup genoeg verse lucht zou krijgen.

Ze lag languit op de achterbank en ik wilde haar laten weten, dat ik de baas ben en dat zij moest blijven waar ze was.

Ik liep naar het trottoir, draaide me om en begon met mijn wijsvinger in de richting van auto wijzend -
met veel overtuiging te roepen :

„En nu, „BLIJF“. Hoor je me ?“

„Blijf ! … Blijf !“ 

De bestuurster van een auto die er naast geparkeerd stond een mooie blonde vrouw keek me vreemd aan en zei :

”Waarom zet je hem niet gewoon op de handrem ?“

Rudi

Anderhalf jaar al !

27 maart 2012 – 27 september 2013

Het lijkt of het gisteren was en hier ten huize kunnen we nog altijd niet wennen aan de gedachte dat Lucy geen pup meer is maar een jonge weliswaar puberende Drent is !

De allereerste van Hera ‘s 12 pups kwam een kwartier te vroeg. Die kwam in de grote honden-/mensenwereld piepen, een kwartier voor het 27 maart zou worden.

Nummer twee kwam om 1 minuut na middernacht en vier uur later zaten we hier in opperste verbazing te kijken naar wat ons Hera op de wereld had gezet. En je zag het geeneens aan haar. De makkelijkste en grootste bevalling hier ten huize was voorbij. Hera en de baasjes hadden vanaf dan en voor acht weken de taak om voor twaalf schitterende pups te zorgen.

In België en Nederland bleven al enkele dagen verschillende PC’s de klok rond aanstaan of minstens op stand by.

En toch waren er ’s morgens verbaasde tot  mail’s vol ongeloof die bij ons binnen liepen wanneer de mensen van de kandidaten lijst de belevenissen van die afgelopen nacht konden lezen.

Want we hadden de geboorte zo snel mogelijk en soms pup na pup die geboren werd, gemeld in de speciale geboorte editie van het Bas & Belle blog en het Belle, Hera & Heros blog.

Sommige nieuwsgierigen waren terug uit bed gekomen toen ze merkten dat de bevalling begonnen was. Er zijn die ochtend nadien verschillende mensen naar het werk vertrokken met slaapogen en kringen van te weinig slaap onder de ogen…

Voor ons baasjes en roedelleden begonnen acht spannende weken met veel verzorging voor de pups want er waren toch wel twee hele kleintjes bij de twaalf nieuwe wereldburgers. Lili en Libre hadden maar een geboorte gewicht van respectievelijk 180en 205 gram. Maar ze waren goed gezond en de baasjes zorgden er voor dat ze zeker genoeg te eten kregen, het lekker warm hadden in het nest en ook moeder Hera deed haar uiterste best . Ze had dan wel maar zeven tepels die melk gaven maar de baasjes zorgden ervoor dat alle twaalf pupjes om de drie uren hun maaltijd kregen. De sterksten en grootsten kregen dan al eens een keertje meer melk uit de papfles terwijl de kleinsten de tepels van Hera kregen.

En ze haalden het alle twaalf ! En dus krijgen ze vandaag een gelukwens kaartje in hun mailbox om het feit dat ze vandaag met z’n alle 18 maanden oud worden.

En we hebben nog met alle eigenaars regelmatig contact met de fiere eigenaars. Zo kregen we deze week nog twee foto’s binnen van Lana en van Lili-Lou zoals ons mini’tje vandaag de dag noemt.

De volgende dagen geven we enkele beelden van de voorbije achttien maanden.

Belle & co

’t Mag winteren…

De afgelopen week heeft het hoofdbestuur  het hier onwaarschijnlijk druk gehad.

Eerst waren ze druk in de weer met steriliseerbokalen van allerlei grootte, nadien met grote steriliseerketels vol met hertenvlees en aluminium bakjes en gisteren was het baasje met grote messen kippen aan het uitbenen en  plastic zakjes aan het vullen.

Het mag winteren voor de hondjes zegt het baasje. Aan krachtig eten geen tekort voor ons. Het is voor de bazen wel extra werk maar de voldoening van goed spul te kunnen geven maakt dan weer veel goed.

Begin van de week was het echt feest voor ons Drentjes. Het baasje had zoals al gezegd hertenvlees gekookt en het kookvocht kregen wij als soep vooraf aan onze brokken. We kregen dus als het ware een drie gangen menu want ook het dagelijks “dessertje” was er ook nog .

Op het menu stond dan:

-         Hertensoep “lauw warm” geserveerd

-         Hondenbrokken van Pedigree voor Belle en Hera

-         Hondenbrokken Hill’s R/D voor de op dieet staande Heros en Lucy

-         Beide aangevuld met 100 gram/hond mager hormonenvrij hertenvlees

-     Als dessert een half gedroogd varkensoor

En zo kunnen wij het nog wel enige koude wintermaanden volhouden. Alleen is het voor de baasjes opletten dat we niet te zwaar worden want Heros en Lucy hebben een goed oog om wat extra’s mee te graaien van Hera en Belle als die even niet opletten bij het eten.

Maar ook hier zijn er de alziende ogen van het hoofdbestuur die alle onregelmatigheden dadelijk opmerken en ingrijpen waar nodig. Het is dan ook voor hen plezierig dat er in de roedel nog nooit een spoor van baknijd is geweest tussen de honden onderling. Het enige waar verschil in zit is de snelheid van eten… Lucy eet het snelst van de vier en Belle eet heel rustig en neemt de tijd om ook nog eens rond te kijken hoe ver de anderen gevorderd zijn met hun eetkommen. En dat is dan het moment dat de bazen al eens orde op zaken moeten stellen .

Belle & co

Topper !

Het is een topper van jewelste, het nieuwe grote kussen dat hier sinds eergisteren voor de houtkachel ligt. Geen ogenblik is het onbeslapen en er blijkt een beurtrol onderling te zijn afgesproken.

Soms liggen ze er met z’n tweetjes op, een enkele keer zijn het er twee + een kop van de een of andere die er niet helemaal meer bij op kan…

Het is in elk geval geen “gadget” geworden zoals zoveel cadeau’s.

Gisterenavond hebben we het goed uitgeprobeerd en toen kon ons baasje op het kussen met Hera en Lucy tussen de baas zijn benen gerekt en gestrekt op het kussen .

Heros lag naast het baasje voor de grote zetel (de bank voor de NL’ers) (Belgen hebben geld op de bank) en met z’n viertjes hebben ze samen naar “de slimste mens ter wereld” gekeken op TV één.

Xe kunnen ook zeggen dat er met Lucy niets mis meer is na haar misplaatste aanval op een rijdende auto. Dat gebeurde eergisterenavond bij het vertrek van de avondwandeling. Na een hééééél grondig onderzoek konden we een enkel roofje vinden op haar linkerelleboog, het wondje is amper 1 mm² groot!

Dat is dan het enige gevolg van de aanrijding met de auto. Nu maar hopen dat ze haar les heeft geleerd en de rol van “moedige of overmoedige” aan anderen overlaat…

En dan kregen we deze ochtend nog een telefoontje van kameraad Johan. Die bezorgde ons nog een flinke voorraad gebakken kippen die in de loop van de week niet verkocht waren geraakt. De milde schenker denkt dan aan ons Drentjes en wij wrijven o,ns dan eens flink in de pootjes. Zo ’n gelegenheid laten we niet aan ons voorbijgaan. Merciekes Johan…

Belle & co

Ander weer ?

Als het juist is wat het baasje merkt aan ons, en wanneer zijn ondervinding hem niet bedriegt dan gaat het nog vreselijk slecht weer worden. En toch geeft buienradar geen regen aan voor de volgende dagen !

Het hoogtepunt van hun gedrag speelde wel bij Lucy deze avond, bij het vertrek van de wandeling !

Omdat het baasje de voordeur nog achter zich moest dichttrekken ging het voor onze jongste niet snel genoeg. Daarom trok ze haar kop maar uit de halsband en ging er  niet aangelijnd vandoor.

Druk als ze al voordien in huis was, liep ze natuurlijk recht de baan op en ging daar vlak voor een aankomende auto staan. Als wou ze zeggen “kom maar op manneke, ik pak je hier wel eens even”

Nu remde die man in de auto wel uit volle macht maar toch verdween ‘miss moedig’ roemloos onder de bumper van de auto ! Ze moest wel wat spartelen om onder de spoiler van de auto onderuit te komen en was duidelijk van plan om nog zo ’n auto “te pakken”. Maar toen was het baasje iets sneller dan ‘miss OVERmoedig’ en had ze bij haar nekvel. Daar moest ze dan harder van piepen dan van onder de auto terecht te komen maar dat was ons baasje zijn zorg niet ! Ze heeft daar een bolwassing gekregen als nooit tevoren, en toch maakte het bitter weinig indruk op wat ons baasje kwaad “dat mormel” noemde !

Dan had ze deze ochtend nog mogen meegaan naar de Maxizoo om het grootste en zachtste kussen uit de winkel te gaan kopen. Dat was eigenlijk wel bedoeld als verjaardag cadeau voor ’t baasje, om samen TV te kijken, en om een stimulans te zijn omdat de roedel niet in het nieuwe salon zou gaan liggen.

Tot nu toe lukte dat, maar nu met het nieuwe kussen, ligt het zachter op het kussen op de grond dan in de zetel. En wees maar zeker dat we slim genoeg zijn om de beste plaatsjes te ontdekken !

Belle & co

De prof en de student…

Een prof neemt het middagmaal in de kantine van de unief.

Een student zet zich tegenover  hem aan dezelfde tafel….
 
De prof ergert zich hieraan en zegt:
 
«  een varken en een vogel lunchen niet samen” 
Zegt de student :
Oké, ik vlieg wel naar een andere tafel
 
De prof is razend om dit antwoord en besluit om de student bij zijn volgend examen te buizen….
 
Op het volgende examen kan de student echter perfect op alle vragen antwoorden en de prof besluit om een meerkeuze vraag te stellen
 
Hij vraagt :
Op straat tref je twee zakken aan, in de ene steekt een stapel bankbiljetten en in de andere steekt verstand, welke kies je ?
 
De zak met het geld zegt de student…waarop de prof zegt « in Uw plaats zou ik die met verstand genomen hebben,…………….. waarop de student zegt:
De mensen nemen meestal datgene wat ze niet hebben…….
 
De prof is razend om dit antwoord, neemt het examenblad van de student en schrijft er “onnozelaar”  op.
 
De student gaat weg, doch keert terug op zijn stappen
Hij geeft het blad terug aan de prof, en zegt, Meneer, …..U hebt mijn examen nu  wel ondertekend, maar vergat er de punten op te vermelden !!!!!!!

L.K.

Het voorbeeld van de “oudjes”

Onderstaand stukje wetenswaardigheden kregen we deze ochtend in onze mailbox vanuit Roosteren. En wie Roosteren zegt denkt in de eerste plaats aan Lennaert en Cartouche en in de tweede plaats aan een vorm van BBQ’n, maar dan schrijven  we roosteren, met een gewone r, geen hoofdletter dan.

Het handelt om een manier om te krijgen wat ze wil van Belle. In de winter wanneer de kleding aangepast is merk je het haast niet, maar in T-shirt- en shortentijd is het vreselijk vervelend. Zij legt dan (met de nodige kracht) haar poot op je arm of dij en laat dan met een krachtige haal weten dat zij meedelen een heel plezierig iets vind !

Jeanny en Chris en ook zoon hebben het aan “den lijve” ondervonden en ook bij haar eigen bazen durft ze zo uit de hoek komen. Maar daar vangt ze gewoonlijk bot en daarom zijn meestal gasten het slachtoffer…

Maar de rest laten we Lennaert en co verder uitleggen.

Belle & co

Belle ‘s voorbeeld

Oma Belle

In de grote zomervakantie was ik een weekje logeren bij oma Belle. Nu is zij een waardige aardige dame die eens flink aan je snuffelt, en als je tanden niet goed gepoetst zijn de rol van de mondhygiëniste overneemt.

Ik hing een beetje in de tuin met Lucy en op afstand volgde ik wat er gebeurde rondom de gezellige eettafel van de Tante Simonne en Ome Faes.

Als oma Belle aandacht wilde legde ze stevig en dwingend haar voorpoot op de dij van diegene waar ze aandacht van wilde. Dit deed ze dan zo overtuigend en met zoveel kracht dat ze inderdaad die aandacht kreeg. Op afstand zag ik het resultaat en er viel ergens een kwartje. Toen we terug in Roosteren waren ging ik dit trucje ook toepassen. Het viel schijnbaar wel erg op dat ik dit had afgekeken want daarvoor had ik dat nooit op die manier gedaan. Maar ja, het had niet veel resultaat want ik verdween daarna in de bench.  

En toen…..Cartouche die ouwe reus, die al alles heeft meegemaakt, heeft het schijnbaar van mij weer afgekeken want die doet het na 7 jaar nu ook. Eerst dachten de baasjes dat het toeval en normaal bedelgedrag was wat de ene hond wel doet en de ander niet, maar dit kan geen toeval meer zijn!

In de krant stond laatst een artikel over ons de honden, en dat die steeds slimmer worden, ja zelfs slimmer dan chimpansees, maar dat honden echt gedrag van elkaar afkijken, dat wisten mijn baasjes nog niet!

Lennaertje…

Nog foto’s van de veldwerkworkshop

In de bibliotheek…

In de universiteitsbibliotheek is het zeer stil, ook al zitten er heel veel studenten te studeren.

 Een gast vraagt zachtjes aan een meisje : “Is deze stoel vrij?”

 Het meisje antwoordt luidt : "NEE, IK GA NIET MET U NAAR BED !"

 Alle studenten in de bibliotheek kijken op en staren die gast aan.

Hij wordt heel rood en hij zoekt rap een vrij plaatsje aan een andere tafel.

 Na enkele minuten staat het meisje op, wandelt langs de tafel waar de jongen heeft plaatsgenomen en fluistert triomfantelijk:

 "Ik studeer psychologie, ik weet hoe ik iemand moet manipuleren. Gij waart nogal gegeneerd hé manneke!”

 De jongen antwoordt luid "500 EURO VOOR 1 NACHT? DAT IS VEEL TE VEEL !"

 Iedereen in de bibliotheek staart nu in shock naar het meisje.

 De jongen fluistert : "Ik studeer rechten, ik weet hoe ik iemand schuldig kan doen lijken ..."

Gisteren…

Was het stil op het blog… heel vroeg van huis weg en heel laat terug thuis waren daar de oorzaak van.

We hebben dan ook een drukke vermoeiende dag achter de rug. We zijn namelijk op jachttraining geweest naar Numansdorp, thuishaven van onze eigenste Lobke.

Karin, en Jan de baasjes van Lobke en Siebe hadden namelijk een trainings dag georganiseerd met de bekende Johan Kraay.

We gingen al voor zeven uur de deur uit, best wel vroeg voor ons en de baasjes. Maar het loonde echt de moeite om zo een dag veldwerk eens mee te maken. ’t Baasje volgde de training met Lucy en dat is natuurlijk wel spijtig dat Belle, Hera en Heros dan moeten toekijken maar het gaat spijtig genoeg niet anders.

Wij begonnen de training met de honden te laten tonen wat voor jachtervaring ze al hadden en wat de natuurlijke aanleg van de honden was.

Van onze familie waren Lennaert, Libre , Lobke en Lucy aan het werk.

Johan was best tevreden wat Lucy en familieleden lieten zien op het stoppelveld en op het veld met groenbemesting.

Nadien kwam het “zware werk” en ging het richting bietenveld. Dit was een kolfje naar de poot van Lucy… neus omhoog en met lange slagen door het veld met de hoge bieten op zoek naar fazanten en al wat vliegt. Spijtig voor haar waren er al enkele honden haar voor geweest en diende zij zich tevreden te stellen met de laag overvliegende zwaluwen…

Ze kon zich echter goed uitleven in het bietenveld en na haar beurt viel er toch wel enige vermoeidheid op te merken. Niet getreurd echter, na tien minuten was ze al terug gerecupereerd om er terug vol tegenaan te gaan.

Na de middagpauze gingen we dan naar een andere locatie waar er werd geoefend om lucht te krijgen van een duif die in een kooitje verstopt zat en waar de honden dan de geur van in de neus moesten krijgen. Ook dat onderwerp van de training deed Lucy alsof het dagelijkse kost was voor haar.

Na de training trok het ganse gezelschap richting “Huize Lobke en Siebe” waar Karin een vriê lekkere BBQ had georganiseerd .

En we hadden ook nog eens heel veel geluk met het weer, want ondanks de soms dreigende wolken hielden we het de ganse dag droog. Er was wel flink wat wind, wat dan weer goed was voor de honden en het opsporen van het wild. We hadden een fijne dag en ’s avonds was de fut er uit voor bazen en hondjes…

Belle & co

Eventjes wachten…

We zijn een dagje naar het “buitenland” sommigen zeggen “Kezenland” andere dan weergewoon naar “Holland”.

Je kan ook al meer nieuws daarover vinden op: https://blog.seniorennet.nl/karin1953/

Veel plezier op Karin ‘ blog en tot vanavond voor het nieuwste nieuws uit Nederland.

Belle & co

Nog een voordeel…

Na dat voordeel van gisteren met het graven kwam er vandaag weer een voordeel aanwaaien. Nu ja aanwaaien is wat veel gezegd. Het werd gebracht met een Audi met Duitse nummerplaten. Dat was hier “klein Europa” op de oprit deze middag . Een Duitse Audi, een Franse Mitsubishi en een Belze Citroën Berlingo.

En dan kwam “ozze Dré” hier ook nog langs met zijn “nieuwste” aanwinst, een oeroude Honda Camino bromfiets uit de 80er jaren van vorige eeuw…

En nu het voordeel… Uit de koffer van de Audi kwam een grote grijze plastic stapelbak met drie plastic zakken in… En ondanks dat die zakken goed dichtgeknoopt waren roken die verdacht veel naar de moeder van Bambi !

Luc, die dat vlees voor ons meebracht vanuit Trier in Duitsland was gaan jagen en hij brengt dan voor ons het vlees mee dat niet verwerkt kan worden. Hart, afsnijsel van beenderen, kleine stukjes spiervlees en zo, legt hij voor ons op zij. Het baasje kookt dat vlees en verwerkt het naar een soort gehakt dat hij dan in de diepvries bewaart of steriliseert wanneer de diepvries weer eens proppekes vol zit.

Meestal bewaart hij dat vlees in bakjes die een gewicht hebben van 400 gram wat juist 100 gram vlees per hond en per dag is. Dat komt bovenop bij de brokken die we elke dag krijgen.

En haast elke dag is er variatie in vlees. Zo krijgen we onder andere kip, maar ook everzwijn en ree en/of hert. En wij… wij lusten dat allemaal.

Vandaag heeft het baasje een ganse namiddag gewerkt om het vlees te koken maar ook heeft hij urenlang staan reepjes vlees te snijden die in de schotels van, het droogapparaat terecht zijn gekomen. Lekkere snacks, puur hertenvlees zonder toevoeging van eender wat. Vannacht, ergens rond drie uur moet het droogapparaat stilgevallen zijn. Dan heeft het vlees acht uur gedroogd op 70°C en omdat het vlees nog licht bevroren was toen het baasje het sneed heeft hij er heel dunne plakjes van kunnen snijden. Vanaf straks mogen we er al van snoepen is ons beloofd.

Als dat geen extra voordeel is…, bedankt hé Luc voor de lekkere hapjes.

Belle & co

Een voordeel…

Het is wel een voordeel voor ijverige Drentjes zoals wij van terug in de Kempen te zijn ipv van de Franse Charente…

Zo hebben wij gisterenavond, toen het hoofdbestuur ijverig bezig was om nog iets eetbaars op tafel en in onze kommen te krijgen, alvast de eerste steen gegraven van wat terug een nieuwe tunnel richting China moet gaan worden.

Er zijn tal van voordelen aan ’s avonds in het donker te werken, zoals:

-         het is frisser, dus het werkt ontspannender

-         De baasjes merken het zo snel niet op, we kunnen dus goed doorwerken, zonder “directie”gezaag…

-         En in die zandgrond met een fijn gazonneke overheen is toch makkelijker dan dat stenig Frans gedoe !

Vanochtend heeft het baasje het al opgemerkt vanuit het slaapkamervenster. Dat was de eerste blik op de tuin na drie weken Frankrijk. Het baasje had gehoopt dat het gazon, dat hij voor de X’te keer had ingezaaid, terug wat aan het opkomen was….

En inderdaad… tot gisterenavond, plus/mius negen uur was dat ook zo ! WAS want toen is de verwoesting van dat prille gras terug ingezet door de Verenigde Internationale Graafwerken “aent Grotenhoutbosch”, divisie Vosselaar…

Veel langer dan een kwartier kunnen ze er niet aan bezig zijn geweest, want toen was het eten voor baas en werkvolk klaar.

Als dat zo verder gaat dient onze baas toch eventjes naar de Chinese ambassade te gaan om die brave Chineeskes te verwittigen. Ze dienen die Belgische Drenten , weliswaar van Hollandse origine, onmiddellijk terug te sturen langs de zelfde weg als langs waar ze gekomen zijn. Het baasje wil niet verantwoordelijk zijn wanneer ze onder muren beginnen graven (Chinese of andere muren) of Chinese pleinen en paleizen beginnen ondergraven.

De Chinezen moeten maar zeggen dat ze keuze hebben, terug naar België of de kastrol in en eindigen in “Loempia au chien” nummelke 64 op de menukaalt, met of zondel Cullysaus. De keuze zal snel gemaakt zijn ons gedacht…

Belle & co