Donderdag 25 september 2008
Taal-hypocrisie van Gazet van A'pen
Taal-hypocrisie van Gazet van A’pen
In de GvA krioelt het dagelijks van de taalfouten maar ik kan me best voorstellen dat het de meeste lezers (onder wie mijn eigen “computeroma”…) worst zal wezen en dat is hun volste recht. Maar taalgevoelige GvA-lezers (zoals Kommaneuker…) ergeren er zich bont en blauw aan. Voor alle duidelijkheid: ik heb het vooral over “echte” taalfouten zoals verkeerde woorden of zinsbouw en minder over spelfouten en zeker niet over bv. foute computerafkortingen e.d. Bovendien is GvA lang niet het enige blad dat slordig omspringt met het Nederlands.
En nu de hypocrisie. Die bestaat erin, dat GvA zelf regelmatig de spot drijft met taalfouten van anderen, zegmaar de gewone man; ze doet dat heel geraffineerd, door de “foute” woorden of zinnen wel letterlijk over te nemen maar ze te cursiveren of in een ander lettertype te zetten. De onderliggende boodschap is natuurlijk: “kijk eens beste lezer, die “gewone man” kent zijn taal niet, maar WIJ hebben het gezien hoor!; Goed hé?!” Het toppunt vind ik, dat die redacteuren bij hun sarcastische benadering soms een “fout” markeren die er geen is, of – omgekeerd - een manifeste fout blijkbaar over het hoofd hebben gezien.
Ik zou het heel wat sympathieker vinden als redacties de minder goede taalkennis van die gewone man niet zo in de kijker wilden zetten door diens fouten letterlijk en dus onverbeterd over te nemen. Dan vind ik het gedrag van bv. Humo-journalisten heel wat relevanter en sympathieker: bij het lezen van hun interviews voel ik vaak op mijn klompen aan dat zij taalfouten van hun gesprekspartners discreet en zonder commentaar hebben vervangen door een correct alternatief.
TOE(kom)MAATJE “De mens vindt dat maar niets, de vormen van een norm die een terts tonen”. Deze onbegrijpelijke zin komt van computeroma, die er midden in een droom mee wakker werd en hem onmiddellijk in haar notitieboekje opschreef. Probleem: ze zag geen enkel verband met haar droom (die trouwens onmiddellijk uit haar geheugen was verdwenen) en kan er nog steeds geen touw aan vastknopen. Is er een droom-o-loog m/v, die er een uitleg voor heeft? Hij/zij gelieve zich te melden…
------------------------------------------------------------------------------------------------
Hieronder twee tekeningen, door computeroma getekend op computer met het programma Painter Classic en geïnspireerd op foto's uit kranten/tijdschriften:
1) Paalvissers in Sri Lanka
2) Schijfkwal
In de GvA krioelt het dagelijks van de taalfouten maar ik kan me best voorstellen dat het de meeste lezers (onder wie mijn eigen “computeroma”…) worst zal wezen en dat is hun volste recht. Maar taalgevoelige GvA-lezers (zoals Kommaneuker…) ergeren er zich bont en blauw aan. Voor alle duidelijkheid: ik heb het vooral over “echte” taalfouten zoals verkeerde woorden of zinsbouw en minder over spelfouten en zeker niet over bv. foute computerafkortingen e.d. Bovendien is GvA lang niet het enige blad dat slordig omspringt met het Nederlands.
En nu de hypocrisie. Die bestaat erin, dat GvA zelf regelmatig de spot drijft met taalfouten van anderen, zegmaar de gewone man; ze doet dat heel geraffineerd, door de “foute” woorden of zinnen wel letterlijk over te nemen maar ze te cursiveren of in een ander lettertype te zetten. De onderliggende boodschap is natuurlijk: “kijk eens beste lezer, die “gewone man” kent zijn taal niet, maar WIJ hebben het gezien hoor!; Goed hé?!” Het toppunt vind ik, dat die redacteuren bij hun sarcastische benadering soms een “fout” markeren die er geen is, of – omgekeerd - een manifeste fout blijkbaar over het hoofd hebben gezien.
Ik zou het heel wat sympathieker vinden als redacties de minder goede taalkennis van die gewone man niet zo in de kijker wilden zetten door diens fouten letterlijk en dus onverbeterd over te nemen. Dan vind ik het gedrag van bv. Humo-journalisten heel wat relevanter en sympathieker: bij het lezen van hun interviews voel ik vaak op mijn klompen aan dat zij taalfouten van hun gesprekspartners discreet en zonder commentaar hebben vervangen door een correct alternatief.
TOE(kom)MAATJE “De mens vindt dat maar niets, de vormen van een norm die een terts tonen”. Deze onbegrijpelijke zin komt van computeroma, die er midden in een droom mee wakker werd en hem onmiddellijk in haar notitieboekje opschreef. Probleem: ze zag geen enkel verband met haar droom (die trouwens onmiddellijk uit haar geheugen was verdwenen) en kan er nog steeds geen touw aan vastknopen. Is er een droom-o-loog m/v, die er een uitleg voor heeft? Hij/zij gelieve zich te melden…
------------------------------------------------------------------------------------------------
Hieronder twee tekeningen, door computeroma getekend op computer met het programma Painter Classic en geïnspireerd op foto's uit kranten/tijdschriften:
1) Paalvissers in Sri Lanka
2) Schijfkwal
Geschreven door kommaneuker om 09:53
Reageer op dit bericht
2 reacties op dit bericht
..
Een terts is een interval en meet de afstand van drie diatonische stappen tussen twee tonen in de muziek. Samen met hun omkeringen, de sexten, zijn de tertsen de meest voorkomende intervallen in de klassieke muziek, tezamen vormen zij de ruggengraat van functionele harmonie. Vanwege het historisch steeds veelvuldiger voorkomen van tertsen en sexten na circa 1350 is de stemming van de intervallen in de geschiedenis meermaals aangepast, om al deze harmonieën welluidender te maken.
Ik moest wel even opzoeken wat een terts was en nu begrijp ik er tenminste iets van!
’t Is dus poepsimpel:
De vorm is een ruggengraat, dat lees je hierboven, dat zuig ik niet uit mijn duim hé.
Computeroma had waarschijnlijk last van haar rug (of ze lag ongemakkelijk) en de pijn onderbrak haar prachtige muzikale droom waarin zij net een vorm aan functionele harmonie wou geven voor een van haar volgende schilderijen.
In haar halfwakkere staat kreeg die terts dan voor haar plots een vorm die zij maar niets vond, namelijk die van een ruggengraat.
“Maar allez zeg, hoe moet ik dit morgen op doek krijgen?” dacht ze waarschijnlijk bij haar eigen zichzelve en toen schreef ze haar prachtige zin :
“De mens vindt dat maar niets, de vormen van een norm die een terts tonen” en met een zachte kreun viel ze prompt terug in slaap!
Voilà.
En alzo mijn beste Komma, ontstaan soms prachtige gedichten…. Zeg dat ik het u gezegd heb!
Wat de taalfouten in dit stukje betreft lieve Komma – er zijn er hier waarschijnlijk teveel om op te noemen, maar ik word inderdaad niet betaald om taalfouten uit een krant te halen.
Gelukkig maar hé!
Fijne dag nog en erger je niet - slecht voor je tikkertje.
...
Ikzelf heb er niet zoveel moeite mee (tenslotte maak ikzelf ook de nodige fouten), maar manlief kan zich er ook behoorlijk aan ergeren en dreigt soms zelfs om het abonnement op te zeggen.
Gelukkig heeft hij het nog niet gedaan, want ik houd nu eenmaal van mijn krantje en de puzzels die er in staan.
Trouwens ik vind dat cumputeroma puik werk levert. Dat doe ik haar niet na.