uitleven in fantasie en verbeelding 'ad fundum' uitleven in fantasie en verbeelding 'ad fundum'
Nog rustiger, nog soberder dan alles wat voorafging. Ik wil vrolijkheid en ernst mengen tot een genietbaar geheel. De ernst wil ik bergen in de kern van elk bericht Maar wie het recentste bericht wil lezen klikken gewoon op het bovenste item van 'Inhoud blog' en het blog keert zich om.
20-08-2009
een tuin vol
Ik heb een tuin vol energie, een hoofd vol negetaieve gedachten en een mond zonder geluid. Is er plaats voor mij? Is er nog tijd voor mij. Ik heb honger naar....
Klaarheid en het verlangen naar alleenzijn is niet meer te stoppen.
Afstand doen van vriendschap omwille van onbegrip. Het kan allemaal. Onder druk staan en geen keuze meer hebben. In een raadsel leven en er geen woorden voor hebben tenzij brabbeltaal. Hardheid van hart doet pijn.
De tijd gaat gestatig verder. Ouder worden, dat voel je zo nu en dan zeer goed. De zomer is bijwijlen de warm en dat voel je ook. Sommige klussen zijn te zwaar voor mijn leeftijd. Dat voel ik pas naderhand. Nu is het enkele dagen uitblazen.
Heimwee is verlangen. Verlangen naar wat niet meer is; verlangen naar wat is maar onbereikbaar; verlangen naar het mooie dat als een beeld in de verbeelding staat. Dit mooie moet je dan zelf tot leven wekken.
Ik geniet van het in beeld gebrachte heimwee van anderen terwijl ik zelf vecht om mijn verlangen toch eens te kunnen waar maken.
Ik zou me beginnen afvragen wat rust in feite inhoud. Als je me vraagt een hektische situatie te beschrijven dan zou dat voor mij gemakkelijker zijn dat de vraag om het over te hebben. We brachten Kaspertje op zaterdag mee met de trein en dat was een eerste keer voor hem. Het jongetje was zeer stil en had ogen te kort. Zo habben we tot vrijdag een logeerdertje en dan brengen we hem terug, opnieuw met de trein. Ik denk dat ik daar in slaap zal vallen. Onze gast is een beetje verkouden, wat betekenent dat we elke nacht eventjes onze nachtrust moeten onderbreken om de kleine weer aan het slapen te krijgen. Als mijn eerste slaap gestoord wordt, vind ik hem niet meer terug maar tegen de ochtend dommel ik dan weg. Ik sta dan op rond 6u30, wat voor jullie nog vroeg is maar voor mij 2u30 later dan gewoonte. Krijg de dag dan nog rond. Mijn ritme ligt behoorlijk overhoop. Overdag is Kasper leuk en aangenaam maar je moet hem voortdurend letterlijk in het oog hebben anders haalt hij kattekwaad uit. Gisteren zat ik een boek te lezen terwijl hij in de zandbak aan het spelen was. Plots sloeg ik mijn ogen op en dat kereltje was de aarde van de bloempotten uit aan het strooien in het fijn wit zand van zijn zandbak. Ik plaatste hem in de hoek en het kind bleef beteutert staan kijken over zijn schouder hoe ik al de zwarte aarde uit de zandbak filterde. Hij is stil blijven staan, zonder een kik te geven tot ik helemaal gedaan had met de bijkomende karwei. Op mijn wenken mocht hij met de bal gaan spelen. De zandbak ging dicht. Ja kaspertje, als je dat al niet mag doen hé! Blijkbaar houdt de jongen van contrasten. Oma was om boodschappen en opa had de handen vol. Terwijl hij sliep had ik vlug nieuwe hekkentjes gemaakt voor de twee doorgangen naar de moestuin. De oude werden te laag, de deugniet kroop er gewoon over. Als hij daar ongemerkt zou ingeraken mag ik waarschijnlijk de groene tomaten proberen te rijpen in de donker berging...plus nog duizend andere mogelijkheden hoe Kasper het zou aanpakken. Beter is het om voorzorgen te nemen en daarom moest ik tijdig ingrijpen. En moest hij ongemerkt in mijn atelier binnen glippen, denk ik dat de vreugde nog groter en zeker kleurrijker ou zijn. De deur altijd dichthouden is de boodschap en alert zijn...Kasper letterlijk steeds in het vizier hebben. Ik wil zeker niet klagen. Het is een zeer aangenaam maar echt doende kind en wij hebben met jongens geen ervaring hé! Kasper mag altijd terugkomen...het is een feest. Hij maakt mijn hart nog wat jonger en blijder maar mijn knoken doet hij toch flink kraken.
Kasper is terug thuis bij papa en mama en vooral bij zusje. Hoe we er geraakten is eerder straffe koek.
We hadden een grotere marge genomen dan gewoonlijk door vroeger te vertrekken naar het station van Brugge maar het regende en daardoor kregen we toch wat vertragingetjes. Op het laatste werd het lopen en vliegen. Ik moest nog mijn 65+ ticket halen en Let was met Kasper voorop gegaan. De bagage was voor mij en ik raakte traag vooruit omwille van een spierscheur juist boven de rechter knie. Reeds was ik in de grote gang naar het perron geraakt als Let me bereikte per gsm...Waar ben je?... en, ik hou de trein tegen. Typisch Let. Ze was naar de conducteur gegaan en het geval uitgelegd en ik zwoegen en zweten, meer strompelen dan gaan, mij forcerend op één goed been, de roltrap op en buiten adem op de trein geraakt en gebeld dat ik erop zat. Let zei me dat ze achteraan zat en beneden. De trein was nml een dubbeldekker en later zou ik vernemen dat hij meer dubbel was dan enkel het dek. Ik begon mijn gesleur om achteraan te geraken. Plots kon ik niet verder meer. Opnieuw per gsm.-Let, waar zit je feitelijk?-voorste trein achteraan maar nu boven en jij? -Achteraan onder. Op dat moment leek het me of ik haar nooit meer terug zou zien...Let in de voorste trein, die maar tot Hasselt reed, met Kasper die na 10 minuten in slaap viel en wakker zou worden even voorbij Brussel. Ik zat, met de bagage, op de aangekoppelde trein die tot Tongeren moest.
Toen kwam de controleur en die zei me dat overstappen in Gent te weinig tijd bood en dat het in Brussel veel te druk was en voegde hij eraan toe, mis je ze zo? Ik beperkte mij tot de breedste glimlach die ik op dat moment kon opbrengen.
Een groot uur later,
strompelde ik naar haar toe en nam haar eens vlug dicht maar Maarten stond met de auto waar hij slechts heel kort mocht blijven staan en alles moest dus opnieuw vlug gaan en ik was niet in de stemming en het vermogen voor vlug. Het werd dus eerder een mislukte knuffel maar de handeling was spontaan en welgemeend.
Om vier uur waren we terug in Brugge en om kwart voor zeven moest ik bij de dokter zijn. Ik had op de trein, opnieuw per gsm, een afspraak geregeld. Toen ik er rond half acht buiten kwam met een grote plakker op de achterkant van mijn rechter bil liep ik recht en bijna ongehinderd en de raad in mijn oren, 'Draag enkele dagen een passend steunverband' en doe het eens rustig aan hé. Zie mij hier al lopen met één van die ambetante dingen op de juiste plaats. Maar wie zal dat zien? Dat verdwijnt toch grotendeels onder de broek? Als het tenminste een lange broek is, ja maar als het warm is draag ik bij voorkeur een kort geval.
Eindelijk rust, verplichte rust. Ik hoor de laatste tijd van jan en alleman dat ik het wat kalmer aan moet doen...ja dat zal ik, als het absoluut niet anders kan.
De gegevens zijn verzameld, de beslissing is gevallen. Het wordt een 'Fuji fine pix S200EXR'. Zoek maar eens op en de prijs ken je dan ook. Alleen moet ik nog even wachten tot hij binnenkomt. De belofte is, begin september. Hij is gloednieuw op de markt en de opvolger van de 'S100fs'.
Samen met een vriend, beroepsfotograaf op rust, zijn we ervoor naar Antwerpen geweest. Het was de afscheidsdag van de zomer op 31 augustus.
We hebben er eentje op gedronken. Van waar ik zat had ik zicht op de ingang van de zoo. Vele mensen snelden voorbij om op tijd hun trein te halen. Wij zaten in alle rust, genoten van de pint en deden de kelner lachen die eerst heel sip keek maar we hebben hem ontdooit waarna hij zijn werk rustiger verder zette en knipoogde naar ons, of was het enkel naar mij, je weet maar nooit hé.
Nu nog geduldig wachten tot de camera er is.
Ik heb die camera dringend nodig want de lessen over beheer van digitale fotografie in SNT zijn donderdag 3 september begonnen. De eerste les is altijd een kennismaking en het iel mee. Volgdende les begint het ernstige werk want wat we dienen mee te brengen wijst in die richting: fototeostel -opgeladen batterijen - leeg geheugenkaartje van minstens 250 Mb - usb kabeltje om het toestel met de PC te verbinden - de handleiding van het toestel - fluostiften. We volgen 'fotoshop elements' wat 100 kost. Wens me maar veel klaarheid van geest. Tot de nieuwe camera er is mag ik mij behelpen met mijn pocketcamera, de travelr DC 7900, in afspraak met de leraar. Daarmee kan ik geen kwaliteitsfoto's nemen.
Wie hoor ik dit jaar klagen over het weer? In elk geval zal je de poes niet horen! Zelf heb ik geen enkele reden om te klagen. Begin september reeds volop rijpe paprika's kunnen oogsten is hier in onze streken hoogst uitzonderlijk. Op 8 september 26°C in de schaduw, is toch goed meegenomen. Na vier uur in de namiddag ben ik niet meer uit de zon te slaan. Deze morgen is het weer opnieuw tot de orde geroepen en mogen we het stellen met hoogstens 20°C. Ondertussen lig ik een heel deel van de dag met mijn rechterpoot op verhogende kussen. Let heeft hem keurig omzwachteld met ijscompressen. Maandagavond leek hij meer op een olifantenpoot dan op een mensenvoet. Het enige dat in zijn nopjes kan zijn, is mijn zomers kleurtje dat nog wat bijgetaand wordt.
Wat het fotoaparaat betreft ging ik eerst voor de laatste nieuwe S200EXR en dat na het lezen van de aankondiging van het aparaat. Nu het er eindelijk is met alle gegevens in détail, kan ik degelijk vergelijken met zijn voorganger de S100fs. De verbeteringen zijn minimaal en er is een heel klein puntje dat de doorslag geeft en dat is de kantelbare viewer voorzien op de 100 en weggelaten op de 200. De prijs van de 200 ligt 50 boven die van de 100.
Ik kies definitief voor het 'Fujifilm Fine Pix S100fs Energy Pack', waardoor ik terzelvertijd met het aparaat ook een sanDisk, een batterij en een opbergtas erbij krijg. Als je dit alles apart moet kopen dan betaal je meer en ik heb die toch nodig. Daarbij blijf ik ook nog juist binnen mijn voorziene budged.
De verbeteringen aan die fototoestellen zal verder gaan evenals het bij de PC het geval is. Koop je vandaag, dan is het morgen al voorbijgestreefd. Het is een zaak van de keuze weten te maken en weten waarom je die bepaalde keuze doet.
Met deze bundel heeft uw camera voldoende energie en krijgt hij ook nog eens de ruimte. De ruimte is terug te vinden in een geheugenkaart en een stevige cameratas. Daarnaast bevat deze combinatieaanbieding een extra accu. Altijd handig als noodvoeding indien de standaardbatterij leeg is.
Het aparaat op zich is volgens de grootte toch nog een lichtgewicht.
Deze uitklapbare viewer geeft voor mij de doorslag omdat je dan het aparaat lager kunt houden dan ooghoogte. Volgens mijn raadgever is dit bijzonder handig. Alle andere eigenschappen zijn ongeveer dezelfde als van de S200EXR
De mogelijkheden van dit aparaat, dat ik na lang beraad en degelijk advies aanschaf, voldoet ruimschoots aan wat ik ervan verwacht. Nu nog hopen aan dat tikkeltje geluk dat je bij techniek altijd moet meehebben. Deze namiddag ga ik naar de tweede les en ik ben er degelijk op voorbereid en er dus klaar voor. Het enige wat mij nog ontbreekt is de CDrom met de fotoshop elements, versie 7.0 We zullen zien. Het is een zeer moeilijke keuze geweest,dzoals men spottend durft te zeggen, een zware bevalling.
Over problemen gesproken; iedereen heeft problemen. Vele daarvan doen we ons zelf aan. Ik ben dikwijls in dat geval, ook nu wee.
Het in gebruik nemen van mijn fotoaparaat mocht geen enkel probleem zijn maar het werd een resem van te temen hindernis. De oorzaak... mijn opgewondenheid.
Eindelijk heb ik een digitale camera, die naam waardig. Ik had reeds twee Aldi-toestellen, goed voor beginners. Ik raakte er gefrustreerd bij. Nooit haalde ik de kwaliteit die ik gewoon was met mijn analoge Canon camera. Daar was een groothoeklens en een matige telelens bij. Nu heb ik met mijn eindejaarspremie van vorig jaar een degelijk toestel aangeschaft met één enkele vaste lens met een groot bereik van 28 - 400mm. Op Snt zijn we al de waarden van de camera aan het bestuderen met een heel klare uitleg van de heer Bart Keereman. Mijn eerste foto's heb ik reeds genomen.
Bij mijn vriend Jan, gewezen beroepsfotograaf, ga ik vandaag mijn licht gaan opsteken. De leerschool is begonnen en het is enerverend boeiend. SNT is goed maar bij Jan krijg ik voorbeelden van foto's en tips om de mijne nog te verbeteren.
Gisteren zou ik met wat hulp van Colette de taal instellen maar ik was zo opgewonden en zenuwachtig dat ik te vroeg op de OK-toets drukte en mijn aparaat was ingesteld in het Japans en ik zat blok. Ja, geraak daar maar eens aan uit. Er is al niet veel overschot als alles in het Nederlands staat.
Ik belde Jan maar die kon er niet aan uit zonder het toestel en de handleiding. De tweede telefoon was naar 'Coolbleu' de shop van 'digitalcom' in Antwerpen waar het toestel vandaan komt. Na meer dan een half uur belden ze terug en zouden mij stap voor stap tot een goed resultaat brengen. We begonnen er aan en plots was de baterij leeg en zaten we blok. Zo'n baterij is nooit helemaal opgeladen bij nieuwe aparaten
De geduldige stem aan de overkant legde de nadruk op symbooltjes. Een zeer schematische kop met een tekstballonnetje, daar moest ik naar op zoek. Hij gaf meteen ook de pagina's van de handleiding waar ik het kon vinden. De man voegsde er nog aan toe dat hij nog te bereiken was tot 9u en dat ik anders maandag of dinsdag maar tot in Antwerpen moest komen
Toen na een uur de tweede batterij opgeladen was had ik in de kortste keren het Nederlands te pakken en drukte ik, rustig geworden, kalm en triomfantelijk, op het juiste moment op OK Zo kon ik verder en nam al heel vlug mijn eerste foto's van hogere kwaliteit dan ik gewoon was met die andere digitale camera's. Moraal van het verhaal: goedkoop is duurkoop en frustratie.
Na de nodige miserie en telefoontjes om de problemen opgelost te krijgen kon ik de eerste foto's maken.
Eerst een groothoekfoto van een deel van onze woonkamer.
De tweede foto, het schilderijin in de woonkamer dat een grote betekenis heeft voor ons. Door dit schilderijn maakten Letje en ik nader kennis met mekaar, met het gekende resultaat.
Als derde en laatste, nam ik een foto van een schilderij in de veranda waarin kleuters meer ontdekken dan volwassenen.
Deze foto's zijn genomen met heel beperkt licht en zonder flits. Ik kon ze op de blog plaatsen met het programma 'fotoshop 3.0'. De instalatie van andere software-elementen laat ik aan meer gespecialiseerden over. De afspraken zijn gemaakt.
De F100sf is in dienst genomen. Ik ben even binnengewipt bij mijn vriend Jan om het aparaat te tonen en om enkele tips te ontvangen. Hij nam een paar foto's.
De eerste toen ik eventjes geeuwde. Het was 10u30 en ik had mijn soep van 10u gemist want ik was reeds een uur op de draai vooraleer ik bij Jan belande.
De tweede, toen ik naar een woord zocht en even tenraadde ging bij de sterren. En daar staat hij dan met zonnekap en al, klaar voor gebruik, tussen de rommel op mijn bureau. Ja, het is reeds een imposant toestel met een vaste, variabele lens, voor zowel groot-als kleinhoek. Om op te bergen in de compacte tas moet ik er telkens de zonnekap afdraaien. Ik kan ook doen zoals de groten...er mee rondlopen op mijn buik.
Het is anders dan voorheen. Met dit aparaat van ongeveer 1kg rondzeulen, is het wel even wennen. Een tas moeten dragen is anders dan een pocketaparaatje in je broekzak meedragen. Het loont wel de moeite. We bezochten op de open monumentendag in Brugge, het opengestelde Godshuis Fontaine in de Zwarte Leertouwerstraat maar daar nam ik geen foto's omdat er veel te veel volk in de omtrek stond. Ik wilde foto's van de monumenten. Op weg naar de Boogaerde school waarin de Brugse academie is gevestigd, wipten we binnen in nog een paar niet opengestelde godshuizen aan de Nieuwe Gentweg. Ik selecteerde één fototje uit de hoop die ik nam. De academie zelf was volledig gesloten en kon men enkel binnen met een gids die een sleutel had. De belangstelling was groot. Daar kregen we een serieuze regenvlaag op onze nek en ik had geen regenkledij voorzien. Het gevolg ervan zit ik hier nu uit te snotteren.
Och ja. Loop naar de maan, zei hij heel vriendelijk en herhaalde het tot driemaal toe, telkens stiller. Lachte hij mij uit? Dreef hij de spot met mij en waarom dan wel? Alles zo geheimzinnig en zonnig! Toen zag ik hem langzaam van mij weg gaan en zelf kon ik geen stap verzetten want ik wilde die innemende man achterna voor wat meer toelichting. Ik stond perplex. Dit overkomt mij slechts uiterst zelden. Toch stond ik perplex. Toen schoot ik wakker, met een zachte kreet. Van zodra ik mijn hoofd rechtte, was ik er mee bezig en het laat me niet los hé. Ik wist op geen honderd jaar wie tot mij in mijn droom gesproken had. Waarover kon het gaan? Waar zou het naar verwijzen?
Wie kan er mij uitleg geven over zo'n droom die schijnbaar nergens bij aansluit. Wie is die man? Ben ik verkeerd bezig? Ik ben wie ik ben en ga er altijd voor! Neem ik te veel hooi op mijn vork of kijk ik te veel films?
Dat ik veel films kijk is een gevolg van de uitspraak van mijn huisarts. 'Je moet het wat rustiger aandoen en rusten met jouw benen in de lucht'. Ik kan niet altijd boeken lezen en wandelen met mijn benen in de lucht; daar ben ik niet atletisch genoeg voor. Daardoor bekijk ik de laatste vier weken elke dag minstens één film. Ik doe het weliswaar in schuifjes.
Na die droom zit ik niet met een angstig gevoel, in tegendeel. Ik voel me licht en zonnig van humeur. Het is alleen mijn benen die zo nu en dan in een acht slaan.
Ik moest eergisteren naar de kliniek voor een routine onderzoek van de prostaat omdat dat ik s nacht wat de dikwijls moet opstaan voor een sanitaire noodzakelijkheid.
Na een echografie en een sondecontrole in de blaas stelde de uitspraak van de specialist mij aanstonds gerust. De straal is goed sterk. Je plast je blaas volledig leeg en je hebt geen poliepen in de blaas. Ik zal je een medicamentje voorschrijven dat je één keer per dag 's avonds moet nemen en na 8 weken zou ik je graag terugzien. Je krijgt ook een ingevuld formulier mee voor een bloedonderzoek dat je een week vóór jouw terugkomst moet laten afnemen en het resultaat naar mij laten doorsturen. Ik vroeg hem wat er dan scheelde en hij gaf als enig antwoord dat hij het aan het uitzoeken was met medicatie! Dat noemen ze dan ...moderne geneeskunde. Zou dit alles, die niet bedreigende, zonnige droom, tot gevolg kunnen hebben?
Ik betrap mezelf op zenuwachtig en prikkelbaar gedrag. Ik durf al eens uitschieten en dat is niet mijn gewoonte. Het is een beetje druk. De laatste tijd is dat erg. - De gevolgen van die gescheurde spier in mijn rechterdij. - Jolientje en al wat er rond komt kijken. - Het oogsten en verwerken van groenten vraagt veel tijd. - De start van de lessen fotobeheer op SNT Brugge. - Me inwerken in mijn nieuw fototoestel. - De perikkelen met de PC. - Rijden voor de 'Minder Mobielen Centrale'. - Ook nog veel kleine dingen zonder naam.
Daarbij moet ik dringend beginnen schilderen aan nieuwe panelen en ook de aankondigingsborden moeten dringend vernieuwd worden. Het wordt een drukke winterperiode. Normaal gesproken mag dat geen druk op mezelf brengen en is er nu wel. Dat is een lichte vorm van inwendige paniek...met andere woorden -te veel hooi ineens op de vork-
Met het nemen van foto's gaat het nu goed en daar haal ik toch een beetje mijn hart aan op. Laat ons eens samen ons huis bekijken maar dan de achterkant. Het zithoekje met de bank en stoeltjes bij een klein rond tafeltje bij het venster van de keuken. We wandelen met de camera verder langs het huis naar het terras toe met een zicht op de achterdeuren van keuken en verranda. Terras en verranda. Zicht op het altelier en de garage. En we zullen de beloemde trap nemen om terug in de tuin te komen. In de zomer is het terras en de tuin rond de vijver onze leefkamer. We eten buiten, ontvangen er mensen, ruziën er samen en verzoenen er ons...allemaal op en rond het terras.
Het verlangen is er om langzaam, heel langzaam weer op mijn plooi te komen. De lessen fotoshop vallen zwaar uit. De oorzak is niet dat ik het niet begrijp maar wel dat ik het moeilijk kan asimileren. Het is veel ineens. De grote vraag is, wat er in feite het belangrijkste is om te onthouden. Ik moet me inleven in de cursus, me aanpassen om met vista te werken, mijn nieuw foto aparaat leren kennen en vooral juist gebruiken. Bekijk de onderstaande foto's. De eerste is scherp en de tweede is onscherp en zelfs wazig. De oorzaken kunnen verschillend zijn. Bij de eerste, zijn de lichtomstandigheden veel minder(kunstlicht binnen) dan bij de tweede (daglicht buiten. Toch is de tweede wazig. Wat deed ik verkeerd? Drukte ik eerst half en dan helemaal de knop in? Stelde ik de macro opnameknop wel goed in of helemaal niet? De vragen komen scherp of onduidelijk op me af. De enige hoop is: 'al doende leert men'.
Het kriepen en klagen over de droogte is nu ook op de tv gestart. Het lijkt erop dat ze het nu ook van bovenuit op de boeren hebben gemunt maar daartegen kunnen ze niet protesteren. Ze kunnen in Brussel gerust zijn. Daar zal tenminste geen betoging van komen.
Voor de eerste keer waren we met ons zevenen om hier onder één dak te slapen. Nu ben ik niet de enige die 's morgens heel vroeg op sta. Kasper is ook steeds vroeg van de partij.
Overdag, het mooiste weer uit en dat voor het einde van deptember. De spinnen zijn ook van de partij en vele bloemen staan nog mooi fleurig te zijn.
Het mooi weer bezorgde ons een prachtig weekend. We konden buiten eten en Kasper was niet binnen te houden. Jolien sliep door alles heen. Ik nam tientallen foto's maar de kinderen willen niet dat ik ze bereikbaar maak voor iedereen. Zondag, na de middagtuk van Kasper zijn we allemaal samen nog naar Tillegembos gereden waar vooral Kasper zijn hartje ophaalde op het afwisselend en goed onderhouden speelpleintje nabij de Trutselaar. Er was heel veel volk op de been. Leen en Maarten keerde na zeven uur terug naar Leuven en ze deden er maar liefst twee en een half uur over. Dat is dan de keerzijde van een aangenaam weekend.
Niet voldoende om in mijn bed te kruipen maar te veel om rond te lopen. Tegenaan de avond altijd koortsig en op de ochtend nog altijd moe. Het dreigt nog maar om te regenen en ik heb reeds heimwee naar de voorbije zomer. Deze namiddag moet ik opnieuw naar de les 'fotoshop-elements' en ik zie het niet al te best zitten. Het zal eventjes tanden bijten worden.
in een hoekje van mijn atelier ben ik weggekropen in een zelfportret van toen ik nog een relatief jong broekje was. Ik zit verscholen achter slaapkoppen.
Of verkies je dit soort zelfportret van hoe ik mij somtijds voel als een buitenaards wezen in eigen familie en wereld.
Heb ik slecht geslapen? Vraag ik me af, elke morgen als ik nog niet helemaal wakker ben. Het antwoord is zelden neen want, ik ben een uiterst gemakkelijke en goede slaper. De enige voorwaarde die moet vervuld zijn is dat ik moe ben. Ik zet me 's avonds bij de televisie voor het nieuws en ...ja goed geraden! Nadien moet je me zelfs niet vragen wie het heeft gepresenteerd. Als ik iets doe dan doe ik dat gewoonlijk goed. Altijd (druk) bezig zijn en je slaapt vanzelf.
Eet veel fruit!
Moeder was een blij mens. Bijna altijd kon er een gulle lach af. Zelfs met nieuwjaar, juist een maand vóór voor haar dood kon ze nog lachen maar toen voelde ze reeds dat ze zou sterven.
WELKOM hoor. Om eerlijk te zijn, wil ik er op een leuke manier , er lichtjes tegenaan gaan. Ik wil hier rustig wandelen en zo, overdreven ernst en angst, van mij afschudden. Deze blog draag ik op aan een heel speciale meid die me na aan het hart ligt. Haar naam niet vernoemen zal wel het beste zijn !
Ons moeder is gestorven. Het is nog heel recent nu terwijl ik dit schrijf. Het was op één februari om dertien uur dertien van het jaar twee duizend en acht. Ik denk dat diegene die de aangifte deed een beetje bijgelovig was want op de papieren staat dertien uur vijftien. Nochthans had ons moeder iets met het cijfer dertien. Ze is geboren op een dertiende december van het jaar elf. Ze verbleef op kamer dertien en was halfweg haar dertiende jaar in het rust en verzorgings tehuis. En toen we alles regelden met de begrafenisondernemer, waren we met dertien aan tafel.
Ik hou van alle vrouwen en toch ben ik er maar eentje trouw.
Toen ik daar, bij het afscheid van moeder, in mijn tranen, bijna stond te vergaan, kreeg ik zoveeel knuffels dat ik er een beetje bang van werd. Zijn er dan zoveel vrouwen die mij graag hebben ok al heb je toch zo nu en dan een man om je hals. Wat zijn de tijden toch veranderd. Toen ons vaders stierf kregen we hooguit een hand terwijl er veel mensens ons, de kinderen gewoon over sloegen en alleen aan moeder een hand gingen geven. Toen in die tijd ging het er allemaal heel wat koeler aan toe.
Mijn atelier, dat rommelkot wordt als ik niet aan het werk ben. Beelden en beeldjes langs alle kanten, op de piano, op de rekken en kasten en aan de muren rondom rond waar geen vensters zijn, schilderijen.
Haar laatste woorden: 'Ik voel dat ik doodga en doodgaan is zo moeilijk' Dank je moeder, voor alles.
Deze uitzonderlijke bloem zie ik nog in het vaasje staan toen moeder de laatste keer werd opgenomen in het ziekenhuis. Moeder hield van bloemen.