Mededeling aan de bevolking

Het raadsel...

Het raadsel van de verdwenen steriliseerpotbodem… Een titel van een boek van Agatha Christie of een goedkoop stationromanneke ? Geen van beide want hier in La Magdeleine speelt zich het raadsel af.

Enkele dagen geleden hadden we hier een bericht “spijtig”. Toen ging het over een pot boontjes inde steriliseerketel waar de bodem was uitgescheurd. Wel… die bodem speelt ons baasje parten.

Alles was toen tegen de honderd graden warm en ons baasje heeft toen de inhoud van de steriliseerpot achter het scheidingsmuurtje met de tuin weg gekieperd. De bodem van de pot moet onder de bonen gelegen hebben dat kan niet anders vermits alles te warm was om aan te raken.

’s Morgens hebben wij, Belle & co, de bonen die daar lagen opgegeten. Van een bodem van een pot weten wij niks.

Nu is ons baasje op zoek naar die bodem. Ter plaatse is niks meer te vinden, in de tuin heeft hij speciaal het gras heel kort gemaaid, alle hoekjes en kantjes heeft hij al nagekeken maar tot nu toe blijft het raadsel bestaan. En klein is die bodem niet, een glas met een diameter van zo’n tien/twaalf centimeter, dat moet je toch zien liggen…

Ons baasje is maar bang dat we er mee gaan rondzeulen en ons aan de scherpe kanten onze tong kunnen snijden, het is dan pas dat de problemen beginnen want de bodem op zich… die kan van hem gestolen worden  !

Belle & co

De burgemeester en de pastoor…

Op een morgen doet de pastoor de deur van zijn kerk open en vindt daar een dode ezel

Hij weet niet goed wat daarmee aanvangen en belt dan maar naar de burgemeester  met het verzoek het dode dier te laten weghalen.

“Los uw problemen zelf op” zegt de burgemeester die eigenlijk een gloeiende hekel aan de pastoor heeft “Per slot van rekening is het uw taak de doden te begraven”.

“Daarom bel ik jou eerst op” zegt de pastoor, “Volgens het reglement moet ik eerst de familie raadplegen”

A.B.

Moeilijk kiezen dit weekend…

’t Gaat druk worden dit weekend… in elk geval gaan we uit een heleboel activiteiten die we graag doen onze keuze moeten maken.

Op nummer één staat de inhuldiging van de gerestaureerde broodoven hier in Ferret het gehucht van La Magdeleine waar wij wonen. Daar is onze aanwezigheid “van moetes” . De burgemeester en zijn adjunkt (le premier adjoint) zijn de mensen persoonlijk van deur tot deur komen uitnodigen. Er zijn door de gemeente trouwens nog flink wat activiteiten gepland rond de oven.

Wat ook hoog op het verlanglijstje staat is het jaarlijkse oldtimer evenement in Angoulême, le “circuit des remparts”. Zaterdag is daar een toeristische rally door het departement en zondag breekt de hel los op de remparts van de stad. Dan racen ze met de oldtimers op de hellingen van de heuvel waar de oude stad op is gebouwd. Er zijn verschillende races met telkens andere types van auto’s. Dit jaar blijken de Bugatti’s weer in het zonnetje te staan. (wij hopen letterlijk in het zonnetje, maar zo ziet het er niet naar uit op dit moment).

Derde evenement dat elk jaar aan belangrijkheid wint is de fototentoonstelling te Barro. Een piepklein dorpje dat nu al een tiental jaren gans de straten vol hangt met prachtfoto’s van bekende en minder bekende fotografen. Voor ons is dit bezoek aan BARROBJECTIF een jaarlijks terugkerend feit. Deze tentoonstelling loopt over meerdere dagen, dus dat kan buiten het weekend ook nog. Eén zaak mankeert aan Barrobjectif… er is in gans het dorp geen enkele “commerce” gevestigd, zelfs geen Bar/Tabac waar je iets kan drinken.

Van commerciële uitbuiting is hier dus in de verste verte geen sprake in Barro.

En als laatste gebeurtenis dit weekend waar we ook elk jaar terug naar toe trekken is de open monumentendag. Hier noemt dat “les jours du Patrimoine”. Dit jaar stellen ze in Tusson de deuren open van de gerestaureerde panden. In dit dorp, op zo’n 10 kilometer van onze woonplaats is al jaren de “Club Marpen” actief. Zij restaureren met hulp van vrijwilligers, meestal studenten, interessante panden in het dorp. Het dorp hoort nog net niet bij “un des plus beaux villages de France” maar heeft wel de vermelding “Village protégé”. Waar w telkens even binnenspringen is het theehuisje van Bernard Ferraro.

Bernard is ex-gitarist van de vroegere Franse “Shadows” Les Phantomes. Die maakten in de 60er en 70er jaren furore in Frankrijk en begeleiden ook DE sterren van dat moment. Een vriê toffe tiep, die van opleiding ornitoloog is. Zijn vrouw is voormalig balletdanseres en straalt door gans haar (kaarsrechte) houding nog steeds haar beroep uit. Het zijn fijne mensen die ook in het dorp haast het culturele leven in stand houden.

Wij gaan ons niet vervelen dit weekend… zoveel is zeker.

Belle & co

Actie…!

Het hoofdbestuur en invité Joris waren vandaag danig actief. Na Joris heeft het baasje ook de zitmaaier uitgeprobeerd. Het resultaat mag gezien worden. Ze gaan nog jaloers worden op de sjieke golfterreinen van Cognac en Niort hier in  de buurt.

De “holes” hadden we al dank zij de technisch hoogstaande graaftechnieken van ons drietal. Nu kunnen we ons gazonnetje , notre pélouse, omdopen naar onze “green”. Het ziet er verbazend mooi uit. Mede dankzij, we durven het haast niet zeggen, de overvloedige regen van deze “zomer”…

Ons trio was vanavond dus uitgeteld wegens geen siësta genomen deze namiddag. We waren dan ook blij dat de baasje uit eten gingen vanavond en wij eens rustig wat vroeger onder zeil konden. Zelfs jong grut zoals wij worden het gewaar wanneer we gans de dag actief zijn geweest.

Morgen is het weer “bonen” dag, neen niet de dag van Tommeke, Tommeke wat doe je nu” maar snijbonen inmaak dag. Dat is iets rustiger voor directie en honden…

Belle & co

Het ultieme hoestmiddel

In de apotheek

De eigenaar van een apotheek komt binnen en vindt een kerel leunend tegen de muur.
De apotheker vraagt de bediende:
'Wat is er gebeurd met die man daar tegen de muur?'

De bediende antwoordt:
'Hij kwam hier vanmorgen iets halen voor zijn hoest.
Ik kon de hoestsiroop niet vinden, daarom gaf ik hem een volledige fles laxeermiddel.'

De apotheker sperde verschrikt zijn ogen, en schreeuwde:
'Je kunt een hoest niet met een fles laxeermiddel behandelen !'

De bediende antwoordt kalm:
'Natuurlijk kan je dat. Bekijk hem. Hij durft niet meer hoesten ! ! !

L.M.

De zitmaaier – tester…

Joris, de oudste van ons baasje’s jongste zuster “ons kleintje” Carine, is sinds maandag bij ons op bezoek.

Natuurlijk hebben we hem ingeschakeld in de dagelijkse beslomeringen en jobkes die ons zelf ook bezig houden.

Gisteren was dat “jobke” na twee dagen regen, het gazon kortwieken in de tuin. Terwijl het baasje met “den ouwe Husq” de toer buiten de omheining deed heeft hij “de nieuwe Husq” grondig kunnen uitproberen.

Blijkbaar is het niet moeilijk er mee te werken want de tuin ziet er voortreffelijk uit. Ons baasje heeft enkel, na zelf de gebruiksaanwijzing te hebben gelezen, wat aanwijzingen moeten geven en weg was hij met de nieuwe zitmaaier.

Die gebruiksaanwijzing lezen was wel noodzakelijk, met al die beveiligingen was het voor het baasje een raadsel waarom de motor steeds stilviel wanneer de maaibalk werd ingeschakeld. Bleek dat het nodig is van de gras opvangbak aan de tractor te hangen, zo niet valt de motor stil. Bij de vorige zitmaaier was dit niet het geval en kon gewoon gemaaid worden zonder opvangbak. Dat was wel praktisch bij de eerste maaibeurt in de lente wanneer het gras te hoog stond om te kunnen oprapen.

Ondertussen zijn we al heel wat Husqvarna geheimen te weten gekomen en kan er op los gemaaid worden naar believen. We gaan nog veel plezier hebben van de nieuwkomer…

Belle & co

Spijtig…

Het is geen wereldramp, ook geen spijtig ongeval, het is gewoon pech. Het vrouwtje heeft een ganse dag gewerkt aan het inmaken van de prinsessenbonen “eigen tuin”. Alles netjes gedaan “comme il faut”, zoals we het al jaren doen , en dan bij het uit de ketel nemen blijkt dat er één pot zijn bodem verloren is.

Tien procent van het werk naar de Filistijnen zegt het baasje. Spijtig, maar niemand zijn schuld. Waarschijnlijk bij het warm worden de druk in de pot niet makkelijk kwijt geraakt en/of een barst in de pot en dan heb je er van…

Morgen, na de tomaten, de regenboogsoep en de prinsessenboontjes zijn de snijbonen aan de beurt. Laat dat nu juist het baasje zijn lievelingskost zijn. Echte snijbonen, van die lange platte die je door een molentje moet halen om allemaal dezelfde schuin gesneden grootte te krijgen.

Dat is voor het baasje de sublieme “oude tijd smaak” de smaak van de boontjes die een winterlang bij zijn grootvader in de kelder hadden gestaan. Hier in de Charente klinkt dat als “le gout d’antan”, klinkt goed hé… Wel, zo smaakt het ook …super !

Ook daar gaat het vrouwtje wel tien potten van kunnen vullen. Samen met die van eind augustus maakt dat vijftien potten snijboontjes. ’t Baasje begint al spontaan “te zeveren” alleen al van de gedachte alleen al …

Belle & co

Lippen die alcohol aanraken zullen nooit onze lippen aanraken !

 




                       Allé wees nu eens eerlijk,
                  zou jij gestopt zijn met drinken ?

   

Niet eens in twaalf jaar…

Niet eens in twaalf jaar hebben wij het zo nat/vochtig ervaren hier in de Franse Charente. We zouden eveneens kunnen schrijven, zo groen want ook een tuin die zo groen staat half september is voor ons nieuw. Meestal is het rond deze tijd van het jaar een dorre gele vlakte waar alleen het onkruid in het gazon de kop nog opsteekt.

Gisteren en eergisteren waren regendagen waar het toch maar op gans de dag maar éénmaal heeft geregend, de ganse dag en zonder ophouden wel te verstaan…

Maar vandaag zijn we opgestaan met de zon in onze ogen. Het belooft een mooie dag te worden. Ook de weersvoorspellingen geven mooi weer voor vandaag en de volgende dagen. Zullen we daar eens van profiteren zie…

Het is de hoogste tijd dat het wat mooier gaat worden, alles in huis voelt klam aan. Dat komt waarschijnlijk ook door dat het huis drie weken volledig gesloten is geweest. Het hoofdbestuur dacht er zelfs aan van gisterenavond de kachel aan te steken. Niet van de koude maar om de vochtigheid wat weg te krijgen. Nooit gebeurd in al die jaren zegt het baasje, zo vochtig !

Het baasje gaat deze namiddag met het zonnige weer de nieuwe zitmaaier dan ook eens kunnen uittesten. Dat is nog niet aan de orde geweest door “le mauvais temps”. Misschien gaat hij ook wel eens rond de gerestaureerde broodoven van het gehucht het gras kortwieken. Die is begin van dit jaar met veel zorg gerestaureerd met steun van de gemeente en de region Poitou- Charente en zaterdag gaan ze de oven terug inhuldigen. Gans het dorp is uitgenodigd op de “inauguration”, en er gaan vertegenwoordigers zijn van gemeente, departement  en van de region Poitou-Charente.

Ons baasje hoopt heimelijk dat het de presidente van de region persoonlijk zal zijn die het lint komt doorknippen. Dat is namelijk Ségolène Royal, de opposante van Sarkozy bij de laatste presidentsverkiezingen van Frankrijk. Maar dat zal wel ijdele hoop zijn want zij is al druk doende met de verkiezingen van volgend jaar voor te bereiden en of een dorp van 125 inwoners daar groot genoeg voor is blijft twijfelachtig… We zien wel wat er uit de bus komt. Zaterdagavond staat daar verslag over op deze plaats…

Belle & co

Laat ze even alleen…

Normaal zou hier nu een verhaal staan over de werkzaamheden van de baasjes van vandaag. Het “regenboogsoep” maken door het vrouwtje, het nog maar eens drogen van appelschijfjes door het baasje, of het lossen en weg stapelen van 5 kubieke meter brandhout door het baasje en neef Joris….

Maar neen, daar gaan we het vanavond niet over hebben het gaat over de strapatsen van ons trio in de tuin vanavond. We hebben niet veel gezien maar Heros is hier terug op de koer aangekomen op vijf poten !

Het baasje was druk bezig met de steriliseerketel en de regenboogsoep. De roedel was meegelopen in de tuin en toen het baasje klaar was wou hij ons terug binnenroepen. Hera kwam nogal snel maar moeder en zoon bleven maar weg ! ! !

Gezien het verhaal van deze morgen begon bij het baasje een lampje te branden ! Even later kwam moeder Belle heel onschuldig uit de tuin de koer opgelopen. Heros volgde even later maar die had duidelijk last van de coördinatie met zijn vijf poten. Een piemel van jewelste was de zijne. Waarschijnlijk moeten we daar geen tekeningetje bij maken. We hoeven ons ook niet ongerust te maken, Bij Heros is er iets essentieels doorgeknipt en alle vrijereij is onschuldig bij hem.

En ons moe Belle… ze kan er maar deugd van gehad hebben. Eigenlijk is dat voor beiden van tel. Vorig jaar heeft hij het ook al gelapt bij Hera, toen heeft het baasje 20 minuten op een natte oprit naast het gekoppelde paartje gezeten. Vandaag hebben ze het onder elkaar opgelost…

Die emmer water van deze morgen heeft dan toch een ganse dag zijn nut bewezen. Alleen is Heros tpt het besef gekomen dat het meer kans op succes geeft als hij zich kalm en rustig kan houden !

Belle & co

De geschiedenis van “den Brusseleir”…

De emmer water…

Deze morgen heeft het baasje even naar de grove middelen moeten grijpen om de hormonen (’t baasje zegt steeds Mormonen) tussen de lijntjes te laten lopen…

Belle staat loops, dat is ook de reden waarom ze zaterdag op de BBQ bij Karin, Jan en Siebe toch een lange poos in de bench heeft gezeten.

Nu nadert Belle haar hoogtepunt en dat hebben we via Heros geweten deze morgen. De ganse buurt zette hij op stelten met zijn hoog gekef. Het baasje weet dat zoiets een punt van irritatie is bij de overbuur van wie Harley, zijn hond, nooit mag “barken”.

Na herhaalde verwittigingen aan het adres van hitsige Heros heeft het baasje noodgedwongen naar de “doorslaande middelen” gegrepen. De emmer water die hier steeds naast de voordeur staat ten behoeve van dorstige honden heeft plots een andere bestemming gekregen. Plots was dat een emmer geworden om hitsige, op hol geslagen hormonen te koelen. Een emmer koud water heeft al meermaals geholpen in honden vrijages vertelde het baasje zijn vader steeds, en het helpt nog altijd perfect zo bleek .

Het heeft geholpen, Heros is gekalmeerd en Belle kan terug rustig rondlopen zonder gans de tijd een reuen neus onder haar staart te voelen snuffelen… Nu was er wel een ander probleem aan de orde… Simonne heeft namelijk niet graag natte honden over de vloer, toch zeker niet van die letterlijk druipende !

Wat het baasje laat besluiten dat het nog steeds zo is dat je geen knecht van twee meesters kan zijn. Niet van de buurman en niet van je vrouw tesamen…

Belle & co

In het teken van tomaten...

Deze morgen bleken er toch rijpe tomaten genoeg voorhanden om er eens zwaar in te vliegen. Op geen tijd hadden de baasjes een volle korf zongerijpte tomaten geoogst.

Nu is dat wel wat veel voor twee personen om op te eten en dus kwamen de steriliseerbokalen boven water. Op enkele uren waren tien potten gevuld met trostomaten uit eigen tuin.

Vandaag ging het enkel om tomaten in te maken, de volgende dagen gaat er ook nog tomatensoep gemaakt worden en waarschijnlijk ook nog tomatensaus voor bij de spaghetti. Het werk is dus nog niet achter de rug maar er is vandaag al flink wat werk verzet.

Ook is de nieuwe “Husq” al even getest in de tuin. Husq is een afkorting van Husqvarna, het favoriete merk van ons baasje zijn zitmaaiers. De “ouwe Husq” gaat met pensioen. Het baasje heeft die tien jaar geleden occasie gekocht en nu gaat hij vervangen worden door de “nieuwe Husq”. Fonkelnieuw en eigenlijk te mooi om mee te werken…

’t Vrouwtje verdenkt hem er van, zo fier te zijn als een kleine met zijn Sint Niklaas cadeautjes. En eigenlijk is het ook zo… alleen dit is geen speelgoed maar professioneel spul. De tuin en dan vooral “het pelouske” gaat er wel bij varen.

Belle & co

Wa’ zegt ‘m…

Deze komt van over de taalgrens, Myriam doet ook mee met het moppen leveren aan het blog.


                                         

                                                                         

Werk aan de winkel…

Gisterenavond was het te laat geworden om de stand van zaken op te nemen in de tuin. Dat deden we dan maar daarjuist samen met het baasje. Op hem moesten we wachten want die moest zijn laarzen eerst nog aantrekken, het heeft namelijk “gesmost” vannacht en dat in combinatie met hoog gras en onkruid maakt laarzen noodzakelijk .

De tomaten vragen de volgende uren, en waarschijnlijk dagende volle aandacht. Tientallen kilo’s “tomate Russe” en trostomaten zijn gerijpt aan de struik en is dus het beste wat er te krijgen is . Er zijn ook nog enkele courgette struiken (geen enkele geplant dit jaar) die zo maar zijn opgeschoten tussen de preien en de tomaten . Maar ze hebben wel flinke vruchten gekregen. Voor hen is er een “soep-toekomst” in combinatie met wat ui en tomaat… dat lusten wij wel.

Ook de appelbomen en de notelaar doen nog goed hun best. Ook het droogtoestel gaat de volgende dagen nog flink moeten produceren. We hebben gemerkt dat het baasje een grote bokaal kaneel heeft aangeschaft. Dat kan hier bij ons de volgende dagen enkel dienen voor de appelchips, de nieuwe wintersnoep voor ‘t (lijnend) baasje…

Er is ook super nieuws op het arbeidsvlak, neef Joris is “on the road” hier naartoe, die heeft verlof en komt een handje helpen. Het baasje denkt dat ‘m het goed begrepen heeft op onze nieuwe “Husq” die het baasje gisteren meebracht en zo spiksplinternieuw is dat hij nog niet één grassprietje heeft gemaaid. Vandaag zal er trouwens niet veelgemaaid worden wegens de “smosregen” van vannacht en het hoge, nu natte gras….

Belle & co

Aangekomen…

Met wat vertraging van zo’n klein uurtje zijn we rond kwart na negen hier in Ferret aangekomen. De wolkbreuk die Parijs teisterde juist voor we Parijs naderden heeft roet in het eten gegooid.

Als het regent in Parijs dan druppelt het in Brussel zegt het spreekwoord maar ons baasje kan niet lachen met regen in Parijs. Dat betekent altijd vertragingen en files op ALLE rondwegen rond Parijs. En dan hebben we het nog maar over regen niet van die wolkbreuken die ganse delen en rijstroken van de snelwegen blank zetten. Zo was het deze namiddag. De eerste “waterpartij” (plan d’eau) zeggen de Fransen was op de A3 richting Porte de Bagnolet. Gans de linkse rijstrook onder water over zo’n 50 meter. Wie er met een serieus gangetje inging viel stil of geraakte de controle over zijn voertuig kwijt. Dat zorgde voor zo’n file van 5 kilometer. Het volgende ongeval deed zich voor bij het uitkomen van de tunnel aan de Porte d’Italie. Twee auto’s in de prak door een volgende waterpartij door de riolering die niet genoeg kon slikken ! Op de A10 na Parijs zat een takelwagen zelf in de middenberm. Pech voor die man maar geluk voor ons , het was in tegenovergestelde richting maar toch aan onze kant een korte “gaapfile”

Sinds vandaag heeft onze “Mitsu” zijn eerste 100.000km op de teller. Dat was nog in het begin van de rit, even na Lille richting Parijs, in de buurt van de Lilse luchthaven Lesquin.

Ons baasje heeft er een “portretje” van gemaakt. De eerste 100.000 is bij ons toch steeds een heuglijk en opmerkelijk feit. Bij ons zegt het baasje dan “allee, hij is uit rodage, nu mogen we gas geven” maar dat zal wel weer zijn typische “zwans” zijn denken wij. Morgen nieuws over “den hof” met tomaten, bonen, appelen, gazon en nog veel meer ander nieuws…

Belle & co

Daar gaan we weer…

Na een hoop passen en wegen is de aanhanger geladen om de trip naar de Charente terug aan te vatten.

Het was deze maal moeilijker om de aanhanger te laden door de nieuwe zitmaaier waar ’t baasje worstelde met de gewichtsverdeling.  ’t Moet “just” zijn bij ons baasje want een slingerende aanhanger achter de auto kan hij missen als tandpijn.

Maar het is gelukt, tot zijn eigen voldoening toch. De aanhanger staat klaar op de oprit en het is nog wachten tot het vrouwtje de laatste bagage klaar heeft die nog in de auto hoort.

Daar hoort alles bij dat niet nat mag worden en inhoud van koelkast en een deel, diepvries eten voor “de hondjes”, wij dus…

Vanavond slapen we dus terug “en france” en als het er nog inzit komt er vanavond nog een kort reisverslag van de rit van vandaag.

Tot vanavond, Belle & co

Druk geweest vandaag…

Vanochtend waren we op jachttraining met Hera te Arendonk. Wat het hoofdbestuur er van verwachtte op voorhand bleek het juiste vermoeden te zijn.

Enkel het los volgen kon op enige wijze er mee door. Aandacht voor de baas… Wablieft ? Zit en blijf… Wa zegt ‘m ? Apporteren in het water, nog niet zwemmend zelfs… Vergeet het baas. Ik doe zoals Heros, wat je zelf wegsmeet haal je zelf maar op, ik ben je Drent en niet je slaaf…

Wanneer we terug thuis waren heeft het baasje de aanhanger nog verder klaar gemaakt om morgen terug naar Frankrijk te vertrekken. Daar moest buiten de nieuwe zitmaaier ook nog flessen gas en benches mee terug. Met die zitmaaier heeft on s baasje blijkbaar wat last met de gewichtsverdeling. Hij dient er voor te zorgen dat er serieus wat gewicht op de haak van de auto komt ipv dat de aanhanger de auto gaat “liften”.

Deze namiddag waren we in Numansdorp in Nederland uitgenodigd door Karin, Jan en Siebe om mee te komen BBQ’en samen met heel wat actieve leden van het Drentenforum. Die waren met hun honden op veldwerktraining geweest daar in de buurt. En van trainen krijgen zowel baas als hond honger als een leeuw. Wij hebben alleszins genoten van de BBQ en het gezelschap. Het eten was zeer verzorgd en lekker gebakken ! Merci “Woefdram”,  je kan er wat van…

Wij hebben er ook ons Kiki terug gezien, die is alweer een pak gegroeid tegenover twee weken terug op de clubmatch. Wat gaat dat toch een mooi vinnig verstandig Drentje worden zo ze het al niet is.

Morgen zal er weer wat minder te vertellen vallen wegens “on the road to France”. Volg onze belevenissen volgende weken vanuit de Franse Charente…

Belle & co

Jachttraining…

Deze morgen hervatten Hera en het baasje de jachttraining te Arendonk. In maart begonnen wij met de beginnelingen cursus en heden zijn we al “gevorderd”

Wat onze “kleine meid” er van gaat afbrengen is niet erg hoopvol op dit moment, ze heeft namelijk volgens het hoofdbestuur “den duvel in d’r lijf”. Iedereen moet er aan geloven op dit moment.

Slachtoffer van dienst 1° klas is Heros. Die valt ze van alle kanten op de meest onmogelijke plaatsen aan. Slaapt hij, dan maakt ze hem wakker, wacht hij op haar dan vliegt ze hem naar de keel, loopt hij door de tuin dan vliegt ze in zijn nek. Het is als een jong veulen dat de eerste maal buiten komt uit de stal in de lente, na een lange winter in een donkere stal.

Of daar dadelijk op jachttraining een land mee te bezeilen valt is nog maar de vraag. Ons baasje heeft er geen goed oog in maar zijn ingesteldheid kennende gaat hij toch proberen.

Zijn motto “niet geschoten is nooit raak” is inderdaad juist. Volgende week moet hij al forfait geven omdat we dan in Frankrijk zijn. Die lessen gaan we dan op ons zelf ginds oefenen en eind van de maand gaan we zien wat w er tegen dan van gebakken hebben.

Maar eerst vandaag afwachten !

Belle & co