Weer zo een vandaag!

Thuisbrenger…

Wij dachten dat het ons baasje was de “thuisbrenger”. Nu blijkt dat we het mis hadden want een thuisbrenger is wat ons baasje een reservewiel noemt.

Daarstraks als we van het bos kwamen hadden we al naar ons poten gekregen omdat we rare geluiden aan het maken waren, dacht ons baasje… Maar dat was niet zo, wij waren rustig aan het wachten op ’t moment dat we een andere hond in de straat zagen en dan kabaal konden maken. Maar er waren geen andere honden ! ! !

’t Baasje hoorden we zeggen tegen ’t vrouwtje “ik denk dat we plat aan ’t rijden zijn” waarop het vrouwtje “da’s de aangevroren sneeuw op straat dat je hoort”.

Een kilometer later thuis merkt het baasje dat de auto toch wel laag staat rechts achter. Inderdaad, een platte band achteraan, ’t baasje kent het nog wat er gaande is aan zijn auto. Het is echter wel sinds hondenheugenis niet meer gebeurt dat we nog een plat reden.

Dan heeft het baasje de auto maar opgekrikt en er de “thuisbrenger” opgelegd. Die “thuisbrenger is zo iets als een brommerband, ’t ziet er niet uit onder een behoorlijke auto en je mag er ook niet snel mee rijden zegt ’t baasje.

Ondertussen is het baasje al naar de “bandenboer” geweest en heeft gelijk twee nieuwe banden gekocht. Van de beste zegt ’t baasje, van dat merk dat ze in restaurants ook kennen en die sterren uitdelen als ’t goed eten is daar, Michelin dus. ’t Baasje zegt, “als ’t onder een Concorde pastte zal het onder mijn vliegmachien ook wel passen.”

Belle & co

’t Kan gebeuren…

Een vrouw van 46 krijgt een hartaanval en ligt in het ziekenhuis.

Terwijl ze op de operatietafel ligt, dichtbij de dood, krijgt ze een visioen.

Ze ziet God en vraagt: 'Is mijn uur gekomen?'

God antwoordt: 'Nee, je hebt nog 43 jaar, 2 maanden en 8 dagen tegoed'.

Bij het ontwaken uit de verdoving, besluit ze een facelift en een liposuctie te laten doen, haar lippen te laten opspuiten met collageen, haar borsten te laten corrigeren... Kortom: ! 'The Works'.

Nu ze weet dat ze nog lang te leven heeft, loont het ruim de moeite.

Na haar laatste operatie komt ze totaal gerenoveerd uit het ziekenhuis en wordt gegrepen door een ambulance bij het oversteken van de straat.

Dood.

In de hemel aangekomen vraagt ze aan God: 'Ik dacht dat ik nog meer dan 40 jaar tegoed had !

‘Waarom heb je me laten omver rijden door die ambulance ?'

Zegt God:

'Meid, ik had je niet herkend !!!!'

G.L.

Geen oren, of in congé ?

Gisteren aan het einde van de wandeling ontdekten we hét van hét in het struikgewas. Een konijn dacht zich veilig verstopt te hebben onder de bramen en het dode hout… “Dacht” zeggen we wel want dat is buiten drie Drentenneuzen gerekend.

Het is van mij ,Belle, een gewoonte dat ik vlak voor we terug naar huis gaan nog eens het struikgewas controleer. Kwestie van alles ordelijk achter te laten ! Ik rook al dadelijk dat er iets was dat me niet zinde, een konijn zat diep verscholen onder het dode hout. In geen tijd had ik hulp van Hera en Heros. Na het uit elkaar trekken van het struikgewas, ik ben daar super in, vluchtte dat konijn de weg over, het andere bos in.

Daar is het een konijnpijp in gevlucht. Het was zo één van die pijpen waarvan wij de inkom al eens verbreed hebben en Piet Konijn moest nog niet eens vertragen om binnen te vluchten.

’t Baasje was er niet zo gelukkig mee, vooral niet toen er zo’n betweter hem kwam vertellen dat er niet mocht gejaagd worden als het had gesneeuwd. Het baasje heeft die betweter dan maar gezegd dat hij dat allemaal wel wist en die man het bos in verwezen waar wij zaten. Hij heeft hem gezegd dat ’m dat maar eens aan die drie Drenten moest gaan vertellen daar halfweg in het bos. En of hij dan die honden eventjes wilde meebrengen als ‘m er dan toch was …

 ’t Manneke heeft zijn neus in de wind gestoken en is ’t afgebold….

Belle

Jachtopleiding voor jachthonden in de Kempen

Vandaag kregen we onderstaande brief in onze mailbox, afkomstig van het mede bestuurslid van de Belgische Drentenvereniging Ingrid Mestdagh.   Zij  en J.A.C.Orion starten eind maart een cursus voor Drentsche Patrijshonden en staande honden.

Beste Drenteneigenaar,

U bent de gelukkige bezitter van een jonge Drent en misschien heb je wel zin om met uw jachthond actief bezig te zijn.

J.A.C. Orion, een africhtingsclub voor jachthonden (groep 7 en 8 ),erkend door de K.K.U.S.H. nr. 1219 , is ontstaan uit de werkgroep van de Belgische Drentenvereniging. Meer uitleg kan je lezen op onze site. Jaarlijks organiseren we o.a. een brevettenwedstrijd voor jachthonden te Arendonk.

Als voorbereiding op deze brevettenwedstrijden geven wij ook een cursus. Hier krijgen eigenaars van jachthonden de kans zich te bekwamen in de verschillende disciplines (te land en in het water) die vereist zijn om een basis- of africhtingsbrevet te halen. De hond wordt dus getraind voor het werk na het schot. Onze contactpersoon ter plaatse is Karine Soenen, zelf eigenaar van 2 drenten. (tel. 0497/18.55.93)

Graag nodigen we u uit op onze infoavond op woensdag 17 maart om20.00u in Postelboers Hof, Wampenberg 135 te Arendonk.

Daar kan u kennismaken met onze lesgevers en krijgt u de nodige uitleg.

Heb je interesse, kom alvast eens luisteren. De toegang is volledig gratis. Stuur wel een berichtje naar het secretariaat zodat we ongeveer weten hoeveel personen we kunnen verwachten.

De cursus zal gegeven worden op woensdagavond vanaf 19.00u in de buurt van Arendonk.

Plaats van samenkomst zal later meegedeeld worden. We starten op 31 maart en gaan verder tot eind juni. Voor deze cursus betaalt u 120€ te storten op 890-5740718-95 van JAC Orion.

(IBAN BE76 8905 7407 1895 – BIC VDSPBE91)

Inschrijven kan via bijgevoegd formulier, terug te sturen naar onderstaand (mail)adres vóór 25 maart. Het aantal deelnemers is wel beperkt.

Verdere info kan je vinden op onze website www.jacorion.be of neem contact op met het secretariaat.

Met vriendelijke groeten,

Het blijft plezant…

Voor hen blijft de sneeuw telkens weer een reden om zich moe te maken en zich te amuseren. Of die automobilisten die de baan op moeten voor hun job dat ook leuk vinden is een ander paar mouwen .  Gisterenavond waren ze in elk geval al niet meer binnen te houden en moesten ze sporen trekken in de verse sneeuw.

Terwijl ik me rustig voor de kachel leg houd ons baasje het jong geweld in de tuin in ’t oog van achter het venster. Sinds deze morgen half negen zijn ze amper een kwartier  binnen geweest, en dat was dan nog alleen maar om te komen eten. Van ’t moment dat ze hun “bokes” naar binnen hadden gewerkt aan een hels tempo, waren ze weeral terug weg.

Zo dadelijk is het elf uur en dan komen ze terug binnen denk ik, ze zijn dan toch moe gespeeld en kwakken zich dan aan weerszijden van mij voor de kachel. Dat is het moment voor mij om mijn plaatske in de zetel terug in te nemen en de jeugd de kachel te gunnen.

Belle

Mannen kunnen toch aan ALLES een uitleg geven

Een man komt thuis van zijn werk. 
Als hij vraagt wat ze eten, zegt zijn vrouw:

'Awel, ge treft het: ik heb niks klaargemaakt, want we hebben niks in huis.

De man zegt:  'Laten we dan naar een restaurant gaan, dan gaan we lekker escargots eten.' 
De vrouw heeft daar weinig zin in en zegt:

'Gaat gij anders maar naar de  winkel om escargots te halen,dan maak ik ze hier wel klaar.' 
De man gaat naar de winkel en koopt escargots: twaalf in een zakje. 
Hij stopt ze in zijn binnenzak. 
Onderweg terug naar huis komt hij een vriend tegen, gaat nog naar een  
kroegje, komt weer een vriend tegen, blijft in een ander cafe nog even 
hangen... 
Uiteindelijk komt hij met een flink stuk in zijn kraag om kwart over twee 
's nachts weer thuis.  
Hij is zo dronken dat hij zijn sleutel niet in het slot krijgt. 
De sleutelbos valt op de grond. 
Hij bukt zich en alle escargots vallen op de grond. 
Uit pure ellende belt hij dan maar aan.  
Zijn vrouw doet de deur open en vraagt woedend:

'Awel, waar bleeft ge, ik zit hier al uren op u te wachten !! 
Bukt de man zich en zegt tegen de slakken op de grond: 
'Allee jongens...vooruit, nog een klein stukske...en we zijn er  !!!' 

Wat een weer…

De ganse dag rotzooi, regen, wind, hagel en terug regen. We hebben ieder afzonderlijk  een trainingswandeling gemaakt. Als oudste mag ik Belle, telkens als eerste met het baasje mee. We zijn droog vertrokken en lopend en kletsnat terug thuis gekomen.

Even later toen het terug over was kwam Hera aan de beurt, die heeft geluk gehad. Gedurende gans haar wandeling is het droog gebleven, zij heeft dan wel meer moeten oefenen, voet , zit voor,  lig, blijf, zij heeft het ganse programma mogen afwerken.

Brave Heros deed alles heel netjes wat het baasje hem opdroeg, tot het begon te hagelen en er ook nog eens flink wat wind opstak wat de hagel pijnlijk maakte. Zij waren dan ook sneller thuis dan voorzien was.

De wandeligen waren maar kort maar meer hadden wij niet nodig was onze mening. Het was geen weer om een hond door te jagen. Een geluk dat het baasje de kachel nog eens goed liet ronken. Dan weet je wel waar je ons kan vinden…

Belle & co

De schoonzoon…

Mag niet…maar…

Neen het mag niet van het centrum tegen racisme en voor gelijke kansen (of zoiets in dat genre).Neen je mag niet lachen met een neger, je mag zelfs het woord neger al niet meer gebruiken.

Dat is nu iets wat ons baasje niet verstaat, met Hollanders mag je lachen, met Duitsers ook al is dat al moeilijker, en de Fransen lachen met ons. Maar met dat arme zwartje zoals op de foto hieronder DA MAG NIE ! ! !

Versta je dat nu ? Dit is toch om slap te vallen van ’t lachen of niet soms ? Waarschijnlijk hebben ze die fotograaf die de foto heeft genomen ook nog bijna (of helemaal) den bak ingedraaid wegens inbreuken op de privacy…

’t Was toch plezanter toen ze tegen ons nog zegden dat we “ne snotter” waren en we nog een goei lap tegen ons verstand konden krijgen. Maar ik heb nooit een lap gekregen omdat ik met een donkergekleurde medemens lachtte.

‘t Baasje

Even duwen…

Een zatlap loopt 's nachts over  straat en belt om 4 uur 's morgens aan bij mensen.
De man des huizes staat woedend op  en vraagt: "Wat is dat hier, wat scheelt er?"
De zatlap: "Kom me duwen! Je moet  me komen duwen!"
Razend zegt de bewoner: "Ik ken je  niet eens, het is 4 uur in de
morgen, en jij vraagt me om je te  komen duwen. Bol het af jong..."
Terug in de slaapkamer, legt hij  zich terug in bed, maar zijn vrouw
speelt hem de les: "Nu heb je toch  overdreven. Het is jou toch ook
al overkomen dat je in panne staat  met de wagen. Je had die sukkelaar
toch wel even kunnen helpen  duwen."
Man: "Ja, maar die kerel was  strontzat."
Vrouw: "Reden te meer om hem te  helpen, het gaat hem nooit alleen
lukken. Nee, zo ken ik je helemaal  niet, ik ben zeer teleurgesteld in je."
Haar man, helemaal ontdaan, kleed  zich toch maar weer aan en gaat
naar beneden. ! Hij opent de deur en  roept: "He kerel, ik kom  je duwen, waar zit je?"
Zatlap: "Hier in de tuin, op de  schommel"

J.V.H. 

Na de oorlog…

Er liep een echtpaar te wandelen op de Kemmelberg.
Ze gingen een restaurant binnen om een hapje te eten.
 Toen de ober kwam zei de vrouw: "Mijn man heeft hier in de oorlog
 gevochten op de Kemmelberg."
 De ober was onder de indruk en vertelde zijn baas het verhaal.
 "Breng deze mensen wat ze willen eten en drinken, alles is voor hen
 gratis!" zei de baas van het restaurant(nog een échte patriot).
 Het echtpaar liet het zich goed smaken.
 Bij het weggaan draaide de man zich om en riep naar de ober:
 

"DANKE SCHÖN !!! "

L.M.

Pieper….

Neen het is niet één van zijn overgrootvaders, een zekere Pieper Fan de Lauwers Poel, het is gewoon een piepspeeltje. We hebben er alle drie eentje gekregen om geen “ambras in ’t kot “ te krijgen maar enkele Heros benut het speeltje ten volle.

Van het eerste moment kende hij het systeem, hoe harder je op dat balletje of bootje of poppetje bijt hoe meer herrie hij kan maken en sindsdien loopt hij hier als een luidruchtige astmalijder door het huis.

Aanvankelijk met zijn bek, maar dan ging het grommen en blaffen niet zo goed, daarna met zijn twee poten kreeg hij het speeltje aan het piepen. Met een hupje springt hij met zijn twee voorpoten op dat balletje. Dat geeft dan zo’n hevige piep dat de baasjes bang zijn (of hopen) dat het fluitje uit de bal springt.

Even later is ook Belle aan het piepen gegaan met haar speeltje, nu is het al een sectie van een orkest voor twee fluitjes, wel twee piccolootjes maar ze zijn twee”stemmig”. Nu is “stemmig” wel een verkeerde woordkeuze als het over muzikaliteit gaat. Maar het was nog maar de eerste avond dat ze aan hun opleiding bezig zijn.

We zullen toch onze tante Ella, de zus van “ons moe” maar eens raadplegen, die gaat alvast meer muzikale ondervinding hebben opgedaan bij muzieklerares Ingrid en Johan. Daar zullen de fluitjes wel blok- of dwarsfluit heten denken wij zo…

Hera

Vier jaar…

Vier jaar is het vandaag geleden dat ik bij de baasjes kwam wonen. Het baasje is daar vorige week achter gekomen toen hij binnen moest blijven met zijn keelpijn. Hij heeft toen de tijd gehad om nog eens terug te bladeren op ’t blog.

In het eerste berichtje van onze hand/poot, waar wij ons in voorstellen als Bas & Belle hebben wij geschreven dat Bas een vriendje kreeg, ik dus, dat hij zelf was mee mogen gaan kopen. 

Op 25 januari 2006 in de namiddag kwam er inderdaad een koppel met een hond in een Mitsubishi Pickup in Affligem “onze” oprit opgedraaid.

Ik weet het nog alsof het gisteren was. Ik lag met ons moe Freya en mijn zus Ella op een karpetje voor een rood gloeiende kachel. Bloedheet was dat daar, en ik denk dat ik het daar heb opgedaan die zin voor lekker warm.

Dat ik bij de baasjes terecht gekomen ben dank ik aan het feit dat ik sneller bij Bas was dan ons Ella, die bleef voor de kachel liggen. Ons moe en ik, wij moesten die andere Drent toch eens gaan inspecteren hé. Wij twee zagen wel iets in Bas, hij was wel merkelijk ouder dan wij maar toch nog “ne knappe gast”.

Ons baasje zag ook dat het klikte tussen ons en daarom viel de keus op mij. Vanaf dan was ik niet meer Elle Bockstal, maar in een oogwenk was ik Belle Faes geworden.

Er is in die vier jaar veel gebeurt en de laatste twee jaren heb je dagelijks ons lief en leed kunnen delen hier op ons blog. En zoals Jos Ghijsen destijds zijn programma afsloot zo ook zeggen wij “dat we bij leven en welzijn “ nog lang willen blijven verhaaltjes neerpennen op deze “bladzijden”

Belle

Gegijzeld…

Op de ring van Brussel staat een jongeman in de file richting Waterloo.

Terwijl hij in de file staat, klopt er plots iemand op zijn venster.

Hij doet zijn venster open en vraagt: ‘Wat is er aan de hand?’

 De andere antwoordt: ‘Terroristen hebben Pieter DE CREM, Madame NON, Yves LETERME, Laurette ONKELINCKX, Jean Luc  DEHAENE, André FLAHAUT, Michel DAERDEN, Stefan DECLERCK, Etienne SCHOUPPE, Olivier MAINGAIN en Elio DI RUPO gegijzeld. 

Ze vragen 2 miljoen Euro voor het einde van de week!  Anders worden de gijzelaars overgoten met benzine en gooien ze er een lucifer in.  Dus, begrijpt u, vragen we aan elke chauffeur die voorbijkomt een bijdrage.’

De jongeman vraagt: ‘En … hoeveel geven de anderen?’

Dat hangt er van af, zegt de man: meestal tussen de 5 en 10 liter…’

L.M.