Sommigen noemen me een kommaneuker (muggenzifter). Of ik die bijnaam verdien, moeten mijn bezoekers maar beoordelen. Op dit blog wordt in elk geval niet geneukt, misschien wel geluld (voor het eerste bestaan andere wipsites, pardon, websites).
Op dit blog schrijf ik zowel persoonlijke “dagboek-notities” als commentaren, ernstig of luchtig, op uiteenlopende onderwerpen. De afbeeldingen zijn – tenzij anders vermeld – meestal geschilderd of op computer getekend door mijn echtgenote, waarbij haar 12 jaar academie-opleiding en workshops goed van pas komen. Tot eind 2008 toonde ze haar creaties trouwens op een eigen blog: https://blog.seniorennet.be/computeroma maar ze ziet meer in één gezamenlijk blog voor ons beiden.
Spreek mij niet van films, of het moet er al een zijn met een super-eenvoudige structuur zodat ik de draad niet na vijf minuten al kwijt ben. Ik moet van in het begin goed kunnen zien wie “de slechten” zijn (donker uiterlijk, grijnzende smoelen enz.) en wie de “goeden” (blond haar, vriendelijk uiterlijk, kortom: sympathiek). Dat komt waarschijnlijk omdat ik zo veel verschillende interesses heb dat mijn gedachten tijdens een film voortdurend afdwalen, wat uiteraard nefast is voor een goed begrip van de film zelf.
Maar vorige week liet ik me dan toch eens verleiden om samen met mijn eega en andere leden van onze Okra-seniorenafdeling een bezoek te brengen aan ons stedelijk bioscoopcomplex en daar voor de speciale reductieprijs van 5,60 € p.p. inclusief een kop koffie (was niet te drinken) en een stuk cake (heerlijk!!) naar keuze een van de op dat ogenblik geprogrammeerde films te bekijken. Het zou toch al moeten lukken, zo dacht ik, dat er niet één ons zou aanspreken.
Vooraf las ik enkele recensies en omdat er geen enkele mij warm kon maken, liet ik mijn keus bepalen door die van de meerderheid van onze groep (voornamelijk vrouwen) en kocht twee tickets voor “The Holiday”, in de hoop dat Chris de prent ook wel zou appreciëren. Niet dus. Na nog geen tien minuten film stootte ze me aan: “zeg, willen we naar huis gaan, wát een flauw geval!”. Met die beoordeling was ik het helemaal eens en tijdens een romantisch bedoelde scène met dwarrelende sneeuwvlokjes en zoeterige achtergrondmuziek verlieten we de zaal; ik wilde nog overstappen naar de film “Happy Feet” in een andere zaal maar o wee, die film was geschrapt omdat er … geen enkel ticket voor was verkocht…
We gaven het op, reden naar huis en spoelden onze frustraties om de verloren tijd en de nutteloos uitgegeven 12,20 € (incl. parking) weg bij een kop (lekkere!) koffie. Op dat moment kreeg ik wroeging omdat ik Chris had verzwegen dat de Humo-filmrecensent “The Holiday” een ‘sentimentele draak’had genoemd. Ik biechtte mijn ‘zonde van nalatigheid’op en onderging schuldbewust het verdiende antwoord: ‘Waarom heb je me dat niet laten lezen? Had ik het geweten, dan waren we beter ineens thuisgebleven!!” Mijn besluit staat vast: een volgende keer laat ik Chris zelf beslissen.
TOE(kom)MAATJE Je bent vóór of tegen hem, een tussenweg bestaat niet denk ik, ik heb het over schrijver Herman Brusselmans. Ik zal het niet in mijn hoofd halen een boek van hem te lezen, uit vrees dat de overvloedige seks en aanverwanten mij na één hoofdstuk de keel uit zouden hangen; zijn wekelijkse columns in HUMO daarentegen zou ik niet graag missen, ondanks (ook daarin) de (on)nodige grofheden, maar wel wegens de enorm creatieve, humoristische en fantasierijke taal waarin Brusselmans zijn modder verpakt. Uit zijn column van deze week citeer ik min of meer lukraak: “Ik verbood haar seks met mij te hebben. Dat beviel haar slechts uitstekend.” Ik wou dat ik zo kon schrijven…
Wat hebben radio en de bekende Zwitsers raclettekaas met mekaar te maken? Eigenlijk niks, maar het gaat hier over mijn radio en mijn kaas, of beter: de twee toestellen, en die hebben sinds vorige maandag wel degelijk wat met elkaar te maken.
Luister. Mevrouw Kommaneukster (naar gelang van de sociale of familiale kringen ook wel Chris, Christiane of Cricri genoemd) ging mij en zichzelf nog eens gastronomisch verwennen met een raclette-maaltijd. Mijn medewerking bleef (voorlopig) beperkt tot het aansluiten van ons elektrisch raclettetoestel – veel verder gaat mijn technisch kunnen trouwens niet…
Het veel te korte snoer van het apparaat stelde me voor een dilemma: ofwel klungelen met een verlengsnoer, zorgend dat we daar niet over konden vallen, ofwel het toestel vlak bij een stopcontact nabij de keukentafel installeren. Ik koos voor dit laatste, met als bijkomend voordeel dat we tijdens onze schranspartij onze keukenradio (daar heb je ‘m!) konden bedienen, die op hetzelfde stopcontact was aangesloten.
Racletteren met een lekker glaasje wijn voor mij en een sprankelende … Spa Bruis voor Chris (ze houdt niet van wijn…), alles met op de achtergrond een stemmig radio-Klaramuziekje, dat beloofde een gezellige avond te worden! En dat werd het ook. Alleen… toen het moment van de afwas was aangebroken en ik het intussen afgekoelde raclettetoestel wegnam, merkte ik tot mijn schrik dat sommige toetsen van de radio zware averij hadden opgelopen, blijkbaar als gevolg van te hete, dus ongewenste intimiteiten, pardon: contacten, tussen de twee toestellen: het kaastoestel had tegen de radio gestaan en twee knoppen doen smelten (klik op de foto!). Ze zaten muurvast met als gevolg dat de radio nu alleen nog ‘vooruit’ kan zoeken naar een van de tien voorgeprogrammeerde stations; ‘achteruit’ kan voortaan alleen nog via herhaalde aanslagen op de ‘vooruit’-toets. Ik heb dan ook besloten om voortaan niet meer naar radio Klara te luisteren terwijl ik raclettekaas eet, al heb ik een vaag vermoeden dat er ergens een meer logische conclusie moet zijn…
TOE(kom)MAATJE De periode van de zogenaamde “solden” is weer volop bezig. Slenterend in een van onze Vlaamse Shopping Centra kon ik er moeilijk naast kijken. Overal zag ik hoe de seizoensoverschotten tegen opruimingsprijzen werden aangekondigd, meestal zelfs in een stuk of tien verschillende talen (Frans, Engels, Duits, Spaans, Italiaans enz. enz.), maar vreemd genoeg nooit in gewoon Nederlands… Moeten we dan echt naar onze Noorderburen om gewone woorden als “opruiming”, “uitverkoop” e.d. tegen te komen?
Al jaren ergert Chris (alias mevrouw Kommaneuker) zich aan het feit dat mijn helft van ons lits-jumeaux verschrikkelijk piept bij de minste beweging die ik me veroorloof. Hoe voorzichtig ik me ook draai of keer, in- of uit mijn sponde stap, mijn bedhelft kraakt en piept dat het een lieve lust is. Zelf heb ik er hoegenaamd geen probleem mee en “dus” (!) was ik nooit vragende partij om het euvel te verhelpen (die egoïstische mannen toch, nietwaar?), maar mijn schat werd door het gepiep op de meest willekeurige momenten uit haar slaap gehouden.
Totdat zij het enkele dagen geleden zo kotsbeu werd dat ze eiste dat we er eindelijk iets aan zouden doen. Eerste poging tot oplossing: we verwisselden van slaaphelft, want misschien “pasten” ik en dat piepend bed gewoon niet bij elkaar. Het resultaat was weinig bemoedigend: hetzelfde bed bleef piepen; mijn enige troost was, dat het dus niet lag aan mijn bedgedrag…
Volgende poging: de lattenbodems verwisselen, want misschien gaf dat soelaas. Het betekende wel een nogal zware en ingewikkelde “verhuis”, gelet op de afmetingen en het gewicht van de spullen en de beperkte bewegingsruimte in onze slaapkamer. Maar goed, na veel tillen, zakken, bloed zweet en tranen was de klus geklaard. We doken erin en wachtten gespannen af, en warempel: gedaan met piepen!! Tijdelijk toch, om precies te zijn: ongeveer vijf minuten… Toen begon het opnieuw. Verd…, dedj… nonde… milj… Alle moeite voor noppes.
Dan maar mee leren leven, zou u denken. Ah neen hé, ge kent mijn vrouw nog niet zeker. ’s Anderendaags na de ochtendkoffie verdween ze zonder een woord te zeggen naar de slaapkamer, om amper vijf minuten later triomfantelijk terug te keren met een verslag over een definitief geslaagde vondst, ingegeven door een of andere Heilige Geest. Ze had bedacht dat het piepen misschien te wijten was aan het bedmeubel zelf. In de buurt van waar het gepiep vandaan leek te komen, had ze gezien dat twee onderdelen van het meubel zeer dicht tegen elkaar konden schuren. Ze wurmde een kaartje dubbelgevouwen tussen de twee stukken in (foto) en testte de “reparatie” uit met allerlei spectaculaire bewegingen (voor zover haar leeftijd die toeliet…): het piepen was (en bleef) gedaan!
Ik bleef sceptisch: ik vond immers dat de echte vuurproef nog moest komen, nl. een volledige “normale” nacht. En ja hoor, die verliep geheel pieploos! Of: hoe Kommaneukster een jarenlang aanslepend en onverklaarbaar gepiep in enkele seconden uit de wereld hielp met een simpel … kartonnetje!
Met een knipoog naar de bekende surrealist René Magritte en zijn beroemde schilderij van een pijp die geen pijp was, zou ik dit pakkend verhaal willen besluiten met:“Ceci n’est pas une piep”
TOE(kom)MAATJE. Uitspraak van topturner Paul Hamm tijdens een interview: “Ik ben mijn ouders veel verschuldigd, vooral mijn moeder en mijn vader” (GVA)
Honderden vakantiegangers zaten dagenlang vast omdat een van de motoren van hun vliegtuig volgens de touroperator zwaar beschadigd was door … een konijn. Een van de grootste angsten van piloten is een ontmoeting met een of meer vogels die in de motor vliegen, maar een konijn??!! Zo’n beest kan misschien met moeite amper 10 cm hoog springen, maar vliegen? Mijn eerste reactie was dus: hoe komt die touroperator erbij om de mensen zulke nonsens wijs te maken?!!
Totdat ik de juiste toedracht vernam: de draaiende motoren van een vliegtuig hebben zo’n enorme zuigkracht dat losse voorwerpen (en dus ook dieren) op de landingsbaan gemakkelijk in de motoren gezogen kunnen worden. Dat er in dit geval wel degelijk fouten zijn gemaakt is duidelijk, maar dat van het konijn schijnt dus wel degelijk waar te zijn. Kortom: met dat konijn had ik dus beter niet gelachen…
TOE(kom)MAATJE. Ik herinner mij de tijd in onze jeugd dat we regelmatig ‘te biechten’ moesten gaan maar meestal geen originelere ‘zonden’ wisten te bedenken dan ‘ik heb van de suiker gesnoept’ of ‘ik heb mijn zussen gepest’. Mijn oudste zus kwam eens enthousiast thuis met de mededeling dat ze iets beters had gevonden: ‘ik ben tekort gekomen in mijn plichten van staat’. Ze voegde er aan toe: ‘Ik heb geen flauw idee wat het betekent maar ik heb het ergens gevonden en vind het zo’n mooie zonde’!!
Voor de VOLGENDE KOMMAheb ik ter afwisseling weer iets luchtigers in petto; het krijgt – als er niks belangrijkers tussenkomt – als titel: “Help, mijn bed piept!!”
EERST DIT : Wie mij wil e-mailen, kan dit doen via een klik op de knop « E-mail mij » (rechterkolom bovenaan)
En nu het traditionele Nieuwjaarsconcert dat u op 1 januari hebt kunnen volgen op radio of TV (of in de zaal in Wenen, maar daar zal u wel niet geweest zijn…). Ik heb ook dit jaar weer genoten (en hoop van u hetzelfde) van de zoetgevooisde klanken door de Wiener Philharmoniker. Hoewel mijn persoonlijke voorkeur eerder uitgaat naar wat « zwaardere » klassieke muziek, vind ik het toch ook wel eens leuk om heerlijk onderuitgezakt in een zetel de gezellige muziek van de familie Strauss en c.s. in mij te laten binnenstromen. Móet (ook) kunnen!
Prachtige zaal, schitterende beelden, een enthousiaste dirigent Zubin Meta en een zalig programma met talrijke humorvolle momenten (wie er nog aan mocht twijfelen, weet nu dat ‘humor in de klassieke muziek’ wel degelijk bestaat!). En last but not least een fantastisch orkest van wereldniveau.
Toch een klein minpuntje ‘in de marge’: de Wiener Philharmoniker heeft blijkbaar nog altijd iets tegen vrouwen in het orkest, want het is niet omdat ze op zo’n 140 muzikanten ocharme 2 excuus-Truus’en laten meespelen dat ze mij overtuigen dat ze niet meer aan seksistische discriminatie doen….Of moet je een kommaneuker zijn om daar over te vallen ?…
TOE(kom)MAATJE Einstein kreeg geen Nobelprijs voor zijn relativiteitstheorie omdat het Nobelprijscomité die te theoretisch vond… (uit: Lexicon van nutteloze feiten, uitg. Contact)
Begin deze maand werd mijn oud e-mailadres vervangen door een nieuw. Deze kluns vergat echter (hoe bestaat het!) om die wijziging op te nemen in de ‘Instellingen’ van zijn blog. Stom stom stom natuurlijk, een ongelofelijke blunder die ik helaas aan niemand anders kan verwijten… Nog stommer natuurlijk dat het tot vandaag geduurd heeft voordat ik mijn fout ontdekte. Ik had me al afgevraagd waarom ik via mijn blog plotseling geen e-mailreacties meer ontving. Ik verontschuldig me dan ook bij iedereen die mij deze maand via mijn blog heeft willen mailen en ik smeek die lieve bezoekers dan ook op mijn blote knieën (amai da’s koud) om mij hun bericht(en) nogmaals te zenden (klik – naar keuze – op ‘kommaneuker’ onderaan dit bericht of op ‘e-mail mij’ in de rechterkolom). ZORRY ZORRY ZORRY…
Op de drempel van het nieuwe jaar wil u allen straks een plezierige oudejaarsavond toewensen, alsmede een voorspoedig en vooral gelukkig jaar 2007. En dat al uw goede voornemens gerealiseerd mogen worden; ik kreeg van iemand alvast een heel interessante suggestie: ‘stel niet uit tot morgen wat ge vandaag door een ander kunt laten doen’.
Ik denk dat er geen dag voorbijgaat of ik ontmoet lieve maar onbekende mensen, die mij met een klein gebaar een straaltje geluk bezorgen. Geluk is misschien een groot woord, en vermoedelijk beseffen die mensen het niet eens omdat het allemaal zo spontaan gebeurt, maar toch: ’t zijn de kleine dingen die het doen’ (titel van een liedje uit mijn jeugd).
Ik geef een paar voorbeelden: iemand houdt de klapdeur van het warenhuis voor me open; de caissière zegt vriendelijk ‘dank u’ en wenst me een fijn weekend; een chauffeur die strikt genomen voorrang heeft maar ziet dat ik sta te wachten om in ‘zijn’ file in te voegen, beduidt me dat ik mag ‘ritsen’ (zijn opgeheven hand komt heel wat vriendelijker over dan een opgestoken middelvinger…); een dame met een overvol winkelwagentje aan de kassa ziet dat ik achter haar sta aan te schuiven met ocharme één artikel in mijn handen en geeft me spontaan voorrang (zo win ik tijd en voor haar maakt het geen verschil).
Zulke kleine gestes zijn aanstekelijk en een aansporing om in omgekeerde situaties precies hetzelfde te doen: het is immers een makkelijke en ‘goedkope’ manier om van (vaak onbekende) medemensen een dankbare blik of handgebaar terug te krijgen. En natuurlijk overkomt het me wel eens dat iemand niet of onverschillig reageert, maar dan denk ik: och, een volgende keer misschien; in elk geval zal ik mijn toekomstig gedrag er niet door laten beïnvloeden: daarvoor beleef ik er teveel gelukkige momenten door.
TOE(kom)MAATJE. Copuleerapparaat? Het is af te raden condooms nabij een kopieerapparaat te bewaren. Dat produceert ozon, waardoor rubber sneller degradeert. (Lexicon van nutteloze feiten, uitg.Contact)
Het(on)juiste Woord Er zijn weinig onderwerpen die mij zo vaccineren als TAAL. Het is immers een idem waarmee je in allerlei situaties geconformeerd wordt. Of het nu gaat om een astronomisch feestmaal met antisjokken en bantoeharten, het snoeien van de coryfeeën in de tuin of erotische reizen naar vreemde incontinenten om op extrapolatie te gaan naar onbekende copulaties, altijd ontdek ik wel een nieuwe uitdraging om mijn taalkennis te verrijken.
De mogelijkheden zijn eigenlijk legio. Op elk gebit zijn er wel zaken die me kunnen transpireren. ‘Magerzucht’ b.v. heet met een geleerder woord ‘anerectia nervosa’. En een dodenhuisje noem ik een moratorium. In een stoomstrijkijzer zit gedemoraliseerd water.
Zo kan ik nog uren doorgaan. Op de vernissage van een van haar schilderijen-posities kreeg mijn vrouw ooit een daverend applaus, een staande ovulatie zeg maar. Voor sommige inheemse volken zijn maniakwortels de voornaamste voedselbron. En vorige week (22 december) was het Wereld-Organismedag…, hopelijk hebt u ervan kunnen genieten, al dan niet lybisch, homofoon, polyfiel, bisax of intiem verband; wat mij betreft: ik ga er in mijn analen zeker geen protest-verbaal van opmaken.
Na al de voorgaande nonsens wil ik besluiten met de legendarische uitroep waarmee wijlen Toon Hermans aan het slot van een van zijn kolderpraatjes een president schepte: “WAT EEN FLAUWE KUL!!”
Met vriendelijke groenten en beste wensen voor de komende veestdagen, uw aller Psychopâte: Feuillettée
TOE(kom)MAATJE toch nog even een paar losse grepen – met vertaling - uit een taal (en waffere!), de WERELDtaal Aantwaarps van gotterligge: jaerbeezezjelaai (aardbeienjam) - Twalsiree (waterdicht linnen, toile cirée) - Ee-t-em dà gezee? - Wà weete-k-ik dornà van?
In de VOLGENDE KOMMA probeer ik weer min of meer normaal te doen; ik denk aan een column over kleine attenties…
Spellingfanaten hebben zich weer kunnen uitleven en zelfs de jeugd heeft vorige week haar beste beentje mogen voorzetten bij het schrijven van moeilijke woorden. Dat Jeugddictee had ten minste nog het voordeel dat het – in tegenstelling tot het Volwassenendictee van gisteravond – uit min of meer gewone woorden bestond, al denk ik niet dat mijn kleinkinderen alle dagen woorden als “cycloopoog” gebruiken. De (Vlaamse) winnares van de Jeugdversie maakte maar één “fout”: ze vergat de h in cantharellen, Foei! (grapje, ik zou het ook niet geweten hebben).
En gisteravond was het dan de beurt aan de grote mensen. Tot twee jaar terug deed ik elk jaar mee en mijn resultaat was niet eens zo slecht: ik had meestal enkele “fouten” minder dan het gemiddelde van de deelnemers in Den Haag. Toch heb ik het steeds een zwaar overschatte poppenkast gevonden, die niks te maken heeft met “taal”, maar vooral met het kunnen schrijven van nutteloze woorden uit het Groene Boekje.
Dit jaar deed ik dus voor de tweede keer niet meer mee zodat ik mijn tijd aan leukere dingen kon besteden. Maar ik kon mijn nieuwsgierigheid dan toch weer niet bedwingen en zocht vanmorgen op Internet de tekst van gisteren. Mijn conclusie: ik zou dit jaar beslist ‘slecht’ gescoord hebben, maar lig er beslist niet van wakker. Of ben ik nu een taalbarbaar omdat ik het woord caipirinha niet ken, laat staan dat ik het ‘correct’ zou kunnen schrijven? Of omdat ik geen dobermannpincher heb die met zijn continu geblaf mijn beatjuggelen versjteert?Geloof het of niet, maar dat stond allemaal in het Dictee van gisteravond. Ik blijf me afvragen wat dat alles in vredesnaam te maken heeft met TAALkennis?!
Sorry mensen, dat ik me weer niet kan inhouden, maar ik vind TAAL nu eenmaal een veel te belangrijk item om het te reduceren tot de spelling van nutteloze woorden. À propos, ben ik nu echt een muggenziftende kommaneuker, of juist NIET?…
TOE(kom)MAATJE. Over taal gesproken: liefde voor een taal sluit niet uit dat je er ook eens mee mag lachen. Onlangs publiceerde GVA een lijstje van (onbedoeld) grappige uitspraken van sportverslaggevers. Zo b.v. de volgende van een tenniscommentator: “Een van de redenen waarom Andy zo goed speelt is dat zijn vrouw voor elke wedstrijd zijn ballen neemt en ze kust…… Oh nee, wat heb ik nù gezegd!?!”
De vorige keer had ik min of meer aangekondigd dat ik vandaag “een bloedernstige column of een ludiek woordspelletje” zou plegen, maar de heilige geest liet me in de steek: geen inspiratie dus. Ik beperk me dan maar tot een onnozel stukje dagboek van afgelopen week.
Mijn dierbare echtgenote kan niet autorijden en trekt dan ook voor haar wekelijkse marktinkopen per fiets naar de markt, om een uur later als een kerstboom beladen thuis te komen: haar rugzak, haar fietstassen, het bagagemandje boven het stuur en de bagagedrager puilen uit met van alles en nog wat. Hoewel ze daar geen probleem van maakt, bood ik haar toch aan om eens samen (met de wagen) die boodschappen te doen. Nu moet ik er eerlijkheidshalve en met beschaamde kaken aan toevoegen dat het van mijnentwege geen overtuigde daad van plotseling opwellende echtelijke toewijding was, maar veel eerder een alibi om even achter het stuur te kunnen zitten van mijn gloednieuwe wagen.
Bon, ik rij met mijn nieuwe aanwinst de ondergrondse parking in. Om de slagbomen bij het binnenrijden te bedienen, moet ik, om een kaart uit de automaat te kunnen trekken, mijn raampje opendraaien maar ik vind geen bedieningshendel (zoals in mijn vorige wagen). Het duurt een tijdje voordat ik begrijp dat de ruiten elektrisch bediend worden via een viertal knopjes naast me in de deur. Intussen ben ik al behoorlijk zenuwachtig, want achter mij staat een volgende wagen al een tijdje te wachten. Op goed geluk duw ik op een van die toetsjes en warempel: het raam schuift omlaag en ik pak mijn kaart.
Ik vind onmiddellijk een plaats, mijn vrouw stapt uit en vraagt waarom IK niet uitstap. Welnu, intussen is een nieuw probleem opgedoken: op welke knop ik ook druk, mijn venster blijft open, nog erger: alle ramen staan nu open! Het lukt me niet om ze te sluiten, mijn vrouw vraagt opnieuw waarom dat zo moeilijk is en ik word steeds zenuwachtiger. Ik ‘stuur’ haar alvast naar boven zodat ik zelf rustig (?!!) de handleiding kan raadplegen in de hoop daar de oplossing voor mijn probleem te vinden. Niet dus: wat daarin staat heb ik intussen immers zelf ook al ‘ontdekt’: “de bedieningsknopjes voor de ramen zitten in de linkervoordeur”.
Een lichte paniek overvalt me: ik kan de wagen moeilijk achterlaten met vier wagenwijd geopende ruiten en bovendien loopt mijn schat daarboven moederziel alleen te wachten tot ik haar kom ‘helpen dragen’. Maar het geheim MOET toch in diezelfde knopjes zitten, ik pruts nog wat en plotseling ontdek ik, bewust of onbewust, dat ik aan die knopjes moet trekken om ze weer te sluiten. Oef…
TOE(kon)MAATJE. Iemand vroeg mij wat ik, als rechtgeaard Vlaming, vond van de beruchte nep-uitzending van de RTBF waarin beroepsjournalisten zich lieten misbruiken om de vooroordelen van heel wat Franstaligen over “de” Vlamingen nog eens lekker aan te wakkeren. Ik heb daar maar twee woorden voor: walgelijk en dom.
'n Dure Draak
