Apartheid nastreven is discriminatie.

Ontrading moet boven verplaatsing van problemen staan.

In de geplande coffeecorners van Burgemeester G. Leers, (ook wel Sjeerke genoemd in de muziekwereld), mogen in de toekomst: in het zuiden enkel de Waalse en Franse; in het noordwesten enkel de Duitse en in het westen enkel de Belgische Vlamingen hun jointje gaan kopen en feitelijk nuttigen. Dit strookt niet met de gedachte van vrij reizen in de Schengenlanden en is derhalve een inbreuk op het gesloten akkoord dat op 14 juni 1985 in Schengen door België, Nederland, Luxemburg, Frankrijk en Duitsland werd ondertekend.
In 1993 werden de douanehandelingen aan de grenzen opgeheven en kon men vanaf dat moment zonder grenscontrôle de grenzen passeren. Enkel in zeer uitzonderlijke gevallen heft een Land dit akkoord tijdelijk op ter besherming van haar grondgebied.
Reden voor deze 'discriminerende handelswijze' is niet de cannabis, maar in feite het wonder der mensheid, de 'Heilige koe' weren uit het dichtslibbende centrum van de prestigieuze stad Maastricht. Als de heilige koe van de 'flitsbezoekers' naar de buitengrenzen en de landsgrenzen zijn verwezen, kunnen de Maastrichtenaren hun jointje onder gelijken nuttigen in de overgebleven ‘gedoogde’ coffeeshops. En er moet niet gezeverd worden, want het is allemaal kletspraat van de tegenstanders, de coffeecorners komen niet pal op de grens, “ze komen tien kilometer van de grens” zegt Burgemeester Leers (je hoort er op TV niemand anders van de raad over praten). Daarbij moeten wij dan wel aantekenen dat de geplande inplanting  bij smeermaas over de weg zeshonderd meter bedragen en in vogelvlucht zelfs minder.

Sterker nog van de huidige coffeeshops ligt er geen enkele van ‘de vijftien gedoogde shops’ op tien kilometer afstand van de grens.  De (zonder verplaatsing) verst verwijderde shop op de Scharnerweg, ligt precies zeven kilometer van de grens bij Smeermaas. 
Hoe komt burgemeester Leers dan aan die tien kilometer van de grens?

Liegt Sjeerke, of zegt hij niet de waarheid?

Intussen is  de stad, onder aanvoering van Burgemeester Leers, doende met de stad te voorzien van accommodaties op grote schaal waarvan het de bedoeling is, de iets riantere ‘heilige koeien’ van de Elitaire Europese gemeenschap naar de stad te lokken met casino- en amusementgiganten en enkel God en Leers weten wat er nog meer op het getouw staat, daarbij stipulerend dat God blijft en Leers ooit als burgemeester uit Maastricht verdwijnt.

Leers wil  ook het MECC naar de stad en de binnenstad onthufteren.

Leers houdt namelijk niet zo van mensen die rondlopen in Maastricht met in de hand een zak friet van Reitz en ook niet van de cola slurpende medemens. In de winkelstraten rondslenterende dagjesmensen, die huiswaarts keren met een Wibra-uitgave van 10 euro, die moeten elders hun uitgaven gaan doen want Leers ziet het heel groots. Minimaal enkele dagen in Maastricht verblijven en de knip van de beurs halen, daar houdt hij van.

Maar hierboven begonnen we met de ‘apartheid en discriminatie’ van de gebruikers van Cannabis. Deze branche is er een van gedoogde illegaliteit, die wel verkopen maar niet mogen inkopen. Althans niet op wettelijke basis. Redenen genoeg om deze brancheverplaatsing een halt toe te roepen want verplaatsen is nog maar eens een gedoogbeleid uitbreiden naar onwettelijke pre-legaliteit.

En wat verder met de shops, als de wet op het rookverbod ingaat en er in alle horeca (waaronder ook de shops vallen) niet meer gerookt mag worden?

Waarom niet even wachten op dat rookverbod van Minister Klink want dan zijn de problemen op een wettelijke basis gedeeltelijk opgelost?

Het Maastricht verplaatsingsbeleid is motiverend voor de gebruikers daar waar ontrading moet prevaleren.

Nederland heeft door zijn liberaal beleid inzake cannabisgebruik sinds het gedoogbeleid een gigantisch probleem gecreëert  en zit nu met de gebakken peren.

Wij zijn tegen verplaatsing van de shops om meer dan één reden met als prioriteit de leefbaarheid van een kleine grensgemeenschap met één kruispunt waar beide Nederlandse (Maastrichtse) uitvalswegen cq invalswegen bij elkaar komen en waar de  filevorming van het woon- en werkverkeer dagelijks duidelijk merkbaar is.
Steeds meer jongeren melden zich aan bij CAD met verslavingsverschijnselen door gebruik van Cannabis.

En in het door Leers aangehaalde artikel 17 staat niet specifiek coffeeshops of coffeecorners.

Ik zit op de reling van het pad, langs de Zuidwillemsvaart in Smeermaas, te wachten op een mooi donker vlindertje. Ik had hem even tevoren gezien en op internet kunnen vaststellen dat het de gehakkeld Aurelia betrof. De foto was niet helemaal scherp dus zat ik hier te wachten dat  hij weer voor de lens zou komen. Een buurtbewoner van de Bosserweg kwam eraan met zijn loslopende Duitse Herder. Als hij maar niet bijt was mijn eerste reactie want ik ben niet zo gesteld op loslopende honden. Na een begroeting want ik ken de man, maar niet van naam, vertelde ik hem  dat ik hier zat te wachten op ‘de gehakkelde Aurelia’. Hou je mij voor de gek was zijn antwoord. Neen dat doe ik niet repliceerde ik. Hij keek mij verwondert aan en zei, nooit van gehoord. Nou ik ook niet tot voor enkele ogenblikken maar dat liet ik hem niet weten. Het gaf mij een goed gevoel de man in de waan te laten dat ik een kenner was. De man vervolgde zijn weg en ik bleef met dat goede gevoel zitten op de reling langs het pad. Niet lang nadat de man met zijn Duitse Herder uit het zicht verdwenen was zette zich een Gehakkelde Auralia neer op de knoppen van een ontluikende Braamstruik en kon ik hem digitaal vastleggen.

Intussen weet ik dat deze soort zich het liefst ophoudt langs  bosranden en brede bospaden waar het zonlicht goed door kan dringen.

Soms kan je hem zien in tuinen en parken, of op het pad langs de Zuidwillemsvaart.
De vrouwtjes leggen hun eitjes in juni op het blad van de brandnetel.

Het klaverblauwtje, dat wilde ik digitaal vastleggen toen ik het extra daarvoor aangelegde grasland met klaver en  ruige grasachtigen heb bezocht. Ik trof er een blauwtje aan maar het betrof een Icarusblauwtje. Niet zeldzaam maar wel mooi. Naast het Icarusblauwtje zat er ook een aantal bruintjes en wel het bruin zandoogje waarvan een foto hier bijgevoegd.
Ik zal nog wel proberen rond Lanaken om een klaverblauwtje digitaal te vereeuwigen en weet nu al waar ik die ga vinden. Lanaken voert een actie om het klaverblauwtje de gelegenheid te geven zijn biotoop uit te breiden, door ruig grasland niet meer te bemesten en in fases te snoeien. Scholen doen ook mee en planten vlinderstrjuiken op hun speelplaats.

In de Maas bij ons in Smeermaas zag ik (6 juni 2007) twee vogels vliegen, die mij opvielen door hun rode kop. Ik had ze hier nog nooit gezien dus .......... wilde ik weten wat ik hier had zien vliegen. Opzoeken is dan niet evident als je alleen witte vogel met zwarte vleugels en rode kop ingeeft bij Google . Dus een dag later, terug naar de waterkant en maar hopen dat de twee nog eens langskomen. Jef de ruitensnijder, die langs de Maas woont, wist mij te vertellen dat hij de twee ook opgemerkt had en wilde ook wel eens weten wat daar voor zijn huis in het water zit. "és te 't wèts Nol moos 't miech toch 'ns vertélle"?
Na een tijdje zie ik een exemplaar  voor het eilandje in de Maas op een plaats waar de vogel in het water kan staan. Met zijn opvallend lange oranjerode snavel, zoekt hij in het water naar...... Ja naar wat? Ik schiet mijn foto's en keer naar huis. Op Internet niets te vinden bij watervogels. dan maar naar Opglabbeek een mailtje sturen want die mensen van het Natuurhulpcentrum weten vrijwel alles  van vogels en dieren. Sil Janssen himself, laat mij weten dat het zich hier om een Scholekster handelt.
Geen zeldzame vogel zo blijkt ware het niet dat deze steltlopers eigenlijk niet hier in Limburg maar eigenlijk aan zee langs de stranden hun biotoop hebben. 
Hun voedsel betaat uit schaaldieren. De aanwezigheid van dit 'paartje' hier zo diep in het zuiden, ver van zee en strand zou wel eens haar oorzaak kunnen vinden in het overbevissen van het specifieke voedsel van deze steltlopers. Waarschijnlijk voedt deze steltloper zich hier bij ons met zoetwatermossels en kleine schaaldiertje. Het zal wel de meest zuidelijke aanwezigheid van de Scholekster op de Grensmaas zijn want de soort is watergebonden en er is maar een enkele waarneming zo diep landinwaarts gedaan door vogelwaarnemers.
De scholekster op de foto zit precies op de talweg ( het natuurlijke profiel van de Maas en grens tussen Belgie en Nederland sinds 1830) een stapje naar rechts eet hij in Maastricht een stapje naar links eet hij in Smeermaas.

Toke van Bocholt.

In de cafétaria van het St Barabarazieknhuis in (ZOL) zit ik de krant te lezen. Ik ben vanuit het rookgedeelte (waar ik had genoten van mijn sigaretje), naar het niet rokersgedeelte gegaan omdat de reuk in het rokersgedeelte mij niet beviel. Terwijl ik mijn krant lees, begint een dame die iets verder zit hard te praten tegen de uitbaatster. Zij heeft een gouden medaille gekregen voor haar 50 jaar lidmaatschap van de gehandicaptenbond, waar ze maar wat trots op is. Ik benader de twee dames en meng mij in hun gesprek. De dame met de medaille blijkt visueel gehandicapt te zijn en als ik even later naar haar naam vraagt zegt ze ‘ik ben Toke van Bocholt’. Uit het volgende gesprek zegt Toke mij dat ze vanaf haar geboorte zeg maar van in de moederschoot haar handicap heeft. Toen ze bij de nonnekes naar school ging heeft ze de eerste klas driemaal gedaan. Men had haar bank tot voor het bord geplaatst en de zuster schreef speciaal voor haar heel groot. "Toch kon ik niet naar behoren volgen, ondanks de bereidwilligheid van het meisje dat naast mij zat, die mij eveneens bijstond tijdens de lessen". "Ik ben toen naar een school voor visueel gehandicapten gegaan waar ik Braille leerde. Ik hoor gelukkig heel erg goed en spreken kan ik ook.  Een tijdje geleden is er geconstateerd dat mijn hart niet in orde is daarom kom ik regelmatig naar hier voor controle. “Ik leef in een serviceflat van het OCMW en ben hier naar toe gekomen met een chauffeur van Taxi stop, mijn chauffeur”.

Toke is altijd single gebleven ze heeft de goede nog niet kunnen vinden zegt ze. Haar moeder zei haar menigmaal ‘ mér good datste neet alles zuus dat is beter veur dich’

Toke haar pupillen zijn niet rond zoals het hoort, waardoor het zicht van haar ene oog een ovaal beeld vormt, het andere oog is blind. Zij ziet schimmen en geen contouren. Ondanks haar handicap is Toke een vrolijk mensen laat dat ook aan iedereen weten die het horen wil. 

Als zij opstaat, om de Hartspecialist nog even gedag te zeggen, ontvouwt ze een gele stok. Ik verwachtte een witte met rode banden. Neen zegt Toke dat is voor blinde mensen, trouwens de gele stok valt veel meer op dan de witte.

Buiten staat haar chauffeur op haar te wachten. Hij heeft even rond gelopen in het bos en heeft daar nesten van de processierups gezien. Dus zijn die  irriterend rupsen ook in Lanaken aanwezig.

Zal de bestrijding van 'de processierupsenplaag' de tekst van het Limburgs volkslied gaan beinvloeden. He zou in ieder geval niet klinken als men in plaats van in 't bronsgroen eikenhout, Waar in bronzen beukenhout zou gaan zingen.
Er gaan stemmen op om een groot deel van de inlandse eiken te kappen om de plaag in te dammen. Door een of andere reden (invloed van de mens?) is deze processierups dit jaar explosief in haar voortplanting. Toch zijn het de rupsen die vorig jaar door de nachtvlinder werd gelegd rond september in de toppen van de eikenbomen, dus moet de oorzaak van deze explosieve voortplanting in dat jaar gezocht worden. De natuurlijke vijanden van deze rups zijn niet in staat de miljarden rupsen te reduceren. En dan te bedenken dat het maar eenjaarsinsekten zijn die na ontpopping maar twee dagen als vlinder leven en dan sterven na het leggen van die miljarden eitjes.
Het leger is nu bij ons ingeschakeld ter bestrijding van deze iriterende rupsen die mens en dier de kriebels bezorgen.
we hopen in ieder geval dat de rups drastisch gereduceerd kan worden en de tekst van het volkslied blijft .

Waar in ’t bronsgroen eikenhout, ’t nachtegaaltje zingt:
Over ’t malse korenveld, ’t lied des leeuweriks klinkt:
Waar de hoorn des herders schalt, langs des beekjes boord.

(refrein)
Daar is mijn vaderland, Limburgs dierbaar oord!
Daar is mijn vaderland, Limburgs dierbaar oord!

Waar de brede stroom der Maas, statig zeewaarts vloeit:
Weeldrig sappig veldgewas, kostelijk groeit en bloeit:
Bloemengaard en beemd en bos, overheerlijk gloort.

Langs het kanaal in veldwezelt kom ik een fietstourist tegen met bandenpech. Als ik stop en vraag of hij hulp nodig heeft zegt hij dat hij een reserveband bij heeften dat het wel zal lukken. We geraken in gesprek en het blijkt de 75 jarige George Albrechts uit Rekem te zijn. Ik ben op mij 48e begonnen met fietsen en doe dat binnen drie jaar al dertig jaar.Vroeger fietste ik altijd met een groepje maar nu ga ik reeds een tijd alleen. Ik kan dan op mijn eigen tempo er tegen aan gaan. Ik heb al met vrienden tweemaal de Mont Ventoux gedaan en meer ritten in de Provençe.We gingen dan overnachten op campings. We huurden een caravan voor twee personen. Mooie herinneringen heb ik daaraan overgehouden. Ik heb tot aan mijn pensioen op de 'put van Eijsden' gewerkt. Wel niet ondergronds. Ik woon nu alleen met mijn dochter, mijn vrouw overleed 28 jaar geleden en mijn dochter (48) heeft dat nooit overwonnen. We hadden een aanbouw gemaakt aan ons huis en om die aanbouw te verwarmen stond er een klein kacheltje in. Op een dag in november, rond half zeven, werd mij gezegd dat ik direkt naar huis moest gaan omdat er iets ergs gebeurd was. Toen ik thuis kwam bleek mijn vrouw ten gevolge van de inademing van de damp van een brand te zijn overleden. Achter het kacheltje is toen een doek gaan branden en heeft zich verplaatst achter de wand in de isolatie die toen is gaan smeulen. Als mijn vrouw buitengegaan was, dan was er niets aan de hand geweest maar zij wilde het hondje dat in de aanbouw lag redden. Zij heeft toen die giftige damp ingeademd en lag net voor de achterdeur, een stap verder en..... Er was niets te zien aan mijn vrouw, geen brandwonden of zo, zij was toen 50 jaar oud. Zelf heb ik ook het een en het ander overwonnen. Ik heb een zware operatie gehad aan mijn darmen, een kankergezwel met een stuk van de darm is toen verwijderd. Mijn huisdokter Piet vroeg ik of ik nu moest stoppen met fietsen, doch hij zei dat ik gerust kon fietsen. Ik fietste toen rond met een stoma. Dat is nu een tijdje geleden en het ging weer heel goed. Toen kreeg ik last van mijn neus ik kon niet meer goed ademen. Na de operatie aan mijn reukorgaan kon ik niets meer ruiken. Nu gaat het weer redelijk met ademen. En mijn laatste operatie was aan mijn prostaat en daar ben ik ook redelijk van genezen. Zo zie je maar 'onkruid vergaat niet'.