Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Nog Neuker-der dan Komma!
Hieronder stonden eerst twee computertekeningen van computeroma, die ik ongevraagd op mijn blog had gezet (de tekeningen bedoel ik); op haar "bevel" heb ik ze voorlopig moeten verwijderen (!!), want ze wil ze eerst op haar eigen blog zetten...
Oma, ik verveel me
Vorige week een telefoontje van onze 15-jarige kleindochter J. (een van de 9; we hebben ook nog 4 kleinzoons, maar dat heeft er nu niks mee te maken): “Oma, ik verveel me een beetje, mag ik bij u komen, ik zou een taart willen bakken” – “Natuurlijk J’ke, kom maar af” – “Welke ingrediënten zou ik meebrengen?” – “Niks, we kijken wel wat ik in huis heb”. Resultaat enkele uren later: een heerlijk gebak.
De (klein)kinderen weten wel bij wie ze terecht kunnen voor een culinair advies van een “ervaringsdeskundige”… Dat oma’s “lekker-tips” niet altijd even goed zijn voor de lijn, nemen ze er dan maar al te graag bij… Hierna een tweetal foto’s over het onderwerp: 1) helaas heb ik geen foto van de taart van J’ke maar hier is er een uit het taarten”bestand” van computeroma 2) computeroma tussen twee kleindochters aan een marktkraam met “tand-onvriendelijke” lekkernijen.
Wandelen = milieuvervuiling
Maar tijdens onze wandeling op 16.3, door een “modderrijk” gebied, moest ik ineens denken aan Johan Cruyff en zijn beroemde uitspraak: “elk voordeel heb se nadeel… “. De eerste zorg ’s maandagsmorgens was: onze bemodderde broeken in de wasmachine. En wat zat daarin? Zeeppoeder, wasverzachter en wat weet ik nog meer. En wat gebeurt er met al die chemicaliën? Precies, die lozen we in de riolen. Kortom: chemische vervuiling van ons grondwater.
Als ik dan bedenk dat duizenden enthousiaste wandelclubleden (zoals wij) elke week samen voor die gigantische watervervuiling zorgen, dan…. denk ik aan iets anders en verheug me alweer op de volgende vuile maar gezonde wandeling: ik draai het evangelie van de genoemde Johannes Cruyff om en denk dan: “elk nadeel heb se voordeel”.
Naschrift . Om misverstanden te voorkomen: dit blogje is natuurlijk ironisch bedoeld en geen pleidooi tegen het wandelen, modder of geen modder. Integendeel… Wandelen is gezond, en dat beetje waspoeder in de riolen (samen met onze stront…) zal de zaak niet maken…
Hier liefst niet met je zondagse pak wandelen (zelfs niet op zondag).......
.... dit zijn mijn schoenen en broek, en het ergste moest nog komen...
Vraag aan wiskundologen

Maar genoeg geluld, hier komen mijn vragen, of eigenlijk maar één, want het antwoord op de eerste heb ik vrij vlug zelf uitgerekend (hopelijk zonder fouten…): voor de tweede reken ik op andere bloggers…
1) Soms heb ik medelijden met een Nederlands-onkundige die vergeefse moeite doet om zelfs “gewone” woorden uit onze taal correct uit te spreken (het omgekeerde geldt natuurlijk ook); voor het woord “zedenles” bv. krijgt hij theoretisch de “keuze” uit niet minder dan 27 mogelijkheden (hij weet immers niet dat WIJ de letter “e” drie keer anders uitspreken; het aantal combinaties is dus 3 x 3 x 3).
2) SUDOKU. Het aantal mogelijkheden om een sudoku-puzzel te maken is uiteraard beperkt (9 cijfers rangschikken volgens 3 criteria) maar moet wel in de miljoenen (miljarden?) lopen. Welke blogger met een wiskundeknobbel legt voor mij het aantal mogelijkheden uit?
TOE(kom)MAATJE. Bericht (bron: onbekend)
“Brand bij fruitteler, de schade loopt in de meloenen”
"10 kleine negertjes", met "Paint getekend door Computeroma

Vorige tekening, met gewijzigde kleuren

PC-, CD- en andere perikelen
Maar inmiddels was de digitale fotografie volop in opmars en na lang aarzelen schakelde ik in 2005 definitief over op digitale fotografie. Het nadeel was dat het bekijken van mijn foto’s voortaan moest gebeuren op het kleine scherm van mijn PC op de computerkamer, met alle beperkingen en ongemakken van dien; vroeger konden we comfortabel vanuit onze salonzetels met 5 à 10 man naar het projectiescherm te zitten kijken. Intussen staan er op mijn harde schijf en/of cd’s honderden afbeeldingen die we nog nooit op een behoorlijke grootte hebben kunnen bekijken.
De conclusie lag voor de hand: aankoop van een “volwassen” TV-toestel en een DVD-recorder. Volgens de verkoper zou het vertonen van mijn digitale afbeeldingen op mijn TV-scherm een fluitje van een cent betekenen; we geloofden de man en volgens zijn uitleg leek het inderdaad allemaal erg simpel. Maar niet voor een (on)handige Harry als Kommaneuker. Toen we thuiskwamen met de nieuwe aanwinst, was ik alles vergeten of haalde ik zaken door elkaar. Bovendien gaven de handleidingen van zowel TV als recorder zo veel informatie dat ik er tureluurs van werd: teveel is trop en trop is teveel: allerlei snufjes en mogelijkheden die me voorlopig geen komma interesseerden; ik wou in eerste instantie maar één ding: eindelijk eens mijn foto’s op mijn TV-scherm kunnen bekijken.
Ik was de wanhoop nabij, werd al bang dat ik de “verkeerde” toestellen had gekocht. Ten einde raad riep ik een van mijn zoons te hulp en zoals ik gevreesd (of neen, eigenlijk liever: “gehoopt”!) had, was zijn reactie: “allez Pa, dat je daar nu zo moeilijk over doet, kom hier, ik zal het eens laten zien”. En inderdaad, met enkele klikjes op de afstandsbedieners bewees hij dat de verkoper toch gelijk had gehad: “een fluitje enz.” Binnen de kortste keren zagen we mijn digitale foto’s (en de tekeningen van computeroma…) voor het eerst in hun volle glorie op mijn TV-scherm. Toen zoonlief weg was, probeerde ik het zelf en – u raadt het al – weeral noppes! Maar nu wist ik tenminste dat het KON; de volgende dag nog eens goed stap voor stap laten uitleggen, de hele procedure zelf een paar keer oefenen en nu kan “den ouwe” het helemaal alleen, zonder “kinderlijke begeleiding”… Oef!
Schoolkamperen weldra verleden tijd?
Tomtom(meke) toch!
Tot mijn “verdediging” kan ik echter wel enkele elementen inroepen: 1) oma kan zelf niet rijden en heeft dus gemakkelijk praten, 2) sinds mijn pensionering rijden we globaal nog maar weinig grote afstanden en “mijn” gebruikelijke omwegen blijven dus al bij al te beperkt (vind ik!…) om daarvoor een tomtom aan te schaffen, 3) zelfs zo’n gps-systeem schijnt ook niet altijd perfect te werken: vaak hoor ik van vrienden dat hun tomtom hen regelmatig aanmaant om “terug te keren” (of rijden ze met opzet verkeerd om zo vaak mogelijk die zwoele stem van hun Miss GPS te horen?)
Vorige zondag was het weer zo ver. Enkele “Aktivia”-wandelclubs organiseerden in Stekene (Waasland) een Nationale Wandeldag; deelnemers hadden de vrije keuze tussen 6 verschillende afstanden en konden, eveneens vrij, starten tussen 7.30 uur en 15 uur. Om de startplaats te bereiken, had ik alvast geen GPS nodig want bij die Aktivia-wandelingen staan steeds op alle toegangswegen al kilometers van te voren regelmatig duidelijke pijlen richting Start (zie foto 1); alleen de grootste sukkelaar kan dan nog missen (voor MIJ blijft opletten dus de boodschap…).
Toen we rond 7.30 uur de startplaats naderden, lette ik goed op de laatste bochten en zijstraten, want die zou ik na de wandeling in omgekeerde richting moeten nemen voor de terugweg. (‘Om te parkeren moest ik rechts afslaan, dus om straks weer weg te rijden moet ik linksaf’ enz.) Ik voelde me zeker! Ik had me nog nooit zo zeker gevoeld, en dus ….. liep het toch nog mis. Onderweg voelde ik al nattigheid (‘tiens, hier zijn we vanochtend toch niet langs gekomen?…’) en bij thuiskomst bleek dat ik 8 km. meer gereden had dan op de heen weg. Het kon dus niet missen: “Wanneer kopen we nu eindelijk eens een tomtom?!”, jammerde computeroma. (Ik ben eens benieuwd hoe lang ik de boot nog zal kunnen afhouden)
N.B. De vier foto’s zijn beelden van deze wandeldag
1) zo rijden we richting “Start” van de wandeling
2) keuze tussen 6 wandelafstanden (wij kozen 17 km):
3) onderweg (tussen 7.30 en 15 uur hadden zich 9000 wandelaars ingeschreven over de 6 afstanden; vandaar de grote spreiding onderweg)
4) bij de georganiseerde stopplaatsen worden ook de honden niet vergeten!
Pamela A.: borstvergroting medische fout?


“Liggend naakt”. Getekend met computerprogramma Paint door computeroma.
Pamela’s borstvergroting een medische fout? … Bij een artikel over cupmaten en borstvergrotingen toonde GVA (19.2) een foto van Pamela Anderson, uiteraard niet zo’n verrassende keuze: ze lag (lagen?…) euh… voor de hand. Wel verrassend vond ik het onderschrift bij de foto: “Zij heeft al een borstvergroting achter de rug”. Achter WàT?… Die chirurg moet dan wel een erg slechte dag gehad hebben.
TOE(kom)MAATJE Uit een commentaar op een softbalmatch: “Als de geschiedenis zich herhaalt, verwachten we exact hetzelfde terug te zien” (GVA)
SMOG-boetes (on)wettelijk?
Foto: Knotwilgen bij Scheldedijk te Vlassenbroek
SMOG-boete (on)wettelijk? In mijn blogje van 23.12.2007 beweerde ik dat volgens mij de borden “Smog” onder een 90-km-verbodsbord niet alleen overbodig maar zelfs verwarrend zijn.
Ik schreef toen letterlijk: “waarom voortaan niet gewoon borden met “90” zonder meer ?! Dat is voor iedereen ondubbelzinnig duidelijk en afdwingbaar: “hier en nu niet harder dan 90, punt uit!”
En wat lees ik vandaag 20.2 in een hoofdartikel op de voorpagina van GVA?: “De politierechter in Gent stelde dat de (smog)boetes
Wat bewijst dat ook een eenvoudige kommaneuker soms gelijk kan krijgen…
TOE(kom)MAATJE. In het februarinummer van “Ons Recht”, vakbondsblad van LBC/NVK, las ik het volgende kritische opschrift: Lonen dalen, dEvidenTen stijgen. Ze zouden bij LBC alvast het voorbeeld kunnen geven door een (beter be”TAAL”de?) corrector in te schakelen…
"Nederlands" is geen Nederlands
(na de volgende tekst twee foto’s tijdens een wandeling met computeroma op 16.2 langs de Schelde in Vlassenbroek; wat heeft dat met mijn tekst te maken?, geen barst, ik vond het gewoon een mooie wandeling)
In mijn blogje van 26.1 schreef ik een pseudo-gedichtje in het Engels, of beter: met Engels klinkende woorden. Op 7.2 probeerde ik nog eens hetzelfde in nep-Frans. Aangemoedigd door enkele leuke reacties (die er soms dingen in zagen waaraan ik zelf geen moment aan gedacht had…) heb ik het ook eens geprobeerd met woorden uit mijn moedertaal; eigenaardig genoeg vond ik dat moeilijker dan met “Engels” of “Frans”. Ik zou eens graag van mijn deskundige bezoekers vernemen – want zelf zou ik het verdomd niet weten!! - welke diepzinnige zieleroerselen uit mijn onderbewustzijn mij tot de volgende limerick kunnen hebben geïnspireerd:
In hevel maar dure Lochristi,
zo’n beddegoed aldus daar-is-t-ie,
gegeven dan ik in de maling,
verdorie qua man op zijn paling,
Onmenselijk


Zittende figuren, getekend met Paint door Computeroma
In “Terzake” gekeken naar enkele school- en onderwijsverantwoordelijken, die het hadden over de problematiek van inschrijvingen in scholen waar de capaciteit te klein is om aan de “vraag” te voldoen. De wettelijke regel is blijkbaar: wie eerst komt, eerst maalt. Gevolg: ouders die om een of andere reden (bv. gezondheid, beroep, …) niet de mogelijkheid hebben om ’s nachts op het schoolplein te komen kamperen, vissen dan achter het net. Ik was dan ook stomverbaasd dat slechts één van de geïnterviewde deskundigen dat onmenselijk en discriminerend karakter van dat “kampeersysteem” aanklaagde. De anderen, onder wie de grote bazin van het Katholiek onderwijs Mieke Van Hecke, vonden – zo was mijn indruk – die asociale kampeerformule weliswaar niet ideaal maar dan toch te verkiezen boven andere systemen zoals bv. inschrijving via “call centers”. Zo’n telefonische inschrijvingsformule mag dan een soort “loterij” zijn, maar ze is heel wat comfortabeler dan een nacht kamperen en bovendien zijn de kansen tenminste gelijk verdeeld: iedereen (ook zieke of werkende ouders) kan toch telefoneren…
Supertrucks van 25 meter?
(dit zou een “zebrapad” moeten voorstellen)
Supertrucks van 25 meter? Ik heb voor het Belgisch Instituut Voor Verkeersveiligheid normaal weinig sympathie (het is o.m. verantwoordelijk voor de gevaarlijke, want aandacht afleidende flauwe “moppen” op levensgrote borden langs de snelwegen) maar het BIVV verdient van mij nu toch een goed punt door te wijzen op de gevaren van te lange en te zware “supertrucks” die men van overheidswege wil promoten.
Ik neem aan dat die mastodonten door hun grote capaciteit economisch rendabeler zijn en globaal ook minder vervuiling geven dan kleinere vrachtwagens, maar voor de verkeersveiligheid zijn ze beslist een bedreiging: ons klein landje telt veel te veel op- en uitritten (moeilijk invoegen!) en door hun grotere massa hebben ze een veel langere remafstand nodig en is ook de schade bij een botsing veel groter dan bij lichtere camions.
TOE(kom)MAATJE. Over zelfkennis gesproken! Begin februari “diende de Dendermondse burgemeester Piet Buyse een aanvraag in om erkend te worden als rampgebied” (letterlijk citaat uit GVA 13.2.2008)
"Frans" is geen Frans
hiernaast: "in mijn schoot", computerimpressie door Computeroma, getekend met Painter Classic
“Frans” is geen Frans. Enkele onverwachte maar sympathieke reacties op mijn pseudo-“Engels” gedicht van 26.1 inspireerden mij om zo’n flauwekul-vers ook eens in het "Frans” te proberen. Daar gaat-ie:
Ne qui que?, ni place!
Et quoique j’en fasse
alors les audaces
plutôt tes migraines
mais ils faux baleines
et donc je dois … place
TOE(kom)MAATJE. Voor een van mijn volgende blogjes probeer ik zoiets ook eens in het “Nederlands”; ik heb zo’n voorgevoel dat dat eigenlijk moeilijker moet zijn
Waalse STRONTwandeling
Het was onze 19de keer en we hebben stilaan dus al heel wat van het gebied verkend, maar werden toch weer aangenaam verrast door een interessante nieuwigheid: de “bewegwijzering” van de verschillende wandelroutes is zodanig uitgebreid en verbeterd dat zelfs een verstrooide kluns als ik onmogelijk nog verloren kan lopen.
Op elk punt waar de wandelaar ook maar enigszins zou kunnen twijfelen, vindt hij een duidelijk en van ver al zichtbaar teken dat hij nog steeds “goed zit” (zelfs een “boom” met zo’n plaatje wordt door de houthakkers ontzien!!, zie foto 1) of van richting moet veranderen (pijl). De plaatjes bestaan uit stevig materiaal en zijn muurvast bevestigd op bomen, palen e.d. Op belangrijke of interessante knooppunten krijgt de wandelaar bovendien nog extra informatie (foto 2).
Tijdens onze wandelingen passeerden we af en toe enorme stapels koeienmest (foto 3), blijkbaar afkomstig uit de veestallen waar het vee in dit seizoen overwintert; ik ben geen stront-kenner maar vermoed dat de mest daar ligt om later over weiland of landbouwgrond te worden verspreid. Anders gezegd: zo’n weg is voorlopig nog letterlijk een echte strontweg, tot de stront weg is…
Mijn lezers zullen al wel begrepen hebben dat ik met de titel van dit blogje niks negatiefs bedoeld heb, integendeel: ik wou de aandacht trekken op een gebied dat voor wandelaars de moeite waard is om te verkennen. Sainte-Ode heeft zo’n 300 km. goed bewegwijzerde wandelroutes (gemiddeld 5 à 10 km). Wie meer info zoekt, kan ze vinden op de site van de gemeente: www.sainte-ode.be
TOE(kom)MAATJE (over hetzelfde onderwerp). In 2004 drong ik bij de burgemeester van St—Ode aan op een drastische verbetering van de (op dat moment nog abominabel slechte) bewegwijzering van de (mooie) wandelingen in zijn gemeente. Enkele maanden later kon ik hem al feliciteren met het resultaat: eindelijk liepen we niet meer verloren, al waren de aanduidingen toen nog wat “amateuristisch”. Ik zal hem – en zijn schepen van toerisme, die blijkbaar vooral de kar getrokken heeft – nu opnieuw een enthousiaste e-mail sturen om onze voldoening te uiten over het echte vakwerk waarvan we genoten hebben. En “madame l’échevine” krijgt een kopie. Ik mag dan soms een kommaneuker zijn, ik voel me veel en veel beter als ik mensen een plezier kan doen met een verdiend compliment.
"Engels" is geen Engels
I’m faking your flowers
For what they may be
And singing for hours
You come and will see
But none in our windows
We never will hide
To look for these pillows
And there comes the bride
Tom Boonen betrokken bij doping?
“Rennerspeloton”, 60x30, met gemengde technieken op papier geschilderd door computeroma
Tom Boonen betrokken bij doping? Jawel!!, althans volgens kranten en andere media, alleen zeggen ze dat natuurlijk niet zo letterlijk (stel je voor dat het achteraf niet klopt, dan hebben ze allicht een proces aan hun been wegens laster); maar hun sensationele suggestieve berichtgeving, vooraan in het nieuws, over huiszoekingen bij Tom en zijn ouders (!) heeft bij “het publiek” natuurlijk bijna hetzelfde effect als een rechtstreekse beschuldiging van dopingbedrog.
En die indruk zal ook wel de bedoeling zijn, want “het” zou achteraf toch eens waar moeten blijken, en ze hebben het niet op voorhand “gemeld”, wat een ramp zou dat zijn voor hun lezers- en kijkcijfers! Begrijp me goed, hoe meer dopingschandalen aan het licht komen, hoe meer ik mij als kijker/lezer bedrogen voel en hoe minder bepaalde topsporten mij interesseren, maar ook sporters hebben een absoluut democratisch recht op een “vermoeden van onschuld zolang hun schuld niet bewezen is”. Dat geldt ook voor Tom Boonen. Als morgen bewezen wordt dat ook hij een ordinaire bedrieger is, laat ik hem vallen als een baksteen; maar tot dat moment is hij voor mij een underdog die mijn vertrouwen en zelfs sympathie verdient.
TOE(kom)MAATJE. “Wij hebben een dag zonder tabak, een dag zonder televisie, een dag zonder gsm, een dag zonder auto, in het hoge noorden tijdens de poolnachten hebben ze zelfs dagen zonder dag!” (De Kat, in GVA 19.1)
de marsepeintruc van oma
“Computeroma” kan niet alleen vlot overweg met tekeningen op haar blog, ze kan ook heerlijk en origineel koken. In dubbel opzicht gelukkig voor mij, want ik ben enerzijds een echte lekkerbek maar anderzijds een echte kluns als ik in de keuken iets anders zou moeten presteren dan de dagelijkse afwas… Als “kok” zou ik er met andere woorden (letterlijk en figuurlijk) niks van bakken. De zeldzame keren dat ik noodgedwongen alleen voor ”het voer” moet zorgen, behelp ik me met kant-en-klare diepvriesmaaltijden en de microgolfoven…
Maar even terug ter zake. Vanmorgen had oma een heerlijke taart gemaakt, veel te groot voor ons tweeën, maar zoiets is nooit een probleem, de afzet is altijd verzekerd: onze dochter en haar gezin zijn dol op oma’s culinaire creaties (“oma, geen belang WAT het is, als het maar VEEL is!” ) Helemaal klopt dat wel niet, want zij houden bv. niet zo van marsepein en laat de taart van vandaag nu juist een laag(je) marsepein bevatten; tenslotte is opa er juist dol op!
Oma’s afleidingsmanoeuvre: “zwijgen over die marsepein, en maar afwachten of ze het merken”. Het lukte: de commentaar was zeer lovend, de laag marsepein bleef blijkbaar onopgemerkt en het geheel werd een succes. Zo zie je maar: een truc kan soms bestaan uit “niks” (zeggen). Al houdt zo’n tactiek natuurlijk ook een risico in: als “ze” via deze blog van opa achter de waarheid komen, dan voelen ze zich door mijn onthulling misschien bedrogen en staat oma’s geloofwaardigheid op het spel! Anderzijds zou het integendeel ook best kunnen dat ze voor altijd bekeerd zijn tot marsepein-liefhebbers en oma dankbaar zijn dat zij niks op voorhand verklapt heeft!
TOE(kom)MAATJE. Het gaat ons voorstellingsvermogen volledig te boven, maar de meeste wetenschappers zijn ervan overtuigd dat het heelal in één miljardste seconde (!) na de oerknal uitdijde van NUL tot 1 miljard kilometer. Hoe kan dat, vermits volgens bewezen natuurwetten (Einstein!) materie nooit sneller kan gaan dan het licht (300.000 kilometer per seconde)? Wel, heel eenvoudig (nou ja, “eenvoudig”…) omdat die natuurwetten “pas” na die eerste miljardste seconde tot stand kwamen. Snapt U?
Volksraadplegingen? NEEN!
Volksraadplegingen? NEEN! Ik herinner me dat ik ooit een blogtekst heb gewijd aan mijn standpunt t.a.v. referenda. Ik was, en ben nog steeds, absoluut tegen. Op het eerste gezicht lijkt het de meest directe vorm van democratie: leg de burgers een of andere concrete vraag ter stemming voor waarop ze met ja of neen kunnen antwoorden. In Zwitserland gaan ze al eeuwen lang meerdere keren per jaar naar de stembus; ze hebben dus een lange ervaring met het systeem en blijkbaar hebben ze een evenwicht gevonden tussen voor- en nadelen van het systeem.
Af en toe duikt ook in onze contreien het idee op om over een of ander onderwerp zo’n volksraadpleging te houden (Di Rupo wil in Brussel weer een “talentelling” b.v.). Maar België is Zwitserland niet. We hebben immers al een democratie: om de vier jaar (of vaker…) mogen we ons bij geheime stemming uitspreken over wie ons in het parlement en/of andere overheidsorganen mogen vertegenwoordigen; vinden we dat ze hun werk niet goed (genoeg) doen, dan zwieren we ze er bij de volgende ronde weer uit; zó werkt onze democratie. Het deed me genoegen om diezelfde houding aan te treffen in het politiek commentaar van redacteur Paul Geudens in GVA 14.1. Let op: ook een parlementaire democratie is verre van ideaal. Maar zoals Winston Churchill ooit zei: “alle andere samenlevingsvormen zijn nóg slechter”!
TOE(kom)MAATJE. In mijn blog van 9.1 stak ik de draak met het “Nederlands” van onze Vlaamse (Cultuur!-)minister Anciaux. Het toeval wil dat hij het voorbije weekend in Nederland een belangrijke Koninklijke onderscheiding kreeg. De precieze reden schiet me niet te binnen maar Bert zal dat ereteken wel verdiend hebben. Het is wel te hopen dat hij zijn dankwoord zo kort mogelijk heeft gehouden…
Noorse "straf": slecht signaal?

Achter tralies; door computeroma geschilderd op computer met programma Painter ClassicBij de start van het nieuwe VRT-programma VOLT werd o.m. aandacht besteed aan Noorse gevangenissen waar gedetineerden een verrassend grote bewegingsvrijheid, comfort en zelfs een zekere luxe genieten, inclusief mogelijkheden om bepaalde opleidingen te volgen. De bedoeling is: de gevangenen voorbereiden op hun terugkeer in de samenleving zodra ze “echt” vrij komen. Ik vind dat als principe een goed systeem: de “noodzaak” om opnieuw misdaden te plegen vermindert bv. zeer sterk. Bij ons ligt de nadruk vaak uitsluitend op “straffen” en vallen de gevangenen na hun vrijlating in een zwart gat en (opnieuw) in het crimineel circuit.
In het VRT-programma toonde ook onze bevoegde minister (Van Deurzen) zich in principe erg gewonnen voor het Noorse model, al waarschuwde hij voor een klakkeloos overnemen van het systeem. Toch houd ik mijn hart vast als we in ons land die weg opgaan, niet zozeer wegens het systeem zelf (dat ik immers principieel goed vind) maar wegens de publiciteit die de media er – omwille van de kijk- en andere cijfers - weer aan zullen geven, met onvermijdelijk het verkeerde signaal: “misdaden plegen is niet zo erg: als je gesnapt wordt, word je in de nor op kosten van de belastingbetaler comfortabel in de watten gelegd”. Een beetje vergelijkbaar met de overdreven media-aandacht voor valse bommeldingen, waardoor labiele personen in de verleiding komen om ook eens paniek te zaaien (zoals zeer onlangs nodeloos veel aandacht voor valse bomalarmen in diverse grote steden; prompt zorgde de volgende dag een psychiatrische patiënt voor paniek in Ninove).
TOE(kom)MAATJE. “Twee of drie is oneindig veel meer dan één alleen, zeker als de ene blind, de ander doof, en een derde kreupel is. Want de blinde wordt het oor voor de dove en de dove het oog voor de blinde en samen dragen zij de kreupele en zo gaan ze alle drie waar één alleen niet kan komen…” (bron: onbekend)


1 reactie op dit bericht
.