Op dit blog schrijf ik zowel persoonlijke “dagboek-notities” als commentaren, ernstig of luchtig, op uiteenlopende onderwerpen. De afbeeldingen zijn – tenzij anders vermeld – meestal geschilderd of op computer getekend door mijn echtgenote, waarbij haar 12 jaar academie-opleiding en workshops goed van pas komen. Tot eind 2008 toonde ze haar creaties trouwens op een eigen blog: https://blog.seniorennet.be/computeroma maar ze ziet meer in één gezamenlijk blog voor ons beiden.

Archief

Woensdag 28 maart 2007

Kindermisbruik?

   (bijgaande computertekening is alleen bedoeld als versiering en heeft niks te maken met het volgend onderwerp)

Kindermisbruik? Ik vind het een goeie zaak dat kinderen lid zijn van een sport- of culturele vereniging maar heb vaak het gevoel dat ze door het bestuur van hun clubs soms onder (zware) druk worden gezet (zelfs “verplicht”) om ten bate van de clubkas paaseitjes, bloempotjes, kaarten voor een optreden of weet ik veel wat nog ander spul te verkopen.

   Uiteraard zijn het meestal de familieleden die als eerste “slachtoffers” worden aangesproken: opa, wil je geen paaseitjes kopen voor de pingpongclub, elk lid heeft vijftien zakjes gekregen en die moeten (!) we allemaal verkopen. En natuurlijk koopt opa een of meer zakjes, niet omdat hij de club van zijn kleindochter zo graag steunt, maar uit medelijden met het kind, dat niet graag met onverkochte eitjes blijft zitten die ze dan met eigen zakgeld moet betalen.

   Er zullen best wel kinderen zijn die niks liever willen dan zo veel mogelijk verkopen, desnoods van deur tot deur bij de buren, maar ik vind het een rotsysteem om ze daartoe te verplichten. Ik denk dat de (meeste?) ouders zich te gemakkelijk neerleggen bij die vorm van kindermisbruik (want dat is het toch); het gevolg van die laksheid is natuurlijk dat de verenigingen het systeem dankbaar in stand houden. Dat zou niet het geval zijn als genoeg ouders de “moed” (?) zouden hebben om ronduit te weigeren aan die chantage toe te geven.

TOE(kom)MAATJE “Iedereen wil oud worden, maar niemand wil het zijn “ (wie zei dat ook al weer?)

Geschreven door kommaneuker om 21:12 Reageer op dit bericht

Zaterdag 24 maart 2007

Dt gt vr fkrtngn!

Inderdaad: DiT GaaT oVeR aFKoRTiNGeN. Je moet echt geen kommaneuker zijn (mijn vrouw vindt van wel…) om je te storen aan de lawines van afkortingen waarmee we voortdurend om de oren worden geslagen. En ik vraag me af of de gewone man/vrouw nog wel de betekenis kent, laat staan de oorsprong, van talloze woorden die hij/zij nochtans regelmatig tegenkomt of zelf gebruikt.

   Mijn eigen “kennis” is alvast pover. TV dat weet ik, OKRA ook (maar daar heb ik wel lang op moeten oefenen), VRT en KLARA dat gaat ook nog, VTM is al wat moeilijker maar daar kijk ik toch bijna nooit naar dus da’s niet zo erg. Maar vraag me niet waar GSM, ABS, SMS, HTTP, JPG, SMTP, HTML, URL, RTBF, RTL, GPS en ga zo maar door, oorspronkelijk vandaan komen.

   Ik heb dan ook steeds graag de draak gestoken met die gekke gewoonte. Sinds ik 25 jaar geleden een koorkrantje (“Koornix”…) startte, heb ik in de hoofding de naam van ons koor steeds afgekort tot KMVGKSGSN, wat staat voor “Koninklijk Maar Vooral Gemengd Koor Sint-Gregoriusgild te Sint-Niklaas”; voor alle duidelijkheid: de twee onderstreepte woorden behoren uiteraard niet tot de officiële naam maar ik heb ze er als grap “officieus” aan toegevoegd…

   TOE(kom)MAATJE In mijn plaatselijk (Groot Sint-Niklaas) Reklaamblad van 21.3 las ik toevallig de officiële lijst met de namen en adressen van de overledenen van de laatste twee weken. Mijn streek telt enkele honderden straten, dus verwacht je dat de overlijdens min of meer over de streek gespreid zijn. Het viel me dan ook op dat meerdere sterfgevallen zich concentreerden rond dezelfde straten en zelfs adressen. Ik begon te tellen: van de 28 overledenen waren er slechts 15 willekeurig over de streek verdeeld, de overige 13 woonden in drie bepaalde straten; sterker nog: 9 van die 13 woonden op slechts drie adressen (telkens 3 overlijdens op eenzelfde adres). Vreemd.

Geschreven door kommaneuker om 15:32 3 reacties Reageer op dit bericht

Woensdag 21 maart 2007

kijk op de actualiteit

Bommeldingen Het werd weer eens tijd voor (valse) meldingen. Reizigers op Zaventem konden er van meepraten. En wat ik vreesde, gebeurde: de uitgebreide aandacht in de media bracht een of andere labiele geest op het idee om amper een dag later het Antwerpse Centraal Station op stelten te zetten met een vals alarm. Eigenlijk zouden de pers en andere media een vrijwillige gedragscode moeten overeenkomen om over zulke zaken te zwijgen totdat er echt ‘iets’ te melden valt. Ik maak me echter geen illusies; het grote publiek eist nu eenmaal sensatie (zelfs al blijkt het achteraf “nep”) en dus zullen zelfs de ernstige media zo’n gedragscode helaas nooit durven te onderschrijven.

500 doden: joepie! Dat zal over acht jaar het geschatte aantal verkeersslachtoffer zijn. Dit bericht werd ons in de media als “goed nieuws” voorgeschoteld, het is ver gekomen! Uitleg voor deze heuglijke tijding: nu zijn het er nog twee keer zoveel…

Kerkelijke eigendommen worden (meer) ter beschikking gesteld van de gemeenschap. Dit zei onlangs in het TV-journaal de deken van Laken. Dat vond ik een goeie: de deken van laken. Deed me denken aan een taalgrapje van Toon Hermans over zijn plaatselijke deken die het afkeurde dat trouwers elkaar in de kerk zouden zoenen: “de deken vond dat hij het kussen moest laken”.

Voorrang van rechts. Vóór 1 maart liet ik me vaak verleiden om, komend van links, “voorrang te nemen” als de rechthebbende me daartoe “uitnodigde”. Maar sinds de jongste wijziging op dat vlak heb ik mijn houding radicaal veranderd: of ik nu met de wagen of per fiets rijd, ik stop in principe voor elke andere weggebruiker die voorrang heeft, en wacht net zo lang tot hij/zij effectief doorrijdt. Dit heeft niks te maken met hoffelijkheid (zoals bij ‘ritsen’ b.v.) maar alles met het toepassen van bestaande verkeersregels: ik hoop door mijn duidelijk gedrag anderen te overtuigen hetzelfde te doen: hoe vaker de mensen stoppen om anderen hun rechtmatige voorrang van rechts te geven, des te vlotter het verkeer uiteindelijk verloopt. Let op: ik pleit niet voor het blindweg nemen van uw voorrang (da’s helaas levensgevaarlijk!), maar voor het consequent toestaan ervan aan andere rechthebbenden.

TOE(kom)MAATJE. Ik ga regelmatig en graag wandelen en tafeltennissen maar vind het ook zalig om eens een hele dag met mijn pantoffels aan wat te kunnen lezen of computeren. Zo’n dag leek zich onlangs aan te kondigen maar o, pech, het duurde tot ’s middags 17 uur voordat ik eindelijk mijn ‘sloeffen’ mocht aantrekken. Een onverwachte boodschap, een afspraak bij de dokter die ik me nog net op tijd herinnerde, een kapotte stoomreiniger naar de winkel brengen, medicijnen halen bij de apotheek, enz. betekenden een streep door mijn rekening

Geschreven door kommaneuker om 14:28 Reageer op dit bericht

Zondag 18 maart 2007

Dit was mijn week

Mijn blog zit dan wel in de rubriek ‘dagboeken en bedenkingen’, in mijn teksten ligt de nadruk meestal op het tweede element. Vandaag eens een meer dagboek-gericht artikel (hoewel?…). Daar gaat-ie.

   11.3 Samen met mijn vrouw in voormiddag een prachtige ‘lente’wandeling van 14 km gemaakt op grondgebied Bazel/Kruibeke (foto), georganiseerd door een wandelclub van Temse. Veel wandelaars, maar verspreide start tussen 8 en 15 uur en verschillende afstandkeuzes: heerlijk rustig dus. Thuisgekomen bottines uit, lekkere douche en pantoffels aan. Gezellige lees-middag en ’s avonds genoten van aperitief, zondags etentje en lekker wijntje.

   12.3 ’s Morgens repetitie met salonorkestje om weinig gespeelde nummers uit repertoire eens op te frissen. ’s Middags tafeltennis (vaste maandag-prik) met andere clubgenoten.

   13.3 Mijn pastoor ‘moeten’ beloven (om van zijn gezaag af te zijn) dat mijn vrouw zijn parochiezaal nog eens met een aantal van haar kunstwerken zal versieren (hij vraagt daar al weken om sinds Chris haar vorige collectie had weggehaald). ’s Avonds tafeltennis; een leuke ‘dubbel’ gespeeld (ik heb in elke combinatie verloren maar het waren plezante matchen en dat vind ik belangrijker) .

   14.3 Bijna twee uur onbeweeglijk en met mijn bek wijdopen achterover moeten liggen bij de tandarts voor een weliswaar pijnloze maar ingewikkelde behandeling. Heb dan maar van de nood een deugd gemaakt en wat liggen filosoferen over de wolken die ik door de grote daglicht-koepel boven mij voorbij zag drijven en enkele passerende vliegtuigen die op grote hoogte hun condensstrepen trokken.

   15.3 Samen naar de markt. Ik vind dat wel gezellig maar op een bepaald moment heb ik er ineens genoeg van en wil ik naar huis! – ’s Avonds tafeltennis-training o.l.v. een kei-goeie competitiespeler: niet dat we op onze leeftijd nog veel bijleren, maar af en toe een trucske, zo lang mogelijk op peil blijven en vooral veel lachen maakt het tot een gezellige bedoening.

   16.3 Aan V.A.B. gesuggereerd om een ‘proefproces’ uit te lokken ter verdediging van geflitste ‘smog-overtreders’: strikt genomen (dwz volgens de letter van de wet, en alleen die telt!) gold de snelheidsbeperking (met twee borden: ‘90’ en ‘smog’) alleen op plaatsen waar ‘SMOG’ was, en zonder MIST is er ook geen SMOG (SM oke + f OG); twijfelaars kunnen het desnoods opzoeken in een Nederlands woordenboek. Onbegrijpelijk dat zelfs ‘deskundigen’ niet hebben beseft dat ze het bijkomend bord ‘smog’ beter hadden weggelaten. Ik hoop dat VAB mij in elk geval zal antwoorden: ofwel deelt die mijn interpretatie, ofwel zeggen ze mij waar mijn redenering verkeerd is.
   - We willen alle ramen van ons 40-jaar oude huis vervangen door nieuwe PVC-exemplaren met dubbel glas. Dat wordt een flinke hap uit ons budget en dus willen we enkele mogelijke leveranciers raadplegen alvorens te beslissen. Vandaag kwam meneer A de maten nemen en diverse uitvoeringen bespreken. - ’s Avonds repetitie met het zangkoor.

   17.3 Samen de wekelijkse boodschappen in Koopcentrum, zoals steeds aangenaam ‘onderbroken’ door babbels met eveneens winkelende bekenden uit onze muziek-, kunst- of pingpong-wereld. - Bezoek van meneer B: mogelijkheden bekijken, maten nemen en uitvoering bespreken… - Repetitie met Jazz-combo, voorlopig helaas zonder live drummer, dus behelpen met ‘Roland’ (= een elektronische slagwerker), perfect en constant ritme maar uiteraard zonder ‘ziel’. – ’s Avonds muzikale opluistering door mijn nostalgisch salonorkestje, voor een viering van een 60^ste verjaardag; bedoeling was drie uur spelen, wat voor mij normaal het maximum is (zelfs met onderbrekingen) maar naarmate de avond vorderde voelde ik me beter ik mijn vel en toen de feesteling nog een uur méér vroeg, had ik daar geen moeite mee. (waar is de tijd dat ik in een big band ooit negen uur bijna onafgebroken aan de piano zat…) - Volgende donderdag een optreden in Antwerpen voor een vereniging van scheepvaartmensen.

   18.3 Paniek! Mijn computerscherm bleef zwart, ondanks heen-en-weergeklik met de schakelaar aan de achterkant. Ik bel mijn zoon (die gisteravond even op mijn pc had gewerkt). “Maar Pa, hou toch op met dat gepruts aan de achterkant, aan de VOORkant zit ook een aan-/uitknop, da’s veel gemakkelijker!” Ik duw op de bewuste knop, het scherm leeft weer, oef!… Deze computerkluns heeft weer wat bijgeleerd…
   Chris kwam zojuist even over mijn schouder meelezen. Haar kort en bondig commentaar: “WAT EEN SAAIE ZEVER”! (maar voor de rest is ze een schat, hoor!)

TOE(kom)MAATJE De hele week was het hier weer een echte Zoete Inval voor hele resems (klein)kinderen, Misschien wijd ik daar ook nog wel eens een blog aan, op gevaar af dat het ook weer “saaie zever” wordt.

Geschreven door kommaneuker om 14:36 1 reactie Reageer op dit bericht

Woensdag 14 maart 2007

Scrabble: out!, Boggle: in!

   Jaren lang was Scrabble een regelmatig terugkerend gezelschapsspelletje in ons gezin. Je moest wel wat geluk hebben want als jij alleen maar klinkers of medeklinkers trok, kwam je niet ver in dit letterspelletje, en dan leek het vaak alsof de goeie combinaties ‘altijd bij de anderen’ zaten. Je mocht dan wel al je letters in één keer omruilen tegen andere maar dat betekende dan een beurt overslaan en bovendien was die ‘tweede keus’ soms nog slechter dan je vorige greep.
   Kortom, winnen of verliezen was vaak meer een kwestie van geluk dan van taal- of woordenschatkennis. Ook duurde elk spelletje al gauw een uur of langer, vooral omdat je telkens op je beurt moest wachten en dan pas op zoek kon gaan naar een passende lettercombinatie; het was dus geen spelletje voor dagelijks ‘even tussendoor’.

   Maar toen was daar… Boggle! Eigenlijk precies hetzelfde woordspelletje als Scrabble, maar met heel wat extra voordelen. Gedaan met speelbord, tientallen losse schuiflettertjes, letterplankjes, lang op je beurt wachten enz., maar gewoon zestien dobbelstenen met elk zes letters, even schudden met het bijhorend aangepast bakje en ze komen netjes in een 4x4-opstellng op tafel. Een keukenwekker wordt afgesteld op b.v. 3 minuten en iedere speler vormt – volgens bepaalde regels – met de voorliggende letters in die tijd zo veel mogelijk woorden.
Voordelen: iedereen ziet dezelfde letters en heeft dus dezelfde kansen en wie de meeste woorden vindt, is dus een echte winnaar; verder hoeft niemand op een ander te wachten, en je herhaalt het spel zo vaak je maar wil. Mijn vrouw en ik doen het spel dagelijks bij onze namiddag-koffie (we spreken al van onze ‘Koffie-Boggle’): drie keer een ‘sessie’ (amai) van telkens 3 minuten. We hebben onszelf een minimum van 4 letters per woord opgelegd (met minder is het echt te gemakkelijk). Meestal win ik, maar ja, je bent een kommaneuker of je bent het niet… Zij kan dan weer beter schilderen/tekenen, of juister gezegd: zij kan schilderen/tekenen, ik moet het niet eens proberen…

TOE(kom)MAATJE. Maximum 90 km/u SMOG. Vanmorgen verschenen deze borden op de snelwegen. De zoveelste blunder van de verkeers’deskundigen’. Niet de snelheidsbeperking op zich: die maatregel zal wel terecht zijn. Maar de combinatie van het bord ‘max. 90’ met het bord ‘SMOG’ kunnen de chauffeurs interpreteren als “max. 90 bij dikke mist”, (‘smog’ veronderstelt immers dikke mist, cfr. Van Dale); welnu, ik heb op de tv-beelden helemaal geen mist gezien, dus zeker geen smog, en dus lijken mij de evt. boetes juridisch aanvechtbaar. Waarom heeft men zich in vredesnaam niet beperkt tot borden met alleen ’90 km”?, die zouden ondubbelzinnig geweest zijn: smog of geen smog, hier vandaag max. 90, punt uit! Het heeft me verbaasd dat dit aspect vanavond met geen enkel woord ter sprake is gekomen in het VRT 8uur-journaal noch in Terzake. Of moet je ook hiervoor weer een kommaneuker zijn…

Geschreven door kommaneuker om 21:25 1 reactie Reageer op dit bericht

Zondag 11 maart 2007

Een rijsferslach

In 1983 schreef ik in mijn koorblaadje (zie ook mijn blog van 25.2) een zogenaamd verslag van de reis die ik met mijn gezin had gemaakt naar een Zwitsers chalet in Le Valais. Veel van mijn toenmalige lezers vonden het veel te lang; hopelijk heb ik wat meer succes bij de huidige seniorenbloggers; maar voor alle zekerheid laat ik er hier en daar wat stukken uit… (N.B. een deel is nep-Frans, dat u het best kan ‘begrijpen’ als iemand anders het op zijn Frans voor u voorleest; het ‘Duits’ mag voor Pfaff-kenners geen probleem zijn):

””Ten ijnde jullie taalkenis wat op te pepen – zelfs stuudenten kunen teegenwordich nied meer zonder dt-fauten sgreiven, behalleve dan als het gaadt oover ‘nen T.D.’ - volgd hier een kord en beknopdt drietaalig hopstel oover mein vakkancierijs,waarbei spesiale haandagt huidtgaadt naar de Taalverzorregink.

We vertroken al héél vroech zoo dat wal na een uur reiden de taalgrens passeerdegen (dat slaad naaturleik nerreges ob maar hed gaatd om hed korrecd taalge Bruick!).

A près sept front tiers l’ain gouisse tic il comme en c’est affaire trait beau ai ançaux leillez: toutemât fa mia vais chaux ai vous lait ce dés zabillez m’est genée pavous lus marrêt thé (…): je trouve que ces le chaud feurreki dés si de s’il ont ça rêtes (…)

Und dann stachen wir der Deutschen Grenz über. Auf der Autostrade war es verschreckelich druck und einsklapps kam er selbst einen Spauchreiter mir zugemusz geritten. Glücklich konn ich noch nett aufsei reiten und sehr hart tzutteren; der Andere tzutterte eben hart zurück aber ritt weiter. Einmittels war der Sonne verdwienen und war es selbst kausz bauszen; ich stopfte beigefolg so dasz jederein seinen Treu konn anziehen. Nach ein Zeitchen sagen wir ein Bördchen: “Zoll-Douane” und eben lasser ritten wir Schweitzerland ein. In das Beginn sprachen die Menschen noch allzeit Deutsch aber nach einige Uhren war es aufneu Franc c’est. Notre chat lait noux zattend’est!

Ciseaux, ik hauf que jullie Zahlkennis de nous veaux was aufgepfeft ist. Mocht er, ondanks mein spezielle Sorge, doch noch qu’elle que part une feautte sein bleiben sitzen, dan entemps ich dat bien. Pour alle zekerheidt: houdtd deze texte uit lait main de Schulgehende Kinder. Ont ne céjà mets.

M’airsidankuschön!

TOE(kom)MAATJE Gezonde mensen willen van alles, zieken slechts één ding (Bond Zonder Naam)

Geschreven door kommaneuker om 21:32 1 reactie Reageer op dit bericht

Woensdag 7 maart 2007

Rookverbod?

Als verstokte democraat (zie voetnoot 1) respecteer ik het principe van de vrije meningsuiting: iedereen moet het recht hebben om te zeggen hoe hij/zij denkt over een (algemeen of beperkt) rookverbod. Zelf ben ik tegen roken op plaatsen of tijdstippen waar niet-rokers er hinder van kunnen hebben. De huidige wetgeving op dat gebied wil kool en geit sparen; gevolg: amateuristisch geklungel en allerlei misverstanden over wat nu wel of niet mag.

Dat roken of ‘meeroken’ schadelijk is voor de gezondheid, wordt door geen zinnig mens nog betwist; niet-rokers hoeven dus niets meer te bewijzen: dat hebben wetenschappers al gedaan. Dus als rokers vinden dat ze desondanks het recht hebben om anderen te hinderen, is het aan hen om met argumenten te komen; en daar wringt het schoentje: hun “argumenten” zijn zo doorzichtig dat een kind ze door kan prikken. Ik zet er een paar op een rijtje:

1) rokers en niet-rokers moeten hoffelijk zijn voor elkaar; dat klinkt natuurlijk mooi maar zo werkt het niet: in de praktijk is het een éénrichtingsverkeer en zijn het niet de rokers maar bijna steeds de niet-rokers die verplicht worden, ‘hoffelijk’ (!) te zijn; eigenlijk zoiets als “stoort het u dat ik eet terwijl u rookt?”.
2) ook in het verkeer ademen niet-rokers voortdurend giftige stoffen in. Klopt, maar autoverkeer is uit ons dagelijks leven nu eenmaal niet meer terug te draaien, gedwongen ‘meeroken’ wel (via rookverbod).
3) “wij rokers” moeten toch zelf weten of we onze longen willen verwoesten!; klopt ook (hoewel…) maar in elk geval moeten ze van andermans longen afblijven.
4) rokers zijn voor de Staat een belangrijke bron van inkomsten (belastingen, accijnzen); ja, maar als rokers longkanker krijgen, verwachten ze wel medische verzorging door diezelfde Staat.
5) door een rookverbod (in de horeca b.v.) zullen de klanten wegblijven? Kom nou zeg!, ervaring in landen waar al een (algemeen!) rookverbod bestaat, bewijst dat de klanten NIET wegblijven, integendeel. Voor de groeiende meerderheid van niet-rokers zal een rookverbod juist een welkome aansporing zijn om (wat vaker) op café of restaurant te gaan.

(1) Niet omdat ik een democratie zo ideaal vind, integendeel: het is een slechte samenlevingsvorm; ook Winston Churchill vond dat, maar hij voegde er heel terecht aan toe: “alle andere zijn nog slechter”.

TOE(kom)MAATJE. Uit een analyse van een bokstoernooi: “Uiteraard waren er blessures en er vielen zelfs doden in de bokssport, maar geen enkele was ernstig” (GVA)

In mijn VOLGENDE KOMMA krijgt u een “meertalig” (?) rijsferslach, dat ik in 1983 schreef om de “intellektuwele vorremink” en meer bepaald de taalkenis van mijn toenmalige lezers wat op te pepen… (wie zijn/haar talen al goed kent, kan die ‘Komma’ dus maar beter overslaan)

Geschreven door kommaneuker om 17:40 1 reactie Reageer op dit bericht

Zondag 4 maart 2007

Dubai: tennis, Justine en...

Onze Justine Henin won het toernooi van Dubai; mooi!, maar over tennis wil ik het eigenlijk niet hebben, wel over een uitspraak van Henin over Dubai: “ik hou van deze plek”. Ik kan dat wel begrijpen, want Juju won dit toernooi al voor de vierde keer, dus…

Maar mij zullen ze in Dubai niet zien, nu ik over dit Golfstaatje een uitgebreide reportage heb gelezen in de National Geographic (januari 2007). Nog geen vijftig jaar geleden was Dubai een arm vissershaventje in de woestijn, toen een gigantisch rijke sjeik en zijn zoon begonnen te dromen van een nieuwe wereld in het woestijnzand. Maar het was pas sinds begin jaren negentig dat de bijna lege woestijn in recordtempo werd omgetoverd tot een ‘eiland in een zee van zand’, met talloze wolkenkrabbers, enorme kunstmatige eilanden in de vorm van palmbomen die steeds verder de golf in steken (intussen is er ook een in aanbouw in de vorm van een wereldkaart met de vijf werelddelen) en die een ongebreidelde luxe tentoonspreiden. En de ambities van de onroerendgoedontwikkelaars lijken voorlopig geen grenzen te kennen; een adembenemende evolutie… Ik heb geen glazen bol maar vraag me af hoe lang dit nog ‘goed’ (?) kan blijven gaan.

Als ik dan lees dat de helft van de Dubaiers in kampen wonen, overnachten in overvolle slaapzalen die uitkomen op riolen, vaak maanden moeten wachten – soms tevergeefs - op hun (schamel) loon (zou Justine dat ook gelezen hebben?) dan heb ik voor die evolutie eigenlijk maar één woord: GRIEZELIG…

TOE(kom)MAATJE. De superwinnaars van grote loterijen wordt steeds aangeraden, hun ‘geluk’ geheim te houden, zelfs tegenover hun familie. Zoiets is begrijpelijk maar het moet tegelijk toch verschrikkelijk frustrerend zijn: in één klap schatrijk worden maar je mag het aan niemand laten merken. Je zou er iets van krijgen! Gelukkig kunnen die euh… ‘ongelukkigen’ (!) altijd een beroep te doen op gespecialiseerde … “slachtofferhulp”!!…

In mijn VOLGENDE KOMMA zeg ik mijn gedacht over het ROOKVERBOD.

Geschreven door kommaneuker om 13:03 Reageer op dit bericht

Donderdag 1 maart 2007

Gentse Waterrotzooi (afl.2)

(dit is een vervolg van mijn blabla op 25.2, maar u hoeft dat eerste deel niet noodzakelijk gelezen te hebben om u te kunnen ergeren aan deze tweede en gelukkig laatste aflevering; anders gezegd: hebt ge de vorige gemist?, niet erg: ge hebt niks gemist. Maar goed, hier komt het slot) (U moet alleen nog weten dat ik deze tekst twintig jaar geleden schreef)

   Met hun kinderen was het al even erg. De zoon had een dure syntezer gekocht maar brak een vingerklootje en heeft er nooit op kunnen spelen. – Hij wilde univ doen, bereidde zich voor op zijn materniteitsdiploma en werd toen door een auto overleden, belandde voor drie maanden in de ‘sensitive care’ maar gelukkig trokken de dokters en de reanimeermeisjes hem erdoor.

   In zijn publiciteitsjaren ontdekte hij dat hij homopaat was; het zat blijkbaar in de familie wat ook zijn zuster was libisch. Nu hadden de ouders niets tegen chlorofilie maar ze waren bezeten door de vrees dat hun kinderen gediscriminologeerd zouden worden, het werd op den duur een echte obstipatie. En dan te bedenken dat het zulke interloktuele lui zijn. Hij is eigenlijk een ‘toekomstfilosoof’ en doseerde vroeger friturologie aan de universiteit van Hamburger, echt een bekwaam en impotent man.

   Ook zijn vrouw heeft een brede belangenstelling en is zeer vroom; ze leest alle pauselijke basilieken en ‘Penis in Terra’ kent ze van buiten, nu is ze bezig aan ‘Dominum en Fififi Cantem’. Weet alles over Happartheid, druk verslaafden en Cape Carnaval, zit vaak in de bibliotheek en raadpleegt de alfabetische catastroof. Ze werd onlangs met anonimiteit van de stemmen tot precedent van een zangkoor verkozen; ze liet terstond het Weihnachtsconservatorium in het refectoire opnemen. Houdt erg van het Requiem van Mozart (vooral de delen ‘Confituris’ en ‘Latrinosa’). Haar man was wel wat antiseptisch maar zij beriep zich op de emanstrupatie van de vrouw. Had ze maar naar hem geluisterd: na een half jaar kreeg ze een zenuwcompressie van de zorgen.

   De man was nog lang niet uitgepraat maar mijn consecratie begon te verslappen; ik onderbrak daarom zijn retirade en nodigde hem uit voor een etentje bij me thuis. We spraken af voor de volgende zondag en ik beloofde hem dat mijn vrouw zou zorgen voor een echte Vlaamse Speciale Tijd: Gentse Waterrotzooi. Zijn ogen blunderden dankbaar.

Een VRAAG als TOE(kom)MAATJE. Wie heeft er al eens gehoord van “gepekelde procureur”?? Mijn vrouw kwam de term tegen in een recept met varkensvlees. Mijn ‘Van Dale’ zegt er niks over.

Mijn VOLGENDE KOMMA wordt ter afwisseling weer iets bloedserieus en gaat over Tennis, Justine en… Dubai

Geschreven door kommaneuker om 09:49 2 reacties Reageer op dit bericht

Zondag 25 februari 2007

Gentse Waterrotzooi

Gentse Waterrotzooi (afl.1): (uitleg foto: zie Toemaatje) Behalve mijn blogjes schrijf ik ook (intussen al 24 jaar lang) af en toe een krantje voor het zangkoor waarin ik naar schatting ook alweer zo’n veertig jaar (+/-) meebrul. Mijn blabla in dat tijdschriftje gaat niet alleen over muziek maar af en toe plas ik ook wel eens naast dat voor de hand liggende potje. Zo schreef ik twintig jaar geleden de volgende onzin (vandaag de eerste helft…):

   Gentse Waterrotzooi. Gevaccineerd keek ik naar de man. Hij was van gemiddelde leeftijd en zat geknield voor een beeld van de H. Rita; hoewel in diepe constipatie verzonken leek hij me toch serveus. Voorbehoedzaam liep ik hem tegen zijn gemoed en vroeg of ik hem kon helpen. Hij voelde zich lijkbaar opgelicht en zei dat hij inderdaad wel eens met iemand wilde conserveren. We gingen naar buiten en ik luisterde naar zijn droevige levenshisterie.

   Hij was zijn barrière begonnen als kruidenier in Parijs, maar in de ‘diarrées alimentaires’ heerste toen een moordende conferentie en hij emulgeerde naar België. Daar kon hij een plaats krijgen op het Misterie van Vergroting, maar daar hij de ‘naturalité françoise’ had, moest hij zich eerst laten neutraliseren, wat hem een heel fontein kostte. Kort nadien viel hij van de trap, gebroken ribstuk, gekneusde zwezeriken, gekwelde zenuw en 24 uur (een heel eetmaal dus) in Como. Amper hersteld moest hij onder het mes voor een damascus-operatie aan de knie; hij had er veel pijn aan want hij was alleen plaatselijk verloofd.

   Ook zijn vrouw had altijd pech. In Parijs was ze al eens aangebrand door een straatdief die haar handtas weggriste. Alles was ze kwijt: haar papieren, haar geld, haar seks. Ze had nog ‘au violeur’ geroepen maar het was al te laat. – Haar gezondheid was ook niet alles; ondanks een jarenlange mormonen-behandeling bleef ze sukkelen. En of dat nog niet genoeg was, struikelde ze op een Oudejaarsavond over de confectieslingers waarmee de kamer was versierd; resultaat: twee weken uit de simulatie.

   (VOLGENDE KOMMA: de 2^de helft)

TO(E)(kom)MAATJE (klik op foto bovenaan) Tijdens een bezoek aan de wekelijkse markt van Sint-Niklaas zag ik bij een van de toegangen tot de ondergrondse betaalparking deze originele ‘bewegwijzering’ naar de ‘tomaten’.

Geschreven door kommaneuker om 09:42 2 reacties Reageer op dit bericht

Archief

Meer van kommaneuker