Nu hebben wij het nog gedaan!

Escargots ...?

Moe ?...

Zelden gehoord, het baasje dat moe was na een autorit… zelfs eentje van 800 kilometer, een peulschil voor hem, kreeg hem gisteren moe ! ! !

Dat had alles te maken met dat bar slechte weer rond de middag tussen Poitiers en een eind na Orléans. Aandacht moeten geven aan het verkeer, de staat van het wegdek, het pieren door de vallende rotzooi van sneeuw en smeltende sneeuw. “Dat doet ne mens dood” zegt het baasje. Hij bedoelt niet letterlijk dood maar afgemat, er door zitten. Bij de wielrenners heet dat “geen goei benen hebben”.

Wat Karin en Ute gisteren in de reacties schreven daar kan hij inkomen, meestal ziet hij het als “positievo ook wel zo. Maar als je de belofte krijgt van alle geluk van de wereld dan had onze baas daar wel iets anders bij voor ogen !   Hij kan er echt niet vrolijk van worden dat de Franse strooidiensten met man en macht (zelden gezien zoals gisteren) proberen die nationals en snelwegen sneeuw en ijsvrij te krijgen, en dan toch nog vrachtwagens in de sloot zien liggen wegens van de baan geschoven.

Nu heeft onze baas 25 jaar de Europese wegen afgeschuimd om gestrande landgenoten en hun auto’s terug naar België te brengen. Kilometers en uren na elkaar doorgereden waar je nu heden ten dage voor “in de bak” vliegt. Toch heeft hij er nooit over geklaagd dat hij na een rit van met de Range Rover of Toyota en aanhanger van bvb Turnhout-Barcelona-Turnhout in twee dagen, moe was. Integendeel zelfs, dat was de ware ontspanning voor hem.

’t Zal hem in het weer gezeten hebben, aan ons heeft het zeker niet gelegen. Wij hebben van de rit weinig gemerkt wegens weigering van de oogleden op te heffen. Tweemaal hebben de baasjes ons gehoord, bij een plaspauze en bij het tanken. Daar liepen nu toch echt wel teveel honden rond, daar moest op gereageerd worden… Wij waren althans niks moe, da’s iets voor baasjes…

Belle & co

Nooit geen kettingmail’s met opdrachten meer…

Stuur deze mail aan xx aantal mensen uit uw vriendenkring en je zal dan op een bepaalde dag of binnen zoveel dagen al uw wensen vervuld zien worden…

Komt er nog bij “verbreek deze ketting niet want je gaat boebelen krijgen, uw rug gaat jeuken en je gaat er niet aan kunnen en zoverder…

Jullie kennen het allemaal wel en ieder ergert zich daaraan ! Wel nu, onze baas heeft daar vorige week nog eens aan meegedaan en binnen de vier dagen zou hij alle geluk van de wereld kennen ! Ja daar kan je iedereen mee verleiden, alle geluk van de wereld en hij/zij die het mij toestuurde wilde het nog terug ook.

Laat vier dagen later nu juist op vandaag vallen, de dag dat je terug naar België komt vanuit Frankrijk. Dan kan je altijd wat geluk gebruiken al is het maar met de files onderweg.

Wat we vandaag hebben ondervonden is geluk met een”ON-“ voor. Het begon met een paar vlokjes sneeuw als we juist vertrokken waren. N 10 kilometer was dat al een flinke sneeuwbui en eens Poitiers voorbij leek het alsof we op wintersport waren.

Tot na Orléans heeft dat geduurd alles samen toch zo’n 350 kilometer rotzooi. In plaats de cruise control op 130 was het nu met een eitje tussen de rechtervoet en het gaspedaal. 300 km tegen 90 per uur, en dat noemen ze dan “alle geluk van de wereld”. Ook die Spaanse vrachtwagenchauffeur die zijn vrachtwagen in de gracht had geparkeerd en al zijn vracht in de weide had zien belanden had waarschijnlijk ook zo’n kettingmail doorgestuurd.

Na Parijs was de baan droog en vroeg men aan het benzinestation waar dat ijs en sneeuw op de snuit van de Mitsubishi vandaan kwam. Zeker 5 cm was die laag dik op de nummerplaat. Verder was de rit rustig op een ongeval na van een Franse automobilist die op een recht stuk snelweg zijn auto tondersteboven op zijn dak parkeerde tegen de middenberm. Bekijks had die genoeg….

Uiteindelijk draaiden we na acht uur de oprit in Vosselaar op. Alles bij elkaar niet slecht, we hebben dan ook geen uur voor de tunnel in Antwerpen gestaan deze keer.

Maar onthoud het ! Geen kettingmail’s niet meer voor onze baas !

Belle & co

Rustige dag …

Het gaat een rustige dag zijn vandaag hier op ’t blog, voor jullie althans. Weinig te lezen want de baas heeft zijn handen vol vandaag met ons terug naar België te brengen.

Voor hem is het routine, vanuit La Magdeleine onze thuishaven, naar Poitiers dan Tours, en via Blois, Orléans over de A10 naar Parijs. Het is zondag  dus zijn er buiten wat Spaanse en Portugese koeltransporten geen vrachtwagens onderweg. Dat scheelt een pak in het rustig rijden. Ook het vakantieverkeer is nog haast onbestaande, caravan rijdend Nederland heeft zijn caravan al enkele maanden in de stalling, en dat scheelt ook nog eens een heel pak.

Na Parijs begint de Mitsubishi gewoonlijk zijn stal te ruiken, dan kan Compiègne, Arras en Lille niet snel genoeg daar zijn. Als we dan de grens over zijn hebben we weer even werk, dan moet de cruise control 10 km/u naar beneden en dienen we weer op te letten voor de files.

Eens “de Kennedy” door, komen wij al eens voorzichtig “piepen” of we er nog niet zijn… Ook voor ons is het een rustige dag, meestal met de ogen toe en één halte onderweg om de blazen te ledigen. Raar genoeg op dat zelfde moment doet de baas de auto terug vol. Moet zegt ‘m, om te blijven bollen heeft die drinken nodig …

Tot vanavond …

Belle & co

Inpakken en laden…

Het hoofdbestuur is hier danig in de weer met tassen, dozen, valiezen, net of ze gaan verhuizen… en een beetje is dat wel zo, al is het maar voor een paar weken.

Daarstraks hebben we moeten helpen in de tuin. ’t Baasje wou die laatste appelen nog plukken. De mooie voor eigen gebruik en de geplekte of met een wormgaatje zijn voor Stan, de ezel van “ozze Dré”. Die is smoorzot van die appelen. Die begint al te balken als ‘m de auto van ’t baasje bij hen de oprit nog maar ziet opdraaien.

Heros heeft flink geholpen daarstraks bij het appelen plukken. Die wil telkens de emmer dragen als we naar de tuin trekken. Pech voor hem is wel dat het meestal volle emmers zijn met spul voor de composthoop, en laat dat nu net iets te zwaar zijn voor hem.

Morgen de laatste spulletjes nog op de aanhanger, onze zit/ligplaatsen in de auto nog in orde brengen, de fles water voor onderweg nog vullen,(vergeet de drinkbak niet baas) en dan kunnen we rijden.

Hopelijk zijn de weersomstandigheden van die aard dat het vlot gaat want météo France voorspelt niet veel goeds voor de komende dagen…

Tot morgen…

Belle

Adam en Eva

  Op een dag vraagt een meisje aan haar mama:
"Mama, vanwaar komen de allereerste ouders?"
"Wel," antwoordt haar mama, "God heeft de eerste mensen, Adam en Eva,  op de wereld gezet.
Adam en Eva hebben dan kinderen gekregen die op hun beurt ouders geworden zijn enzovoort, enzovoort.
Het is zo dat de humane familie is ontstaan."
Twee dagen later stelt het meisje dezelfde vraag aan haar vader.
Deze antwoordt: "Kijk, miljoenen jaren geleden evolueerden de apen langzaam tot wat de mensen vandaag zijn."
Het meisje staat perplex en loopt snel naar haar mama:
"Mama, waarom zeg jij me dat de eerste mensen door God op de wereld werden gezet, terwijl papa zegt dat mensen eigenlijk van de apen afstammen?"
Haar moeder antwoordt met een glimlach:
"Dat is heel simpel liefje. Ik heb je verteld over mijn familie en papa over de zijne!"

The man in Black…

Hij had er al een paar dagen naar uitgekeken onze baas. Vrijdagavond op 2 BE de film over Johnny Cash. Eén van onze baas zijn idolen, iemand waarvan het baasje een van zijn eerste langspeelplaten kocht.

Nog eens een hele film uitkijken en de laptop laten voor wat hij is. Mooie film, keigoeie muziek, maar eens in de zetel neergeploft willen er drie Drenten naast ons baasje zitten. Volgens het baasje heb ik, Belle, met mijn “eerstgeboorterecht” recht op een plaats vlak tegen hem. Hera is een juffertje en die wil aan de andere kant liggen. Hola zegt heros… ik ben een half uur ouder dan dat juffertje en ik dan met mijn tweedegeboorterecht ?

Juffertje blijft liggen en Heros blijft aandringen en kruipt ten lange lesten maar boven op ’t baasje ! ! ! Ja zeg… 37 kilo Drent op ’t baasje zijn lijf, en die wil de film over Johnny Cash zien en geen dikke Drentenkop !

Uiteindelijk krijgt niemand zijn volle goesting, Belle heeft het langst geprofiteerd wegens eerst komen liggen, Hera was te laat en Heros is weggevlogen. En ’t baasje…? Die is buiten gaan kijken waarom het beeld op TV wegviel ? Met de zaklamp kwam ’t baasje er achter dat er tegen de satellietschotel zo’n 3 cm dikke laag sneeuw plakte…

Johnny Cash “the man in black” geveld door een laag verse witte sneeuw. En wat schoot er voor ’t baasje nog over ?.... Inspiratie voor een nieuw bericht voor ’t Bas & Belle blog, That’s all folks !

Volgende week toch maar ergens een DVD opsnorren om te weten te komen wat er gebeurde nadat de kleedkamer vernield was….

Belle & co

Groot alarm na “de laatste dit jaar”…

Inderdaad, groot alarm was haast “paniek”. Een uurtje nadat Belle met de egel hier aan de deur kwam voelde het baasje “iets” kriebelen in zijn haar ! ! !

Nazicht in de badkamer, bracht aan het licht dat ons baasje er nog een “huisdier” bij gevonden had. Een rasechte vlooi wisselde binnen de kortste tijd het heden met het eeuwige.

Maaaar…. De schuldige, waar het baasje enkele momenten daarvoor nog mee gespeeld had, die lag ook in haar vacht te krabben. Ikke dus, de egelvanger….

Nu herinneren de baasjes zich nog de miserie die ze destijds hebben gehad met Bas en de vlooien ! Bas moet “zoet bloed” gehad hebben want hij was als een magneet voor vlooien. Was er in het dorp één vlooi gesignaleerd, even later zat ze bij Bas.   Plezant is anders zeggen de baasjes en op enkele minuten werden gisterenavond alle registers van vlooienbestrijding opengetrokken.

Alles was nog voorradig, dus dat scheelt een pak tijdwinst. Want op tijdwinst komt hier bij op aan. In no time vermenigvuldigen die beesten zich als de pest !

Ik werd gepoederd zoals de madammen in de tijd van Louis XIV, en kreeg dadelijk een nieuwe pipet anti parasieten in haar nek.

Toen even later ook Heros met die egel bezig was in de tuin kreeg die van hetzelfde laken een broek. Een poeder en pipetje behandeling was ook zijn deel. Uit voorzorg hebben de baasjes dan ook Hera maar een spoed behandeling gegeven.

Blijkbaar kan het alarm nu wel afgeblazen worden, niemand krabt zich abnormaal, maar toch gaan de bazen vlak voor we hier vertrekken nog eens goed “spuiten” tegen neten van vlooien. Een verassing van die aard kunnen ze missen als kiespijn wanneer we terug naar hier komen.

Nu heb ik al tientallen egels meegebracht naar huis, misschien wel dertig, maar toch is het de eerste keer dat dit me overkomt… straf hé….

Belle

Tolerantie…

Ik ben stomverbaasd dat zoveel mensen tegen de nieuw te bouwen moskee op Ground Zero in New York zijn.
Ik ben van mening dat het 't doel moet zijn van elke Amerikaan, elke Europeaan, ja elke wereldburger, om tolerant te zijn.
De moskee moet toegestaan worden zodat tolerantie uitgedragen wordt.

Dat is de reden waarom ik ook voorstel een homo-nachtclub te openen naast de moskee om zodoende tolerantie te bewerkstelligen vanuit de moskee.
We kunnen de club bijvoorbeeld 'De Turkse Cowboy' noemen.
Daarnaast zou dan een slager gespecialiseerd in varkensvlees moeten komen. Met voor de deur een barbecue met spare ribs.
Aan de overkant van de straat komt dan een lingerieshop met de naam: Victoria maakt nergens een geheim van.
In de etalage mannequins die de niemendalletjes showen.
Naast de lingeriewinkel is nog wel plek voor een drankwinkel, een videotheek en uiteraard ook een stripclub!

J.P.

De laatste van dit jaar ?

Groot kabaal daarjuist hier op de koer. Het is Heros die zijn grote klep staat open te trekken tegen mij. Niet dat ‘m daar een zinnige reden voor heeft want wat ik aan het doen ben durft of kan hij toch zelf niet !

Ik heb in de tuin nog loslopend wild gevonden! Er liep nog een egel in de tuin en die heb ik nu bij als cadeautje voor de bazen. Als ik die opmerk in de tuin dan blaf ik eens tegen die egel en geef hem dan een tik met mijn poot. Dan rolt pinneke zich op en pak ik hem bij zijn pinnekes en breng hem tot bij het baasje.

Het baasje is daar steeds laaiend enthousiast over als ik zo’n cadeautjes voor hem meebreng. ’t Baasje doet zelfs zijn echte lederen handschoenen voor aan. Dat doet ‘m nog niet voor de koning zegt ‘m zelf. ’t Vrouwtje zegt ons dan ‘m weer aan ’t overdrijven is want het zijn handschoenen die hij gebruikt bij laswerken én bij egels pakken!

Het baasje is de egel gaan weg zetten in de voormalige schapenstal. Hij heeft ‘m ondergestopt onder droge bladeren want die had al lang zoetekes in zijn winterslaap moeten zijn zegt onze baas. Morgen gaat het baasje nog een restje stro halen op de hooizolder. Dat ligt er nog altijd van de vorige eigenaar van het huis. Egeltje gaat dus ondergestopt worden met antiek hooi ! En nu maar hopen dat ‘m daar blijft liggen, lekker droog en ondergestopt onder de bladeren…

Belle

Twintig  jaar technische vooruitgang…

En daar heb je maar twee beelden voor nodig !

Doornen…

Gisteren bij het begin van de wandeling hebben we het weer bont gemaakt zegt het baasje. Het vrouwtje knikt ijverig mee. Hoe eensgezind die twee toch kunnen zijn !

Aan het einde van het gehucht staat een huis, “le pavillon” zoals de inheemsen zeggen. Het is het jongste huis van het gehucht maar is totaal verwaarloosd door de vorige bewoonster, die vorig jaar plots weg was.

De tuin achter de woning is totaal verwilderd en de bramen staan er metershoog. Van een afsluiting is er geen sprake en we hebben dus vrij spel over gans het terrein.

Plots heeft Heros een geur opgevangen en is hij als een pijl uit een boog op de wildernis afgestormd. In zijn kielzog Hera en ikzelf er achteraan, ’t moest zo eens vriê plezant worden ! Maar in plaats van rond de bramen te hollen zoals we al meermaals gedaan hebben is Heros onder de bramen door gedoken ! In geen tijd stond gans die bos bramen te bewegen door de drie Drenten die op zoek waren naar “iets”.

Na enkele minuten kwam Hera te voorschijn, die luistert nogal snel naar ’t baasje maar Heros en ik, wij moesten weten wat er daar nog allemaal rondliep buiten wijzelf.

Na een dikke tien minuten, in die tijd dacht het baasje dat wij vast hingen in de bramen, kwamen we dan terug te voorschijn. Gans onze vacht hangt vol met takjes en doornen die afgebroken zijn van de takken.

Telkens als we nu gestreeld worden of afgedroogd worden (het regent terug) vinden de baasjes nog doornen in onze vacht. Plezant is anders, zowel voor ons als voor de bazen maar we hebben het onszelf aangedaan zegt de opperbaas !

Belle

Ook vandaag nog mooi…

Gisteren was het inderdaad zoals we konden voorzien een mooie dag met stralende zon die uitnodigend scheen om die fleece vest toch maar uit te trekken. Hebben we niet gedaan want “een klets” heb je zo opgelopen in dit seizoen.

In de tuin zijn, raar maar waar, nog enkele tomaten gerecupereerd. Ze zijn wel niet van het type waar je op hobbybeurzen prijzen mee haalt maar toch, in de soep zijn ze meer als welkom.

De uitgebloeide stokrozen waar hier en daar nog een enkele bloem in stond zijn ook gekortwiekt en het zwembad ligt dicht.

Vandaag zou het baasje graag het gras (gazon noemt men dat ook, maar dan bij mensen die geen Drentsche Patrijshonden hebben) nog een laatste keer voor de winter afrijden.

Dan zijn tegelijk de bladeren van de fruitbomen ook weg en kan alles op de composthoop. Probleem hierbij is wel dat het tot een eind na de middag duurt voor het gras droog genoeg is om afgereden te worden. We hopen op wat wind en een zonnetje om alles te drogen.

Dat was ook het probleem voor ’t vrouwtje,  doe ik vandaag de was of wacht  ik tot morgen ? Dan komt de krant van gisteren terug te voorschijn en raadpleegt het hoofdbestuur France Météo op de computer. Beide weersvoorspellingen zijn goed genoeg om een behoorlijke droogbeurt te garanderen.

Zo brengen de baasjes hun dagen hier door, er is niet veel verschil met de activiteiten in Vosselaar. Voor ons echter is het “losloopgebied” oneindig veel groter. Konijnen zijn hier zeldzaam maar muizen holletjes om te verbouwen kan je met duizenden vinden. Die uitgraven is hier wel wat moeilijker met de zware Charentaise grond.

En nu gaan we er tegenaan, ’t zonneke is door de mist heen…

Belle & co

Belofte maakt schuld…

Deze morgen beloofden we verslag uit te brengen over een mooie dag, dat doen we dan ook maar de volle goesting is er niet echt. Drie Drenten dood in één week, als echt Drenten liefhebber vergaat je zin dan echt wel om uitbundig over het weer te schrijven.

Onze gedachten zijn meer bij Roswitha, Marian en Manuela die hun Drenten hebben moeten laten inslapen. Van het drietal is Manuela  de enge die niet zelf heeft moeten besluiten van Falko te laten inslapen. Falko heeft het zijn baasje even makkelijk gemaakt als Bas destijds. In volle Aktie een hartaanval en gedaan. Het grote verschil zit wel in de leeftijd, Bas was 15 en Falko maar 8 jaar.

Marian ging deze morgen met een bang hartje en een  slecht voorgevoel met Bente naar de dierenkliniek om de oorzaak van haar hoesten te onderzoeken. Marian heeft na de uitslag te hebben gehoord de zware beslissing zelf moeten nemen.

Roswitha had met haar 15 jarige Esmee, Esmeralda the Gloucester voluit, al lang zicht op het einde van de levensdagen van Esmee. We konden dat al tussen de regels lezen toen Roswitha haar artikeltje over Esmee begin september binnenstuurde op de redactie van het Drentenkrantje. Toch is het voor ieder nog onverwacht gekomen. 15 jaar is een respectabele leeftijd voor een Drent maar van Rob en Tiny Key , de fokker van Esmee, kregen we bevestiging van wat we al een hele tijd wisten. Esmee kwam uit een bijzonder nest, meerdere hondjes uit dit nest hebben een hoge leeftijd bereikt. Een goed nest en een bazin met hart voor haar honden, je leest hier, en nu… wat een goede combinatie dat is !

Och ja..’t was vandaag mooi weer in La Magdeleine, de baasjes hebben hard in de tuin gewekt en geprofiteerd van ’t mooie weer. Spijtig van dat nieuws toen we terugkwamen van de wandeling. Van een koude douche gesproken op een mooie dag !

Belle & co