Oogsten...

Carnavalverlof 10 jaar geleden…(2)

Op naar de tweede mogelijkheid dus…

We stoppen aan een langgevelhoeve in de gietende regen. Vanuit de auto, (we kunnen niet uitstappen vanwege de bui) ziet het huis er uit zoals we “ons huis” in  gedachten hebben.  Als we dan toch kunnen uitstappen en het huis binnengaan springt gelijk de centrale verwarming op ! Nu hadden we veel verwacht maar dat helemaal niet. We bezichtigen het huis, de grote schuur, de stal en er is ook nog een grote hangar aan. De tuin, 35 x 75 meter groot bekijken we maar van op afstand wegens gras van ¾ meter hoog en kletsnat geregend. We merken wel op dat het meer boomgaard dan tuin is.

Dat is hier nu precies wat we zoeken zie… Het huis ligt dan ook nog in een hameau (gehucht) met 9 huizen zodat het niet te eenzaam en verlaten ligt. Er is maar één probleem… Het huis kost 20.000 Franse Frank boven de limiet die we hadden gesteld !

In de loop van de week bezoeken we het huis en terrein nog enkele malen zonder het kantoor of eigenaars daarvan op de hoogte te stellen. Dit is echt wel wat we ons konden dromen, echter limiet is limiet en dat heeft Patricia de eigenaars ook kenbaar gemaakt. We hadden er ook bij gezegd dat de huur van onze vakantiewoning afliep op zaterdag voormiddag  te tien uur en dat ze tot dan bedenktijd hadden. Dat was puur gokken van onze kant uit want we hadden hier wel zin in.

Op zaterdag morgen maken wij onze vakantiewoning leeg en vertrekken terug huiswaarts zonder boodschap van Patricia of de eigenaars. Pech gehad zeggen we tegen elkaar…

Bij een tankbeurt in Angoulême rond half twaalf krijgen we telefoon op de GSM van Patricia, of we nog geïnteresseerd zijn in de woning in La Magdeleine en nog wel aan onze limietprijs. Natuurlijk zijn we nog geïnteresseerd en als zij wil, komen we nog langs Ruffec om een en ander te bespreken, alleen kunnen wij er niet zijn voor twaalf uur, moment dat het kantoor sluit voor het weekend.

Patricia beloofd op ons te wachten en om kwart na twaalf gaan we aan tafel zitten om samen een contract door te nemen. Dat blijkt voor ons in orde te zijn en we betalen een voorschot van 20.000 F fr. Nu zijn we officieel kandidaat koper van “ons” huis in het gehucht Ferret in de gemeente 16240 La Magdeleine. Voor de definitieve aankoop en overname heeft de notaris ongeveer 10 weken nodig zodat we ergens tussen het paasverlof en O.H.Hemelvaart definitief eigenaar kunnen worden.

Er is nog nooit een Mitsubishi L 200 Pick Up geweest die zo’n vleugeltjes gehad heeft zoals die van ons op de terugweg naar België. Ook Bas op de achterbank kon geen hoogte krijgen van die twee uitgelaten kiekens op de voorzetels. WIJ HADDEN EEN HUIS GEKOCHT IN FRANKRIJK ! ! ! GOED Hé….

Berichtje van het Nederlandse Drentenforum…

Onderstaand bericht heb ik gisteren gevonden op het Nederlandse Drentenforum, het is “Drentlover” ofte Sonja die het geplaatst heeft en omdat Sonja ook steeds bereidwillig is om bij de Belgische herplaatsingen te helpen, plaats ik nu voor haar dit bericht op ons blog.

Carnavalverlof, 10 jaar geleden…

Nog op vraag van 10 jaar geleden dit slot van het verhaal. Zoals we vertelden hadden we besloten hier in het zuid-westen van Frankrijk het verzamelwerk van panne- en ongevalauto’s te gaan verzorgen voor VAB-Europech.

Voor het carnavalverlof hadden we oorspronkelijk een gastronomische  midweek gepland in de Vogezen. Die konden we nog verplaatsen naar het Paasverlof en zo huurden we in de plaats een vakantiewoning in de buurt van Libourne. Van daaruit togen we op bezoek bij de immo kantoren die we uit de verschillende vakbladen hadden geselecteerd. Wij kenden er geen van allen maar we trokken vanaf maandagmorgen op avontuur !

Het eerste immo kantoor in Ruffec bleek gesloten op maandag, dus togen we naar Civray naar de volgende aangestreepte op ons lijstje. Nooit hebben we zo een rommelkantoor gezien… Dossiers op kasten, op en onder bureau’s, op vensterbanken en tegen de grond.

Als we kenbaar maakten wat we zochten hadden ze verschillende mogelijkheden, alleen… waar lagen die dossiers !  Tijd om iets te bezoeken met ons hadden ze niet maar als we terug reden moesten we maar eens passeren op twee adressen. Eentje moest maar 60.000 Ffr. kosten (omgerekend 360.000 Bfr) Je moest dan wel achteraan in de tuin in een hokje met een hartje in de deur naar het toilet gaan, dat zagen we echt niet zitten zo ’s nachts in de regen op je blote voeten op toiletbezoek !

Op dinsdag gingen we dus terug naar het kantoor in Ruffec dat op maandag gesloten was en we werden er heel vriendelijk ontvangen door twee dames. Er werkten daar geen heren bleek later. Ook in dit kantoor maakten we duidelijk wat onze wensen en noden waren. Daar zouden ze eens snel iets aan doen zie… Als we een kwartiertje tijd hadden zouden ze iemand telefoneren en dan konden we enkele mogelijkheden gaan bezichtigen !

Dat was al iets gans anders dan de dag tevoren. We dronken een koffietje in de “Bar Central” en inderdaad na twintig minuten kwam er een net jong dametje die zich voorstelde als Patricia naar ons toe en stelde voor om een ritje langs drie mogelijke kandidaat huizen te rijden. Omdat we Bas mee hadden volgden we haar met onze eigen auto naar het eerste “huis”. Dit was een schuur die een Engelsman aan het verbouwen was naar een woning. In een schuur zijn normaal weinig ramen en het was ons toch wat (aarde)donker.  Op naar de tweede mogelijkheid dus …

Jan

(wordt vervolgd)

Jumpen…

Nieuwe sport voor Drentsche Patrijshonden in Ferret.  Graanjumpen vanaf de weg…

Nu het graan hoger staat als zij groot zijn maken zij een sprong die iedereen verbaasd als zij hem maken. Vanaf de straat maken zij een sprong die alleen kan nagebootst worden door een ree. Of bootsen zij een ree na, daar zijn we nog niet achter !

Het is werkelijk amusant hoe ze dan verder in het graanveld telkens moeten opspringen om te zien welke richting zij uitgaan. Twee flaporen en een hondenkop komen dan boven het graan uit.

Vooral Hera is hier onze kampioen zij springt en wipt achter alles wat vliegt en springt, vliegen , muggen, vlinders , maar ook de eerste wespen gaat ze na en daar zijn we niet vrolijk over. Dat kan nog problemen geven als ze in augustus ook achter de frolons aangaat. (Frolons zijn een soort wespen die driemaal zo groot zijn als een normale wesp)

Dat deze manier van verplaatsen vermoeiender is dan normaal wandelen merken we wel als we terug thuis komen na de wandeling. Eerst drinken en dan zich neerploffen op de eerste de beste plaats die hen schikt .

Ze verbazen ons nog alle dagen die drie…

Jan

De dopjeszak…

Waar heeft ‘m het nu weer over horen we jullie weeral zeggen… Wel het zit zo. Vorig jaar deed onze blogvriendin Yessie een oproep tot het sparen van plastic doppen van flesjes. Doppen van Cola, Spa, fruitsap, enz., die spullen. Enkel maar de doppen, en enkel maar de plastic doppen !!!

Yessie zag die oproep ergens en omdat die doppen worden opgekocht en met het geld dat daar mee verkregen wordt kan men blinden geleidehonden opleiden.

Aanvankelijk waren we wel wat argwanend, er zijn al zoveel onmogelijke zaken verzameld voor nobele doelen die dan achteraf een kwakkel bleken zodat we zo onze bedenkingen hadden. Toen ’t vrouwtje van de kapper kwam met de mededeling dat daar ook zo’n oproep hing plaatsen wij die melding op hier ’t blog.

Een reuze succes bleek het…van overal kregen we reacties !  Zo onder andere van Franca uit Sigogne die beloofde ook hier in de Charente hun dopjes op te sparen. Meer nog, haar echtgenoot Darren die door de week in GB verblijft voor de dagelijkse boterham zou ook daar de dopjes niet meer wegwerpen en ze voor de opleiding van blindengeleidehonden sparen. http://portersonthemove.blogspot.com/

Zo kwamen we gisteren terug uit Sigogne met een zak dopjes die eerst door Fleur waren gepoetst. Dopjes uit Frankrijk en Engeland die nog gaan aangevuld worden door de onze  hier in La Magdeleine en de dopjes uit Vosselaar.

Dat gaat Yessie nooit verwacht hebben toen ze op haar blog “wandelen en fietsen” dat oproepje zette !  https://blog.seniorennet.be/yessie/

Begin juni hebben we ze bij als we terug naar België komen. Kijk al maar uit naar een hondje om op te leiden…  (en neen, die van ons zijn niet beschikbaar. Dat kunnen we die blinden niet aandoen. Stel je voor dat ze onderweg een poes zien…)

Belle

Au bon coin…

Dedju , dedju, waar kan je het nog buiten in” de goeien hoek”. We hebben het nu over het terras van de B&B “au Bellefleur” in Sigogne.

Wat kan je daar dan wel ?  Wel dat zullen we eens haarfijn uitleggen zie.

Franc, Darren en Fleur nodigen je uit op een borrel (?) Je zegt tweemaal dat je komt omdat de eerste maal de mail ergens in het “www heelal” is verloren gegaan, en misschien zit er nu wel iemand anders ergens ter wereld op ons te wachten !

De borrels komen op tafel samen met een hele hoop lekkere hapjes en dan achteraf mag je nog aanschuiven voor asperges met gerookte zalm en eitjes en lekkere botersaus.

Dat alles nuttigen op een terras in Sigogne in uitstekend gezelschap met een weertje om U tegen te zeggen en dat tot elf uur ’s avonds in de maand mei.

En daarbovenop… wij zijn mogen meegaan want Franca was niet vergeten van ons Drentjes ook uit te nodigen . Knap jongens, zo nog eens met z’n drietjes ravotten in een nieuwe tuin, in alle hoekjes en kantjes gaan snuffelen en dan onder tafel mogen uitrusten !

Zie je nu waarom wij dat “au bon coin” noemen  ! ! !

Belle , Hera en Heros

In de boekenwinkel...

Een man komt in een boekenwinkel binnen
en vraagt waar hij het boek
"DE MAN IS DE BAAS IN HUIS "
kan vinden...

 De verkoopster denkt even na...
denkt nog even na...

 en zegt dan :
"Sprookjesboeken, dat is op de 2^e verdieping meneer !!"

Stil…

Ze hebben het begrepen, Hera en Heros ! Ze hebben het begrepen dat de baas het maar matig kan appreciëren dat ‘m ’s nachts uit zijn bed wordt gezet omdat één van de twee zo nodig moet gaan drinken of gaan plassen.

Om zover te komen is het baasje zelf in de aanval gegaan. Wanneer het hém  paste heeft hij die twee op een onmogelijk uur naar buiten gestuurd om hun plas te gaan doen. Daar is ‘m mee begonnen eind vorige week en sindsdien is ‘m nog maar éénmaal moeten opstaan wegens gemor vanuit de benches . Goed hé ….

Niemand begreep het waarom ze ’s nachts het baasje wekte als we in Frakrijk waren en waarom  ze dat niet deden in België ?  Zelfs ik kon er kop noch staart aan krijgen, op het laatst kwam ikzelf al niet meer uit mijn bench, ik heb het nooit moeten doen waarom dan nu wel. Ik was ook van mening dat ze het wat bont maakten die klein mannen van mij.

Het baasje heeft gisteren een foto gemaakt van het werk van Heros de kantklosser. Een betere omschrijving kunnen we er niet aan geven als je het resultaat ziet van wat ‘m met zijn deken gedaan heeft die hij een week geleden gekregen heeft in vervanging van dat hondenkussen! Zouden we zoiets niet kunnen verpatsen aan een argeloze Amerikaanse of Japanse toerist in Brugge ?

Belle

Op vraag van Myriam…

Myriam, onze Waalse vriendin/Drenteneigenaar vraagt zich in een reactie op de 10° verjaardag van onze Charentaise aankoop waar onze voorliefde voor de Charente  vandaan is gekomen. Omdat in de loop der jaren menig Frankrijk liefhebber daar achter gevraagd heeft hierbij ons relaas.

Al van in het begin der jaren tachtig begon bij ons het idee te rijpen van in de toekomst “iets” te kopen in Frankrijk. Door mijn vakantiejob bij VAB-Europech kwam ik doorheen gans het land en kon ik mij een uitstekend idee vormen wat wij wilden en konden betalen.

Wat wij wilden was reeds snel bepaald, een boerderij ergens in een gehucht, niet alleenstaand, met wat grond aan, een schuur en een hangar. Zo een boerderijtje zoals er duizenden in Frankrijk staan.

De streek mocht niet te warm zijn, géén Ardeche of Cevennes ! Niet te toeristisch om niet constant te moeten vrezen dat de zaak eens te meer leeg gestolen was. En vooral het moest er rustig, kalm  zijn.

Nog een belangrijke factor…de financiële kant van de zaak. Wij hadden geen sponsors met namen als  Rothschild, Hearst, Rockefeller, zelfs Lippens kwam niet voor in het lijstje, van Bill Gates was toen nog geen sprake…

De Provence viel dus buiten ons budget, was trouwens te ver ook, want we moesten er voor een lang weekend naartoe kunnen rijden. Waar we ook veel interesse voor hadden was de Armagnacstreek, het  Departement Gers, maar ook 1200 km en dus te ver.

Le Sud-Ouest, l’Aquitaine, le centre, met het noorden van de Auvergne, het zuiden van Bretagne, kant Vannes, Quiberon zulke gelegenheden sprak ons wel aan.

En toen kwam het plots ! Op kerstdag ’98 overleed het diensthoofd van de VAB centrale in Antwerpen. Na de begrafenis op oudjaar, kwam met de directie van Europech het organiseren van verzamelpunten voor pechgevallen in Frankrijk ter sprake.

Vermits ik op de hoogte was van de noden, stelde ik voor dat ikzelf een steunpunt in zuid-west Frankrijk zou organiseren. Dat zagen ze daar in Zwijndrecht wel zitten en dus moesten de handen uit de mouwen gestoken worden en iets concreets gerealiseerd  worden…

Tijdens het karnavalverlof togen wij dus niet op wintersport maar op huizenjacht naar de regio  Poitou-Charente ! Hoe we aan dit huis geraakten is iets voor de volgende maal, à la prochaine zeggen we dan maar…

Jan

Op voorschrift...

Een dame wandelt de apotheek binnen , en vraagt er wat arsenicum .

De apotheker vraagt " mevrouw, waarvoor hebt u dat nodig " 

" om mijn man te vermoorden " was het antwoord.

" Daarvoor mag ik u dat niet verkopen "

De dame haalt uit haar handtas een foto van haar echtgenoot, terwijl die volop aan het vrijen was met de vrouw van de apotheker.

Deze bekijkt de foto zei

" Oh...ik wist niet dat u een voorschrift had

Deze week tien jaar geleden (4 slot)

Vrijdagmorgen na O.H.H., het was al goed voormiddag voor het hier naar koffie begon te geuren. De afgelopen dagen was er door ons op weinig beknibbeld, alleen op slaap, daar was een behoorlijk tekort aan geweest.

Tegen de middag vertrok Luc en Davy terug naar België met de vrachtwagen. Nu konden zij zonder haast terug op de manier zoals ze zelf wilden. Fred & Viv bleven gans het weekend, zij zouden samen met ons de aankoop eens goed “evalueren” “kuriuezeneuzenmosterdpotten” zou je het ook kunnen noemen. We ontdekten twee lekkende kranen in de badkamer, gingen “den boven” eens verkennen tot aan het eind, en maakten een schatting van de hoeveelheid hooi dat er in de schuur nog achtergebleven was.

Voor de tuin hadden we de twee overgebleven zeisen aangezet en deden een poging om dat gras wat te kortwieken zonder onze voeten af te snijden. Twee autotechniekers met zeisen…dat kan nooit goed gaan en we besloten tegen volgende maal dat we kwamen ons toch maar een bosmaaier aan te schaffen !

In het hoge gras hebben we Bas tijdens dit weekend amper gezien, zo hoog stond het. Wel stonden we versteld van de hoeveelheid fruit er “in wording” was aan de fruitbomen. Toen we het huis vonden in februari / maart zag de boomgaard er uit alsof alle bomen op sterven na dood waren. Nu waren we eigenaar van 36 vruchten dragende fruitbomen !

Na het inspectiewerk en het herstellen van de lekkende kranen hebben we de omgeving verkend op het culinaire vlak. Dit eerste weekend ontdekten we de kookkunsten van Nicole en de grappenmakerij van haar echtgenoot René, de uitbaters van “le poivrier” het restaurantje hier vlakbij. René dacht dat wij verdwaald waren toen wij daar een pint gingen drinken, als daar Belgen langs kwamen waren ze verdwaald en al dagen aan het ronddolen, was zijn verklaring.

Ook “le moulin de Condac” kon ons vanaf toen tot zijn vast cliënteel rekenen. Het is een mooi gerestaureerde watermolen gebouwd over de Charente aan de andere zijde van Ruffec, in de richting Confolens. Ondertussen zijn er in die tien jaren al drie eigenaars geweest. Vorig jaar is de zaak nog eens overgegaan naar andere eigenaars, Polen deze maal en er is ons door vrienden ten stelligste aangeraden van onze centen in een andere gelegenheid te spenderen…

Op maandagmorgen stonden wij terug voor de klas in respectievelijk Herentals  en Turnhout en konden we al uitkijken naar de volgende gelegenheid om naar ginder te trekken. De week daarop kwam het Sinksen weekend er al aan…

Jan

De geest uit de vaas…

Een getrouwd stel is aan het golf spelen op de meest luxueuze golfcourt van het land, midden in een super exclusieve villawijk.
Bij het derde hole gekomen zegt de man tegen zijn vrouw: 'hier moet je goed oppassen waar je slaat, want we staan dicht bij de huizen en een kapotte ruit zal hier wel fortuinen kosten...'.
> Alsof het zo was gepland slaat de vrouw inderdaad haar golfbal dwars door de ruit van de mooiste villa in de wijk...
> Beduusd belt het koppel aan de deur. Een geheimzinnige stem roept hen binnen.
> In de hal aangekomen zien ze de scherven van het raam en zien ze ook nog een grote Chinese vaas aan diggelen, met daarin hun golfbal.
> Daarnaast staat een klein, oud ventje dat zegt: 'ik veronderstel dat U verantwoordelijk bent?'
 Het koppel begint zich direct te verontschuldigen, maar het ventje onderbreekt hen: 'Wat U gedaan heeft was een goede zaak, want ik ben een geest die al duizend jaar opgesloten zat in die Chinese vaas. Door de vaas te breken ben ik bevrijd en vanaf nu ben ik weer een gewoon mens. Ik kan wel nog drie wensen vervullen. Omdat jullie mij hebben bevrijd en met jullie tweeën zijn mogen jullie elk 1 wens doen.
> De laatste wens wil ik na 1000 jaar wel voor mijzelf houden, akkoord?'
> Het koppel knikt hevig, en de man doet direct zijn wens:
> 'Ik zou graag elke maand 1 miljoen euro verdienen!'
> De geest knikt en zegt:
> 'Het is in orde, kijk morgenavond uw bankrekening maar na. En wat zal het voor U zijn, mevrouw? '
> Waarop de vrouw zegt:
> 'ik zou graag een luxevilla hebben in elk land van de wereld!'
> Weer knikt de geest en zegt:
> 'dat is een makkie, ga morgen maar bij uw notaris langs, daar liggen de eigendomsakten'.
>  De man en de vrouw vallen in elkanders armen van geluk. Na de eerste emoties vraagt de man aan de geest:
> 'En geest , wat gaat u voor uzelf wensen?'
> 'Wel', zegt de geest 'gedurende duizend jaar heb ik in die vaas gezeten. Terwijl ik maar naar 1 ding verlangde: een passionele nacht met een vrouw, en nu zijn jullie tot mij gekomen, en ben ik bevrijd door een mooie vrouw en daarom is mijn wens, IK WIL HET NU DOEN met mevrouw hier!'.
> Het koppel kijkt naar elkaar, waarop de vrouw zegt:
> 'voor een miljoen per maand en een huis in elk land wil ik dat wel doen!'.
> Waarna ze zich met de geest in de slaapkamer terugtrekt.
> De geest blijkt inderdaad veel zin in sex te hebben en blijkt ook nog veel leuke standjes en fantasietjes te kennen waarmee hij de vrouw de godganse nacht afjakkert.
> Als de ochtend aanbreekt stopt de geest ermee, en vraagt aan de uitgeputte vrouw:
> 'Hoe oud bent u eigenlijk?'
> '37 jaar, maar waarom wilt u dit weten?', vraagt de mevrouw........
> Zegt de geest:
> 'Ik ben altijd verbaasd dat er op die leeftijd nog mensen zijn die in geesten en sprookjes geloven...'

Goed zo mannen…

De eerste maal sinds de pup’s hier zijn hebben ze zich een ganse nacht koest gehouden !

Gewoonlijk begint er wel één van de twee op een voor het baasje onfatsoenlijk uur zich te roeren en te blaffen, maar niet vannacht.

Als ’ t baasje uit ’t bed gekomen is dan was het voor zichzelf . Nu zijn die pup’s gisterenavond wel tot na elven buiten aan het spelen geweest omdat het zo ’n mooi weer was en dat zal de reden wel geweest zijn.

Ikzelf ben recht van buiten naar mijn bench gegaan en heb enkel mijn ogen nog eens open gedaan om die koek in ontvangst te nemen die we normaal krijgen als we naar onze bench gaan om te gaan slapen.

We hebben een extra knuffel gekregen van onze baas omdat we ons zo hebben gedragen. Heros heeft zelfs niet aan zijn deken getrokken die ‘m heeft gekregen sinds hij zijn nieuw kussen heeft gesloopt. Dat deken kan ondertussen ook al worden verkocht aan een lompe toerist in Brugge als “Dentelle de Bruges originale” . Tussen de gaten hangt nog deken m.a.w.

Het baasje heeft goei vooruitzichten dat die wallen onder zijn ogen van te weinig slaap toch nog eens wegtrekken als we het zo blijven doen, volhouden zo mannen zei ‘m vanmorgen !

Belle