Berichten van 1 mei 2009 tot 31 mei 2009

De tuin van (h)eden…

Vanaf vandaag is het weer een jaar wachten op Mamertus, Pancratius, Servatius  en Bonifatius, de heren Ijsheiligen. Een reden om de tuin en zijn bomen eens even te gaan bekijken. Want een bevroren bloesem zoals vorig jaar met niks komma niks fruit als gevolg dat gaat ons dit jaar niet overkomen. Enkel onweren met zware hagel is nog ( en blijft) een risico.

De eerste vaststelling als je door de tuin loopt is er één van…da’s niet mogelijk ! De kersenbomen (4) zijn zo zwaar afgeladen met nog groene vruchten dat de takken tegen de grond hangen. Van één kersenboom zijn er al vruchten die beginnen kleuren ! Als je dan weet dat drie van de vier bomen overdadig vruchten dragen en alle zo’n tien meter hoog zijn dan wacht ons vanaf juni een berg plukwerk.

De witte en blauwe pruimen zijn nog overdadiger aanwezig dan de kersen. Vemits dat de vruchten groter zijn is hier extra aandacht nodig om afbrekende takken te voorkomen. ’t Zou de eerste keer niet zijn zegt het baasje.

Het door ons zelf geplante Mirabellen boompje laat zich niet achteruit zetten door zijn oudere soortgenoten. Takken afgeladen vol met nu nog kleine mirabelletje’s. Het baasje slikt al bij het vooruitzicht van taart met Mirabellen de Nancy !

Ook de notenboom is zijn staartjes aan het verliezen en dan komen de kleine nootjes te voorschijn. Om daar een gedacht van te vormen is het nog wat vroeg, nog een maand wachten en dan kunnen we vrij precies zeggen wat daarvan de oogst gaat worden.

De appelen en perenbomen staan ook te pronken met een rijke opbrengst, hier zal toch wel een beetje chemie bij te pas komen want de vorige jaren waren er vooral op de peren sporen van insecten en dan komen ook de wespen er op af. Dat wordt dus preventief sproeien binnen een paar dagen, als de meteo een ganse dag mooi weer aankondigt.

Ondertussen hebben de baasjes al van de aardbeien gesnoept. Het baasje was er zich te laat van bewust dat je eerst een foto moet nemen en dan pas beginnen plukken. De mooie rode aardbeien waren dus al vertrokken richting keuken en maag.

Belle

Van gisterenavond tot nu…

Zo braaf en rustig de roedel onderweg geweest is , zo zot en uitgelaten waren ze na aankomst. Als gekken hebben ze in het donker de tuin nog verkend, ’t baasje voor zijn voeten gelopen bij het bagage uitladen, zaken uit zijn handen gesprongen en bijna een schop onder hun achterste gekregen omdat er geen maat op stond !

Hun etenbak was bijna verslonden met inoxbak en al, het leek alsof het een maand geleden was dat ze nog eten kregen !

Vannacht weer hetzelfde als de vorige malen toen wij hier waren en waar we in Vosselaar geen rekening moeten houden. ’s Nachts moeten ze buiten gaan plassen en drinken. Bij voorkeur tussen 4 en 6 uur. Gelukkig duurt dat maar enkele  en kan ’t baasje zich even later terug in horizontale toestand begeven.

Om 8 uur vanmorgen bij het opstaan dan wel een serieuze verrassing in Heros zijn bench.

Het kussen dat hij een drietal weken terug gekregen heeft en dat al enkele kleinere reparaties heeft ondergaan ligt nu in flodders uit elkaar. Dat weten we ondertussen, als Heros iets doet , dan is het grondig ! resultaat op de foto.

De bal die ze met hun “half jaar” verjaardag kregen, zo een met twee koorden aan twee zijden, die bal mankeert zijn twee koorden al. Rats er af gebeten ! ’t Baasje heeft één eind al terug gevonden en er terug aan vast gemaakt met twee Colsonbandjes. Nu maar opletten hoe ze die  gaan aanpakken…

Belle

Aangekomen…

’t Was laat gisterenavond toen we hier in La Magdeleine arriveerden. Iets voor elven draaiden we de koer op na nochtans een rustige rit van achthonderd kilometer.

Je kan natuurlijk niet vroeg aankomen als je laat vertrekt zoals wij gisteren deden. Het bezoek aan de tandarts van ’t vrouwtje eergisterenavond gooide roet in het eten gisterenmorgen. Gans de mond van ’t vrouwtje was “verrenneweerd” (Turnhouters verstaan dat) door het langdurig open blijven liggen, de scharnieren wilden niet zo goed meewerken. Het baasje toonde wel medelijden maar eigenlijk was het niet echt zijn probleem….’t Was stiller dan anders in huis en enkel het hoogstnoodzakelijke kwam aan bod. Hij daarentegen kon zeggen wat ‘m wou, er kwam toch geen tegenspraak…

Tegen de namiddag was alles (?) terug in orde en de auto ingeladen en om 14u30 zijn we dan maar vertrokken. Om half drie vertrekken wil ook zeggen om zes uur in de file staan in Parijs…Daar kregen we dan nog eens een onweer bovenop om "U" tegen te zeggen. Een A3 snelweg onder water en hagelbollen die het glazen schuifdak in de vernieling wilde krijgen. We hebben een uur en half nodig gehad om Parijs “te ronden” en rond half acht kon de “cruise control” terug aangezet worden op de A10 snelweg .

Volgens de uitleg van het baasje heeft zijn veestapel zich heel braaf gedragen, niet ziek geweest en op momenten vroeg het baasje zich af of we niemand van de honden vergeten waren op de snelwegparking na de plaspauze.

Ondertussen hebben we weeral van een goede nachtrust genoten met aan het einde nog een verrasingske… meer daarover strakskes, eerst naar de bakker…

Belle & co

12 november – 12 mei (3)

Rond tien januari waren de vier pupjes de deur uit en bleven Hera en Heros bij ons achter.

Dat er een teefje zou blijven was voorzien, dat was altijd zo gezegd, als we een nestje fokken blijft er één teefje bij ons. Dat Heros gebleven is, heeft alles te maken met het overlijden van Bas, een week voor het nestje geboren was.

Het was al na de vijfde week duidelijk dat Heros, op dat moment heette hij nog “bruintje”, een heel hoog “Bas gehalte” had. Het leek wel de reïncarnatie van Bas in manier van handelen en karakter. Wanneer de kopers hun keuze maakte van welke pup zij graag zouden hebben, is Heros altijd voor onszelf “opzij gezet”, niemand heeft de kans gehad van hem te kiezen. Dit zou het baasje zijn hond worden, zoals Bas ook een baasjes hond was !

Ondertussen hebben zij al flink wat ondernomen die twee jonge hondjes want pup’s zijn ze enkel nog in naam. Al tweemaal zijn we na Nieuwjaar in Frankrijk geweest, ze hebben al twee Drentenwandelingen op nationaal niveau meegemaakt, kennis gemaakt met de helft van de hondenpopulatie hier in Vosselaar,  en vooral zich vriê goed geamuseerd.

Vandaag zijn we terug onderweg naar Frankrijk en we hebben het vooruitzicht van ons onzichtbaar te gaan maken in de colza- en graanvelden.

Morgen verslag van de reis en hoe het daar gestaan en gelegen is…

Belle & de pups

12 november – 12 mei (2)

In de vijfde week na de geboorte van de pup’s heb ik een melkklierontsteking gekregen. De pup’s nog laten zogen was toen te pijnlijk en na een bezoek aan Dr. Nelly kreeg ik pillen om de melkproductie te stoppen. De pup’s waren enkele dagen voordien begonnen met brokjes geweekt in puppymelk  te eten, dat was dus “meegenomen”.

Omdat de plassen en drolletjes nu wel heel groot werden kon ik ze zelf niet meer opruimen en leerde het baasje de pup’s om alles te produceren op kranten die rijkelijk werden gelegd. Ook dat ging vlot, die klein gasten leerden vlot en alles bleef relatief proper.

Op zes weken mochten we met z’n allen Nieuwjaar gaan vieren in Frankrijk. ’t Baasje, en vooral ’t vrouwtje keken er wel wat tegen op maar waagden het erop. Met de heenreis bleef alles netjes proper in de benches en het verlof daar kon niet beter. Het was dan wel Nieuwjaar maar het weer was er beter dan in België en de pup’s mochten dan ook al verschillende malen in de tuin. We kregen ook heel wat bezoek van de Franse vrienden die naar ons roedeltje kwamen kijken. Van de Nieuwjaars kwaaltjes zoals vuurwerk en feestlawaai hebben we daar geen last gehad, integendeel ! Er waren een pak voordelen want zoals de baasjes steeds doen als ze op restaurant gaan brengen ze de kliekjes mee voor ons. En met Nieuwjaar zit daar zelfs al eens een héééél lekker brokje bij. We gaan hier niet vertellen wat, want dan krijgen we verschillende actie comités tegen ons…

En zo naderde ook de leeftijd van acht weken, het moment dat de pupjes het nest gingen verlaten. Hercule ging naar vader Zeppos en de baasjes Peter en Hilde, Hadise ging naar Cocker Sammy en Jean-Pierre en Ute in Budingen. Harrhy verhuisde bijna naar een ander land, maar kwam juist naast Bobbejaanland terecht bij Jos en Dymphna,  Harko zocht dan weer westelijk oorden op bij Karine en Ronny in Oostkamp.

Al de pup’s vonden een warm nestje en we zijn ze allen al gaan bezoeken om hun stamboom te gaan bezorgen en allen stellen het uitstekend bij hun baasjes en daar zijn we meer dan blij om !

Wordt vervolgd…

Belle

12 november - 12 mei

Dat is een periode van een half jaar. Zo oud zijn Heros en Hera weeral geworden vandaag !

Ook Hercule,  Hadise, Harrhy, en Harko vieren uiteraard hun eerste halfjaar vandaag.

Zes maanden terug zaten hier twee hulpeloze amateurfokkers te wachten tot ik  zou werpen, want zo noemt dat bij honden. Al verschillende dagen tevoren was ik al bezig met kuilen graven om mijn pup’s in ter wereld te brengen. De baasjes moesten mij zo eens vergeten als de pup’s er aan kwamen…

Rond zes uur kwam mijn eerste pup eens piepen, een ding van 350gram, verpakt in een vlies en doof en blind, dat zou “onze Hercule” worden. Een half uur later zorgde Heros voor een verdubbeling van de pup’s. Om zeven uur kwam het eerste teefje Hera en vijf minuten later teefje nummer twee en die gaat van de week voor Turkije het songfestival winnen, ons Hadise. Harrhy kwam weer een half uur later en die heeft Harko onderweg ppotje gelapt denken wij want op Harko hebben we een uur en half moeten wachten.

De kuilen in de tuin zijn niet nodig geweest en ’t baasje heeft ze vakkundig terug dicht gedaan, Kortelings zullen die toch niet meer nodig zijn oordeelde het baasje.

Ondertussen heb ik flink mijn poten vol gehad met het groot brengen van die puppy’s. De baasjes hebben er niet veel werk aan gehad, toch zeker de eerste maand niet. Alles is netjes proper gehouden door mij, in zo verre dat ons baasje dacht dat er een Poolse poetsvrouw in mij school…

Ik denk dat wij met zijn drieën vandaag wel iets extra gaan krijgen of mogen doen van ’t baasje. Die andere vier zullen het ook wel vieren denken wij zo, die hebben dan ook uitstekende baasjes getroffen…

Wordt vervolgd…

Belle

Kalmpjes vandaag…

’t Baasje was een klus gaan opknappen deze namiddag bij zijn broer in de hangar, er moest een dubbele bediening uitgebouwd worden uit een rijschool auto die verkocht was.

Ons baasje kan dat wel , hij heeft dat al meermaals voor zijn schoonbroer gedaan.  Deze maal was ‘m er toch niet goed van vertelde hij tegen ons.

Op zijn rug onder het dashbord is nu al geen comfortabele positie en als je dan nog gestoord wordt door telefoon en belangstellenden dan is het helemaal k….n werk.

’t Baasje was weer eens vergeten dat ‘m geen dertig meer is maar het dubbele en dat eist zijn tol in het knokenwerk van de baas. Bij zijn thuiskomst zag ‘m er niet al te fris uit en hij liep ook maar raar. Als wij zo raar lopen gaat ons baasje direct met ons naar Dr. Nelly.

En bij Dr. Nelly waren we deze morgen. Wij zijn nog eens gaan wegen…! Ik gaf 27 kilo aan op de weegschaal, Hera 19,5 kg. ,  en Heros 24,5 kg. Nu zie je wie hier in huis (buiten het baasje) den dikke is !

Dr. Nelly heeft ook naar de tanden van de pup’s  gekeken, dat was het oorspronkelijke doel van het bezoek. Het gebit van beide vertoont geen abnormaalheden  en staat netjes. Geen ontbrekende of scheefstaande tanden, alles kits zegt Dr. Nelly.

Nu krijgen we morgen nog elk een pil tegen de wormen en dan zijn de puppybezoeken aan de dierenarts achter de rug. Dat we die pil vandaag nog niet kregen ligt er aan dat er geen La Vache Qui Rit smeerkaas in huis was. In zo’n smeerkaasje worden hier ten huize de pillen in verstopt als we pillen moeten slikken. Wij zitten er niet mee en de baasje vinden het de meest geschikte methode …

Belle

Nog op bezoek…

Gisterenmorgen was ik al mee op bezoek mogen gaan met ’t baasje naar ’t kleine boxertje Yndhy. In de namiddag maakte het baasje ook alles in gereedheid na de wandeling om nog “op stap” te gaan.

Deze keer ging mijn bench in de auto, dus ik was al zeker dat ik mee mocht. Toen ook Heros een pilletje kreeg tegen het ziek worden in de auto wisten we gedrieën dat het ook nog ver zou zijn dat we mee mochten.

We kwamen Antwerpen voorbij, ook Mechelen zagen we passeren en zelfs in Brussel stopten we niet, even dachten we dat we onderweg waren naar Frankrijk. Toen we bij Leuven van de snelweg gingen wist ik het weer. Hier woont de Cobe, de Drent van Josiane en Luc en Veerle en Linde. Die kennen we nog van op de Brussel Dog Show en van de wandelingen.

Wij hebben daar flink geravot en Hera en Heros die Cobe nog niet goed kenden hebben net zo goed mee gespeeld. Even later kwam ook Patrick en Ilse van de Drentenvereniging er bij samen met twee van hun honden.

Het is toch telkens plezierig zo eens op een ander gaan spelen, we mochten hier zelfs uit de vijver drinken die Luc heeft aangelegd. Zwemmen mochten we niet dat zou te veel nattigheid hebben gegeven zegden de baasjes, zes natte Drenten is iets te veel van het goede !

Van Veerle kregen we ook nog snoepjes waar we wel eerst mooi voor moesten gaan zitten. Dat is geen probleem voor ons, dat moet hier thuis ook maar hier was er geen volgorde wie eerst kreeg zoals hier. Hier krijgt eerst Belle, als oudste, haar snoepje en dan pas de pup’s

Tegen dat het donker werd mochten wij terug in de bench in de auto. Dat was een goed gedacht van ’t baasje want zowel ik als Hera en Heros waren eigenlijk “kei-moe” gespeeld en een slaapke was een goed gedacht…

Belle

Op bezoek…

Zoals ’t baasje beloofde, mocht ik vandaag samen met hem naar Yndhy, ons nieuwste aanwinst in de familie.

Als ik er bij ben noemt iedereen hem neefje Yndhy, ik ben dan tante Belle ! Da’s de eerste maal dat ze mij zo aanspreken en eigenlijk “klinkt” dat nog zo slecht niet, mijn gedacht.

We waren nog geen minuut bij baasje’s broer of ik moest dat kleine gespuis al corrigeren. Een diepe grol en Yndhy wist al dat ‘m bij mij geen melk moset komen halen alhoewel de tepels daar waren.  Zo een klein hondje hoeft enkel maar naar boven te kijken om te zien waar het goei materiaal te halen valt !

Even later was het ijs gebroken en hebben we goed door de tuin gehold. Plots stonden we oog in oog met een groot grijs beest dat dan ook nog eens oorverdovend balkte. Yndhy was zo geschrokken dat ‘m haast in het zwembad achter hem gevallen was. Die grote grijze was Stan, “ozzen Dré” zijn ezel. Die is genoemd naar een voormalige dispatcher van een vervoerbedrijf, en de naamgeving is louter toevallig !

Volgens mij was Stan even zo geschrokken van mijn verschijning als ik van hem. Zijn  gebalk klonk volgens het baasje wel een dorp verder dan mijn geblaf… Zo’n groot lawaai !

We hebben nog wat samen gespeeld met Yndhy en ’t baasje heeft beloofd dat we, als van Frankrijk terug zijn en Yndhy een vuist hoger geworden is nog eens terug komen spelen en dat dan Hera en Heros ook mee mogen komen…als ze een beetje kalmer spelen als heden…

Belle

Harrhy…

Gisteren is ons baasje op bezoek geweest bij onze Harrhy. Neen het is geen tikfout van ons baasje. De mensen van de Sint Hubertus vereniging hebben deze schrijfwijze gegeven omdat er al een “gewone” Harry was.

Nu is onze Harrhy zelf ook geen gewone. Vooreerst is hij de oogappel van Jos en Dymphna uit Lichtaart. Toen hij nog bij ons woonde in het nestje puppy’s heeft ‘m lang “vlekje” geheten wegens de witte vlek juist voor zijn staart.

Maar het strafste wat hij uithaalt is dat samenleven in huis met de 12 jarige Bol. En Bol is een witte eend die al twaalf jaar geleden in huis is genomen door Dymphna, omdat Bol een gehandicapte poot heeft en in de natuur niet zou kunnen overleven. En laat nu een eend, uitgerekend een prooidier van een jachthond, Harrhy zijn huisgenoot zijn.

Het was gisterenmiddag mooi weer en dus goed fotoke’s weer. De fotomodellen waren wel niet “in the mood” voor poseerwerk maar toch heeft het baasje wat foto’s meegebracht.

Harrhy was veel te zot omdat hij ons baasje nog eens terug zag, toch wel raar want het was weeral van 2° paasdag, met de Drentenwandeling,  geleden dat wij elkaar nog zagen.

Als ’t baasje terug thuiskwam hebben wij hem ook op onze beurt nog eens goed moeten besnuffelen om er zeker van te zijn dat het Harrhy’s geur was waar ’t baasje mee thuis kwam.

Belle, Hera & Heros

Bench…

Of hun veilig onderkomen. Zo zien zij het en wij zijn er niet kwaad om. Als zij terug binnen komen na gespeeld te hebben in de tuin gaan onze honden hoe langer hoe meer uitrusten in hun bench.

Ook ’s avonds is er al meer plaats in de zetel voor de baasjes.Het is een tendens die een drietal weken begonnen is. Samen met de aankoop van de nieuwe kussen voor de benches.

In het begin deed het wel raar bij de baasjes, als we Belle, Hera en Heros niet zagen rondlopen dan lagen ze gerekt en gestrekt in de zetel. Plots moesten we gaan rondkijken waar ze gebleven waren. Voornamelijk was het Heros die we kwijt waren, het dekentje dat over het kussen lag was ook nogal donker en we zagen het niet zo dadelijk dat hij in de bench lag.

Op dit moment is het probleem WIE ligt er in de bench, is het Belle of Heros. Uiterlijk trekken ze zo sterk op elkaar en hebben ze dezelfde grootte dat het echt moeilijk herkennen is. En je kan toch niet telkenmale gaan kijken dat het er een mét of zonder piemel is…

Als ze rechtstaan of lopen is het nog makkelijk, Belle’s rug is nog steeds een formaat breder dus dan stelt het probleem zich niet, het is enkel wanneer ze liggen dat er een probleempje is voor ’t moment.

Jan

Satire…

We doen een klein beetje mee met de algemeen geldende bangmakerij… Ook wij berichten over de varkens/Mexicaanse Griep. Wel vanuit een ander oogpunt als de serieuze gazetten en boekskes.

Op eenvoudig verzoek kan een lijst van dokters overgemaakt worden waar je voor een “aspirieneke” kan gaan om te genezen van deze dodelijke griep.

Belle

Familieuitbreiding…

Niet bij ons (de Heer spare ons) maar bij “ozzen Dré” is Indi de familie komen vergroten.

Twee maanden na het overlijden van Gust, de vorige boxer in de familie, is de boxer traditie terug in ere hersteld bij ons baasjes’ broer. Al meer dan 11 jaar was daar een boxer in de familie en er zou terug een nieuw jong Boxerke komen.

Indi is het dus geworden en gisteren is schoonzus Marleen het pupje gaan ophalen in Nederland. (weer nen “Ollander” in de familie zegt het baasje) Indi heeft volgens de papieren van “de raad van beheer” dan ook nog eens Italiaanse ouders.

We zijn gisteren avond het pupje nog eens een bezoek gaan brengen (allee de baasjes toch) en van ’t weekend mag ik ook eens mee zegt ’t baasje . Ons wilde pups moeten nog even wachten vooraleer ze mee mogen.

Het is een mooi hondje, zijn snuitje is mooi getekend, een egaal “rosse” en een flink uit de kluiten gewassen reutje van nu goed 6 kilo.

Dat gans de familie gisteren op bezoek is geweest spreekt voor zich. Indi was dan ook “pompaf” en we hebben hem dan maar rustig naar zijn bench laten trekken. Iets wat hij overigens telkens uit zichzelf doet !

Flinke gast die Indi …

Belle

Sterilisatie en castratie van jonge honden

In de nieuwskrant van hondenvoedingsfabrikant Hill’s las ik deze namiddag volgend artikel, te lezen bij aanklikken van dit adres: http://www.myhillspet.com/Puppy/Health/Neutering.aspx?sc_lang=nl-BE

Vermits ik helemaal niet akkoord ben met de sterilistie en castratie van jonge gezonde honden heb ik het volgende aan hen toegestuurd.

Geachte,

uw nieuwsbrief die U me daarjuist stuurde is niet in goede aarde gevallen hier ten huize.

Ik heb op het Nederlandse Drentenforum een ganse discussie gevoerd omtrent sterilisatie en castratie !

Uit de discussie op het Drentenforum werd mij gemeld dat er in Nederland dierenartsen zijn die verwittigingskaartjes sturen om te melden dat het hondje 6 maanden geworden is en dus tijd voor sterilisatie en castratie.

 Waarom in godsnaam worden sterilisatie en castratie zo gepromoot ?

Ons Hera en Heros zijn een teef en een reu uit hetzelfde nestje, geboren op 12.11.08 en worden dus volgende week een half jaar oud.

Zij zijn beiden in blakende gezondheid ,misschien ook dankzij de voeding van Hill's, die ze de eerste drie maanden gekregen hebben.

Maar als een hondenvoedingsproducent verminking promoot vanaf zes maanden voor 100% gezonde hondjes  dan hoeft het voor mij niet meer.

Wij hebben in de dertig jaar dat we nu honden hebben éénmaal een reu laten castreren op 12 jarige leeftijd, met als gevolg dat zijn gewicht niet meer onder controle te houden was en zijn vacht doffe plekken vertoonde daar waar we voordien altijd gelukwensen kregen met Bas zijn blinkende vacht.!

Wel geachte dames en heren van Hill's...als jullie zich nu ook al met zulke zaken gaan bemoeien dan hoop ik dat jullie boven de grens met België blijven en hier, de nog steeds degelijke dierenartsen, niet op zulke manieren gaan beïnvloeden.

Bij mij komt er in elk geval NOOIT nog één product van jullie over de vloer, alhoewel ik er van overtuigd ben dat jullie goede producten hebben.

Sterker nog, ik ga dit bericht aan al mijn vrienden hondeneigenaars doorsturen en hoop uit de grond van mijn hart voor jullie, dat er nooit nog een groep aan de macht komt die jullie voorstellen en ideeën gaan promoten en uitvoeren, deze maal voor hondenvoedingsproducenten.

Met weinig hoogachting

Jan Faes

ps: ik hoop dat jullie uit dit betoog hebben begrepen dat ik jullie nieuwsbrief ook niet meer wens te ontvangen !

Cadeautjesdag…

Het was het moment om cadeautjes te krijgen. Omdat het baasje zijn twee  jonge geweldenaars + mijzelf niet meer kon houden als we ons eens “in de touwen gooiden” kregen we van de baasjes een gareel dat ons iets in toom moet houden.

Blijkbaar is het een cadeau omdat we volgende week dinsdag een half jaar oud worden.

Heb je het gemerkt…er staat al “jaar” in, en niet meer x maanden. Onze eerste halve verjaardag, zo snel gaat het met Drentenpupjes. Bij het baasje doen de knieën nog pijn van bij de werpkist te zitten en nu zijn we al een half jaar !

Als we straks naar het bos gaan mogen we dus ons “nief frakske” aantrekken. Van het moment dat we in het bos zijn en we vrij mogen doet het baasje het uit om te vermijden dat we ergens zouden blijven achter haken en ons kwetsen. Op de terugweg gaat het dan weer aan. Zo doet ‘m dat toch bij mij, want ik heb al geruime tijd zo’n gareel.

Het was toch wel even onwennig zijn daar in de Zoomart. Het was de eerste maal dat ze beiden mee naar binnen mochten en dan gelijk nog zo’n toestanden als da gareel aanpassen en op maat stellen. Het was meer een nare ervaring. De schabben met lekkernij was dan weer “the place to be” overal aan snuffelen, al eens ergens aan likken, wat niet mocht van ’t baasje, en toch nog een koekje gepikt.

De volgende keer hopen ze terug mee te mogen want er is nog veel meer te belven in die grote winkel…

Belle

Actie foto’s…

In een poging om eens een rustige, geposeerde foto te maken van onze veestapel hebben wij het opgegeven van daarop te wachten. Er zijn maar twee soorten foto’s te nemen, 1° als ze wild rondcrossen of  2° in de armen van Morpheus ook geluid makend maar dan van het snurken.

Dan toch nog maar eens actie foto’s van gisteren, het stond op regenen en ze waren superactief, alle drie. Belle was zo actief dat ze nog niet op de foto staat, weg was ze ….

Reispilletjes…

We hebben ons een nieuw doosje reispilletjes aangeschaft, voornamelijk voor Heros bij wie het nogal eens te veel wordt.

Kregen we vorige maal van Dr. Nelly speciale reispillen voor honden, dan zijn we toch maar terug over gegaan op de vorige. Die van Dr. Nelly maakten de honden niet slaperig en lieten de honden toe de reis bewuster mee te maken zodat ze zich onbewust konden wapenen tegen de reis ongemakken. Eén nadeel van de pillen….8,5 €/stuk, als we dan Hera uit voorzorg ook nog een pil gaven, dan kon je haast al beter met Ryan-air naar Limoges of Bergerac vliegen om naar de Charente te gaan.

Bij de apotheker kenden ze “ons” pillen niet en die moesten besteld worden, geen probleem voor ons, we vertrekken nog niet dadelijk terug en er zaten er nog 2 in het doosje. Maar….tegenwoordig moeten haast alle diergeneeskundige producten en hun gebruikers  geregistreerd worden. Heros zit dus vanaf nu ergens in een centrale computer als gebruiker…van reispillen !

De apotheker vroeg ons haast de pieren uit de neus, naam hond, ouderdom hond, gewicht hond, naam baas, adres baas, en dat allemaal in tijden dat men zo op “privacy” gesteld is.

Naar het schijnt (?) zou dit gevraagd worden om misbruik van typisch diergeneeskundige middelen tegen te gaan. Wielrenners opgepast, ’t gaat een beetje moeilijker worden om aan jullie spuiten te geraken.

Er gaat zo een verhaaltje over die paarden en koeien die meelopen met de renners als die passeren aan hun weide.

Weten jullie waarom die paarden en koeien dat doen , dat meelopen ?  Neen ?

Die kennen elkaar nog van bij de veterinair….

Nog zo eentje over een destijds zeer getalenteerde renner die nu probeert terug te komen in het peloton.

F. (de renner) wierp tijdens zijn laatste ronde van Vlaanderen die hij reed, zijn drinkbus in een weide. De koe die in die weide stond heeft het laatste restje dat in de bidon was opgedronken. Het daarop volgende weekend heeft die koe de grote koers gewonnen op het hypodroom van Sterrebeek ! ! !

Belle

Onze Bigfoot…

Geen verschrikkelijke sneeuwman, geen monstertruck maar onze Heros is hier Bigfoot ! Als je die zijn voeten ziet dan weet je wat ons nog te wachten staat.

Een aardje naar zijn Vaartje noemt dat in “schoon Vloms” Ook zijn poten zijn van die aard dat je inderdaad een reus kan verwachten, eentje die zijn vader Zeppos achterna gaat of er “losjes overheen gaat”.

Heeft hij daar dan nog eens een vinnige kop bij en een zacht karakter en je krijgt een super hondje. Eentje waar je fier op kan zijn. Niet dat Hera achterblijft maar zij was al van bij de geboorte de lichtste van de groep. Inhalen zit er niet in bij haar want daar is zij veel te beweeglijk en te zenuwachtig voor. Die zien ze de eerste jaren nog niet bij de weight watchers, daar komt geen gram vet aan.

En ik moet dat allemaal zomaar aanzien, mijn jeugd groeit me boven de kop. Heros is op dit moment op zijn heupen hoger dan mij en die moet nog een half jaar worden. Ook Hera komt in hoogte in de buurt maar die heeft in de breedte nog flink wat bij te winnen.

’t Baasje zegt dat ‘m trots is over zijn mooie roedel Drentjes, ik trouwens ook. Ze mogen best gezien worden mijn twee puppy / huisgenoten !

Belle

Sneeuw over Vosselaar op 3 mei ?

Zo zag de tuin er uit gisterenavond toen de baasjes rond elf uur terug thuis kwamen.Drie Drentjes die zich in de tuin verveeld hebben zijn aan de slag gegaan met de kussens uit hunhok en mand.

Vorige donderdag zijn ze ook in de tuin moeten blijven toen de baasjes naar Gent waren om te feesten, maar toen is er niets gebeurd en hebben ze zich voorbeeldig gedragen. Gisteren dus niet !

Het zullen de volgende maal terug oude handdoeken en /of dekens zijn waar ze op kunnen liggen. Voor de eerst komende tijd worden er in elk geval geen dure nieuwe kussens gekocht voor die ploeg destructieve Drenten.

’t Baasje zal weten wat ‘moet doen deze voormiddag, zijn rug zal er niet beter op worden en ’t vrouwtje met haar problemen rug moet er helemaal niet aan beginnen, en de daders zal je zeggen ? Die staan er bij en kijken er naar…

Belle

Zijn manier…

Dat ze niet dom zijn Drentsche Patrijshonden is al lang geweten. Dat Heros aan ’t baasje wil laten weten dat de emmer met drinkwater leeg is kan je hier bij de foto’s volgen.

Waarschijnlijk hebben ze met hun wild spel de emmer omgelopen en hadden de baasjes dat nog niet opgemerkt. Het bad dat gereed stond voor hen wanneer ze terug kwamen van de wandeling en waar ze konden gaan inzitten, was al omgekieperd door het baasje wegens te modderig geworden. Zij hadden dus op dat moment geen fris drinkwater meer.

De baasjes waren in de tuin bezig en konden dat dus ook niet weten. En dan komt Heros, op zijn eigen manier met de emmer aandragen om te zeggen “hela baas, drinken hebben wij nodig”.

Duidelijk was het wel, en ze hebben zelfs een nieuwe emmer gekregen omdat bij deze het draagoor toch wel wat “geleden” had door het dragen door Heros.

Belle

Nog goed nieuws…

Op 24 april melden wij hier op deze plaats dat er in Nederland drie relatief jonge Drenten te herplaatsen waren. Lola was in het begin van de vorige week al naar haar nieuwe baasje verhuisd.

Nu ook Jiska een nieuwe mand gevonden heeft blijft er enkel voor Joris nog een adres te vinden.

De beschrijvingen van de drie honden kan je nog vinden hier op ’t blog op 24.04.09 moest je zelf nog belangstelling hebben voor Joris.

Aan de lijn lopen…

Het baasje krijgt er kop nog staart aan. Als wij ieder afzonderlijk met hem gaan wandelen dan zijn wij haast voorbeelden.

Als wij met zijn drieën samen gaan wandelen zijn we ook een voorbeeld… maar één van hoe het NIET moet. Wij bundelen dan onze krachten om het baasje naar het bos te slepen. Niet eenvoudig als je weet dat het negentig kilo te verplaatsen is, maar sterk als we zijn krijgen we hem telkens mee.

Toch blijkt het voor het baasje niet plezierig te zijn en hij heeft er al mee gedreigd van een wandeling minder te maken. Dat betekent dat we ook een keer minder in het bos mogen loslopen !

Daar gaan we dan toch de voor- en nadelen eens van tegen elkaar afwegen, eens goed over slapen zullen we maar zeggen…

Belle, Hera & Heros (of de verenigde Drenten trekdieren)

Daar zijn ze nog niet aan toe…

Vorige week, nog in Frankrijk, heeft Belle nog maar eens een egel gevonden in de tuin. In tegenstelling tot vorige die ze in de velden, dood en zwaar gehavend, heeft gevonden is deze springlevend. Hoe ze er in slaagt deze egels uit de tuin naar de koer te verplaatsen is ongezien. Met enkele stekels neemt ze die vast met haar voorste tanden en zo draagt ze die egel de ganse tuin rond.

Bas destijds trok zich dat niet aan en liet haar maar begaan, de pups echter maken een hels kabaal als moeder met haar prooi aankomt. Uiteraard is dat steeds zeer laat op de avond of ‘putteke nacht’. Al een geluk dat er geen kleine kinderen meer zijn in de onmiddellijke omgeving, of bij de naaste buren.

Voor Hera en Heros zijn die prik en steekgevallen niets plezierig, ze tikken er wel eens tegen met een poot maar trekken dan onder luid geblaf snel terug. De egel zal wel gehoorschade hebben tegen de tijd dat het baasje zijn lederen las handschoenen genomen heeft om de egel buiten  de omheining te zetten.

Een vraag die zich telkens weer stelt, is dat nu die egel van gisteren of is dat weer een andere ? Het baasje zou ze eens een teken moeten geven zodat we er een boekhouding van kunnen houden.

Jan