Zaterdag 28 maart 2009
Getroost File-leed
Onze zoon N., oud-student van het Lemmensinstituut en daar nu zelf docent, had ons 2 vrijkaarten bezorgd voor de Mattheüspassie van Bach, die vorige donderdag 26.3 zou worden uitgevoerd in de schitterende concertzaal van het instituut. Hij zei wel dat de plaatsen in het betreffende vak vrij ongemakkelijk “zaten” en we dus best een kussen zouden meebrengen…
Enkele dagen later stuurde hij een nieuwe mail: “hou rekening met de namiddag- en avondfiles rond Brussel; reken op minstens 2 uur reistijd” (normaal minder dan 1 uur). Nu heb ik sowieso al een hekel aan autorijden (als enige goede chauffeur de weg te moeten delen met al die slechte rijders – u kent dat gevoel?!…) en bij die laatste onheilsboodschap van mijn nageslacht dacht ik: “voor mij hoeft het niet meer!” Maar dan dook een reddende engel op: een koppel in de buurt, bevriend met N., had eveneens vrijkaarten en bood ons vriendelijk aan om met hen mee te rijden. Een sympathieke geste die ons “over de streep” trok.
En zo startten we om 16.45 uur voor een trip van Sint-Niklaas naar Leuven; het concert zou beginnen om 19 uur. Rond 18.45 uur waren we nog niet verder dan de Brusselse ring, waar we afwisselend stilstonden of stapvoets reden. In het beste geval zouden we dus pas lang na het begin van het concert aankomen. Plots gsm’de N. ons dat ook hij vastzat op dezelfde ring, al was hij een uur vóór ons vertrokken (de muzikanten moeten uiteraard lang vóór het publiek aanwezig zijn). Maar hij had intussen vernomen dat het concert al met een half uur was uitgesteld want zelfs enkele solisten zaten vast in de files!
N. nam het dan ook nogal filosofisch op en maakte van de nood een deugd: bij elke gedwongen “stop” verwisselde hij om wat tijd te winnen een van zijn gewone kledingstukken voor het equivalent onderdeel uit zijn chique zwart concertuniform. Op zeker moment meldde hij ons dat hij in zijn onderbroek achter het stuur zat, en even later dat hij al half in smoking was!!! Maar ondanks dit humoristisch kantje bleven de spanning en ergernis natuurlijk bestaan, al was de stress voor mij als niet-rijder natuurlijk minder dan voor onze chauffeur. …
Plots bleek N.’s gsm uitgeschakeld en we vermoedden dus dat hij aangekomen was en zijn plaats op het podium had ingenomen. Maar toen we uiteindelijk arriveerden – uiteraard veel te laat, het concert was ondanks het uitstel al een kwartier bezig – bleek zijn stoel nog onbezet !!?? (“gelukkig” ontbraken ook nog andere orkestleden…). Na pas een half uur kwam concertmeester N. discreet het podium op. Achteraf snapten we waarom hij nog NA ons aangekomen was: onze chauffeur had op een bepaald ogenblik een gaatje gezien om de ring te verlaten; met ware doodsverachting, een flinke dosis geluk en feeling, talloze omwegen en zijn gps was het hem gelukt om N. “onderweg te passeren”!
Ik moet eerlijk toegeven dat ik, als ik zelf had moeten rijden, de spanning niet had aangekund en bij de eerste gelegenheid rechtsomkeert had gemaakt: “dan maar geen Mattheüspassie!”… Maar gelukkig konden we nu toch nog het grootste deel beleven van Bachs meesterwerk, schitterend uitgevoerd door twee koren, twee orkesten en prachtige solisten. De akoestiek is adembenemend, niet verwonderlijk als je weet dat deze concertruimte speciaal gebouwd is om precies die Mattheüspassie in optimale condities te kunnen uitvoeren. Ondanks onze wat ongemakkelijke stoelen hebben we nog drie uur volop kunnen genieten. Een ware troost voor de drie verschrikkelijke uren die eraan vooraf waren gegaan. En onze terugreis? Minder dan een uur!…
TOE(kom)MAATJE. Zoals gezegd, is deze concertzaal van “het Lemmens” speciaal ontworpen voor Bachs Mattheüspassie. Probeer u even voor te stellen: dirigent “beneden” in het midden, links resp. rechts van hem de twee podia met elk een orkest, een koor en een of meer solisten, en vóór en achter hem de rijen zetels voor het “beneden”-publiek. Die opstelling bood vanaf onze plaats (boven) een grappig effect telkens als de dirigent de beide orkesten en/of koren tegelijk moest leiden: hij kon zich moeilijk tot één van beide podia keren (dus met de rug naar het andere!), keek dus recht vooruit en zo stond hij in feite naar die helft van het … publiek te “zwieren”!!
Enkele dagen later stuurde hij een nieuwe mail: “hou rekening met de namiddag- en avondfiles rond Brussel; reken op minstens 2 uur reistijd” (normaal minder dan 1 uur). Nu heb ik sowieso al een hekel aan autorijden (als enige goede chauffeur de weg te moeten delen met al die slechte rijders – u kent dat gevoel?!…) en bij die laatste onheilsboodschap van mijn nageslacht dacht ik: “voor mij hoeft het niet meer!” Maar dan dook een reddende engel op: een koppel in de buurt, bevriend met N., had eveneens vrijkaarten en bood ons vriendelijk aan om met hen mee te rijden. Een sympathieke geste die ons “over de streep” trok.
En zo startten we om 16.45 uur voor een trip van Sint-Niklaas naar Leuven; het concert zou beginnen om 19 uur. Rond 18.45 uur waren we nog niet verder dan de Brusselse ring, waar we afwisselend stilstonden of stapvoets reden. In het beste geval zouden we dus pas lang na het begin van het concert aankomen. Plots gsm’de N. ons dat ook hij vastzat op dezelfde ring, al was hij een uur vóór ons vertrokken (de muzikanten moeten uiteraard lang vóór het publiek aanwezig zijn). Maar hij had intussen vernomen dat het concert al met een half uur was uitgesteld want zelfs enkele solisten zaten vast in de files!
N. nam het dan ook nogal filosofisch op en maakte van de nood een deugd: bij elke gedwongen “stop” verwisselde hij om wat tijd te winnen een van zijn gewone kledingstukken voor het equivalent onderdeel uit zijn chique zwart concertuniform. Op zeker moment meldde hij ons dat hij in zijn onderbroek achter het stuur zat, en even later dat hij al half in smoking was!!! Maar ondanks dit humoristisch kantje bleven de spanning en ergernis natuurlijk bestaan, al was de stress voor mij als niet-rijder natuurlijk minder dan voor onze chauffeur. …
Plots bleek N.’s gsm uitgeschakeld en we vermoedden dus dat hij aangekomen was en zijn plaats op het podium had ingenomen. Maar toen we uiteindelijk arriveerden – uiteraard veel te laat, het concert was ondanks het uitstel al een kwartier bezig – bleek zijn stoel nog onbezet !!?? (“gelukkig” ontbraken ook nog andere orkestleden…). Na pas een half uur kwam concertmeester N. discreet het podium op. Achteraf snapten we waarom hij nog NA ons aangekomen was: onze chauffeur had op een bepaald ogenblik een gaatje gezien om de ring te verlaten; met ware doodsverachting, een flinke dosis geluk en feeling, talloze omwegen en zijn gps was het hem gelukt om N. “onderweg te passeren”!
Ik moet eerlijk toegeven dat ik, als ik zelf had moeten rijden, de spanning niet had aangekund en bij de eerste gelegenheid rechtsomkeert had gemaakt: “dan maar geen Mattheüspassie!”… Maar gelukkig konden we nu toch nog het grootste deel beleven van Bachs meesterwerk, schitterend uitgevoerd door twee koren, twee orkesten en prachtige solisten. De akoestiek is adembenemend, niet verwonderlijk als je weet dat deze concertruimte speciaal gebouwd is om precies die Mattheüspassie in optimale condities te kunnen uitvoeren. Ondanks onze wat ongemakkelijke stoelen hebben we nog drie uur volop kunnen genieten. Een ware troost voor de drie verschrikkelijke uren die eraan vooraf waren gegaan. En onze terugreis? Minder dan een uur!…
TOE(kom)MAATJE. Zoals gezegd, is deze concertzaal van “het Lemmens” speciaal ontworpen voor Bachs Mattheüspassie. Probeer u even voor te stellen: dirigent “beneden” in het midden, links resp. rechts van hem de twee podia met elk een orkest, een koor en een of meer solisten, en vóór en achter hem de rijen zetels voor het “beneden”-publiek. Die opstelling bood vanaf onze plaats (boven) een grappig effect telkens als de dirigent de beide orkesten en/of koren tegelijk moest leiden: hij kon zich moeilijk tot één van beide podia keren (dus met de rug naar het andere!), keek dus recht vooruit en zo stond hij in feite naar die helft van het … publiek te “zwieren”!!
Geschreven door kommaneuker om 17:25
Reageer op dit bericht
2 reacties op dit bericht
oeps
Nee hoor, ik bedoel .... sinds de lay out gewijzigd is heb ik de indruk dat er ....euh..... ik kan er mijn vinger niet op leggen ... iets mis is met mijn krant.
Enfin, ge verstaat wel wat ik bedoel hé!
Groetjes,
..
Wij gaan eens graag naar het winkelcentrum van Sint Niklaas, maar in ons achterhoofd denken we dan al aan de file vanaf Kruibeke, gelukkig kunnen we er meestal nog af en via Temse naar huis rijden.
Vroeger gingen we in de winter naar zee - familiebezoekjes - maar zelfs in de winter is het nu niet te doen.
In de week zijn er de vreselijke twee rijen camions en 's zondags, de zondag rijders.
Nichtje vroeg gisteren om binnenkort even op de koffie te komen om haar nieuw huis te bewonderen en ik zie al tegen de rit op.
Baai de wee : heel mooie foto van je jonge familie in de Frut Komma! Bibieke heeft het weer gezien hé.
Vind jij ook niet dat de krant meer en meer op een sensatieblad begint te lijken of ben ik het alleen?
Ik kan al evengoed een Story of een Dag Allemaal kopen vind ik.
Groetjes van een knorpotteke!