Wisselvallig heet dat…

Wij hadden bezoek vandaag…

En wij zijn super braaf geweest zegt het hoofdbestuur ! En dan waren daar  bij dat bezoek nog bij aanvang drie bengels bij die bang WAREN van hondjes. Wij zeggen Waren want toen ze terug wegreden vanavond was de angst over ! ! !

Het zat zo… deze morgen belde Stijn, de jongste van de buren of ze niet eens mochten komen buurten. Zij bevonden zich op een camping in de Marais Poitevin, iets ten Westen van Niort. Dat is zo’n tachtig kilometer van bij ons.

Uiteraard waren Stijn, Katrien, Felix, Oscar en Tobias (de 3 zoontjes) welkom in Ferret. Zo rond half twee waren ze bij ons en aanvankelijk waren de zonen bang van ons ! Natuurlijk is dat overdreven en dat weten wij maar er zijn tegenwoordig veel kinderen bang van honden hebben we al gemerkt . Dus ligt hier een taak voor ons weggelegd om die bengeltjes van hun angst af te helpen .

Ons baasje heeft daar een systeem voor… Als die bengeltjes dan met hun handjes boven hun hoofdjes staan dan demonstreert ons baasje wat zij moeten doen. Hij doet dan voor hoe ze moeten reageren. –Twee wijsvingers omhoog om onze aandacht te trekken en dan wijst hij met die vingers naar beneden terwijl hij het bevel “zit” geeft. Dan doen die bengeltjes datzelfde en die staan dan versteld dat wij dat voor hen hetzelfde doen. Wees maar zeker dat dan het ijs gebroken is . De rest is dan kinderspel en even later spelen die klein gasten met ons !

Ons baasje heeft ons weer danig kunnen bestoeffen omdat we ons weer zo voorbeeldig hebben gedragen deze namiddag !

Belle & co

Een klein broekje...

Kleine Susie komt thuis van school en zegt aan haar moeder dat de jongens haar altijd vragen om "kruiwagentje" te spelen, omdat ze dat zo goed kan.

Moeder : "Je moet NEE zeggen ! Ze willen alleen maar je broekje zien."

Susie : "Dat weet ik wel, mama, daarom verstop ik het altijd in mijn tas !!!"

L.M.

Een Nederlander in de krant…

Een Nederlander in de krant… daar is toch niks speciaal aan zal je zeggen. Inderdaad een Nederlander in de Telegraaf of het AD, daar is niks aan… die kranten staan vol met Hollanders…

Maar als een Nederlander “onze” krant hier in Frankrijk haalt is het gewoonlijk weer omdat een chauffeur van een Nederlandse truck zijn gevaarte weer eens op zijn kant heeft gelegd op de N10. 

Maar nu niets van dat alles, het is niet eens gezegd dat deze brave man, Johan Huibers uit Dordrecht ooit de N10 gezien heeft !

Deze mijnheer Huibers heeft met iets gans anders de “Charente Libre” gehaald. De krant is er achter gekomen dat Dhr J. Huibers een replica heeft gebouwd van de Ark van Noah. (volgens ons baasje naar de originele plannen, maar nu zal hij wel weer aan ’t overdrijven zijn). Dhr Huibers heeft deze Ark, van 150 meter lengte, gebouwd uit geloofsovertuiging, om de bijbel terug onder de aandacht te brengen.

Tegen het eind van het jaar moet de museumark 1.600 plastieken dieren op ware grootte herbergen. Ook nog tegen het eind van het jaar opent de 3.000 ton wegende Ark haar deuren voor het publiek. Nu blijkt uit het artikel dat Dhr. Huibers niet aan zijn proefstuk is en dat hij in 1992 al eens een ark bouwde met een lengte van 70 meter.

Nu zegt het baasje dat die mijnheer Huibers best een volhouder is die ook nog beschikking heeft over goed wat eurotjes om zo’n schip te bouwen. Het baasje hoopt nu maar dat de boot genoeg aandacht zal trekken. Zo niet begint Dhr. Huibers misschien nog wel aan een replica van de toren van Babel in Dordrecht. Zo eentje dan op ware grootte , eentje die je met goed weer vanuit Vosselaar ziet staan !

Belle & co

Een glorierijke dag

Voor de Belgen die “De Tour” volgen !  Jelle Vanendert wint zijn eerste koers uit zijn profcarrière. En wat voor een dan nog. Hij wint met voorsprong de Koninginnerit in de Tour de France.

Dat is tenminste wat wij begrepen hebben uit het betoog van ons baasje toen hij op het puntje van zijn stoel zat te kijken naar de aankomst van de bergrit van vandaag !

Het baasje kon zijn ogen niet geloven toen Vanendert zijn ontsnapping al langer hoe meer kans op slagen bleek te hebben en hoe Sanchez, toch een gevestigde naam, achter hem aanging en Jelle Vanendert hem de baas bleef, geen seconde naderde de Spanjaard op de Omega Pharma renner.

Het was een spannend en groots vertoon van kracht en koersinzicht. Op het goede moment de groep met alle favorieten, de echte en de would be, het nakijken geven, “je moet het maar kunnen” zegde het baasje.

Het baasje schrok zich haast een even groot ongeluk wanneer de Nederlander Ten Dam zijn bocht iets te groot nam, over de kop ging en zwaar op zijn gezicht op de grond terecht kwam. En daar stonden toevallig geen bordjes “zachte berm”. Puur keien waren het waar hij op terecht kwam. Volgens de krant de telegraaf is hij nog gehavend binnengekomen maar of hij morgen nog aan de start kan verschijnen is nog maar de vraag. Hier lees je het relaas: http://www.telegraaf.nl/telesport/tour2011/10209587/___Ten_Dam_kan_beter_stoppen___.html

Morgen een vlakke rit over de N113 naar Montpellier toe. Het baasje zegt dat ‘m weer gaat kijken. Nu om al die plekken terug te zien waar hij zo dikwijls is langsgekomen wanneer hij weer op depannage was voor VAB en of al die routier restaurants er nog zijn waar hij destijds zo lekker gegeten heeft…

Belle & co

Rijbewijs

Hoe weet je wanneer het tijd is om je rijbewijs in te leveren ?

Ik denk wanneer de hond zo'n gezicht trekt !

Deze foto is duizend woorden waard!

ze is ons door drie personen,
onafhankelijk van elkaar vandaag aan ons doorgestuurd...
deze moesten we wel plaatsen van...
Louis Michielsen
Ute Claessens
Joris Van Hoof

Het is maar grijs vanochtend…

Het was voorspeld door météo France en te lezen in de krant gisteren, dat het vandaag en morgen niet zulk schitterend weer zou zijn. Het is met z’n 19° C niet koud, integendeel zelfs, het is best aangenaam weer maar de zon laat het afweten.

Voor ons Drenten is zulk een verpozing in temperatuur best wel eens aangenaam. Zo lang het niet regent en we komen niet doornat of met modderpoten terug binnen, krijgen wij van het halve hoofdbestuur (lees vrouwtje) niet naar ons poten, en is voor ons alles  OK.

Het baasje zegt dan we zullen het blog vandaag eens wat opvrolijken met een bloemetje. De rozen hebben dan op dit moment wel hun beste tijd gehad door de droogte maar de stokrozen zijn sterker en bloeien nu overal in volle pracht.

Bij ons is de doorgang van de koer naar de tuin zo’n plaats waar de stokrozen hun gang mogen gaan. In alle kleuren staan ze daar in de hoogte te pronken in kleuren van wit, over roze en rood, tot donker paars.

Hierbij op foto’s, de plaats die wij dagelijks misschien wel honderd maal voorbij lopen, op weg naar de tuin of terug de koer op.

Belle & co

Uithuizig…

Het hoofdbestuur was vanavond weer even uithuizig wegens een uitnodiging op een BBQ bij tante Rita. Tante Rita, je weet wel beter bekend als de koekjestante heeft hier in de buurt voor twee weken een vakantiehuis gehuurd en zij had onze baasjes uitgenodigd om te komen eten.

Als Tante Rita uitnodigd om te komen eten dan is het traditie dat er “iets” te veel gerekend is. Dat “iets” neemt soms nogal grote proporties aan en daar zijn wij dan weer goed mee.

Het was lekker toen het baasje klaar was met ons menu. Wij hebben gesmuld alsof ons leven er vanaf hing.  Blijkbaar is ons baasje vergeten dat hij ons op regime ging plaatsen wegens “goed in het voer zitten” van drie Drenten hier in huis .

Belle & co

Heb ik weer... een boete !

Rij ik vandaag naar werk, en ja hoor.... weer een agent met lasergun. Ik reed maar een kleine 15 km te hard, maar natuurlijk moest ik stoppen.
Of meneer agent mijn rij- en kenteken bewijs even mocht zien. Dat mocht, en terwijl hij deze bekeek vroeg hij waar ik zo snel naartoe ging.
"Ik ben op weg naar m'n werk" zei ik.
"En wat doet u dan voor werk?" wou de agent weten.
"Ik ben penisverlenger." zei ik.
"Een penisverlenger?" zei de agent verbaasd, "daar heb ik nog nooit van gehoord! Hoe doet u dat?"
"Ach," zei ik, "er zijn verschillende manieren en gereedschappen voor, maar we hangen de heren ook wel eens aan hun geslachtsdeel op totdat deze uitgerekt is tot ongeveer één meter tachtig."
"Één meter tachtig!" riep de agent, "wat moet je in hemelsnaam met een lul van één meter tachtig?!"
"Die geven we een lasergun en zetten we langs de weg!"

1-Boete voor 15 km/h te snel rijden: 125.00 Euro
2-Boete voor de belediging van een ambtenaar in functie: 275 Euro.
3-De blik in z'n ogen: onbetaalbaar!!!!!

L.M.

Niks te melden vanmorgen…

Maar het is mooi weer en het baasje ging zoals elke morgen samen met ons de tuin in, ook gewoon om de benen eens te strekken.

Heros vond het deze morgen helemaal geen karwei om te poseren voor de lens van baasjes’ Kodakske.  Als die dan zijn “poulain” in mooi licht ziet staan dan profiteert hij er van om wat mooie portretjes te schieten.

Uit verschillende hoeken krijgen we melding dat er in de Benelux terug naar de winterkleding gegrepen wordt. Van Frankske van ’t Eén weer (den TV) hoorden we dat de temperatuur gisteren niet boven de 14° graden kwam, dat was tevens de temperatuur van de warmste dag van januari !

Vanuit Nederland melden ze dan weer dat ze daar “uit hunne frak waaien” ! En dat ze niet met hun Drentjes in het bos durven gaan wandelen uit schrik voor vallende takken…

En wij zitten onder een strakke blauwe lucht te hopen dat er één van de dagen nog eens een buitje wil vallen. Kwestie van water genoeg te hebben voor een ietwat behoorlijke “tomate russe” oogst, waarvan het baasje er heel wat plantte dit jaar…

Belle & co

Een vos ? et alors …?

De baas was het niet vergeten en dus mochten wij daarstraks, na aankomst van de Tour de France met hem mee op vossenjacht !

Als die baas nu denkt dat wij ons in deze warmte gaan moe maken om achter een vos aan te gaan, waar de baas uiteindelijk toch niet weet wat ‘m er mee moet aanvangen omdat hij gewoonweg geen jager is, dan heeft ‘m zijn broek verkeerd aan zeggen ze bij ons!

Niks geen vossenjacht voor ons, Ik en Heros hebben wel even rond de vuilbak van de buren staan ronddraaien. Het baasje dacht dat de vos daar ook aan het snuffelen was geweest maar het waren muizen die mij en Heros het meest interesseerden. En laat die daar nu juist een nest hebben !

Drie muizen zijn er weeral gestorven op het veld van muizen”eer”. Even leek het er op dat Hera haar vangst aan ‘ t vrouwtje wilde gaan laten zien of kadoo doen, maar toen ze merkte dat ’t vrouwtje andere zaken meer apprecieert heeft ze de muis maar opgegeten . Verser kan je ze niet vinden, recht uit het muizenhol in de bek van een Drent. Ze diende zelfs niet opgewarmd te worden !

En die vos dan zal je zeggen… Op een andere keer misschien zeggen we alle drie na rijp beraad. Laat de jachtvereniging nog maar eens hun best doen in het najaar. De vos heeft ons trouwens niets misdaan en als hij ook al eens een muisje mee komt eten zal dat voor ons geen probleem zijn. Aanbod genoeg hier in de buurt !

Belle

Le quatorze juillet…

14 Juli vandaag, nationale feestdag in Frankrijk en dus staat er niet veel te gebeuren buiten de officiële feestelijkheden. Op het platteland viert de bevolking dat met een bal populaire vanavond , zeker en vast vuurwerk, en waarschijnlijk nog een bric à brac, een vide grenier en een foire de produits regionaux.

In Parijs waar ze de Franse revolutie en de bestorming van de Bastille (de gevangenis) van 14 juli 1789 herdenken staan er uiteraard andere zaken op het programma. Maar de herdenking gaat eigenlijk over de eerste verjaardag van de verovering van de Bastille. Zoiets als, ..wat gebeurde er op 11 juli 1303 ? net het is geen tikfout het moet zijn 1303 !

Dan vieren ze in Vlaanderen het eerste bal van de oudstrijders van 11 juli 1302 ! Zoiets is het hier in de lichtstad vandaag ook.

De “President de la République” zet zich dan op de tribune op de Champs Elysée te Parijs en neemt dan de militaire parade af. Ons baasje zegt dan “de kleine Napoleon kijkt naar zijn soldaatjes” Dat is wel niet de officiële benaming van de Nico van Carla maar ons baasje is niet zo’n groot fan van “de Nico”. Trouwens de meeste Fransen zijn ook al wel tot het besluit gekomen dat ze er enkele jaren gelden “er neffen gekozen hebben”.

Vanavond krijgen we hier in Villefagnan een vuurwerk dat ze afschieten op de voetbalplein, in Ruffec maken ze er nog meer werk van, daar gaat het vuurwerk synchroon op muziek. Dat is wel knap in elkaar gestoken en de eerste maal dat je het meemaakt is het best indrukwekkend.

Bij ons in de roedel gedenken wij (of vergeten wij niet) dat op 14 juli 1994 onze Bas, toen 8 maanden oud op de trappen van Montmartre in Parijs een trauma opliep door Parijs’ vuurwerk. Dat zal ons nu niet meer gebeuren zegt het baasje, wij blijven veilig op 4 kilometer afstand van de dichtst bijzijnde vuurpijl !

Belle & co

Het was laat vanavond…

Het was laat vanavond toen het hoofdbestuur hier vanavond terug toekwam. Zij waren op bezoek geweest in Saint Fraigne waar het baasje zijn zus , tante Rita (de koekjestante), een huis heeft gehuurd.

Wij hadden thuiswacht gehad wegens te moe en we lagen al te slapen toen de baasjes vertrokken. We hadden deze namiddag dan ook nog gespeeld met twee hondjes die ons verstonden. Die blaften namelijk ook in het Nederlands. Zij zijn oorspronkelijk uit Amersfoort en hier met hun baasjes Jonas en Yvonne op verlof in Montjean, een dorp hier vlakbij.

Toen de baasjes thuiskwamen hebben ze ons laten opschrikken omdat het baasje heftig remde. Bleek dat ‘m alles had moeten “dichtsmijten” (remmen bedoelt ‘m) omdat er hier vlak voor de deur een vos de straat over stak . De intentie van het baasje om hier ooit nog eens enkele kippen te houden is nu wel definitief gefnuikt !

Dat is ook de eerste maal in twaalf jaar dat ze hier verblijven dat het hoofdbestuur een vos zo dichtbij opmerkt. Morgen mogen we zijn spoor gaan volgen zegt het baasje. We zullen wel zien of hij het morgen niet vergeten is !

Belle & co

Zonder benen...

Louis zit zonder benen in zijn rolstoel in het winkelcentrum vóór de Carrefour
even uit te rusten.
Hij heeft zijn pet afgezet en op zijn schoot gelegd.
Komt er een man aan die een biljet van 20 euro in Louis zijn pet gooit en
zegt:
"Alsjeblieft, koop daar maar een paar mooie schoenen van."
Louis natuurlijk flink over de rooie.
Even later komt zijn vriend eraan. "Amaai zeg wat zie jij er boos uit...Wat
is er gebeurd?"
Louis vertelt het hele verhaal.
"Wat vervelend," zegt de vriend, "Ik had het niet gepikt en die kerel direct
een flinke schop onder z'n kont gegeven."
Wanneer Louis dit hoort, slaan de stoppen bij hem helemaal door en rolt hij
laaiend van woede naar huis.
Zegt Agnes tegen hem: "Oei een slechte dag, is er wat gebeurd?".
Louis vertelt haar het verhaal van de man met de 20 euro en de reactie van
zijn vriend.
Waarop Agnes zegt:
"Zeg Louis,  jij bent ook snel op je teentjes getrapt hoor !!!".

Louis M.

Ps: alle namen zijn toevallig en de personen zijn louter fictief, zij wonen dus niet aan Winkel te Turnhout.

Verandering van omgeving…

Toen wij vorige maal hier in La Magdeleine waren was ons grootste plezier tijdens de wandelingen het “graanjumpen”. Het is gewoon boven het graan uit springen om te kunnen zien waar we ongeveer bleven wanneer we het koren indoken.

Want net zoals in een vijver was het springen in het onbekende, zoals duiken in troebel water. Je zag hooguit een halve meter voor je snuffel uit ! Maar goed dat het reukorgaan vooraan op die snuffel zo perfect werkt. Daardoor hebben we toch voor ons zeer interessante zaken kunnen opsporen, en vooral veel vogels kunnen opjagen.

Maar nu bij de terugkomst ligt al dat graan samengeperst in balen en hoog opgestapeld op de velden. Het graan is nu ook van naam verandert, het heet nu stro !

Twee jaar geleden was er zo’n stapel omgevallen en hebben we toen het gehucht omgedoopt in “Ferret pretpark”. Een drie velden ver van hier is er weer zo’n stapel omgevallen en het baasje zou er met ons wel naartoe willen gaan om te gaan klimmen op de omgevallen balen, maar er staan nog twee hoge torens balen naast die maar wankel staan. Als je dan weet dat elk baal meer dan 500 kilo weegt dan blijf je daar beter weg als er risico op omvallen bestaat….

Ondertussen kunnen we vrij over de velden spelen en lopen, De stoppels van de graanhalmen deren ons geenszins en het heeft een voordeel voor de baasjes. Ze zien nu de ganse tijd waar we ons bevinden, voordien was het zoeken naar een staart of kop die af en toe eens boven het graanoppervlak kwam kijken !

Belle & co

Appeltjes en zo…

Terwijl het onder de boom vol ligt met appels, en de takken nog eens doorbuigen van de rest van appelen Is de bokaal met gedroogde appeltjesschijven al volledig leeg.

Het hoofdbestuur heeft dan wel wat hulp gehad want “den Hugo en Mieke” hebben meegeholpen. Toen kwam tante Rita en de familie nog langs want die moesten de beste shopadressen hebben om de familie in leven te kunnen houden.

En toen was de bokaal bijna leeg en hebben we hem meegegeven want Lien en Wout lustten het ook wel, dus… bokaal zal nu wel leeg zijn.

Geen nood want op dit moment zal het droogoventje wel aflopen en is de volgende lading klaar. Deze is vriê lekker, dat heeft het baasje al meermaals gecontroleerd deze namiddag. Het is dan ook een beetje speciaal geprepareerd met fijne suiker en kaneel. We hebben het baasje eigenlijk té dikwijls zijn “kot” zien binnen gaan. En telkens kwam hij kauwend buiten ! ! ! Raar of toevallig, wie zegt het ons ?

Ondertussen heeft ons baasje al wel gemerkt dat hij de appelschijfjes niet meer aan beide zijden mag suikeren. De schijfjes plakken iets meer aan de roosters dan de editie van gisteren. Dat weten we dus ook weeral voor wat we morgen drogen. Waarschijnlijk zal het hetzelfde zijn als vandaag, om één reden… te lekker volgens het baasje.

Belle & co

Uniform van de post

Twee vriendinnen bespreken elkaars liefdesleven.

De eerste is tevreden, maar de tweede moppert en vindt het geslachtsdeel van haar partner veel te klein.

De eerste raadt haar aan het es buiten de deur te zoeken en vertelt haar vriendin dat je aan de maat van de schoenen kunt zien hoe groot de persoon geschapen is: grote schoenen, grote Sjako!!

De vrouw bekijkt de volgende dag de schoenen van de melkboer: niks bijzonders. Daarna die van de groentenman: ook niks. Dan

komt de postbode, nou, die heeft me daar een paar schuiten aan!

Ze nodigt hem uit voor een kop koffie, daarna biedt ze hem een borrel aan. Als ze vraagt of hij zin in sex heeft staat hij al boven!

Ze ligt op hem te wachten in bed, hij heeft moeite om het boordje van zijn overhemd los te krijgen.

" Wat duurt het toch lang?"
" Ach", zegt de postbode, " 't is altijd wat met die uniformen, overhemd 3 maten te klein, schoenen 5 maten te groot!"

R.V.

Klank en lichtspel “nature” vannacht..

Het rommelde gisterenavond al heel in de verte maar rond vijf uur begon de show echt goed. Bij de showbusiness zouden ze zeggen dat de show prachtig was met een matig voorprogramma !

Het onweer zelf, we denken dat het er wel drie vier tegelijk rondom ons waren gaf in elk geval genoeg kabaal om gans de streek wakker te krijgen.

En wat grandioos was aan de “show” het regende bakken uit de hemel ! De sproeibeurten in de moestuin kunnen terug ongestoord doorgaan want het waterreservoir van zo’n 30 m³  (30.000 liter) is terug boordekesvol.

We hebben ons heel stil gehouden, onweer maakt ons niets uit, wij gaan van het standpunt uit, het baasje arrangeert het wel als er iets mis is. En vermits hij er niet voor uit bed gekomen is hoefden wij ons geen zorgen te maken. Het baasje zegt zelfs dat wij het best van alle tegen bliksem beschermt zijn in onze bench. Hij noemt de bench dan de “kooi van Faraday”. Waar die naam vandaan komt weten wij niet, volgens ons is het gewoon een bench van de Zoomart, niks Faraday…

Deze morgen hebben we dan samen met het baasje een ronde door de tuin gemaakt, gewoon om de schade aan de bomen te gaan bekijken, want gewaaid heeft het ook flink gedaan. Het baasje vreesde voornamelijk voor de tomatenplantjes die hij gisteren nog wilde opbinden maar er moest mee stoppen omdat het te donker was geworden, hij zag het niet goed meer.

Maa ook voor de tomatenplantjes is alles in orde gebleven, net als voor de zwaar beladen takken van de appelbomen. Zo op het eerste zicht is alles nog pico bello. Wel zijn er een groot deel rijpe appelen afgevallen. Daar moet dus aan gewerkt worden…

Tot straks dus….

Belle & co

Appelchips…

Ons baasje had het droogapparaat al even geleden gekocht en hij was uiteraard benieuwd naar het resultaat van het droogproces. (zie blog 30.06.’11)

Aanvankelijk was het de bedoeling van zelf vlees te gaan drogen voor ons, hondjes.

‘t Baasje was wel van mening dat die zakken gedroogde pens en bullenpees aan de dure kant zijn, en ’t vrouwtje vond het maar stinken al die gedroogde ingewanden troep.

Dus wou hij zelf gaan proberen met spulletjes die makkelijk voor handen zijn, te gaan drogen om dan tijdens de wintermaanden van te snoepen, gezond te snoepen !

Een eerste maal dat het baasje kennis maakte met zelf gedroogde etenswaren was op wintersport in het Reschnerhof op de grens van Italië en Oostenrijk. Daar ging de kok Luïs tijdens de herfstmaanden de bergen in om “steinpilzer” te zoeken. Die droogde hij dan op zolder en bewaarde ze in grote tonnen.

De “Steinpilzersauze” van Luïs… ’t baasje zegt wanneer men Michelinsterren geeft aan een gerecht deze saus van Luïs er terecht drie sterren voor zou mogen krijgen. ’t Baasje heeft weeral speeksel in zijn mond alleen al maar bij het typen over die Steinpilzersauze.

Daarom is hij nu begonnen met appeltjes uit eigen boomgaard te drogen. Vandaag is het recept “appeltjes natuur” maar morgen gaat hij verder experimenteren. Hij heeft al in zijn koppeke… gedroogde appeltjes met kaneel, met vanillesuiker, met honing, misschien wel met Calvados …

Waarschijnlijk, wat zeggen we ? Hoogstwaarschijnlijk gaat onze Bourgondiër er jullie wel van op de hoogte houden hoe het allemaal smaakt en hoe het met zijn gezond leven en zijn “lijn” gaat evolueren. Van dat gezond zijn we al overtuigd, maar of het iets aan zijn (bolle) lijn gaat verbeteren is nog maar de vraag !

Belle & co