Sommigen noemen me een kommaneuker (muggenzifter). Of ik die bijnaam verdien, moeten mijn bezoekers maar beoordelen. Op dit blog wordt in elk geval niet geneukt, misschien wel geluld (voor het eerste bestaan andere wipsites, pardon, websites).
Op dit blog schrijf ik zowel persoonlijke “dagboek-notities” als commentaren, ernstig of luchtig, op uiteenlopende onderwerpen. De afbeeldingen zijn – tenzij anders vermeld – meestal geschilderd of op computer getekend door mijn echtgenote, waarbij haar 12 jaar academie-opleiding en workshops goed van pas komen. Tot eind 2008 toonde ze haar creaties trouwens op een eigen blog: https://blog.seniorennet.be/computeroma maar ze ziet meer in één gezamenlijk blog voor ons beiden.
1. Mijn mening over de Lange Wapper? Ik vind het een mooi project om te zien, maar toch ben ik blij dat ik zondag niet hoef te gaan stemmen (als niet-Antwerpenaar mag ik trouwens niet). Het verbaast me dat er blijkbaar toch nog zoveel mensen het wel weten. Hoe kun je nu in vredesnaam met een simpel JA of NEE oordelen over zo’n ingewikkeld dossier. Heel wat mensen zien in zo’n referendum of volksraadpleging het summum van democratie; flauwe kul natuurlijk: het is integendeel een aanfluiting van democratie. Waarvoor hebben we anders onze wettelijk gekozen vertegenwoordigers in diverse organen??? Klein “lichtpuntje” (?): het referendum is strikt genomen juridisch niet bindend, de finale verantwoordelijkheid blijft dus bij de democratisch verkozen politici… 2. Je hoefde geen helderziende of psycholoog te zijn om te voorspellen dat het met de wispelturige (zieke?) wielrenner Frank Vandenbroucke vroeg of laat fataal zou aflopen. Na zijn grote successen tot tien jaar geleden ging het op sportief en persoonlijk vlak steeds meer bergafwaarts, maar toch kondigde hij in de media bijna dagelijks zijn “come back” aan, daarin gretig gesteund en aangemoedigd door ploegleiders die hem – tegen beter weten in?… - valse hoop gaven door hem in hun ploeg op te nemen. Ik vraag me dan ook af of die ploegleiders de voorspelbare afloop voor VdB niet op zijn minst voor een deel bespoedigd hebben… Voor alle duidelijkheid: ik ben geen psycholoog, ook geen kenner van wielersport, maar wie het dagelijks nieuws een beetje volgde, werd voortdurend geconfronteerd met een zielige naïeve VdB, schommelend tussen de hoogste verwachtingen en diepste depressies…
Het wordt stilaan tijd dat ik nog eens aandacht besteed aan de artistieke hobby van mijn liefhebbende wederhelft. Op mijn harde schijf staan nog ettelijke van haar computertekeningen die toch wel een plaatsje verdienen (vind ik…) op mijn blog. Ik moet daarvoor wel teruggrijpen naar haar productie van een tijd geleden want sinds enkele maanden wijdt ze al haar kunstzinnige aandacht weer aan het werken met penseel, verf en andere (soms verrassende) materialen. Ze heeft me echter moeten beloven dat ik “binnenkort” (?…) ook wel weer computertekeningen (met Paint en/of Painter Classic) mag verwachten. Gelukkig maar, want die kleuren zijn uiteraard exact zoals zij ze bedoelt, in tegenstelling tot de foto’s die ik met mijn bescheiden amateurtoestelletje van haar schilderijen heb gemaakt en waarbij de kleuren soms enigszins afwijken van het origineel. Vandaag dus nog eens een viertal producten uit haar beeldbestanden. Eerst twee computerimpressies (gemaakt met het Windows-standaardtekenprogramma “Paint” en geïnspireerd op een beeld van de Corsicaanse kust), vervolgens twee foto’s van schilderijen op zijde.
TOE(kom)MAATJE. Zojuist een uitnodiging gekregen van ons oudste kleinkind (26), beroepspianiste, om binnenkort in Beveren te komen luisteren naar haar uitvoering van de Rhapsody in Blue, misschien wel het beroemdste werk van Georges Gershwin. We zijn uiteraard niet alleen trots, maar ook nieuwsgierig: wij kennen alleen uitvoeringen met symphonie-orkest maar Barbara speelt het met begeleiding van een Harmonie.
Bank herontdekt na 34 jaar… Tijdens onze vakantie in een bescheiden studio’ke “voor maximum 2 personen” in het Zwitsers bergdorpje Ayer (zie mijn vorige blog) besloten we om enkele kilometers verder (in Zinal) op zoek te gaan naar een chalet dat we daar in 1975 met onze 4 kinderen hadden gehuurd en van waaruit we toen bijna dagelijks stevige alpinistische avonturen ondernamen, meestal onder leiding van een ervaren berggids. Als we na zo’n avontuurlijke tocht dodelijk vermoeid maar voldaan in de chalet terugkeerden, gingen we ons – als contrast? – te buiten aan de meest onnozele gezelschapspelletjes. Een van de meest gedenkwaardige exemplaren heette “Boem!”, een tafelspelletje met kaarten, waar je bij bepaalde combinaties zo snel mogelijk “Boem” moest roepen en tegelijk op een bel kloppen om te winnen. Natuurlijk bleef het niet bij “verbaal geweld”, de spelers zaten klaar om bij het minste vermoeden van een goeie kaart recht te veren en vervolgens op de bank terug te ploffen. Die bank was van een stevige kwaliteit maar blijkbaar toch niet berekend op zoveel geweld. Kortom, op een avond begaf een van de poten het. Ik heb het gevaarte toen vrij behoorlijk kunnen repareren, dat heb ik tenminste altijd gedacht... 34 jaar later. Met enige moeite en navraag vonden we “onze” chalet van toen terug en toevallig stond de bewoner juist buiten; we zeiden hem dat we de chalet in 1975 gehuurd hadden. “Ah, da’s leuk: ik was toen al de eigenaar!”. Hij nodigde ons heel vriendelijk uit om even binnen te komen en rond te kijken. Heel wat herinneringen kwamen boven en de fameuze bank en speeltafel stonden nog steeds op dezelfde plaats. De man zag onze speciale aandacht voor de bank en vertelde dat er een geschiedenis(je) aan verbonden was: hij tilde het ding op en wees op een reparatie die “ergens in de jaren ’70” was uitgevoerd nadat “huurders” een breuk aan een van de poten onvolledig hadden hersteld. Voor ons was er geen twijfel meer mogelijk en we zeiden: “Die huurders, dat waren WIJ!!” We hebben eens goed gelachen, ik wou nog vragen wat de reparatie gekost heeft, zodat ik hem na 34 jaar kon terugbetalen….. maar hij zou het toch geweigerd hebben!Vriendelijke man, die eigenaar.
Hier de “boemboem-tafel” en “de” bank, beide nog steeds op de vroegere plaats, terwijl de eigenaar ons het hele verhaal vertelt.
Hier gebeurde het allemaal ... in 1975
en in 2009 ons bescheiden studio’ke "voor maximum 2 personen" maar ..
.... met een adembenemend uitzicht op de toppen die we “toen” veroverden
Wie mocht denken dat ik van de aardbodem was verdwenen, kan ik geruststellen (of teleurstellen?, dat hangt af van de invalshoek zoals dat heet): ik behoor namelijk tot de gelukkigen die af en toe even kunnen onderduiken om wat ver(der) van huis de batterijen nog eens op te laden. Dit jaar was dat een 14-daagse vakantie in wat wij en onze kinderen vroeger “ons tweede vaderland” noemden en waar we wel 25 of meer keren onze jaarlijkse wandel- en klimvakantie doorbrachten: het Zwitserse hooggebergte ten zuiden van de Rhône-vallei, meer bepaald de “Val d’Anniviers”, volgens ons de mooiste vallei van het Franssprekend deel van Wallis (“Le Valais”). De laatste keer was in 1996 en zoals we hadden verwacht moesten we onze “klim”-aspiraties na 13 jaar noodgedwongen terugschroeven tot wat we destijds “gemakkelijke wandelingen” genoemd zouden hebben maar die nu (gelet op onze “gevorderde” leeftijd) eerder een uitdaging vormden. In elk geval hebben we volop genoten van wat we nog wel konden en volgens leeftijdgenoten was dat toch niet mis; we zijn trouwens allebei een kilo “vermagerd” teruggekomen en dat kwam zeker niet door minder te eten!! We hebben overigens ook grappige dingen beleefd en in een van de komende dagen kom ik daar wel op terug.
en andere “belangrijke prioriteiten” (klinkt altijd goed!) ben ik er een tijdje uit geweest. Ik heb nochtans regelmatig gepopeld om op mijn blog in te spelen op actuele gebeurtenissen en toestanden. Intussen ben ik razend jaloers geworden op het blog van een van mijn bezoekers, die er in slaagt om, naast knappe poëzie (voorzover ik kan oordelen), ook zijn kritische visie op de actualiteit te geven in amper enkele oersterke woorden waar ik op zijn minst twintig regels voor nodig zou hebben. Oordeel zelf en surf eens naar https://blog.seniorennet.be/frankie/ .
In mijn blog van 9.8 stak ik een beetje oneerbiedig de draak met vertaalcomputers die op enkele seconden tijd een Nederlandse tekst in het “Engels” (?) omzetten. Ik was nieuwsgierig naar wat er van mijn oorspronkelijke tekst nog te herkennen zou zijn als ik die “Engelse” vertaling opnieuw naar het Nederlands zou laten vertalen. Mijn bezoekster “Taliver” reageerde op 10.8 met de goeie raad om zo’n heen-en-terugvertaling eens uit te proberen via de site http://www.freetranslation.com/ . Zo gezegd, zo gedaan (moet u ook eens doen, beste mensen!). Ik copieerde dus eerst mijn originele blogtekst van 9.8 naar die site en vroeg een vertaling naar het Engels. Ik kreeg die onmiddellijk en vroeg vervolgens om die tekst terug naar Nederlands om te zetten. Theoretisch zou je verwachten dat ik opnieuw mijn oorspronkelijk origineel te zien zou krijgen. Niet dus. Ik bespaar u de “Engelse” versie (hoewel die op zichzelf ook al de moeite waarde is) maar laat u meegenieten van het volgend fragment, letterlijk overgenomen uit de “Nederlandse” eindversie: ““(…) Eigenlijk terwijl u weet, omdat wat op aarde zij met mijn jargon kunnen beginnen. (…) Goed "vertaalde" is ver bovenstaande of beter, er waren Engelse woorden uit, maar zeiden dat er alles, in kort was: er was geen touw gehechte naar knopen; bescheuren voor u!(…) Wees zo het. In ieder geval raad ik iedere blogger naar van de heme aan / haar eigen teksten gaan akkoord naar" verhuurde Snaffle" door ga akkoord op die knoop. Geblazen lach! (…) Ik zou van te zien houden wat mijn oorspronkelijke prozaoverblijfsel is. (…) “” Inderdaad: geen touw gehechte naar knopen, bescheuren voor u! (“om je te bescheuren”…) en geblazen lach! (“lachen geblazen”).
EINDCONCLUSIE: Zelfs mijn hond zou zulke vertaalfouten niet maken. Hij zou het trouwens niet eens kunnen, want ik héb geen hond.
TOE(kom)MAATJE. Om voorbarige kritiek op vertaalcomputers te voorkomen: die dingen zijn natuurlijk bedoeld en geprogrammeerd voor het vertalen van “zakelijke” teksten en niet van onvertaalbare kommaneukerige onzin. Wees zo het! (so it be…)
Translate “as you believed” Ik weet niet sinds wanneer het kan, maar toen ik boven mijn blogteksten een Google-regel las dat “this page in Dutch” met een simpele klik naar het Engels “translated” kon worden, had ik mijn zware twijfels, maar nieuwsgierig als ik ben, deed ik wat gevraagd werd. Eigenlijk tegen beter weten is, want wat zouden ze in vredesnaam kunnen aanvangen met mijn Koeterwaals. Het antwoord kwam vrijwel onmiddellijk en verdomd: mijn blabla was vertaald. Nou ja, “vertaald” is veel gezegd, of beter: er kwamen Engelse woorden tevoorschijn maar daar was alles mee gezegd, kortom: er was geen touw aan vast te knopen; om je te bescheuren!! Sommige van mijn bezoekers zullen misschien zeggen: so what, je Nederlandse Komma-teksten zijn al even ondoorgrondelijk. So it be. Hoe dan ook raad ik iedere blogger aan om zijn/haar eigen teksten eens te laten “trensleten” door ook eens op die knop te klikken. Lachen geblazen! N.B. Ik vraag me af of ik zo’n “Engelse” vertaling van mijn blogteksten ergens terug naar “Dutch” kan laten omzetten. Ik zou eens willen zien wat er dan van mijn oorspronkelijk proza nog overblijft. Weet iemand van mijn bezoekers of en hoe zo’n “terugvertaling” mogelijk is???
Op 20.7 had ik het al even over “Dé Griep” en de nodeloze paniekzaaierij in de media. En het houdt niet op. We kunnen er niet naast kijken: er gaat letterlijk geen dag voorbij of de kranten en andere media vinden het nog steeds nodig (voornamelijk uit eigen belang natuurlijk!) om hét item warm te houden, onder het mom van “waarschuwen tegen paniek”, goed wetend dat ze door die overdreven aandacht die paniekgevoelens juist aanwakkeren. Zelfs officiële instanties laten zich beetnemen: het “crisiscentrum” (!) van het Waalse Gewest roept alle Waalse gemeenten op om op de kerkhoven in de nodige extra graven te voorzien met het oog op de toevloed van griepslachtoffers, zo lees ik in GVA van dit weekend. Zulke oproepen grenzen naar mijn gevoel aan het misdadige; ik word er ziek van (Mexicaanse griep?…)
TOE(kom)MAATJE. Mijn abonnement op “Taalpost” levert soms grappige citaten op, die iets anders bedoelen dan wat gezegd wordt . Het leuke is, dat je soms even moet nadenken om te zien waar de “fout” zit. Onlangs pikte ik er de volgende twee uit: 1) Al onze gerechten worden op oosterse wijzen klaargemaakt. (menukaart restaurant Den Haag) 2) Cheney heeft een dochter die lesbisch is en woont al jaren samen met haar vriendin. (Gay Krant)
Het moet niet altijd oma zijn van wie ik kunstwerken op mijn blog zet. Een onzer kleindochters knutselde wat met oude vinylplaten (“elpees” voor de taalpuristen) en schonk ze aan oma, die er onmiddellijk een fleurige bestemming voor vond:
Oma Wokkokkin Computeroma mag dan het computertekenen al een tijdje niet meer zo intensief beoefenen, schilderen op doek en papier doet ze zo gretig dat de stukken er af vliegen. Maar ook in de keuken voelt ze zich prima thuis (gelukkig maar, want opa Komma kan nog geen ei bakken); geïnspireerd door een prachtig (nochtans spotgoedkoop) boek met Wok-recepten kochten we onlangs een elektrische Wok-pan. Het duurde niet lang of oma ontplooide zich tot een echte “Wokkokkin” en Liesbeth, een van onze negen kleindochters, aarzelde dan ook geen seconde toen we haar uitnodigden voor een Chinees Wok-etentje (uiteraard met stokjes) buiten op ons bloementerrasje. N.B. Ik wou dat ik het woord “Wokkokkin” zelf uitgevonden had, maar kwam het toevallig tegen in een speciaal voor Scrabbleclubs bedoeld woordenboek.
De plaats van het gebeuren:
En hier hebben oma en Liesbeth het euh ... "aan de stok" met de Wok. Tarara!!
“Vermijd handjes geven, snuit of nies in een papieren zakdoekje en gooi dat weg, draag een mondkapje als je iemand ontmoet die mogelijk besmet is,…. enz.” Bekende raadgevingen van de laatste dagen, en daar lijkt iets logisch in te zitten, al is de praktijk natuurlijk niet zo vanzelfsprekend. Maar toen ik hoorde dat je je toetsenbord beter niet met je vingertoppen maar met je knokkels bedient, en een deurknop niet met je hand maar met je elleboog, dacht ik: “jongens, dit moet een mop zijn!” Maar nee: de bank Dexia geeft haar werknemers wel degelijk die vergezochte raad mee. En intussen toch maar zeggen dat er “geen reden tot paniek” is; ik denk dat zulke vergezochte maatregelen juist de “beste” manier zijn om paniek te zaaien. Tussen haakjes gezegd: ik moet altijd (grim)lachen als de media naar aanleiding van een reëel of dreigend onheil zeggen dat “er geen reden is tot paniek”. Idioot natuurlijk, want “ze” zullen nooit zeggen dat er “wél reden tot paniek” is, want paniek is altijd een slechte raadgever: zelfs bij de ergste scenario’s (pandemieën, oorlogen, natuurrampen, enz.) zal de overheid zich niet belachelijk maken door te zeggen “u moet nu echt in paniek raken”, maar men zal (hopelijk) zoeken naar gepaste maatregelen om de problemen zo goed mogelijk het hoofd te bieden. (Of ben ik weer de kritische kommaneuker aan ’t uithangen?)
TOE(kom)MAATJE. We hebben weer eens kunnen genieten van de koninklijke 21-julitoespraak.Nou ja, “genieten” is niet het juiste woord natuurlijk. Het zou al een stuk beter zijn als de persoonlijke entourage van de vorst er voor kon zorgen: 1) dat hij de tekst wat vlotter en zonder uitspraakfouten afleest, en 2) dat die tekst ook geen andere taalfouten meer zou bevatten (voor alle duidelijkheid: de koning is niet zelf verantwoordelijk voor die tekst)
Lange Wapper; Vandenbroucke
