Sympathiek initiatief voor het goede doel!

Otard…

Eén van de bekendste  Cognachuizen is het merk Otard. De hoofdzetel van het merk is gevestigd in het voormalige kasteel van koning François 1°. Het is het mooist te bezoeken cognachuis.

De baasjes hadden in het begin van het verlof twee gratis inkom tikketen gewonnen op de avondmarkt van Ruffec en vandaag hebben zij samen met tante Rita en nonkel Luc de stad Cognac bezocht en dus ook Otard.

Onze baasjes kenden de rondleiding al wegens al meerdere malen meegemaakt maar voor de gasten was het de eerste maal en was dus alles nieuw…

De baasjes hebben ook in de winkelstraat van Cognac een winkel gevonden met alles voor jacht en visvangst. Wat stond daar in de etalage …? Belletjes voor jachthonden, het baasje wou na het bezoek aan Otard terugkeren om drie verschillende belletjes voor ons te kopen maar de winkel was gesloten na het bezoek… Volgende week rijden we terug voor die belletjes !

Op de terugweg zijn ze dan nog even binnengewipt bij Franca in Sigogne. We zijn even de nieuw ingerichte chambre d’ hôte gaan bekijken en waarlijk , Darren, Franca’s echtgenoot heeft voortreffelijk werk afgeleverd met de volledige chambre "l'arc en ciel", echt mooi zoals bijgaande foto toont: http://portersonthemove.blogspot.com/

Wij waren thuis bij de meisjes gebleven, die gingen koken voor “de oudjes”. Het is moussaka geworden en waarlijk,… er bleef voor ons niks over ! Al een geluk dat er nog over was van gisteren !

Belle & co

Mijn eerste condoom 
 

De eerste keer met een condoom kan ik me nog goed herinneren. Ik was 16. 
Ik ben een doos gaan kopen in de apotheek.
De (overigens zeer jonge en mooie) apothekeres kon onmiddellijk zien dat het voor mij de eerste keer was.   
Ze gaf mij een doos en vroeg mij of ik wist hoe ik dit moest gebruiken.   
Ik heb haar eerlijk gezegd : «In feite, neen. Het is voor mij de eerste keer.»   
Ze nam een condoom uit de verpakking en rolde het af op haar duim. 
Daarbij zei ze dat ik mij steeds moest vergewissen dat het goed bevestigd was.   
Ik was serieus aan 't blozen !
Zij heeft rondgekeken om te zien of er geen klant aanwezig was, en zei tegen mij : «Wacht eventjes». 
Waarna ze de deur op slot deed. 
Ze nam mij bij de hand en leidde mij naar de winkelkamer. 
Daar heeft zij haar blouse losgeknoopt en uitgetrokken. 
Daarna heeft zij haar BH verwijderd. 
 «Wind ik je op ?» vroeg ze. Ik knikte. 
Toen zei ze dat het tijd was om het condoom aan te doen. 
Terwijl ik dat deed, heeft ze haar jurk en haar broekje uitgedaan  en ging op de tafel liggen. 
«Kom op, zei ze, wij hebben niet veel tijd !»
Dus ben ik snel op haar gekropen. 
Het was zo lekker, dat ik bijna onmiddellijk klaar kwam. 
Ze keek naar mij, een beetje teleurgesteld. 
«Ik hoop dat je condoom goed vast zat», zei ze. 
«Zeker», zei ik vol zelfvertrouwen. En ik liet haar mijn duim zien. 
 Waarop zij bewusteloos viel en ik ben gaan lopen...

Uitstap….

Gisteren zijn we met de ganse groep mee op uitstap mogen gaan. We trokken richting ile d’ Oleron waar we op het strand zouden gaan wandelen. Zouden …want het was het hoogste water dat we konden verdenken en van het strand restte niets, totaal niets. Het water kwam In le Chateau d’ Oleron tot tegen de stenen van de Citadel.

De baasjes besloten dan maar tot op de citadel te gaan en ’t baasje heeft dan dat stipje in de verte , midden in het water aangeduid als Fort Boyard, waar de “jacht op de schat” destijds werd opgenomen door de Franse TV zender Antenne Deux  (A2)

Nadien hebben we nog een wandeling door ’t stadje gemaakt en zijn de grote mensen iets gaan eten op het marktplein in open lucht. Wij mochten ook mee aan tafel liggen en we hebben ons daar volgens het baasje eens ferm misdragen. Naar alles wat bewoog hebben we met z’n drieën ons grote klep eens opengetrokken. Tot het baasje het welletjes vond en de grootste klep van allen, Hera, eens bij haar nekvel heeft genomen. Daar waren wij, Belle en Heros toch wel “efkes niet goed van”. Dat was héééél lang geleden dat het baasje nog tot zulke “wreedheden” overging. Maar ’t was wel kalm achteraf.

Nadien zijn we nog doorgereden, eigenlijk al op de terugweg naar huis, naar Mornac sur Seudre, een klein dorpje vol met kunstenaars en het dorpje heeft het predikaat “un des plus beaux villages de France” en ’t is nog waar ook. Echt een gezellig stadje waar we onze baasje probeerden door te sleuren. Maar ook hier hadden we buiten de waard gerekend en ’t baasje heeft besloten, dat we in ’t vervolg telkens zij weggaan, wij mee MOETEN ! Kwestie van terug fatsoenlijke manieren te leren en niet proberen ons baasje zoals Ben Hur , die zijn achtspan bestuurde, door de straten te trekken !

Daar staan nog flink wat veranderingen aan te komen ons inziens ….

Belle & co

Slechte akoestiek

Onderwijzer :

'Peter, zeg me eens, wie van jullie is gisteren in mijn appelboom geklommen om appels te stelen ? ' 

 Peter : 
 'Ik hoor u niet goed, meester, hier op de achterste bank.' 
 
 Onderwijzer : 
 'Dat zullen we wel eens zien. Kom eens hier, neem plaats op mijn stoel.
 Ik zal aan jouw lessenaar gaan zitten en dan mag jij me een vraag stellen.' 

 Ze wisselen van plaats en Peter doet wat hem opgedragen is. 
 
Peter : 
'Meester, wie heeft er gisternacht bij mijn mama geslapen terwijl mijn papa nachtdienst had ?' 

Onderwijzer : 
'Je hebt volkomen gelijk, Peter. Hier achteraan kun je echt niks verstaan.' 

De laatste…

De laatste zonnebloemen zijn geoogst, het einde van de zomer is dus nakend. Gisterenavond zijn de machines met hun grote “muil” over het veld gereden, aan hun zijde een grote tractor met een nog grotere aanhangwagen om de zaden op te vangen. Bij de zonnebloemen draait het om de zaden, in tegenstelling met de maïs waar de volledige plant dient als veevoeder.

De zaden van de zonnebloemen vinden we kortelings in een vlootje als margarine “tournesol” of frituurolie. Dat zijn zowat de meest bekende toepassingen van zonnebloemolie.

Belle hebben we tot de orde moeten roepen omdat ze het grote veld wou oversteken richting van de machines. En laat nu juist dat de schrik van het baasje zijn, pikdorsers die op het veld bezig zijn en dan een haas die te voorschijn komt uit het veld. Op dat moment geeft het baasje geen cent meer voor het leven van een jachthond. Als die haas onder de machine doorgaat, gevolgd door de hond is even later een rode vlek in de aanhanger het enige wat nog rest van haas en hond.

Al een geluk dat Belle wat beter luistert en toch terugkeert als het baasje haar roept.

Hera & Heros

Regen ! ?...

Het regent vandaag, deze morgen was het grijs en het voorspelde niet veel goeds voor de rest van de dag. Zeker niet nadat het baasje een krant meebracht en het weerbericht voor de regio inzag.

Op de markt in Lezay “smoste” het deze morgen, geen fotoweer dus maar wel goed inkopen gedaan. Bij de kaasverkopers heeft het baasje er de “prontste verkoopster” kaas verkoopster zijn inkopen gedaan. Nu was de “Salers, de Brebis en de St.Nectair” er wel de lekkerste van gans de markt zegt ‘m met een knipoog. Dat ‘m 26 € of meer dan duzend ballen kwijt was mag het plezier niet temperen, zeker wanneer het vrouwtje heel overtuigend zegt “maar kaas IS duur”

Het weerbericht voorspelde voor iedereen wel iets goeds. Het zou regenen, er was kans op mooie opklaringen, en voor de onweerliefhebbers zat er nog een bliksemschicht in ook. Morgen zou het dan weer beter zijn met vooruitzicht op 24 ° C. Warm genoeg om een prettige uitstap naar Cognac te maken met bezoek aan een cognachuis. Dat zal dan het mooiste van alle zijn in het kasteel van François premier. Daar zijn de hostesses nog gekleed in kleding van tijdens de honderdjarige oorlog.

Als het echt goed weer wordt zit er ook een rit naar Ile d’ Oleron in, dat gaat dan weer gepaard met oesters snoepen voor de liefhebbers. Hij/zij die ze niet lusten of hun neus er voor ophalen is dan weer zeer geliefd bij het baasje die zich steeds bereidwillig als vrijwilliger presenteert als “helper opmaker”.

Als het richting Oleron gaat zijn wij ook van de partij, wij kennen dat nog van in de maand juni toen Hadise en de familie hun intrek hadden genomen op Ile de Ré. Toen zijn we ook met z’n drieën gaan stoeien in wat de baasjes “de oceaan” noemen. Volgens het baasje kan je vandaar de overkant zien als je goede ogen hebt en dan zie je New York en Rio de Janeiro. Nu hebben wij goede ogen en wij zagen niks dan water en lucht. Hij zal wel weer overdreven hebben zeker …

Belle & co

Geluk…

Een oud echtpaar ging naar bed,

Op’t nachtkastje twee bakjes met tanden.

Vol liefde keek de man haar aan,

En streelde haar rimpelige handen.

Hij sprak “al meer dan vijftig jaar

Zijn we gelukkig meid,

Geloof me als ik zeg,

Ik wil je voor geen miljoen nog kwijt”

“Dat weet ik jongen” zei de vrouw

“Ook jij bent niet te koop,

Ook niet voor een miljoen,

En dat is toch een hele hoop”

Ze liggen daar te saam.Op de avond van hun leven.

Twee mensen die elkaar

Zoveel hebben gegeven.

Ze zeiden “wel te rusten hoor”

En hij gaf haar een zoen,

En fluisterde “is de deur op slot,

Hier ligt voor twee miljoen !”

Volle bak

Dat is weeral een hele tijd geleden dat we met z’n zessen rond de tafel zaten. Volle bak dus ‘s morgens en ’s avonds.

Buiten eten is er niet meer bij met de huidige temperaturen ’s avonds, dus alle maaltijden  gebeuren binnen. Al een geluk dat de honden beneden tussen de stoelen passen, hoewel ze aan tafel niets krijgen (?) (zeggen ze)

Straks gaan we een bezoekje brengen aan de wekelijkse markt van Lezay in de Deux Sèvres die één van de grootste wekelijkse markten van de streek is. Er is ook een afdeling met dieren aan, we hopen nu maar dat tante Rita niet met een geitje, een lammetje of een koppel ganzen terug komt van de markt.

We bekijken het wel als ze terugkomen want we mogen niet mee, te druk daar op de markt zegt het baasje. Daar kunnen ze alleen maar op je poten trappen…

Belle & co

Bezoek…

Deze namiddag is ons bezoek gearriveerd, Tante Rita en Nonkel Luc zijn aangekomen vanuit Turnhout voor enkele dagen verblijf in Ferret.

Zij hadden ook nichtje An en vriendin Kim bij die na hun vakantiewerk in het ziekenhuis  nog enkele dagen verlof inlassen vooraleer hun hogere studies verpleegkunde eind van de maand gaan aanvangen.

Met de komst van tante Rita, in de omgangstaal ook wel eens de “koekjestante” genoemd, is voor mij het boontjesdieet enkele dagen opgeschort. ’t Baasje is van mening dat wij geen extra moeite moeten doen terwijl de koekjestante haar bijnaam alle eer aandoet.

We hebben al gesnoept van de wafels die tante bij had, ’t is godgeklaagd zegt ons baasje, die goei wafels van de bakkerij Willems (ex Verstraelen) zomaar als maaltijd aan ons uitdelen. Maar ons hoor je niet klagen hoor, van ons mogen ze gerust een maand blijven. Dat we daarna met z’n drieën op dieet vliegen zijn zorgen voor morgen !

Belle & co

Jantje…

Ken je de mop van Jantje die van de Staatsschool naar de Katholieke nonnekesschool gaat omdat zijn ouders verhuisd zijn ?

Ik heb ze teruggevonden op het blog van Fons Nicolay https://blog.seniorennet.be/keukenweetjes/ en kan ze nog altijd appreciëren. Temeer omdat ik, Jan, steeds heb les gegeven aan de “staatsschool” en Simonne heeft steeds in ’t derde leerjaar bij de nonnekes van”’t Graf in Turnhout” gestaan.

De mop gaat zo:

Jantje zit nu in de nonnekes school en de lerares , een nonneke, geeft uitermate gedreven biologie les.

Zij vertelt over een klein bruin beestje dat van de ene boom naar de andere wipt, nootjes eet en een grote pluimstaart heeft.

Dan vraagt ze aan de kindjes in de klas of iemand kan zeggen over welk diertje het hier gaat.

Zij krijgt geen antwoord van de stadskindjes….

Tot Jantje zijn vingertje opsteekt en van het nonnetje mag antwoorden.

“Vroeger in mijn vorige school, de staatsschool, zou dat een eekhoorntje geweest zijn, maar hier op de nonnekesschool zal het wel weer zoals gewoonlijk het kindeke Jezus zijn “

Typisch…

Typisch voor het begin van het jachtseizoen is dit oude bord “reserve de chasse” wat aanduid dat dit een jachtgebied is van één bepaald iemand.

Gisteren begon het jachtseizoen in  mineur. Toch tegenover enkele jaren terug toen het hier net oorlog leek om acht uur ’s morgens. Toen begon het jachtseizoen met een salvo geweerschoten dat in lawaai kon wedijveren met de kanonschoten bij een geboorte of overlijden van een prins of koning.

Drie armzalige schoten hebben we gehoord gedurende de ganse morgen. Toen ’t baasje naar de bakker reed is ‘m welgeteld twee jagers en twee honden tegengekomen. Die ene hond sjokte dan nog achter zijn baas aan alsof  hij al vijf jaar op pensioen was !

Neen het was geen begin van het jachtseizoen zoals ons baasje het ons vertelde. We zaten wel veilig achter de afsluiting af te wachten op wat komen zou. Maar als we bleven zitten wachten op actie, dan zaten we er nog…

Belle & co

Repas multiculturel  deel 2…

Er waren niet zoveel deelnemers als vorig jaar toen onze baasjes er niet konden bij zijn wegens verplichtingen in België.

Een 25-tal deelnemers half verdeeld onder de Engelsen en Fransen en daar liepen of zaten dan nog twee Belgen tussen.

Om te snoepen waren er de Vlaamse carbonaden van ’t vrouwtje en veel quiches, pizza’s, curry’s en lekkernijen waar ’t baasje tot proppensvol van geproefd heeft maar er dan de naam niet meer van kan herrinneren.

Bij de desserten was er tiramissu, regionale kaastaart, cake’s  gemarmerd en niet, rijstpap met bruine suiker en nog van die lekkere dingen die ons baasje er niet meer bij inkreeg.

Achteraf  hebben de mannen nog een klein concourke petanque georganiseerd waarbij het baasje (naar ’t schijnt) heeft gewonnen samen met Jeff, met zo een naam uiteraard een Engelsman.

De baasjes hebben zich prima geamuseerd en zeggen dat de afwezigen ongelijk hadden. Volgend jaar krijgen ze een herkansing, dan is het repas Multiculturel aan zijn vijfde uitgave !

Belle & co

Repas multiculturel…

Deze middag te 12 uur, worden de baasjes verwacht in de zaal naast het gemeentehuis van La Magdeleine voor het jaarlijkse “repas multiculturel” …. “Was da veuriet ?” horen we jullie al zeggen.

Wel ’t is heel simpel een gezamenlijke maaltijd met alle inwoners van de gemeente die willen meedoen en die allen een streekgerecht uit hun geboortestreek meebrengen om samen van de specialiteiten te snoepen.

Ons baasje heeft het hier vier jaar geleden geïntroduceerd om alle nationaliteiten samen te brengen en elkaar bij “pot en pint” beter te leren kennen. Het baasje heeft er geen “marque deposeé” op want hij heeft het idee opgedaan in de school van het H.Graf waar het vrouwtje destijds haar kost verdiende in het derde leerjaar. Daar werd ook zo’n feest gegeven met Moldaviërs, Roemenen, Libiërs, Iraniërs, gewone Russen en speciale Russen, maar ook mensen van Turnhout, Vosselaar, Beerse en Oud-Turnhout. Een kleine internationale samenkomst dus.

Morgen gaan we hier in La Magdeleine een kopie daarvan meemaken. ’t Vrouwtje heeft “Carbonades à la Flamande” bereid, op dit moment een tophit in Frankrijk door het succes van de komische film “bienvenu chez les Chti’s” van de regisseur Danny Boon.

In deze typisch Franse komische film leert een vanuit “de midi” overgeplaatste postoverste  de “Nord” en de “Pas de Calais” kennen. Uiteraard leert ‘m dus ook “stoofvlees op z’n Vloms” kennen. Door het succes van de film is in zijn  kielzog ook het “stoofvlees met frietjes” razend populair geworden.

Het vrouwtje gaat met haar “Vloms stoofvlees met Duvel” een gegarandeerd succes tegemoet !

Belle & co

Je zal maar haas zijn in de Charente…

Morgenvroeg, zondag  12.09.09 is niet de beste dag van het jaar als je haas bent in de Charente of in Frankrijk in ’t algemeen. Het is de opening van het jachtseizoen hier te lande, of “te velde” is misschien beter uitgedrukt.

Met duizenden zijn ze, de jagers die al maanden hun geweren aan het reinigen en nakijken zijn. In de warenhuizen zijn de standjes met cartouches propvol, in afwachting dat de heren en dames jagers hun voorraad terug komen aanvullen.

Je kan er je horloge of uurwerk op juist zetten, tot op de seconde zelfs, morgenvroeg te acht uur breekt hier de hel los. Van alle kanten hoor je gelijktijdig de geweren knallen om de opening van het seizoen aan te kondigen. Onze buurman Maurice, de eigenaar van de “grange en face” heeft de afgelopen week de bordjes al gaan plaatsen met opschrift “reserve de chasse” of in ’t Vloms “ga op een ander schieten, hier is ’t van mij”.

Of er volgende week veel wild zal komen op de Charentaise tafels is nog maar de vraag. Veel wild is er niet meer, en dat weinige moet dan nog gedeeld worden door een massa jagers. De verhalen zullen echter wel dezelfde zijn als de voorgaand jaren, “sangliers comme des elephants” en zo verder. Blijkt dat jagers en vissers toch hetzelfde bloed door hun aders hebben vloeien…

Morgen vroeg ga je ons horen hier in de tuin, ’t baasje gaat vroeger opstaan zegt ‘m en dan kunnen we meehuilen met de andere jachthonden, met hen die wel degelijk mee moeten om te werken voor hun baasje…

Belle & co

10 Maanden al…

Tien maanden geleden zaten onze baasjes, stijf van de zenuwen, op hun knieën rond de werpkist. Klaar om mij assistentie te verlenen bij de geboorte van mijn puppies.

Ze hebben zich onterecht zorgen gemaakt, alles is toen verlopen “comme il faut”, en ik heb het er fantastisch van afgebracht toen zegt iedereen.

Ook nu 10 maanden later is het nog altijd een situatie die je enkel maar dromen kan. Zes gezonde pups die nog steeds groeien als kool en die we nog regelmatig weerzien.

De twee die bij mij zijn mogen blijven, Hera en Heros, plezieren mij en de baasjes nog dagelijks 24 op 24 uur…

Belle

Ken je dat gevoel ?

Een man staat aan de kassa in het warenhuis aan te schuiven waar hij een nette jonge dame meent te herkennen maar niet meer weet van waar hij haar kent.

Hij spreekt haar aan en vraagt waarvan hij haar kent…

“Ben jij niet de vader van één van mijn kinderen?” antwoord zij de man

De man schrikt zich rot en gedenkt die ene maal dat hij zijn vrouw ontrouw is geweest.

“Ben jij die strip-teaseuse die ik ooit op de biljart genomen heb in café bij hete Jeanne? “

“Al mijn kameraden stonden erbij toen ik zo zat als een tempelier met jouw aan ’t rampetampen was?  Toen was jou vriend met een slappe natte selder op mijn rug aan het slaan en een komkommer in mijn achterste aan het duwen”

De nette jonge dame kijkt de man onwaarschijnlijk verbaasd aan en zegt,

“neen mijnheer, ik ben de lerares Engels van uw zoon”

Fatsoeneren…

Nu al het afgevallen fruit opgeraapt en verwerkt is in de grote ton, gaat het baasje het gazon eens onder handen nemen vertelt hij ons. Hij bedoelt waarschijnlijk het onkruid kortwieken en dat ellendige kleefkruid uittrekken.

Ook die zaadbolletjes hangen constant in onze flaporen. Het is zo erg dat het baasje terug een asbak aan het gebruiken is, en dat een jaar nadat ‘m gestopt is met roken ! Die asbak moet dan dienen om die zaadbolletjes in te werpen als we weer eens met “volle oren” willen gestreeld worden en bij 't baasje komen "flodderen". 

Gisteren heeft het vrouwtje, gewapend met een heuse riek, de eerste preien geoogst. Dat gaf twee uren later verukelukeluke preisoep. Wij drieën zijn echte soepboeren zegt het hoofdbestuur. Ze hebben gelijk, ’t moest maar zo lekker niet zijn. Er is maar één nadeel aan soep, ze mag niet te warm zijn, niet op de temperatuur zoals de baasjes ze eten, want dan blijft ze staan tot ze op onze temperatuur is en dat duurt ons gewoonlijk te lang…

Straks toch maar het baasje helpen in de tuin, het is tenslotte het meest voor ons dat hij het doet. Eens zien hoe lang het deze maal duurt voor we onder ons poten krijgen omdat we weer “te goed” helpen !

Belle & co

Ontgoocheling…

Daar heb ik vandaag voor gezorgd zegt ons baasje. En blijkbaar is ‘m er niet goed van omdat hij het na drie uren nog niet vergeten is.

Het is deze namiddag gebeurt tijdens onze wandeling. Hera en Heros hadden nog maar eens een vers bewoond muizenhol ontdekt. Niks ongewoons, de randen rond de velden krioelen van de muizenholletjes.

Ikzelf was al verder door gelopen en had meer oog voor de laatste zwaluwen die hier nog rondhangen, de meeste zijn blijkbaar al vertrokken, en had even de pup’s uit het oog verloren. Toen bleek dat ze ver achter gebleven waren heeft ons baasje mij terug geroepen enn me een trainingskoekje laten zien.

Nu dacht die toch wel dat ik naar hem , met zijn trainingskoekje, kwam aangelopen zeker ?

Ik ben hem straal voorbijgelopen naar Hera en Heros toe. Daar was de actie ! Niet bij de baas met zijn minuscuul trainingskoekje.

En daar is ‘m nu ontgoocheld over… maar wij denken dat het meer is omdat het vrouwtje hem uitgelachen heeft omdat ‘m daar zo stom stond met zijn koekje en ik hem het nakijken gaf .

Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik volgende keer dat koekje wel mee door neem hoor, al is ’t maar in de vlucht ! Da’s veel diplomatischer naar ’t schijnt …

Belle

Werk te doen…

’t Baasje zal uit zijn pijp kunnen komen de eerstvolgende dagen denken wij als we door de tuin lopen. De appelboom, de late, heeft een flink deel van zijn opbrengst laten vallen, dat dient dan ook al verwerkt te worden.

Ook de tomaten planten hebben vruchten die niet zouden misstaan op een kruispunt om als “rood licht” te fungeren.

Verder is het onkruid al flink opgeschoten, het gras van het gazon is niet geroeid wegens de droogte, en daarom valt het onkruid beter op.

Dat gras heeft ook al een hele tijd geleden zijn fris groene kleur verloren door de ongenadige zon. Het enige wat nog groen is noemt onkruid !

Nog eventjes voor proviand zorgen in de Super U zegt ’t vrouwtje en dan zullen we er ens “invliegen”.

We houden jullie op de hoogte !

Belle & co