Sommigen noemen me een kommaneuker (muggenzifter). Of ik die bijnaam verdien, moeten mijn bezoekers maar beoordelen. Op dit blog wordt in elk geval niet geneukt, misschien wel geluld (voor het eerste bestaan andere wipsites, pardon, websites).
Op dit blog schrijf ik zowel persoonlijke “dagboek-notities” als commentaren, ernstig of luchtig, op uiteenlopende onderwerpen. De afbeeldingen zijn – tenzij anders vermeld – meestal geschilderd of op computer getekend door mijn echtgenote, waarbij haar 12 jaar academie-opleiding en workshops goed van pas komen. Tot eind 2008 toonde ze haar creaties trouwens op een eigen blog: https://blog.seniorennet.be/computeroma maar ze ziet meer in één gezamenlijk blog voor ons beiden.
“Dexia-spaarders kunnen voor 200% gerust zijn!” aldus premier Yves Leterme in de media. Ik ben geen klant bij Dexia maar anders was ik onmiddellijk naar die bank gestapt om het dubbele van mijn centen op te vragen: “Leterme heeft het zelf gezegd!” Het is tegenwoordig mode om je voor 300 of 500 of pakweg 1000 procent voor iets in te zetten. Als je “honderd procent” zegt, kijken de mensen je al scheef aan: “allee man, kan je echt niet wat meer?!” Maar van een verstandig man als Leterme zou je toch verwachten dat hij weet dat “100 procent” van iets gewoon betekent: “alles, helemaal”
TOE(kom)MAATJE. - Vrouwen over mannen: wat verstaat een man onder helpen in het huishouden? Zijn benen optillen zodat zijn vrouw kan stofzuigen! - Mannen over vrouwen: de doorsnee vrouw heeft twee problemen: ze heeft geen kleren om aan te trekken en geen kasten genoeg om ze allemaal in te hangen. (bron: onbekend)
Mijn liefste wederhelft (enfin, ik heb maar één "wederhelft", die is dus per definitie de liefste) kreeg voor haar verjaardag van een van de zoons een gsm, “want die van onze pa staat nooit aan”. Dat laatste klopt wel niet echt maar hoe dan ook, oma was in de wolken met haar aanwinst: “haha, nu zal mijn contact met mijn (klein)kinderen veel soepeler verlopen!” Het heeft twee maanden geduurd voordat zij de knepen van het sms’en enigszins onder de knie had. De handleiding bij het toestel was trouwens niet erg duidelijk en er ging regelmatig wat mis: berichtjes verdwenen plots uit beeld, werden te vroeg verzonden of naar een verkeerde bestemmeling, verschenen “verminkt” op het schermpje enz. enz. Maar sinds enkele dagen loopt het – met vallen en opstaan – vrij vlot en sms’t oma dat de stukken eraf vliegen (soms bijna letterlijk, als het ding uit haar handen dreigt te flikkeren!). Als je bedenkt dat we wel dertien kleinkinderen hebben, is het logisch dat het wel even duurde voordat die allemaal “bediend” waren. Het waren meestal vragen over de pas begonnen studies. Tot groot jolijt van oma kreeg ze verschillende keren onmiddellijk reacties zoals “Dag oma, zo super om van jou een sms te krijgen; deze week is het al zeer druk geweest ….” – “Hoi oma, die nieuwe studies gaan goed!”, - “Dag oma, kben goed begonnen, kheb binnen 3 weken al een examen ….”, - “Amai oma, (…) ge hebt zeker wat geoefend…” – (en op een blijkbaar te vroeg verzonden berichtje:) “Euhm hallo, voor ik antwoord geef, wie zijt gij?” enz.
Als aanvulling op onze sportieve activiteiten (wandelen en tafeltennis) kochten we jaren geleden een hometrainer. We dachten daarmee – tegen beter weten in, gelet op onze “gevorderde leeftijd” - onze conditie een beetje op peil te houden. Maar kom, de dag beginnen met een kwartiertje fietsen zou in elk geval geen kwaad kunnen. Ons plezier van stappen en pingpongen (echte hobby’s) stond echter flink in contrast tot het dagelijks zweten op zo’n tweewielig marteltuig. Het eerste “excuus” dat we verzonnen om geen zeven dagen op zeven te moeten afzien, was het schrappen van de weekends: “dat waren nu toch echt geen dagen om je af te peigeren!”. De volgende truc lag eigenlijk voor de hand: een “Home”-trainer gebruik je per definitie alleen thuis, dus als we eens met vakantie waren of anderszins een of meer dagen afwezig, dan… precies! Maar met een beetje wilskracht en gezond verstand lukt het nu toch al jaren om niet te vlug naar excuses te grijpen. Meer nog: we zijn inmiddels aan onze tweede hometrainer toe (voor een prikje gekocht in de Kringwinkel). Wat nog altijd niet betekent dat we ’s morgens opstaan met de juichkreet “heerlijk heerlijk, nu fijn een kwartier fietsen!”. Integendeel, we haten het ding nog steeds en al fietsend ergeren we ons aan de traagheid waarmee de wijzer van de wekker zich voortsleept. Maar onlangs kwam ik op het idee om me tijdens het fietsen voortaan niet meer te fixeren op de wekker maar een boek, tijdschrift of krant ter hand te nemen. En verdomd, dit zelfgekozen afleidingsmanoeuvre werkte. Hoe interessanter mijn lectuur is, des te sneller de tijd vooruit lijkt te gaan; toegegeven, lezen in een fauteuil is natuurlijk nog altijd leuker dan zwoegend op een hometrainer, maar toch…
TOE(kom)MAATJE. “Zitbanken in de Toekomstlaan (Hamme) worden verwijderd om hangjongeren te weren” (GvA 20.7.11). Eigenaardige logica. Niet de HANGjongeren worden getroffen (ze hebben per definitie geen behoefte aan ZITbanken) maar de brave burgers die voortaan hun vertrouwde zitplaatsen moeten missen en dus ook moeten HANGEN (letterlijk en figuurlijk).
Ik zou er misschien beter niet van wakker liggen, maar ik erger me regelmatig aan de gevaarlijke wedijver tussen de media door hun zwaar overdreven berichtgeving over bepaalde gebeurtenissen. Met alle respect voor de vrijheid van pers (een van onze democratische verworvenheden!), vraag ik me toch af of wat meer spontane terughoudendheid soms niet geboden is, om labiele geesten niet op verkeerde ideeën te brengen. Het gebeurt nogal eens dat een uitgebreid in de schijnwerpers gebrachte wandaad of -toestand kort nadien elders wordt “gekopieerd”. Nog maar kort geleden werd in een Vlaamse stad een uitgebreid illegaal arsenaal van superdodelijke stoffen blootgelegd, die – indien niet tijdig ontdekt – tienduizenden (!!) bewoners hadden kunnen doden! Dat de media dit nieuwsfeit brengen: geen probleem, maar moeten ze nu echt in geuren en kleuren uit de doeken doen om welke spullen het precies gaat, waar je ze kunt “bestellen” en wat je moet doen om er een hele bevolkingsgroep mee om zeep te helpen? Pas op, ik heb het niet over de boekskes, die hou je toch niet tegen (zij moeten het juist hebben van smeuïge stories), maar over mijn eigen ernstige krant, al was die zeker niet de enige. Ik dacht er even aan een lezersbrief over mijn ergernis te schrijven (ik weet dat die krant de laatste tijd nogal gemakkelijk lezersbrieven publiceert), maar dan zou ik misschien meewerken aan een fenomeen dat ik juist sterk afkeur, nl. gevaarlijk overdreven aandacht. Toch wou ik mijn frustraties “ergens” afreageren, en mijn blog leek me de gedroomde uitlaatklep: die wordt immers slechts bezocht door een klein aantal brave senioren…
TOE(kom)MAATJE. twoorden voor TWitterwoordenboekje INL. Veel twitteraars maken twapjes met twoorden. Zo ontstaat er een geheel eigen twidioom. Maar wie begrijpt al die Twitterwoorden nog? Het Instituut voor Nederlandse Lexicologie (INL) biedt uitkomst. Op zijn vernieuwde website staat een TWitterwoordenboekje. De lijst is waarschijnlijk nog niet volledig en het INL roept iedereen op om ontbrekende twoorden te melden (bron: Taalpost)
Op mijn Belgische identiteitskaart staat het niet maar ik voel mij een breeddenkende Vlaming, al stroomt er wel wat Nederlands bloed door mijn aderen. Ik heb dus niks tegen Hollanders die door onze Vlaamse omroep worden uitgenodigd als buitenlandse correspondent, maar ik vind het wel wat beschamend voor de V(laamse) R(adio) en T(elevisie) dat ze niet wil/kan zorgen voor een redelijk arsenaal van eigen (=Vlaamse) buitenlandse reporters (of andere deskundigen). In het radionieuws hoorde ik onlangs drie buitenlandse correspondenten; hun accent loog er niet om: het waren alledrie Nederlanders: Frank Reinout (Parijs), Lia Van Bekhoven (Londen) en Hedwig Zeedijk (Rome). Ook een zekere Hollandse professor Reinoud Leenders mocht zijn visie geven over de situatie in Syrië. En het was echt geen toevallige uitzondering, luister maar eens een paar keer naar de hoofdjournaals op VRT-radio (TV mag ook). Sinds enkele jaren noteer ik af en toe hun namen (een idiote afwijking natuurlijk maar ik moet mijn reputatie van “kommaneuker” toch eer aan doen?…) Mijn lijst omvat intussen 33 namen (reporters vanuit Nederland zelf niet inbegrepen…); ziehier de “oogst” van de voorbije week (met voorbehoud voor de juiste schrijfwijze…): Rob Savelberg (Berlijn) - Edwin (Erwin ?) Koopman(s) (Spanje) - Andrea Vrede (Italië).
TOE(kom)MAATJE. Regelmatig zie ik in mijn krant kleine advertenties-met-foto waarmee mensen hun jarige of jubilerende verwante(n) op al dan niet “ludieke” (?) wijze “verrassen”. Zo van “Onze Luc wordt 43 jaar. Je papa, mama, Jos, Daisy en de poes”. Hopelijk zal mijn familie me zoiets nooit aandoen; als ze me willen verrassen, dan liever met een fles wijn of jenever
Een van mijn trouwe bezoeksters (Bojako om haar niet te noemen) had het in haar blog van 23.8 over problemen met haar laptop, waarin o.a. de toets voor de letter “i” een rol speelde. Die passage deed mij (terug)denken aan een cursiefje dat ik 28 jaar geleden als lid van een zangkoor (Gregoriusgilde, Sint-Niklaas) schreef in het allereerste nummer van ons koorblad “Koornix”, waarvan ik niet alleen de “oprichter” was, maar ook lange tijd bijna de hele inhoud schreef, uittikte op een ouderwetse schrijfmachine, kopieerde en uitdeelde op de repetities. Ik wilde er geen saai “mededelingen”blad van maken maar liever iets met een wat luchtigere inhoud. Tot mijn eigen verbazing hield ik het 25 jaar vol, tot mijn afscheid van het koor (na 40 jaar “dienst”) in de herfst van 2008; de laatste Koornix (nr.246) verscheen op 14.8.2008. Maar nu terug naar dat allereerste nummer. Ik wilde toen een kort stukje schrijven over mijn “haperende” schrijfmachine, maar naarmate ik vorderde, verzon ik de ene “tikfout” na de andere (soms “geholpen” door de machine zelf!), totdat ik mijn gebazel uiteindelijk afsloot met “woorden” (?!) met alleen maar letters “i”. De bewuste bladzijde waarop ik die geleidelijke afgang integraal zichtbaar maakte, vindt u in de toegevoegde bijlage. (indien te moeilijk leesbaar: flink inzoomen!) Lees desnoods alleen de laatste alinea en het zgn. "P.S."
Ons zaterdagse boodschappenlijstje in Delhaize was bijna afgewerkt, alleen inlegkruisjes voor oma ontbraken nog. “Zeg Komma, doe jij dat even aub, terwijl ik nog wat rondkijk!” Inlegkruisjes zijn uiteraard niet mijn vertrouwde artikel en dus zocht ik naar het opschrift “Hygiëne” boven een van de zijgangen en vond daar inderdaad allerlei modellen zakdoeken en aanverwante producten, maar inlegkruisjes?, niet dus! Gelukkig passeerde oma in de hoofdgang, zag me “sukkelen” en riep: “de volgende gang!”. En inderdaad: daar lagen “ze”! Benieuwd onder welke hoofdrubriek inlegkruisjes volgens Delhaize thuishoren keek ik naar het opschrift van de gang en las: “Tafeldecoratie”! Ik probeerde me voor te stellen met wat voor “servetten” de betreffende rayonchef bij hem thuis een feestelijk gedekte tafel zou versieren…
TOE(kom)MAATJE. Vriezen en dooien zijn tegengestelde begrippen; maar ontVRIEZEN en ontDOOIEN betekenen hetzelfde… Ook kopen en verkopen zijn elkaars tegengestelde, toch vertalen we “Te KOOP” in het Frans als “A VENDRE”. En wat dacht u van “Vol” en “Ledig” als je ze achter elkaar zet: “vol-ledig”, of – nog leuker – “On-vol-ledig”; maar echt de max is natuurlijk een glas dat “ON-VOL-LEDIG VOL” is.
In de Hoorn van Afrika sterven dagelijks (!) honderden (duizenden?) mensen van honger en dorst. De gruwelijke beelden in de media liegen er niet om; je krijgt de neiging om je blik af te wenden van de afschuwelijke taferelen van stervende baby’s in de broodmagere armen van hun moeders, die misschien ook het einde van de dag niet meer halen… Op 13 september a.s. voert mijn seniorenbeweging OKRA in Brussel een “eerste nationale actie” voor “welvaartsvaste” en “menswaardige” (lees: hogere) pensioenen. Hoewel ik zelf slechts een (naar Belgische normen) bescheiden pensioen geniet, zal ik er in Brussel niet bij zijn: ik zou in gedachten meer bezig zijn met al die levende lijken in Afrika dan met onze bescheiden (maar mensonwaardige????) pensioenen…
Schijfverplichting (max. 2 uren): de klassieke truc tegen ongewenst “langparkeren”, maar vrij zinloos op plaatsen waar: 1) de gemiddelde parkeerder sowieso minder dan 2 uren parkeert (vast te stellen via een telling op enkele representatieve tijdstippen); dan is een schijfverplichting per definitie overbodig. 2) OFWEL geen efficiënte controle op overtredingen (bv. het tussentijds verzetten van de schijf!) mogelijk is; anders gezegd: als de pakkans minimaal is. Een van mijn vroegere collega’s parkeerde 18 jaar lang elke dag van 8 tot 17 uur voor de deur van het kantoor en slechts één keer liep hij tegen de lamp!
Ooit dacht een naïeveling het buskruit uitgevonden te hebben: “laat agenten een doorlopend krijtstreepje trekken over band en wegdek; dat streepje verraadt de chauffeur die zijn wagen na 2 uur nog steeds niet verplaatst heeft!!” Totaal onrealistisch natuurlijk, om te gillen!
Mijn slecht karakter inspireert me al jaren tot het schrijven van brieven naar mijn Gazet. Vroeger bleven de meeste ongepubliceerd; ik had daar geen probleem mee: tenslotte beslist de GvA-redactie eigenmachtig over al dan niet publicatie, ze hoeft zich niet te verantwoorden voor een eventuele weigering. De laatste tijd echter kan ik geen brief meer schrijven of ik vind hem 1 of 2 dagen later terug op de (voor)laatste blz. van het hoofdkatern, zelfs als dat eigenlijk niet mijn bedoeling was. Om niet de indruk te wekken dat ik me bij de lezers wil opdringen, ben ik wat terughoudender geworden in mijn brieven; mijn laatste blabla was trouwens niet gericht tot de GvA-lezers, maar integendeel een kritische bedenking naar de hoofdredactie zelf, daarom richtte ik me ook niet tot gvabrieven@concentra.be maar tot webmaster@gva.be . Ik was vanmorgen dan ook stomverbaasd toen ik in de GvA van 5.8 toch mijn brief tegenkwam. Vermits mijn opmerkingen nu dus toch wereldwijd (nou ja…) bekend zijn, kan ik ze evengoed ook in mijn blog opnemen. Ziehier de tekst zoals die vanmorgen in de krant verscheen: ”””SLECHT WEGDEK. De GvA van 3.8 biedt ruim aandacht aan de schadevergoedingen die de overheid moet betalen aan de slachtoffers van putten in het wegdek. Nergens vind ik echter de bedenking dat deze getroffenen tenminste het "geluk" hadden dat hun schade groot genoeg bleek voor een onmiddellijk en duidelijk verband met de gebrekkige staat van het wegdek. Het werkelijke slachtoffer is de bestuurder die pas (veel) later met de schade geconfronteerd wordt, wanneer dat verband (of zelfs maar vermoeden van) al lang niet meer aan te tonen is.”””
“Dexia-spaarders kunnen voor 200% gerust zijn!”