Hera is loops !

Helemaal waar…

Werelddierendag…

Vier oktober… de jaarlijks terugkerende dag dat er speciaal aan de dieren gedacht wordt.

Je verneemt er alles over bij de grootste encyclopedie ter wereld , door even deze link aan klikken: http://nl.wikipedia.org/wiki/Dierendag

Ook hier ten huize gaat er vandaag nog een beetje meer aandacht worden gegeven aan ons viertal.

Het hoofdbestuur is de voorbije dagen druk in de weer geweest met allerlei lekkere zaken. Zo zijn hertenvlees, kip,en everzwijn de kookpotten en het aanrecht gepasseerd. Daar zal wel iets van in de honden eetkommen verschijnen. Hoogstwaarschijnlijk ook nog in dubbele uitvoering.

Verder gaat de dagelijkse wandeling nog wat uitgebreid worden en wacht er aan het einde van de wandeling nog een verrassing door een extra kauwtje.

Het hoofdbestuur zal er niet van wakker liggen dat het viertal weinig laat merken dat er wat speciaal gedaan wordt en is al gewend aan “dierendag”, omdat het hier haast elke dag dierendag is.

Om “iets” te laten merken dat opvallend genoeg zou zijn zouden de bazen eens een dag totaal niets moeten doen, dat zou pas een opvallende dierendag zijn….

Waarschijnlijk gaat het baasje vandaag nog langs de Maxizoo, daar gaat om beurt een van de honden mee naartoe. Meestal passeren ze dan eerst langs de hondenweegschaal om hun gewicht toch ietwat onder controle te houden. Die weegschaal bepaalt ook nogal dikwijls de aankopen in de winkel. De hoeveelheid en de calorieën zijn dan meestal aangepast aan het cijfer op het schermpje van de weegschaal … En ze geven vandaag 20% korting bij de Maxizoo ter gelegenheid van Werelddierendag. Da ’s meegenomen zegt het baasje…

Belle & co

Weinig fraai nieuws vandaag…

Gisteren waren we met broer en zus Lando en Lucy op HD onderzoek in de dierenkliniek Sanimalia te Diepenbeek.

We hadden afspraak te tien uur en na even wachten konden de het eerste onderzoek plaats hebben.

Lucy was eerst aan de beurt maar de foto van de heupen van Lucy gaven helemaal niet wat wij er van verwacht hadden. Na overleg met de dierenarts hebben we besloten van met Lucy niet te gaan fokken wegens heupen die niet goed genoeg zijn om zeker te zijn van een behoorlijk goede vererving.

Een domper op het fijne gevoel dat we met haar hadden na de clubmatch waar ze niet alleen winnaar was in de tussenklasse bij de teefjes maar ook nog eens winnaar werd van de tussenklasse totaal.

De U die ze daar kreeg mogen we in het kader van fokken met Lucy dus naar het vertikale klassement verwijzen. Voor ons dus waardeloos !

Maar het blijft ons kleintje van wie we vinden dat het een fijn en mooi hondje is waar we een beetje zuinig op zullen moeten zijn wat betreft inspanningen.

De veldwerktraining die we twee weken geleden hadden met Johan Kraay en waarbij ze puik werk liet zien in de bieten zal de eerste en de laatste maal geweest zijn.

Voor Lando en zijn onderzoeken niets dan lof. Bij hem zijn de heupen in de klasse HD A of HD B1 te vinden. Dat moeten de geleerde koppen van de beoordelingscommissie van de KMSH nog beoordelen. Maar uit de ondervinding die we nu hebben kunnen we spreken van een HD A of HD B1.

Na zijn “PRA voorlopig vrij”, zijn ZG kwalificatie van tijdens de clubmatch, het DNA attest van afkomst en zijn LOSH attest is Lando nu klaar voor “het plezante werk” in België. Wil hij ook nog in Nederland op de sextoer willen gaan dan heeft hij nog één ZG op een show nodig. Op de reuendag begin september scoorde hij ook al een ZG. Dus ook daar ligt voor Lando de weg klaar om de Belgische lijn verder te zetten…

Belle & co

120’, 100°C x 3

120 minuten, bij 100° C en dat maal drie… Dat is ongeveer de samenvatting van wat er zich gisteren hier ten huize in de keuken afspeelde .

De “vracht” everzwijnvlees waar we gisteren over berichtten heeft het hoofdbestuur een ganse dag werk verschaft. Rond 09u00 na enkele telefoontjes zijn ze er aan begonnen.

De inhoud van de grote Weckketel , zo’n 15 kilo vlees moest vermalen worden tot een soort grof gehakt, dan verdeeld het later beter over de vier eetkommen van ons.

Wanneer het vlees allemaal tot gehakt verwerkt was heeft ons baasje de steriliseerketel van boven gehaald en werden er zeven weckpotten van 1 liter gevuld en in de ketel geplaatst. Dat was ronde één van 100° C en 120 minuten kooktijd werden ingesteld en konden volgende potten ook gevuld worden.

Van de potten van 1 liter waren er nog maar twee over, de overigen vijf waren potten van ¾ liter. En bij de derde steriliseerbeurt waren er nog 4 potten van ¾ liter te vullen.

Wij gaan hier een lekkere winter tegemoet vertellen we onder elkaar. Met dank aan Luc om het lekkere vlees en de baasjes die de moeite doen om zo gezond mogelijk vlees in de eetkommen te krijgen.

Vandaag trekken we met twee Drentjes naar Diepenbeek om foto’s te laten maken van heupen, ellebogen en schouders. Beter bekend als HD, ED en SD.

Het zijn Lucy en Lando die richting dr. Nelly trekken voor de röntgen foto’s en die gelijk ook nog eens bloed laten trekken voor het onderzoek naar de von Willebrand dissease Dit is een ziekte waar de stollingswaarden van het bloed niet in orde is Bij onze honden is er niets mis dat hebben we in de praktijk al gemerkt maar we willen weten hoe het zit met de vererving van deze ziekte wanneer Lando als dekreu gaat fungeren en wanneer Lucy eventueel een nestje pups gaat krijgen…

We houden jullie op de hoogte…

Belle & co

Het telegram…

Schoonmoeder Martha komt thuis en treft haar schoonzoon woedend aan, bezig zijn koffer te pakken.

‘Wat is er gebeurd, Frits?’ vraagt ze hem.

‘Wat er gebeurd is? Ik zal het je vertellen. Ik heb mijn vrouw een telegram gestuurd dat ik vandaag van mijn reis zou thuiskomen. En raad eens wat ik aantrof toen ik thuiskwam?
Mijn vrouw, ja mijn Marie, met een naakte vent in ons bed. Het is uit met ons huwelijk, ik ga er voorgoed vandoor!’.

‘Rustig maar’ zegt mama ‘er is iets vreemds aan deze geschiedenis, jouw vrouw zou zoiets nooit doen. Wacht maar, ik ga even na wat er gebeurd is’.

Enkele ogenblikken later komt Martha breed lachend terug.
‘Zie je wel, ik dacht al dat er een eenvoudige verklaring voor is. Marie heeft jouw telegram nooit ontvangen.’!!!!!!

FVH

Nachtwerk…

Gisteren vrij laat kreeg ons baasje nog een telefoontje van zijn kameraad Luc dat deze “ een vracht” everzwijnvlees voor ons had meegebracht uit Duitsland.

Ons baasje weet dat wij daar verzot op zijn. Het is dan wel geen “schweinbraten mit krautern” maar het vlees dat Luc van de botten en benen van de geschoten everzwijnen af snijdt is voor ons super eten.

Vermits het vlees ditmaal niet diepgevroren was diende het snel verwerkt te worden want ook hier bij ons zit de diepvries voor de honden nokvol. Geen biefstukje kan er nog bij.

Ons hoofdbestuur heeft dus deze ochtend de handen nog vol met het vlees door de molen te halen en dan nadien te steriliseren. Dat is onze methode van voorraad op te slaan wanneer de diepvriezer vol zit.

Gisterenavond heeft het baasje het vlees dan ook nog gekookt zodat het vanochtend gelijk kon verder verwerkt worden. Tot één uur vannacht heeft er een reuze grote volle Weckpot vlees staan pruttelen op het gasvuur.

Straks zouden hier dan tussen de twaalf en vijftien Weckpotten  vol met everzwijn vlees in de schapraai moeten staan.

Wanneer we rekenen dat we elke dag per hond een 100 gram puur vlees bij onze brokken krijgen heeft het hoofdbestuur toch voor een kleine maand vlees vandaag voor ons bereid.

Belle & co

Van een super foto gesproken !

Als fokker van fijne hondjes die dan ook nog eens super baasjes hebben krijgen we regelmatig foto’s van honden en baasjes in onze mailbox.

Gisteren was ook zo ’n dag. Van Steven en Ilse Suys kregen we de toelating van onderstaande foto te publiceren.

Je ziet geen gezichten, maar het zijn Bo, de jongste van het gezin, en “onze” Louis, hun Drent.

Louis is één van de reutjes uit Hera ’s L-nestje die deze week anderhalf jaar is geworden.

De foto is genomen eind augustus tijdens het verlof van de familie in het Zwarte Woud in Duitsland.

Wij vinden het een super foto en ze is ook de foto van de maand op de site van de Belgische Drentenvereniging.

Belle & co

Met zo 'n foto kan je prijzen winnen. Let op de arm van Bo rond de rug van Louis...

De “verloofde”…

Een jongeman klopt aan bij het huis van zijn verloofde. Haar vader opent de deur.
” Wat wenst u, jongeheer?”
” Wel, ik ben de verloofde van uw dochter en ik kom eens met u praten.”
” Goed, kom maar binnen in het salon, daar kunnen we rustig babbelen. Zeg het eens.”
De jongeling, vastberaden: “ Wel kijk, ik kom u vertellen, dat uw dochter en ik willen trouwen.”
Vader glimlachte.
” Wel, ik vind het goed dat jullie willen trouwen, maar vertel eens, heb je al een degelijke wedde om mijn dochter en de kinderen die komen, te onderhouden?”
De jongeling, nog steeds vastberaden:
” Kijk, ik ben ingenieur, maar nog zonder ondervinding, dus ik verdien nog niet veel. Maar uw dochter heeft mij verteld wat u en uw echtgenote zoal verdienen. Bijgevolg verwacht ik van jullie een kleine steun om de telefoon, het water, de elektriciteit en de supermarkt te betalen.”
Een beetje verbaasd over dit antwoord stelt vader een andere vraag:
” Goed. En wat denken jullie over de aankoop van een appartement of een huis of gaan jullie liever huren?”
De jongeling, met een onschuldig gezicht:
” Wel, we hebben het ook gehad over de grootte van dit huis en we hebben het idee dat het wat groot is voor jullie beidjes. Hier kunnen gemakkelijk twee gezinnen samenwonen. Zo is het niet nodig om een huis of een appartement te huren of te kopen. We wensen dus om hier met jullie samen te leven.”
Vader, wat ontgoocheld:
” Zeg eens, heb je een wagen?”
  ” Kijk, ik heb gezien dat u drie wagens hebt. U zult er wel één kunnen missen zeker?”
Op dit moment komt moeder binnen, groet en vraagt vriendelijk: “ Waarover gaat dit gesprek?”
Vader:
” Liefste, ik ben blij dat ge er bent, ik wil je voorstellen aan Mijnheer de Arbiter, die het voornemen heeft om ons dochter te huwen.”
De jongeling, beledigd:
” Zeg, waarom noemt u mij “Mijnheer de Arbiter”?”
Waarop de vermoedelijke schoonvader:
” Wel, wel, gij nietsnut, hoe moet ik je dan noemen? Tot nu is het enige dat jij in dit huis wilt inbrengen, is je fluitje!!!!”

L.M.

Zou hij ziek zijn ?

Zou hij ziek zijn onze baas ? Hij doet in elk geval anders dan anders… In plaats van ’s avonds aan de PC te zitten om verhaaltjes voor het blog te verzinnen, zit hij nu stilletjes in een zetel in de hoek onder een lamp…

Hij zit daar met een boek in de hand en leest zonder onderbreking een ganse avond aan één stuk door. En zo kennen we onze baas niet.

Al vier jaar schrijft hij meer dan dat hij leest. Dat schrijven doet hij dan aan het blog of voor het Drentenblaadje en zo van die serieuze dingen. Als lezer kennen we hem enkel van de dagelijkse krant.

Nu is hij gisteren namiddag met een lijvig boek thuis gekomen. Zo ’n boek van meer dan 500 blz , helemaal vol met kleine lettertjes.

De titel van het boek… “de leraarskamer” met  als ondertitel “Verhalen uit 75 jaar middelbaar onderwijs in Vlaanderen”.

Nu gaat hij verhalen lezen die hij zelf zou kunnen vertellen over zijn 30 jarige carrière in het technisch onderwijs….

Regelmatig reageert hij tijdens het lezen door te zuchten, of te lachen of om tegen het vrouwtje te zeggen “hier nog zo ene, weet je nog dat…”.

Dit boek is ‘m zowat op ’t lijf geschreven zegt hij, en een beter getuige van wat er op middelbare scholen gebeurde in die periode kan je niet vinden ! Althans volgens onze baas.

Blijkbaar, maar dat weet onze baas maar uit dit boek, hoort er op canvas ook nog een televisie reeks bij. Die heeft hoogstwaarschijnlijk vanaf deze week ook nog een kijker bij.

Voor de lezers van dit blog, die ook nog om een of andere reden met het onderwijs te maken hebben of te maken hebben gehad, is dit boek een sterke aanrader.

Onze baas gaat er in elk geval enkele avonden “zoet” mee zijn, de eerste 100 blzn zijn er in elk geval al door…

Belle & co

Het hoedje,

Ik liep over de vogelmarkt in Antwerpen.

Voor mij stapte een mooie meid, lange benen, kort rokje.

Bij een kraampje met petjes en hoedjes, uitgestald op een laag tafeltje, bleef ze staan.

Ze bukte voorover om een hoedje te pakken.

Ik zag dat het rokje omhoog kwam en zag toen waar de string tussen die heerlijke billen verdween.

Liefhebber die ik ben, bleef ik staan kijken.

Ze bleef maar voorover bukken..., hoedjes pakken, en passen voor een piepklein spiegeltje.

Bij het 5de hoedje draaide ze zich om en keek mij recht in mijn gezicht aan.

Ik dacht, nu krijgen we het, die is pissig want ze heeft gevoeld dat ik al een tijdje naar haar heb staan te kijken.

Ze frommelde wat met haar handen aan het hoedje en vroeg aan mij: "En, staat ie?".

Ik antwoordde: "Ja ja, al vanaf het tweede hoedje !".

L.M.

Rustig…

De rust is wat teruggekeerd hier ten huize. De aanmaak van wintervoorraad voor ons, de roedel, is wat stilgevallen (de diepvriezer zit propvol) en de gevolgen van de terugkeer uit Frankrijk zijn na meer dan een week ook achter de rug.

Dat dit laatste meer dan een week heeft geduurd komt ook door het bijkomende en niet voorziene “kookwerk” voor ons.

Gisteren vierde Lucy en haar broers en zussen een “tussen verjaardag” . Geen echte verjaardag maar een halfjaarlijkse.

We hebben dan maar een extra grote wandeling gekregen.

Tijdens die wandeling heeft het baasje opgemerkt dat er iets verandert is bij Lucy. Ze valt niet meer uit naar alle gemotoriseerde voertuigen zoals ze deed voor ze begin deze week onder die auto terecht kwam. Meer zelfs… ze loopt met de slappe lijn vlak tegen het baasje zijn been wanneer er een auto, moto of vrachtwagen nadert ! En het baasje heeft direct aan Johan Cruyff moeten denken toen die vertelde “ellek nadeel ep z’n foordeel” en heel groot gelijk had de vent !

Voor de rest was er niet veel te vertellen, het leven gaat rustig verder. De ingang van de tunnel naar China in onze tuin, die we de voorbije dagen beginnen graven waren is door ’t baasje terug dicht geharkt, terug open gemaakt door ons, en nog eens dicht gelegd door de baas. Zo blijven we aan de gang.

Omdat Heros de grote gebruiker van het nieuwe grote kussen was, en hij wegens herhaaldelijk vernielen van zijn kussen in de bench op wat stuk getrokken dekentjes lag, heeft hij van het hoofdbestuur toch opnieuw een kussen gekregen. Weliswaar een hersteld kussen (hij krijgt geen duur nieuw kussen meer) maar hij geniet er terug met volle teugen van en na twee nachten is het nog steeds niet aan stukken gescheurd.

Het hoofdbestuur kan het niet begrijpen waarom zorgzame Heros, die anders nooit wat vernield, toch steeds zijn eigen kussen in de bench naar de vernieling hielp. Hopelijk is hij nu tot de jaren van verstand gekomen wat benchkussens betreft…

Belle & co

Je hoeft geen „HondenLiefhebber“ te zijn om onderstaand verhaal leuk te vinden.

Ik parkeerde mijn auto op een behoorlijk volle parking bij het winkelcentrum.
Daarna draaide ik de ramen een beetje open,
om er zeker van te zijn dat mijn Labrador-pup genoeg verse lucht zou krijgen.

Ze lag languit op de achterbank en ik wilde haar laten weten, dat ik de baas ben en dat zij moest blijven waar ze was.

Ik liep naar het trottoir, draaide me om en begon met mijn wijsvinger in de richting van auto wijzend -
met veel overtuiging te roepen :

„En nu, „BLIJF“. Hoor je me ?“

„Blijf ! … Blijf !“ 

De bestuurster van een auto die er naast geparkeerd stond een mooie blonde vrouw keek me vreemd aan en zei :

”Waarom zet je hem niet gewoon op de handrem ?“

Rudi

Anderhalf jaar al !

27 maart 2012 – 27 september 2013

Het lijkt of het gisteren was en hier ten huize kunnen we nog altijd niet wennen aan de gedachte dat Lucy geen pup meer is maar een jonge weliswaar puberende Drent is !

De allereerste van Hera ‘s 12 pups kwam een kwartier te vroeg. Die kwam in de grote honden-/mensenwereld piepen, een kwartier voor het 27 maart zou worden.

Nummer twee kwam om 1 minuut na middernacht en vier uur later zaten we hier in opperste verbazing te kijken naar wat ons Hera op de wereld had gezet. En je zag het geeneens aan haar. De makkelijkste en grootste bevalling hier ten huize was voorbij. Hera en de baasjes hadden vanaf dan en voor acht weken de taak om voor twaalf schitterende pups te zorgen.

In België en Nederland bleven al enkele dagen verschillende PC’s de klok rond aanstaan of minstens op stand by.

En toch waren er ’s morgens verbaasde tot  mail’s vol ongeloof die bij ons binnen liepen wanneer de mensen van de kandidaten lijst de belevenissen van die afgelopen nacht konden lezen.

Want we hadden de geboorte zo snel mogelijk en soms pup na pup die geboren werd, gemeld in de speciale geboorte editie van het Bas & Belle blog en het Belle, Hera & Heros blog.

Sommige nieuwsgierigen waren terug uit bed gekomen toen ze merkten dat de bevalling begonnen was. Er zijn die ochtend nadien verschillende mensen naar het werk vertrokken met slaapogen en kringen van te weinig slaap onder de ogen…

Voor ons baasjes en roedelleden begonnen acht spannende weken met veel verzorging voor de pups want er waren toch wel twee hele kleintjes bij de twaalf nieuwe wereldburgers. Lili en Libre hadden maar een geboorte gewicht van respectievelijk 180en 205 gram. Maar ze waren goed gezond en de baasjes zorgden er voor dat ze zeker genoeg te eten kregen, het lekker warm hadden in het nest en ook moeder Hera deed haar uiterste best . Ze had dan wel maar zeven tepels die melk gaven maar de baasjes zorgden ervoor dat alle twaalf pupjes om de drie uren hun maaltijd kregen. De sterksten en grootsten kregen dan al eens een keertje meer melk uit de papfles terwijl de kleinsten de tepels van Hera kregen.

En ze haalden het alle twaalf ! En dus krijgen ze vandaag een gelukwens kaartje in hun mailbox om het feit dat ze vandaag met z’n alle 18 maanden oud worden.

En we hebben nog met alle eigenaars regelmatig contact met de fiere eigenaars. Zo kregen we deze week nog twee foto’s binnen van Lana en van Lili-Lou zoals ons mini’tje vandaag de dag noemt.

De volgende dagen geven we enkele beelden van de voorbije achttien maanden.

Belle & co

’t Mag winteren…

De afgelopen week heeft het hoofdbestuur  het hier onwaarschijnlijk druk gehad.

Eerst waren ze druk in de weer met steriliseerbokalen van allerlei grootte, nadien met grote steriliseerketels vol met hertenvlees en aluminium bakjes en gisteren was het baasje met grote messen kippen aan het uitbenen en  plastic zakjes aan het vullen.

Het mag winteren voor de hondjes zegt het baasje. Aan krachtig eten geen tekort voor ons. Het is voor de bazen wel extra werk maar de voldoening van goed spul te kunnen geven maakt dan weer veel goed.

Begin van de week was het echt feest voor ons Drentjes. Het baasje had zoals al gezegd hertenvlees gekookt en het kookvocht kregen wij als soep vooraf aan onze brokken. We kregen dus als het ware een drie gangen menu want ook het dagelijks “dessertje” was er ook nog .

Op het menu stond dan:

-         Hertensoep “lauw warm” geserveerd

-         Hondenbrokken van Pedigree voor Belle en Hera

-         Hondenbrokken Hill’s R/D voor de op dieet staande Heros en Lucy

-         Beide aangevuld met 100 gram/hond mager hormonenvrij hertenvlees

-     Als dessert een half gedroogd varkensoor

En zo kunnen wij het nog wel enige koude wintermaanden volhouden. Alleen is het voor de baasjes opletten dat we niet te zwaar worden want Heros en Lucy hebben een goed oog om wat extra’s mee te graaien van Hera en Belle als die even niet opletten bij het eten.

Maar ook hier zijn er de alziende ogen van het hoofdbestuur die alle onregelmatigheden dadelijk opmerken en ingrijpen waar nodig. Het is dan ook voor hen plezierig dat er in de roedel nog nooit een spoor van baknijd is geweest tussen de honden onderling. Het enige waar verschil in zit is de snelheid van eten… Lucy eet het snelst van de vier en Belle eet heel rustig en neemt de tijd om ook nog eens rond te kijken hoe ver de anderen gevorderd zijn met hun eetkommen. En dat is dan het moment dat de bazen al eens orde op zaken moeten stellen .

Belle & co

Topper !

Het is een topper van jewelste, het nieuwe grote kussen dat hier sinds eergisteren voor de houtkachel ligt. Geen ogenblik is het onbeslapen en er blijkt een beurtrol onderling te zijn afgesproken.

Soms liggen ze er met z’n tweetjes op, een enkele keer zijn het er twee + een kop van de een of andere die er niet helemaal meer bij op kan…

Het is in elk geval geen “gadget” geworden zoals zoveel cadeau’s.

Gisterenavond hebben we het goed uitgeprobeerd en toen kon ons baasje op het kussen met Hera en Lucy tussen de baas zijn benen gerekt en gestrekt op het kussen .

Heros lag naast het baasje voor de grote zetel (de bank voor de NL’ers) (Belgen hebben geld op de bank) en met z’n viertjes hebben ze samen naar “de slimste mens ter wereld” gekeken op TV één.

Xe kunnen ook zeggen dat er met Lucy niets mis meer is na haar misplaatste aanval op een rijdende auto. Dat gebeurde eergisterenavond bij het vertrek van de avondwandeling. Na een hééééél grondig onderzoek konden we een enkel roofje vinden op haar linkerelleboog, het wondje is amper 1 mm² groot!

Dat is dan het enige gevolg van de aanrijding met de auto. Nu maar hopen dat ze haar les heeft geleerd en de rol van “moedige of overmoedige” aan anderen overlaat…

En dan kregen we deze ochtend nog een telefoontje van kameraad Johan. Die bezorgde ons nog een flinke voorraad gebakken kippen die in de loop van de week niet verkocht waren geraakt. De milde schenker denkt dan aan ons Drentjes en wij wrijven o,ns dan eens flink in de pootjes. Zo ’n gelegenheid laten we niet aan ons voorbijgaan. Merciekes Johan…

Belle & co

Ander weer ?

Als het juist is wat het baasje merkt aan ons, en wanneer zijn ondervinding hem niet bedriegt dan gaat het nog vreselijk slecht weer worden. En toch geeft buienradar geen regen aan voor de volgende dagen !

Het hoogtepunt van hun gedrag speelde wel bij Lucy deze avond, bij het vertrek van de wandeling !

Omdat het baasje de voordeur nog achter zich moest dichttrekken ging het voor onze jongste niet snel genoeg. Daarom trok ze haar kop maar uit de halsband en ging er  niet aangelijnd vandoor.

Druk als ze al voordien in huis was, liep ze natuurlijk recht de baan op en ging daar vlak voor een aankomende auto staan. Als wou ze zeggen “kom maar op manneke, ik pak je hier wel eens even”

Nu remde die man in de auto wel uit volle macht maar toch verdween ‘miss moedig’ roemloos onder de bumper van de auto ! Ze moest wel wat spartelen om onder de spoiler van de auto onderuit te komen en was duidelijk van plan om nog zo ’n auto “te pakken”. Maar toen was het baasje iets sneller dan ‘miss OVERmoedig’ en had ze bij haar nekvel. Daar moest ze dan harder van piepen dan van onder de auto terecht te komen maar dat was ons baasje zijn zorg niet ! Ze heeft daar een bolwassing gekregen als nooit tevoren, en toch maakte het bitter weinig indruk op wat ons baasje kwaad “dat mormel” noemde !

Dan had ze deze ochtend nog mogen meegaan naar de Maxizoo om het grootste en zachtste kussen uit de winkel te gaan kopen. Dat was eigenlijk wel bedoeld als verjaardag cadeau voor ’t baasje, om samen TV te kijken, en om een stimulans te zijn omdat de roedel niet in het nieuwe salon zou gaan liggen.

Tot nu toe lukte dat, maar nu met het nieuwe kussen, ligt het zachter op het kussen op de grond dan in de zetel. En wees maar zeker dat we slim genoeg zijn om de beste plaatsjes te ontdekken !

Belle & co

De prof en de student…

Een prof neemt het middagmaal in de kantine van de unief.

Een student zet zich tegenover  hem aan dezelfde tafel….
 
De prof ergert zich hieraan en zegt:
 
«  een varken en een vogel lunchen niet samen” 
Zegt de student :
Oké, ik vlieg wel naar een andere tafel
 
De prof is razend om dit antwoord en besluit om de student bij zijn volgend examen te buizen….
 
Op het volgende examen kan de student echter perfect op alle vragen antwoorden en de prof besluit om een meerkeuze vraag te stellen
 
Hij vraagt :
Op straat tref je twee zakken aan, in de ene steekt een stapel bankbiljetten en in de andere steekt verstand, welke kies je ?
 
De zak met het geld zegt de student…waarop de prof zegt « in Uw plaats zou ik die met verstand genomen hebben,…………….. waarop de student zegt:
De mensen nemen meestal datgene wat ze niet hebben…….
 
De prof is razend om dit antwoord, neemt het examenblad van de student en schrijft er “onnozelaar”  op.
 
De student gaat weg, doch keert terug op zijn stappen
Hij geeft het blad terug aan de prof, en zegt, Meneer, …..U hebt mijn examen nu  wel ondertekend, maar vergat er de punten op te vermelden !!!!!!!

L.K.

Het voorbeeld van de “oudjes”

Onderstaand stukje wetenswaardigheden kregen we deze ochtend in onze mailbox vanuit Roosteren. En wie Roosteren zegt denkt in de eerste plaats aan Lennaert en Cartouche en in de tweede plaats aan een vorm van BBQ’n, maar dan schrijven  we roosteren, met een gewone r, geen hoofdletter dan.

Het handelt om een manier om te krijgen wat ze wil van Belle. In de winter wanneer de kleding aangepast is merk je het haast niet, maar in T-shirt- en shortentijd is het vreselijk vervelend. Zij legt dan (met de nodige kracht) haar poot op je arm of dij en laat dan met een krachtige haal weten dat zij meedelen een heel plezierig iets vind !

Jeanny en Chris en ook zoon hebben het aan “den lijve” ondervonden en ook bij haar eigen bazen durft ze zo uit de hoek komen. Maar daar vangt ze gewoonlijk bot en daarom zijn meestal gasten het slachtoffer…

Maar de rest laten we Lennaert en co verder uitleggen.

Belle & co

Belle ‘s voorbeeld

Oma Belle

In de grote zomervakantie was ik een weekje logeren bij oma Belle. Nu is zij een waardige aardige dame die eens flink aan je snuffelt, en als je tanden niet goed gepoetst zijn de rol van de mondhygiëniste overneemt.

Ik hing een beetje in de tuin met Lucy en op afstand volgde ik wat er gebeurde rondom de gezellige eettafel van de Tante Simonne en Ome Faes.

Als oma Belle aandacht wilde legde ze stevig en dwingend haar voorpoot op de dij van diegene waar ze aandacht van wilde. Dit deed ze dan zo overtuigend en met zoveel kracht dat ze inderdaad die aandacht kreeg. Op afstand zag ik het resultaat en er viel ergens een kwartje. Toen we terug in Roosteren waren ging ik dit trucje ook toepassen. Het viel schijnbaar wel erg op dat ik dit had afgekeken want daarvoor had ik dat nooit op die manier gedaan. Maar ja, het had niet veel resultaat want ik verdween daarna in de bench.  

En toen…..Cartouche die ouwe reus, die al alles heeft meegemaakt, heeft het schijnbaar van mij weer afgekeken want die doet het na 7 jaar nu ook. Eerst dachten de baasjes dat het toeval en normaal bedelgedrag was wat de ene hond wel doet en de ander niet, maar dit kan geen toeval meer zijn!

In de krant stond laatst een artikel over ons de honden, en dat die steeds slimmer worden, ja zelfs slimmer dan chimpansees, maar dat honden echt gedrag van elkaar afkijken, dat wisten mijn baasjes nog niet!

Lennaertje…

Nog foto’s van de veldwerkworkshop